மந்தாரை 17:
பாரிவேந்தன் காவல் பணியில் சேர வேண்டிய அந்த நாள் வந்தது. காக்கிச் சீருடையில் கம்பீரமாகத் தயாராகி வந்தவன், முதலில் தனது தாத்தா மற்றும் பாட்டியின் கால்களில் விழுந்து வணங்கி ஆசீர்வாதம் வாங்கினான். அவர்களின் கண்கள் பெருமிதத்தில் கலங்கின.
அதன்பின், அந்த அறையின் சுவரில் மாலை அணிவிக்கப்பட்டு அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த தனது அப்பா மற்றும் அம்மாவின் புகைப்படத்தை உற்று நோக்கினான். தனது கனவை நனவாக்கும் இந்த நாளில், அவர்கள் அருகில் இல்லை என்ற ஏக்கம் ஒரு நிமிடம் அவனை வாட்டியது. இருப்பினும், புகைப்படத்தை வணங்கி, “உங்க ஆசீர்வாதம் எனக்கு எப்பவும் உண்டு” என்று மனதிற்குள் சொல்லிக்கொண்டான்.
உறுதியான மனதுடன் வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தவன், தனது காரை நோக்கிச் சென்றான். கதவைத் திறந்து அமர்ந்தவன், ஸ்டீயரிங் வீலை ஒருமுறை அழுத்திப் பிடித்துக் கொண்டு, அந்த முக்கியமான நாளை நோக்கிய பயணத்தைத் தொடங்கினான். கார் மெல்லக் கிளம்பி காவல் நிலையத்தை நோக்கி விரைந்தது.
இரண்டு மணி நேர பயணத்தில் காவல் நிலையத்தை அடைந்த பாரிவேந்தன், அங்கிருந்த அதிகாரிகளின் முன்னிலையில் கம்பீரமாக நின்றான். சீருடையின் மடிப்பு கலையாமல், தலை நிமிர்ந்து நின்ற அவன், சட்டத்தின் முன் உண்மையாகச் செயல்படுவேன் என்ற உறுதிமொழியை ஏற்றுக்கொண்டான்.
மேலதிகாரி அவனது கைகளில் நியமன ஆணை மற்றும் அடையாள அட்டையை வழங்க, அதை ஒரு கடமையாக மட்டுமல்லாமல், தான் இத்தனை காலம் கனவு கண்ட இலட்சியத்தின் அடையாளமாகக் கருதி பெற்றுக்கொண்டான். அவன் அந்த ஸ்டேஷனில் தனது பொறுப்பை முறைப்படி ஏற்றுக்கொண்ட அந்த தருணம், அவனது குடும்பத்தின் எதிர்பார்ப்பையும், அவன் சுமக்கப்போகும் பொறுப்பையும் உணர்த்துவதாக அமைந்தது.
அவன் அந்த ஸ்டேஷனில் தன் முதல் நாளையும், முதல் பணியையும் தொடங்கத் தயாரானான்.நாட்கள் உருண்டோடின. பாரிவேந்தன் காவல் பணியில் முழுமையாகத் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டு தீவிரமாகச் செயல்பட்டு வந்தான். அன்று வேலையை முடித்துவிட்டு, களைப்புடன் தனது காரில் வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தான்.
சாலையோரம் நின்றிருந்த பஸ் திடீரெனப் பழுதாகி (பஞ்சர் ஆகி) நின்றிருக்க, பயணிகள் அனைவரும் பெரும் குழப்பத்தில் இருந்தனர். அந்தப் பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கிய மக்கள், அடுத்த பஸ்ஸிற்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்ததால் அந்த இடமே போர்க்களம் போலக் காட்சியளித்தது.
மஞ்சுவும் கார்குழலியும் அந்தப் பெரிய கூட்டத்திற்கு நடுவே சிக்கிக்கொண்டனர். அங்கிருந்த பயணிகள் முண்டியடித்துக்கொண்டு அடுத்த பஸ்ஸில் ஏற முயற்சி செய்ய, இவர்களால் அந்த நெரிசலில் நுழையவே முடியவில்லை. மஞ்சு பயந்துபோய் கார்குழலியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு பின்வாங்கி நின்றாள்.
“ஏய் குழலி, என்னால முடியல… எல்லாரும் இப்படி முட்டி மோதிக்கிறாங்களே!” என்று அவள் தவிப்புடன் சொன்னாள். கார்குழலி அவளைப் பாதுகாப்பாக அணைத்துக்கொண்டு, “பயப்படாத மஞ்சு, இந்த நெரிசல்ல நாம ஏற வேண்டாம், வேற வழி பார்ப்போம்,” என்று அவளுக்கு தைரியம் கூறினாள். ஆனால், அந்த இடமே மிகுந்த பரபரப்பாக இருந்ததால் அவர்களால் நகரக்கூட முடியவில்லை.
கூட்டம் அவளைச் சூழ்ந்திருக்க, அவள் எதையோ கவனமாகப் பார்த்தபடி நின்றுகொண்டிருந்த அந்த அழகிய காட்சியும், அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த நிதானமும் அவன் மனதை ஏதோ செய்தது. திடீரென அவளைப் பார்த்ததும் பாரிவேந்தனின் காரின் வேகம் தானாகவே குறைந்தது.
சிறிது நொடிகள் கார் கண்ணாடியின் வழியாக இதைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்த பாரிவேந்தன், நிலைமையின் தீவிரத்தைப் புரிந்துகொண்டான். மஞ்சுவும் குழலியும் கூட்டத்தில் மாட்டிக்கொண்டு தடுமாறுவதைப் பார்த்த அவனது கண்கள் சிவந்தன. உடனே காரை விட்டு இறங்கியவன், சீருடையின் கம்பீரத்துடன் அந்த இடத்திற்குள் நுழைந்தான்.
அவன் வருவதைக் கண்ட பயணிகள் சற்று ஒதுங்கினர். பாரிவேந்தன் நேரடியாக மஞ்சுவிடமும் கார்குழலியிடமும் சென்றான். அவனைப் பார்த்ததும் மஞ்சுவின் கண்களில் ஆச்சரியமும், பாதுகாப்பான உணர்வும் மின்னியது.
“என்ன ஆச்சு? ஏன் இவ்வளவு கூட்டத்துல சிக்கிட்டு முழிக்கிறீங்க?” என்று அதிகாரத்தோடு கேட்டவன், அவர்களது பதிலை எதிர்பார்க்காமல், அங்கிருந்த பயணிகளைச் சீர்செய்தான். வந்த அடுத்த பஸ்ஸை நிறுத்திய பாரிவேந்தன், மஞ்சுவையும் கார்குழலியையும் அந்தப் பஸ்ஸில் பாதுகாப்பாக ஏற்றிவிட்டான்.
அண்ணா என்று மஞ்சு கூப்பிட, பார்த்து போங்கத்தா என்ற பாரிவேந்தன் அவளைப் பார்த்து ஒரு மெல்லிய புன்னகையை உதிர்த்துவிட்டு, மீண்டும் தனது காரை நோக்கி நடந்தான். பஸ் நகரத் தொடங்கியதும், ஜன்னல் வழியாக வெளியே தெரிந்த அந்த சீருடை அணிந்த கம்பீரமான உருவத்தையே கார்குழலி உற்றுப் பார்த்தாள். அவளது மனம் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தது.
பாணிவேந்தன் இப்படி வந்து உதவி செய்வான் என்பதை கார்குழலியினால் இன்னும் நம்பவே முடியவில்லை.
இத்தனை நாட்களாகப் பேசிக்கொள்ளாமல், ஒருவரை ஒருவர் தவிர்த்துக்கொண்டே இருந்தவர்கள், இன்று இப்படி ஒரு சூழ்நிலையில் சந்தித்தது குழலியைச் சிந்திக்க வைத்தது. பாரிவேந்தனின் முரட்டுத்தனத்தையும், தன் மீதான அவனது அலட்சியத்தையும் பார்த்தே வளர்ந்தவளுக்கு, அவன் காட்டிய இந்த அக்கறை ஏதோ ஒரு மாற்றத்தின் அறிகுறியாகத் தெரிந்தது.
அவன் உதவி செய்தது ஏதோ ஒரு கடமைக்காகவா? அல்லது அந்தச் சீருடை அவனது குணத்தையே மாற்றிவிட்டதா? என்று அவளது மனம் கேள்வி எழுப்பியது. இன்றைய நிகழ்வு அவர்களுக்கு இடையிலான அந்த மௌனச் சுவரை மேலும் வலுவாக்குமா அல்லது உடைக்குமா என்ற ஐயம் அவளுக்குள் எழுந்தது.
அவன் அந்த பஸ்ஸை விட்டு நகர்ந்து காரில் ஏறிப் போனபோதும், அவனது பார்வையில் தெரிந்த அந்த நிதானம் மட்டும் அவளது நினைவிலேயே நின்றது.
பாரிவேந்தன் தன் காரின் உள்ளே அமர்ந்திருந்தாலும், அவனது கண்கள் மட்டும் அந்தப் பஸ்ஸைக் கடந்து சென்று கொண்டிருந்தன. கண்ணாடியின் வழியே தெரிந்த கார்குழலியின் முகம், அவனைப் பல வருடங்கள் பின்னோக்கி இழுத்துச் சென்றது.
நீண்ட வருடங்களுக்குப் பிறகு, இத்தனை அருகில், இத்தனை தற்செயலாக அவளைப் பார்த்தது அவன் நெஞ்சில் ஒரு பெரும் புயலை வீசியது. சட்டம், ஒழுங்கு, கடமை என்று வீரமாகப் பேசித் திரிந்த பாரியின் உள்ளம், அந்த நொடியில் தறிகெட்டு ஓடியது. அவனது காதல் கொண்ட மனம் தடுமாறியது.
அந்தப் பஸ்ஸிற்குள் அவள் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தபோது, அவனது நினைவுகள் அவளது பிறந்த நாளுக்குச் சென்றன. “இவள் தான் உன் மனைவி, உனக்காகவே பிறந்தவள்” என்று பெரியவர்கள் அன்று சொன்ன அந்தச் சொற்கள், இத்தனை வருடங்களாக அவனது அடிமனதில் ஒரு விதையாக விதைக்கப்பட்டிருந்ததோ இன்று ஆலமரம் போன்று உறுதியாக வளர்ந்து நிற்கிறது.அதை அவன் ஒரு கடமையாக அல்ல, தன் வாழ்க்கையின் அர்த்தமாகவே கருதி வளர்ந்திருந்தான்.
ஆனால், குடும்பங்களுக்கு இடையே ஏற்பட்ட அந்தப் பெரிய விரிசலும், வேதனைகளும் அவர்கள் இருவரையும் இத்தனை காலமும் பேச விடாமல் பிரித்து வைத்திருந்தது. அவளைப் பார்த்தாலே கோபத்தைத் தூண்டும் வகையில் அவனது மாமன் (குழலியின் அப்பா) செயல்பட, பாரியும் தன் இயல்பான முரட்டுத்தனத்தால் அவளைத் தவிர்த்து வந்தான்.
அவளைத் தொட்டுவிடக் கூடாதென இத்தனை காலம் அவன் போட்டிருந்த அந்தப் பாதுகாப்பு வளையம்தான் அவளை விட்டு அவனைத் தூரமாக்கியதா?
இன்று அவளுக்கு உதவியபோது, அவள் மீதான அந்தப் பழைய ஈர்ப்பு இன்னும் குறையாமல், மாறாகப் பல மடங்கு வீரியத்துடன் அவனுக்குள் கொதிப்பதை பாரி உணர்ந்தான். தன் அன்பை வெளிப்படுத்த அவன் போட்டிருந்த அந்த முரட்டுத்தனமான முகமூடி, இன்று அவளை நெருங்கியபோது மெல்லக் கரையத் தொடங்கியது.
வீட்டிற்குள் நுழைந்த குழலியின் மனதிற்குள், பாரிவேந்தனின் அந்தப் பார்வையும், அவனது உதவியும் தான் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. இத்தனை காலமாய் அவளைக் கண்டாலே ஒதுங்கி போறவன், இன்று ஏன் அவனே தானாக செய்த உதவி மட்டும் ஒரு பெரிய மாற்றத்தை உணர வைத்தது என்று அவளுக்கு லேசாக புரிய தொடங்கியது. அவனது அந்த கம்பீரமும், அவளைப் பார்த்த அந்த ஆழமான பார்வையும் அவளுக்குள் சிலிப்ப்பை தந்தது.
அந்த சந்தோஷ மனநிலையோடு தனது வீட்டின் வரவேற்பறைக்குள் நுழைந்தவளுக்கு, அங்கிருந்த சூழல் வழக்கத்தை விடவும் பரபரப்பாக இருந்தது. அவளது அப்பா கையில் ஒரு ஜாதகத்தோடு அமர்ந்திருக்க, அம்மா ஏதோ முக்கிய விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்.
குழலியைப் பார்த்ததும் அவளது அப்பா, “குழலி, உள்ளே வா… உனக்கு ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லணும்,” என்று அழைத்தார்.
குழலி அருகில் சென்று அமர்ந்தாள். அவளது அப்பா ஒரு நிமிடம் தயங்கிவிட்டு, “நமக்குத் தெரிஞ்ச உறவுக்காரங்க வீட்டுல இருந்து உனக்கு மாப்பிள்ளை பார்த்திருக்கோம். அவங்க எல்லாம் வந்து பார்த்துட்டு போயிட்டாங்க. பொண்ணு பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்லிட்டாங்க, அடுத்த வாரம் நிச்சயதார்த்தம் வச்சுக்கலாம்னு பேசி முடிச்சிருக்கோம்,” என்று சொன்னார்.
அந்த வார்த்தைகள் குழலியின் காதுகளில் விழுந்தபோது, ஒரு நொடி அவள் உலகம் ஸ்தம்பித்து நின்றது. தன் மனதிற்குள் பாரிவேந்தனின் முகம் நிழலாட, அதற்கு மாறாக அப்பா சொன்ன இந்தச் செய்தி இடி போல அவளது தலையில் இறங்கியது.
“கல்யாணமா? எனக்குத் தெரியாமலா?” என்று குழலி தழுதழுத்த குரலில் கேட்டாள்.
அவளது அப்பாவின் முகத்தில் இருந்த கண்டிப்பு, அவளது மறுப்பை ஏற்கத் தயாராக இல்லை என்பதை உணர்த்தியது. பாரிவேந்தனுக்கும் தன் குடும்பத்திற்கும் இடையே இருக்கும் பகை ஒருபுறம் இருக்க, இப்போது தன்னை வேறொருவருக்கு மணம் முடித்துத் தர முடிவெடுத்திருக்கும் அப்பாவின் செயல், குழலியைப் பெரும் அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது.
செடி வளரும்….
