மந்தாரை 6
வேந்தன் நினைவுகள்:
வரும் புதன்கிழமை பொண்ணு கேட்டு வருவதாகவும், கையோடு தட்டையும் மாற்றிக் கொள்ளலாமென்றும் தனது மைத்துனர் வீட்டிற்குச் செய்தி அனுப்பியிருந்தார் காசி.
வழமை போல இரவு சாப்பாடு சாப்பிடும் போது “தம்பி” என்று காசி கூப்பிட, சாப்பாட்டில் கையை வைத்த சர்க்கரையோ நிமிர்ந்து பார்த்து, “சொல்லுங்கப்பா” என்றான்.
“எய்யா, வர வைகாசி வந்தால் உனக்கு ரெட்டப்படை வயசு ஆவுது. உன் மாமன் வூட்டில் பொண்ணு இருக்கும் போது வெளியே பார்த்தா நல்லா இருக்காதுய்யா. அதான் உனக்கு கண்ணாலத்தை முடிச்சிடலாம்னு இருக்கோம் பா. நீ என்ன சொல்ற?”
தனது தாயின் முகத்தைப் பார்த்தவன், “சரிங்கப்பா, உங்கள் விருப்பம் போல ஆகட்டும்” என்றான்.
அதே போல, முக்கியமான சொந்தபந்தங்களை அழைத்துக் கொண்டு தனது மாமனார் வீட்டிற்கு வந்த காசியோ, முறைப்படி மகனுக்குப் பொண்ணு பார்த்து விட்டு, கையோடு தட்டையும் மாற்றிக்கொண்டு வீட்டிற்கு வந்தார்.
அடுத்த முகூர்த்தத்திலேயே திருமணத்திற்கு நாள் குறித்திருந்ததால், இரண்டு வீட்டினரும் கல்யாண வேலையில் தீவிரமாக இறங்கினர்.
“சித்தப்பா… சித்தப்பா…” என்ற குரலில் கண்களைத் திறந்தவர், எதுவும் சொல்லாமல் அண்ணன் மகனை முறைத்துக் கொண்டிருந்தார் தம்புசாமி வீட்டின் மூன்றாம் பங்காளியான பாலு.
“அது வந்து சித்தப்பா… என்க…”
“ஒரு பொட்டச்சியை வளைச்சிப் போட துப்பு இல்லை, நீயெல்லாம் என்னடா மீசை வச்ச ஆம்பளை? நானும் எப்படியாவது அந்த கனகுவை உனக்குக் கட்டி வச்சா நாலு காசு பணம் வரும், நீயும் காலம் முழுவதும் சந்தோசமா இருப்பனு அதுக்கு ஏற்ற போல காய் நகர்த்திட்டு வந்தும் இப்படி கோட்டை விட்டியேடா? இதோ கண்ணாலத்தில் வந்து நிற்குது. போ, உன் சித்திகாரி ஆக்கி வச்சிருக்கா, நல்லா கொட்டிக்கோ” என்று ஆத்திரத்தோடு சொல்லியவர், இந்தத் கல்யாணத்தை எப்படி நிறுத்தலாமென்று யோசனையானார் பாலு.
ஆனால், ‘கடவுள் முடிச்சை எவர் தடுப்பார்’ என்பது போல, பெரியோர்கள் குறித்த நன்னாளில் சர்க்கரை-கனகு, தம்புசாமி-சாலாட்சி திருமணம் அவர்கள் குலதெய்வமான ஆனந்தாயி கோயிலில் சீரும் சிறப்புமாக நடந்து முடிந்தது.
நாட்களும் யாருக்கும் காத்திருக்காமல் ஓட, இருவரின் மனைவியும் ஒருசில மாத இடைவெளியில் கர்ப்பம் தரித்தனர்.
தம்புசாமி-சாலாட்சி தம்பதிக்கு முதல் குழந்தையாகப் பையன் பிறக்க, அவனுக்குக் ‘கார்மேகம்’ என்று பெயர் வைத்தனர்.
சர்க்கரை-கனகு தம்பதிக்கும் அதேபோல் ஆண் குழந்தை பிறக்க, அவனுக்கு ‘எழில் வேந்தன்’ என்று பெயர் வைத்தனர்.
குழந்தைகளும் வளர, கார்மேகத்திற்கு ஐந்து வயது இருக்கும் போது சாலாட்சி மீண்டும் கருவுற்று, ஒரு பெண் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தாள். அந்தப் பெண் குழந்தைக்குக் ‘காஞ்சனா’ என்று பெயர் வைத்தனர்.
குழந்தைக்கு ஒரு வயது ஆனதும், குலதெய்வக் கோயிலில் மொட்டை அடித்துக் காது குத்த முடிவு செய்தனர்.
ஆனந்தாயி கோயிலின் முன் பிரம்மாண்டமான பந்தல் அமைக்கப்பட்டிருந்தது. மஞ்சள், தோரணம் மற்றும் நறுமணமிக்க மல்லிகைப் பூக்களால் அந்த இடமே விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது. சர்க்கரை, தன் தங்கை மகளின் தாய்மாமனாக, அந்த விழாவிற்குத் தேவையான அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் மிகச் சிறப்பாகச் செய்திருந்தான்.
அவன் தங்கை மகளுக்காக எடுத்து வந்திருந்த சீர்வரிசைகள் அனைவரையும் வியக்க வைத்தன. பட்டுப் பாவாடை, தங்கம் மற்றும் வெள்ளி நகைகள், மற்றும் அந்தப் பெண் குழந்தைக்குப் பிடித்தமான பலகாரங்கள் என அனைத்தும் தட்டுகளில் அடுக்கப்பட்டு, மிகக் கம்பீரமாக ஊர்வலமாக எடுத்து வரப்பட்டன. அவன் ஒவ்வொரு பொருளையும் தன் தங்கை மகளின் மீது கொண்ட அன்பால் தேர்ந்தெடுத்திருந்தான்.
கோயிலின் கர்ப்பக்கிரகத்தில், குலதெய்வம் ஆனந்தாயியின் சிலைக்குச் சிறப்பு அபிஷேகங்கள் நடைபெற்றன. சர்க்கரை, தன் தங்கையின் கையோடு சேர்ந்து, அந்தப் பெண் குழந்தையை மடியில் அமர்த்திக் கொண்டான். குலதெய்வத்தின் அருளாசியுடன், கோயில் பூசாரி மந்திரங்கள் முழங்க, மிகச் சடங்குகளுடன் காது குத்தும் நிகழ்வு தொடங்கியது.
அந்தச் சிறிய குழந்தை அழுதபோது, சர்க்கரை தன் தங்கை மகளைத் தேற்றி, அவளுக்குத் தைரியம் கூறினான். காது குத்தி முடிந்ததும், அந்தப் பெண் குழந்தையின் காதுகளில் தங்கத் தோடுகள் மின்னின. சர்க்கரை, தன் தங்கை மகளுக்குத் தாய்மாமனாகச் செய்ய வேண்டிய கடமையை முழுமனதுடன் செய்த திருப்தியில், ஆனந்தாயி அம்மனை நோக்கித் தன் கைகளைக் கூப்பி வணங்கினான்.
அந்த விழா, சர்க்கரை மற்றும் அவனது குடும்பத்தினருக்குப் பெரும் மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. குலதெய்வத்தின் சன்னதியில் உறவினர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூட, அந்த நாள் ஒரு மறக்க முடியாத திருவிழாவாக அமைந்தது.
நேரமும் கடந்து செல்ல, ஆனந்தாயி அம்மன் கோயில் வளாகமே கிடா விருந்தின் மணமாக மூச்சு முட்டியது. பெரிய பெரிய அண்டாக்களில் சூடாகச் சமைக்கப்பட்ட ஆட்டுக்கறி குழம்பின் வாசம், விழாவிற்கு வந்திருந்தவர்களின் பசியைத் தூண்டியது. சர்க்கரை அங்கிருந்தவர்களுக்குப் பரிமாறும் வேலையைப் பார்த்துக்கொண்டே, சுறுசுறுப்பாகச் செயல்பட்டுக்கொண்டிருந்தான்.
அப்போது, உறவுக்காரர் ஒருவர் சர்க்கரையின் தோள் மீது கை போட்டு, கிண்டலாகச் சிரித்தபடி, “என்ன சக்கரை, உன் தங்கச்சி மகளுக்கு இன்றே பரிசம் போட்டுருவ போல இருக்கு? அந்த அளவுக்குத் தாராளமா சீர் பண்ணி, விழாவையே தூக்கிப் பிடிச்சுட்ட!” என்று நக்கலாகக் கேட்டார்.
அவர் சொன்னதைக் கேட்டதும் அங்கிருந்த சிலர் சிரிக்க, சர்க்கரை சற்றும் குழப்பமடையாமல், அதே கம்பீரத்தோடு அவரைப் பார்த்தான். அவனது கண்களில் ஒரு தெளிவு இருந்தது.
“ஆமாங்க மச்சான், நீங்க நினைக்கிறது சரிதான்,” என்று ஆரம்பித்து, ஒரு கணம் அமைதியாகிவிட்டுத் தொடர்ந்தான். “என் வீட்டுக்கு வரப்போகும் மகாலட்சுமி வேற யாரும் இல்லை, என் தங்கச்சி மவள் காஞ்சனா தான். அதுக்கு இன்னைக்கே பரிசம் போடுறதுல என்ன இருக்கு? அவ எனக்கு வெறும் தங்கச்சி பொண்ணு மட்டும் இல்லை, என் வம்சத்தோட செல்லம்!” என்று உறுதியான குரலில் சொன்னான்.
அவன் சொன்ன அந்தப் பதில், அங்கிருந்தவர்களை ஒரு கணம் மௌனமாக்கியது. சர்க்கரையின் அந்தப் பேச்சில் இருந்த அக்கறையும், தன் குடும்பத்தின் மீது அவன் வைத்திருந்த அதீத அன்பும் அனைவரையும் நெகிழ வைத்தது. காஞ்சனாவைத் தன் வீட்டு மருமகளாகக் கொண்டுவர வேண்டும் என்பதில் அவன் எவ்வளவு உறுதியாக இருக்கிறான் என்பதை அந்தத் தருணம் எல்லோருக்கும் புரிய வைத்தது.
காலம் மிக வேகமாக ஓடியது. சர்க்கரை மற்றும் அவனது தங்கையின் குடும்பங்கள் ஒருவருக்கொருவர் பிணைந்து, ஒற்றுமையின் அடையாளமாகத் திகழ்ந்தன. அவர்களின் பிள்ளைகளும் அதே அன்பைப் பெற்று, ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக்கொடுத்து, மிகவும் பாசமாக வளர்ந்து வந்தனர்.
சர்க்கரை ராணுவத்திற்குச் சென்ற பிறகு, தனது தங்கையின் குடும்பத்தையும் குழந்தைகளையும் கவனித்துக்கொள்ளும் முழுப் பொறுப்பையும் தம்புசாமி தன் தோள்களில் சுமந்துகொண்டார். சர்க்கரை இல்லாத குறையைத் தெரியாதவாறு, அந்தப் பெரிய குடும்பத் தலைவனாக நின்று அனைவரையும் ஒருங்கிணைந்து வழிநடத்தினார்.
எழில்வேந்தனுக்கும் தனது தந்தையைப் போல ராணுவத்தில் பணியாற்ற வேண்டும் என்ற ஆசை வந்தது. அதற்கான முயற்சிகளில் அவன் ஈடுபட, அதில் தேர்ச்சி பெற்று ராணுவத்திற்கும் சென்று விட்டான். அங்குப் பயிற்சிக் காலம் முடிந்து பணியிலும் சேர்ந்து இரண்டு வருடங்கள் ஆனது.
கார்மேகமும் பள்ளிப் படிப்பு மட்டும் முடித்தவன், தனது குலத் தொழிலான விவசாயத்தில் இறங்கினான். காஞ்சனா அங்கிருக்கும் பள்ளியில் படித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
ஓரிரு மாதங்களில் சக்கரையும் ராணுவத்தில் அவரின் பணிக்காலம் முடிந்து ஊருக்கு வர, தனது மகனுக்குப் பொண்ணு கேட்டு மச்சான் வீட்டிற்குச் சென்றார்.
“என்ன மச்சான்… காலைலயே முகமெல்லாம் ஒரு மாதிரி மலர்ச்சியோட, கையில தட்டு தாம்பூலத்தோட வந்திருக்க? என்ன விசேஷம்?” என்று தம்புசாமி புன்னகையுடன் கேட்டார்.
சக்கரை தன் மனைவியைப் பார்த்துக் கொண்டார். இருவருக்கும் ஒருமித்த பார்வை. “வேறென்ன மச்சான், எல்லாம் நல்ல சங்கதிதான். என் பையன் எழில் வேந்தன் ராணுவத்துக்குப் போகத் தயாராகிட்டான். அவனுக்கு ஒரு வாழ்க்கை அமையணும்ல? அதான் என் தங்கச்சி மகளை, என் வீட்டுக்கு மருமகளா கேட்டு வந்திருக்கேன்,” என்றார் சக்கரை.
இதைக் கேட்ட தம்புசாமி, சக்கரையைப் பார்த்து மனதாரச் சிரித்தார். “சக்கு, நீயும் நானும் ஒண்ணுதான். இதென்ன பெரிய விஷயமா? ஆனா, இப்பதானே புள்ள 12-ஆம் வகுப்பு முடிக்கப் போறா… அவ படிப்பை முடிக்கட்டும், வர தை மாசம் நல்ல நாள் பார்த்து கல்யாணத்தை முடிச்சுடலாம். நீயும் ராணுவத்துல இருந்து வந்திருக்க, வீட்ல சந்தோஷமா விசேஷத்தை நடத்திடலாம்,” என்றார்.
சக்கரை மகிழ்ச்சியுடன், “அதுவும் வாஸ்தும்தான் மச்சான். பிள்ளைகளோட எதிர்காலம் முக்கியம். அவ படிப்பை முடிக்கட்டும், அப்புறம் நல்லபடியா இந்த சம்பந்தத்தை உறுதி பண்ணிப்போம்,” என்று கூறி அந்த முடிவுக்கு ஒப்புக்கொண்டார்.
அந்த நேரம், பள்ளிக்குப் புறப்பட்டுக்கொண்டிருந்த காஞ்சனா, திண்ணையில் நடந்த இந்த உரையாடலைக் கேட்டுவிட்டாள். அவள் காதுகள் சிவக்க, முகம் நாணத்தில் மூட, அவசரமாகத் தனது அறைக்குள் ஓடிச் சென்று கதவை மூடிக்கொண்டாள். அறைக்குள் ஒளிந்து கொண்டவள், தன் இதயத்துடிப்பை ஒரு கையால் அடக்கிக்கொண்டு, ஜன்னல் வழியாக வெளியே தெரிந்த அந்தப்பெரியவர்களின் உரையாடலைத் தவிப்புடன் கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
செடி வளரும்….
