மந்தாரை 8
வேந்தனின் நினைவுகள்:
சக்கரையும் அவர் மனைவியும் மச்சான் வீட்டில் சிறிது நேரம் பேசிவிட்டு, மனநிறைவோடு வீடு திரும்பினர். காலம் மின்னலாய் கடந்தது.அதே நேரத்தில், காஞ்சனாவும் தனது பள்ளிப் படிப்பை வெற்றிகரமாக முடித்தாள்.
பெரியவர்கள் சொன்னது போலவே, அந்தத் தை மாதத்தில் சதுர்வேத மங்கலமே விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது. உறவுகள் சூழ, மேளதாளங்கள் முழங்க, எழில் வேந்தனுக்கும் காஞ்சனாவுக்கும் திருமணம் சிறப்பாக நடைபெற்றது.
திருமணம் முடிந்து, தம்பதிகள் தங்கள் அறைக்குள் நுழைந்தனர். அறைக்குள் நுழையும் வரை ஒருவிதமான அமைதி நிலவியது. எழில் வேந்தன் ராணுவ வீரனுக்குறிய கம்பீரமான தோற்றத்தோடு இருந்தான். காஞ்சனா வெட்கத்தில் தலைகுனிந்து நின்றாள்.
உண்மையில், அவர்கள் இருவருமே ஒரே ஊரில் வளர்ந்திருந்தாலும், உறவுமுறையில் அத்தை மகன் – மாமன் மகள் என்றாலும், இதுவரை ஒருவரை ஒருவர் நிமிர்ந்து பார்த்தது கூட இல்லை. சிறு வயதில் இருந்தே அந்த மரியாதை, பின் வளர்ந்த பிறகு ஏற்பட்ட அந்த நாணம் – இவை அவர்களை ஒருவருக்கொருவர் மறைமுகமாகத் தவிர்த்து வரச் செய்திருந்தன. ஆனால், இன்று நிலைமை முற்றிலும் மாறிவிட்டது.
இன்று அவளுக்கு அவன் வெறும் அத்தை மகன் மட்டுமல்ல; வாழ்நாள் துணையாகிய கணவன். அந்த உணர்வு காஞ்சனாவின் இதயத் துடிப்பை அதிகரிக்கச் செய்தது. அறையின் கதவைச் சாத்திய பிறகு, அவளால் நிமிர்ந்து பார்க்கக் கூட முடியவில்லை.
சக்கரை வீட்டின் கதவை மெல்லச் சாத்திவிட்டு, தன் மனைவியுடன் வயல்வெளி நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார். வீட்டின் உள்ளே இருந்த தம்பதிக்குத் தகுந்த தனிமையை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதே அவர்கள் நோக்கம். வீட்டின் பிரதானக் கதவு தாளிடும் சத்தம், அந்தச் சூழலின் மெல்லிய அமைதியைக் கலைத்தது.
அறைக்குள், வெளியுலகின் இரைச்சல்கள் எதுவும் நுழையாதபடி ஜன்னல்கள் மூடப்பட்டிருந்தன. காஞ்சனா இன்னும் கட்டிலின் ஓரத்திலேயே அமர்ந்திருந்தாள். அவள் கைகள் சேலையின் முந்தானையை இறுக்கப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தன. காலையில் நடந்த அந்த விசேஷத்தின் பரபரப்பும், இப்போது நிலவும் பேரமைதியும் அவளுக்குள் ஒருவிதமான நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.
எழில் வேந்தன் அவளுக்கு அருகில் வந்து நின்றான். ராணுவ வீரனாகப் பல சவால்களைச் சந்தித்த அவனது இதயம், இப்போது ஒரு சிறுவனின் வேகத்தோடு துடித்துக்கொண்டிருந்தது. அவன் மெதுவாகக் குனிந்து, அவளது தோளைத் தொட்டான். அந்தச் ஸ்பரிசத்தில் காஞ்சனா திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தாள். இதுவரை நிமிர்ந்து பார்க்கத் தயங்கிய அவளது கண்கள், இப்போது அவனது கண்களில் இருந்த அன்பையும், தேடலையும் கண்டன.
“இத்தனை நாள் ஏன் இப்படி ஒருவரை ஒருவர் தவிர்த்து வந்தோம்?” என்பது போல அவனது கண்கள் கேட்டன.
எழில் வேந்தன் அவள் கையில் இருந்த முந்தானையை மெல்லத் தளர்த்தினான். “காஞ்சனா…” என்று அவன் அவளை அழைத்த குரலில், ஒரு ராணுவ வீரனின் உறுதி மட்டுமல்ல, ஒரு கணவனின் மென்மையும் கலந்திருந்தது. அந்த அழைப்பு அவளது வெட்கத்தை ஓரளவு குறைத்தது. அவள் மெல்லத் தலையை நிமிர்த்தி அவனைப் பார்த்தாள். அவளது முகம் வெட்கத்தில் சிவந்து இருந்தாலும், அதில் ஒரு புன்னகை மலர்ந்திருந்தது.
அவன் அவளுக்கு அருகில் அமர்ந்தான். ராணுவத்தின் கடினமான பயிற்சிகளுக்குப் பிறகு, இப்போது அவனுக்குத் தேவைப்பட்டது காஞ்சனாவின் அந்த அமைதியான அன்புதான். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் நெருங்க, நீண்ட கால மௌனம் கலைந்து,எழில் வேந்தனும் காஞ்சனாவும் தங்கள் வாழ்க்கையின் புதிய அத்தியாயத்தை மிக நெருக்கமான அன்போடு தொடங்கி இருந்தனர். அந்த அதிகாலைப் பொழுதில், அந்த அறையின் ஒவ்வொரு மூலையும் அவர்களின் புது வாழ்வின் தொடக்கத்திற்குச் சாட்சியாக இருந்தது.
திருமணம் முடிந்து மூன்று மாதங்கள் உருண்டோடியிருந்தன. சதுர்வேத மங்கலத்தின் அந்த இல்லத்தில் மகிழ்ச்சிக்குக் குறைவில்லை. எழில் வேந்தன் தன் மனைவியின் மடியில் தலை வைத்துப் படுத்துக் கிடக்கும் அந்த மாலை நேரங்களில், காஞ்சனாவின் மென்மையான கைகள் அவன் தலைமுடியைக் கோதும் சுகமே தனி. ஆனால், விதி தன் வேலையைக் காட்டியது.
அன்று காலை, ராணுவ அலுவலகத்திலிருந்து எழில் வேந்தனுக்கு அவசர அழைப்பு வந்தது. விடுமுறையை முடித்துக்கொண்டு பணியில் சேர வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது. அதே சமயத்தில், காஞ்சனா தான் கர்ப்பமாக இருக்கும் நற்செய்தியை அவனிடம் மென்மையாகப் பகிர்ந்துகொண்டாள்.
ஒரே நேரத்தில் இரண்டு செய்திகள்—ஒன்று பிரிவின் வலி, மற்றொன்று புதிய உயிரின் வரவு!
எழில் வேந்தனின் கண்கள் கலங்கின. தன் மனைவி காஞ்சனாவின் முகத்தைப் பார்த்தான். அவள் கண்களில் கண்ணீர் இருந்தாலும், தன் கணவனின் லட்சியத்திற்குத் தடையாக இருக்கக்கூடாது என்ற உறுதி அவளிடம் தெரிந்தது. அவள் தன் கைகளால் அவனைத் தடவிக் கொடுத்து, “நாட்டைக் காக்கப் போகும் வீரனுக்குத் துணையாக இருக்கவே நான் ஆசைப்படுகிறேன். நீங்கள் தைரியமாகப் போய் வாருங்கள்,” என்று கூறி அவனைத் தேற்றினாள்.
சக்கரைக்கு இந்த நேரத்தில் தன் மகனைப் பிரிவது வருத்தமாக இருந்தாலும், ஒரு முன்னாள் ராணுவ வீரனாக அவர் பெருமைப்பட்டார். தன் மகன் நாட்டின் எல்லைக்குச் செல்வது, ஒரு தந்தையாக அவருக்குத் தலைநிமிர்வைத் தந்தது.
“எழில், இதுதான் உனது கர்மவினை. உன் தாத்தா, உன் தந்தை, இப்போது நீ… நாட்டைப் பாதுகாப்பதில் நாம் பெருமை கொள்ள வேண்டும். உன் மனைவி மற்றும் பிறக்கப்போகும் குழந்தையை நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன். நீ உன் கடமையைச் செய்,” என்று சக்கரை அவன் தோள்களில் கை வைத்து உறுதியளித்தார்.
பிரிவின் சோகம் அவனது இதயத்தை அழுத்தினாலும், சிறுவயது முதல் தான் கனவு கண்ட அந்தச் சீருடையை அணியும் தருணம் வந்துவிட்டது என்பதை உணர்ந்த எழில் வேந்தன், புன்னகையுடன் தயாரானான். அவன் தன் மனைவியின் நெற்றியில் முத்தமிட்டு, “சீக்கிரம் திரும்பி வருவேன்,” என்று வாக்களித்துவிட்டு, ராணுவப் பையைத் தூக்கிக்கொண்டு வீட்டை விட்டுப் புறப்பட்டான்.
வீட்டின் வாசலில் நின்று அவர்கள் மூவரும் அவனை வழியனுப்பி வைத்தனர். எழில் வேந்தன் எல்லை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான்; அவன் மனதில் தன் மனைவியின் நினைவுகளும், தன் நாட்டின் பாதுகாப்பும் ஒருசேர ஓடிக்கொண்டிருந்தன. அந்தப் பிரிவு, அவர்களை வருத்தப்பட வைத்தாலும், ஒரு வீரமான குடும்பத்தின் கடமையுணர்வால் அந்தச் சூழல் நிறைந்து காணப்பட்டது.
நாட்களும் மின்னல் வேகத்தில் ஓடியது. காஞ்சனாவுக்குப் பிரசவ வலி எடுத்த அந்த அதிகாலை, சதுர்வேத மங்கலமே விழித்துக் கொண்டது. சக்கரை பதற்றமும் பொறுப்புமாக, காரை எடுத்துக் கொண்டு அவளை டவுனில் இருக்கும் பெரிய மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றார். மருத்துவமனையின் பரபரப்பான அந்தச் சூழலில், சூரியன் உதிக்கும் முன்பே காஞ்சனா ஒரு அழகான ஆண் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தாள்.
தாயும் சேயும் நலமாக இருக்கிறார்கள் என்ற செய்தி கேட்டதும், சக்கரையின் முகம் பல வருடங்களுக்குப் பிறகு பேரானந்தத்தில் மலர்ந்தது. தன் மகன் எழில் வேந்தன் எல்லையில் இருந்தாலும், அவன் வம்சத்தை ஒரு வாரிசு உறுதி செய்துவிட்டது என்ற எண்ணம் அவருக்குப் பெருமிதத்தைத் தந்தது.
உடனடியாக சக்கரை, ராணுவத்தில் இருக்கும் எழில் வேந்தனுக்குச் செய்தியைத் தெரிவித்தார். அடுத்து, இந்த மகிழ்ச்சியான செய்தியைத் தன் மச்சான் தம்புசாமி வீட்டிற்கும் தெரியப்படுத்தினார்.
தங்கை மகன் பிறந்த செய்தி கேட்டதும், கார்மேகம் அந்த ஊரிலேயே இல்லாத ஒரு சந்தோஷத்தில் துள்ளிக் குதித்தான். தன் தங்கைக்குப் பிறந்த குழந்தை என்பதும், சக்கரையின் குடும்ப வாரிசு என்பதும் அவனுக்குக் கொள்ளை மகிழ்ச்சி. வழக்கமாக ஊர் திருவிழாக்களில் கடவுளுக்குச் செய்வார்களே, அதே போலத் தன் சந்தோஷத்தையும் வெளிப்படுத்த நினைத்தான்.
அவன் தன்னிடம் இருந்த நூறு ரூபாய் நோட்டுகளை அழகாக எடுத்து, ஒவ்வொன்றாக நூலில் கோர்த்து ஒரு பிரம்மாண்டமான மாலை கட்டினான். அந்த மாலை அவனது அன்பின் அடையாளமாக, பணத்தின் மதிப்பையும் தாண்டி மிக உயர்வாக இருந்தது.
நேராக மருத்துவமனைக்குக் கிளம்பி வந்த கார்மேகம், வாசலிலேயே சக்கரையைப் பார்த்தான். அவன் கையில் இருந்த அந்த நூறு ரூபாய் நோட்டு மாலை மின்னியது.
“மாமா! நம்ம வீட்டுக்கு வாரிசு வந்துட்டான்!” என்று கத்திக் கொண்டே ஓடி வந்தான் கார்மேகம்.
சக்கரை அவனைப் பார்த்துச் சிரித்து, “என்னப்பா இது, இந்த மாலையெல்லாம்?” என்று கேட்டார்.
“இது வெறும் மாலை இல்லை மாமா, என் தங்கை பெத்தெடுத்த வாரிசுக்கு என்னோட பாசமான பரிசு!” என்று நெகிழ்ச்சியோடு சொன்னான் கார்மேகம்.
மருத்துவமனை அறையினுள் நுழைந்த கார்மேகம், காஞ்சனாவின் அருகில் இருந்த குழந்தையைப் பார்த்தான். அதன் மென்மையான முகத்தைப் பார்த்ததும் அவன் கண்கள் கலங்கின. அந்த நூறு ரூபாய் நோட்டு மாலையைத் தொட்டிலுக்கு மேலே அன்புடன் கட்டிவிட்டு, “நீ எழில் வேந்தன் மாதிரியே வீரனா வரணும் குட்டிப் பயலே!” என்று அந்தக் குழந்தையை வாழ்த்தினான். அந்த அறையே அன்பினாலும், அந்த மாலை தந்த மகிழ்ச்சியினாலும் நிறைந்திருந்தது.
கிராமத்து வழக்கப்படி பதினாறாம் நாள் பூஜை வைத்து பாரிவேந்தன் என்று குழந்தைக்கு பெயர் சூட்டினர்.எழில் வேந்தனின் மகன் வளர்ந்து கொண்டிருந்த அந்த நாட்களிலேயே, கார்மேகத்தின் வாழ்விலும் வசந்தம் வீசியது. தம்புசாமியும் சக்கரையும் கார்மேகத்திற்குத் தகுந்த துணையைத் தேடி, அதே ஊரைச் சேர்ந்த தூரத்து உறவினரான சகுந்தலாவைத் திருமணம் செய்து வைத்தனர்.
காலம் கனிய, கார்மேகம் – சகுந்தலா தம்பதியினருக்கும் ஒரு அழகான ஆண் குழந்தை பிறந்தது. அந்தக் குழந்தைக்கு ‘கபிலன்’ என்று பெயர் சூட்டினார்கள். சதுர்வேத மங்கலத்தின் மண்ணில், எழில் வேந்தனின் மகனும் கபிலனும் ஒன்றாக வளர்ந்து வந்தனர்.
எழில் வேந்தன் எல்லையில் தன் பணியைச் செவ்வனே செய்து கொண்டிருக்க, ஊரில் கார்மேகம் நிலத்தைப் பார்த்துக்கொள்ள, சக்கரை ஒரு தாத்தாவாகத் தன் பேரனின் வளர்ச்சியைக் கண்டு ரசித்துக் கொண்டிருந்தார்.
எழில் வேந்தனின் மகன்: தன் தந்தையைப் போலவே கம்பீரமான பார்வையோடும், சுறுசுறுப்போடும் வளர்ந்தான். தன் தந்தை ராணுவத்தில் இருப்பதை எண்ணி அவன் பெருமிதம் கொள்வான்.
கபிலன்:கார்மேகத்தைப் போலவே மண்ணோடு நெருங்கிய பிணைப்பைக் கொண்டிருந்தான். வயல்வெளிகளில் ஓடி ஆடி, இயற்கையோடு இயைந்து வளர்ந்தான்.
சக்கரையின் வீடும், கார்மேகத்தின் வீடும் ஒரே குடும்பமாக இணைந்திருந்தன. எழில் வேந்தனின் மகன் ஒருபுறம் தந்தையின் வீரக் கதைகளைக் கேட்டு வளர, கதிரவன் தன் தந்தை கார்மேகம் காட்டும் விவசாய நுணுக்கங்களைக் கற்றுக்கொண்டான்.
இரு சிறுவர்களும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து விளையாடும்போது, அந்த ஊரே விழாக்கோலம் பூண்டது போலிருக்கும். சக்கரைக்குத் தன் ராணுவ வாழ்க்கையை விட, இந்த பேரன்களின் சிரிப்பொலி அதிக மனநிறைவைத் தந்தது.
எழில் வேந்தன் அவ்வப்போது ராணுவத்திலிருந்து வரும் கடிதங்களிலும், விடுமுறை நாட்களிலும் அந்தச் சிறுவர்களைக் கட்டி அணைத்து மகிழ்வான். அவன் வரும்போது அந்த வீடு மீண்டும் ஒரு போர்க்களத்தில் கிடைக்கும் வெற்றி போல ஆனந்தத்தில் திளைக்கும். குடும்பத்தின் அடுத்த தலைமுறை, அன்பின் பிணைப்பில் வலுவாக வளர்ந்து வந்தது.
செடி வளரும்…
