ஊட்டியின் அன்றைய இரவு மிகக் கொடூரமான அமைதியைக் கொண்டிருந்தது. ஜன்னலுக்கு வெளியே வீசிய கடும் காற்று, மரக்கிளைகளை மோதி ஒருவிதமான ஓலத்தை எழுப்பியது. அந்தச் சிறிய அறையில், மங்கலான மஞ்சள் விளக்கு ஒளியில், மிருதுளா ஆதித்யாவின் மடியில் தலை சாய்த்துப் படுத்திருந்தாள். அவளது மூச்சுக்காற்று இப்போது மிக மெலிதாக, ஒரு மெழுகுவர்த்தியின் சுடரைப் போலத் தள்ளாடிக்கொண்டிருந்தது.
ஆதித்யா அவளது தலைமுடியை மென்மையாகக் கோதிவிட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவனது கண்கள் வறண்டு போயிருந்தன; அழுது அழுது கண்ணீர் வற்றிப்போன அந்த விழிகளில் இப்போது ஒருவிதமான வெறுமை குடிகொண்டிருந்தது. மிருதுளா மெல்லக் கண்திறந்து அவனைப் பார்த்தாள். அவளது முகத்தில் மரணத்தின் சாயல் தெரிந்தாலும், கண்களில் ஒரு தெய்வீகமான ஒளி இருந்தது.
"ஆதித்யா..." என்று மிக மெல்லிய குரலில் அழைத்தாள்.
"சொல்லு தங்கம்... என்ன வேணும்? பால் வேணுமா? இல்ல முதுகு வலிக்குதா?" என்று ஆதித்யா பதற்றத்துடன் கேட்டான்.
மிருதுளா அவனது கையைப் பிடித்துத் தன் கன்னத்தோடு சேர்த்துக் கொண்டாள். "அதெல்லாம் எதுவும் வேண்டாம் செல்லம். எனக்கு ஒரு ஆசை... என் கடைசி ஆசைன்னு கூட வச்சுக்கோங்களேன். இன்னும் சில நாட்கள்ல இந்த ரூம்ல என்னோட சத்தம் இருக்குமான்னு தெரியல. ஆனா நான் உயிரோட இருக்குற இந்த ஒவ்வொரு நிமிஷமும், நீங்க என்கிட்ட பழைய ஆதித்யாவா இருக்கணும். என் மேல கோபப்படாம, வருத்தப்படாம, நம்ம பழைய காதல் நாட்களைப் போலவே என்கிட்ட அன்பா இருக்கணும்," என்றாள்.
ஆதித்யாவின் இதயம் ஒரு நிமிடம் துடிக்க மறந்தது. "மிருதுளா, என்ன பேசுற நீ? உனக்கு எதுவும் ஆகாதுன்னு நான் சொல்லிட்டே இருக்கேன்ல... அப்புறம் ஏன் இந்தத் தேவையில்லாத பேச்சு?" என்று அவன் குரல் நடுங்கக் கேட்டான்.
"இல்ல வைரம்... எனக்குத் தெரியுது. என் இதயம் எனக்குச் சொல்லுது. நான் கிளம்புறதுக்கான நேரம் நெருங்கிடுச்சுன்னு தோணுது. நான் போன அப்புறம், நீங்க என்னை நினைச்சு அழக்கூடாது. 'மிருதுளா கடைசி வரைக்கும் என்கிட்ட ரொம்ப அன்பா இருந்தா, நாங்க ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்தோம்'ங்கிற நினைவுகள் மட்டும்தான் உங்களை வாழ வைக்கணும். அந்த நினைவுகளை உங்களுக்குக் கொடுக்கிறதுக்காகத்தான் நான் உங்ககிட்ட இதை ஒரு யாசகமா கேட்கிறேன். எனக்கு அன்பை மட்டும் பிச்சையா போடுங்க ஆதித்யா," என்று சொல்லிவிட்டு அவள் விம்மி விம்மி அழுதாள்.
ஆதித்யா அப்படியே நிலைகுலைந்து போனான். அவனது செல்லம், அவனது உலகம், இன்று தன்னிடம் அன்பை யாசகமாகப் கேட்கிறாளே என்று நினைத்தபோது அவன் உள்ளுக்குள்ளேயே துடிதுடித்தான். அவனது நரம்புகள் புடைத்தன, நெஞ்சுக்கூடு வெடித்துவிடும் போல இருந்தது. ஆனால், அவளது ஆசைப்படி தான் கலங்கக்கூடாது என்று அவன் தன் துக்கத்தை அப்படியே விழுங்கினான்.
"மிருதுளா... நீ கேட்கிறது யாசகம் இல்ல மா, அதுதான் என்னோட சுவாசம். நீ என் தங்கம்... என் வைரம்... உன்கிட்ட நான் எப்படி அன்பில்லாம இருப்பேன்? இதோ பாரு, நான் சிரிக்கிறேன். நாம பழையபடி அந்தப் பூந்தோட்டத்துக்குப் போவோம், நீ ஓவியம் வரையணும், நான் அதை ரசிச்சுப் பார்க்கணும். அப்புறம் நம்ம குழந்தை வந்ததும், நாம மூணு பேரும் அந்த ஏரியில படகு சவாரி போகணும். இதெல்லாம் நடக்கும் மிருதுளா..." என்று அவன் பொய்ப் புன்னகையை அணிந்துகொண்டு பேசினான்.
அவன் பேசப்பேச, அவனது உள்ளுக்குள் ரத்தம் வடிந்து கொண்டிருந்தது. தன் உயிருக்குயிரான மனைவி, தன் மரணத்தைத் தீர்மானித்துவிட்டுத் தன்னிடம் 'மகிழ்ச்சியான நினைவுகளை'க் கேட்கிறாளே என்பதை அவனால் தாங்கவே முடியவில்லை. ஒவ்வொரு முறை அவள் 'அப்பா' என்று தன் வயிற்றைத் தடவும்போதும், ஆதித்யாவிற்கு ரத்தக் கண்ணீர் வந்தது.
மிருதுளா அவனது மார்பில் இன்னும் நெருக்கமாகச் சாய்ந்து கொண்டாள். "தெரியுமா ஆதித்யா? நம்ம குழந்தை பிறந்ததும், அவனை உங்க மார்புல போடுவாங்க. அப்போ அவனோட முதல் அழுகைச் சத்தத்துல என்னோட சிரிப்பு இருக்கும். அந்தச் சிரிப்பை நீங்க கேட்கும்போது, நான் உங்க கூடவே இருக்குறதா நினைச்சுக்கோங்க. இப்போ எனக்கு முத்தம் கொடுங்க... அந்தப் பழைய காதலோட முத்தம்," என்றாள்.
ஆதித்யா குனிந்து அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டான். அந்த முத்தத்தில் அவனது மொத்த வாழ்க்கையும், காதலும், துக்கமும் கலந்திருந்தது. அவளது உடல் லேசாக நடுங்குவதை அவன் உணர்ந்தான். அவளது பலவீனமான இதயத் துடிப்பு அவனது மார்பில் தாளம் போட்டது.
"நீதான் என் வைரம் மிருதுளா... உன்னை நான் எங்கேயும் போக விடமாட்டேன். ஆனா நீ சொன்னது மாதிரியே, இந்த நிமிஷம் வரைக்கும் நாம காதலர்களா மட்டுமே இருப்போம். சாவுக்கும் நமக்கும் சம்பந்தமே இல்லாத மாதிரி வாழ்வோம்," என்று அவன் அவளை இறுக அணைத்துக் கொண்டான்.
அந்த இரவு முழுவதும் ஆதித்யா உறங்கவே இல்லை. மிருதுளா அவனது அணைப்பில் ஒரு குழந்தையைப் போல அமைதியாக உறங்கினாள். ஆனால் ஆதித்யா, அவளது ஒவ்வொரு மூச்சையும் எண்ணிக் கொண்டிருந்தான். விடியற்காலை பனி பெய்யத் தொடங்கியது. அந்தப் பனித் துளிகள் ஜன்னலில் வழிவது போல, ஆதித்யாவின் கண்ணீரும் அவளுக்குத் தெரியாமல் அவளது கூந்தலில் வழிந்தது.
அவள் கேட்ட அந்த 'அன்பு' அவனுக்கு ஒரு வரமாகவும் இருந்தது, அதே சமயம் ஒரு பெரும் தண்டனையாகவும் இருந்தது. தான் நேசிக்கும் பெண்ணின் இறுதி நாட்களை மகிழ்ச்சியாக மாற்றத் துடிக்கும் ஒரு கணவனின் தவிப்பு, அந்த ஊட்டிக் குளிரையே உருக வைத்தது.
"கடவுளே... இவளை ஒரு வைரம் போலப் பாதுகாப்பேன்னு சத்தியம் பண்ணினேன். இப்போ இவ உயிரையே என்கிட்ட பிச்சையா கேட்கிறாளே... நான் என்ன செய்வேன்?" என்று அவன் அந்தச் சுவர்களைப் பார்த்து ஊமையாகக் கத்தினான்.
மரணத்திற்கும் வாழ்விற்கும் இடையில் அந்த ஒரு இரவு, அவர்களின் காதலின் உன்னதத்தைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தது. ஆதித்யா அவளை ஒருபோதும் விட்டுக்கொடுக்கத் தயாராக இல்லை, ஆனால் மிருதுளா தன் நினைவுகளையாவது அவனிடம் விட்டுச் செல்லத் துடித்தாள். அந்தத் தியாகம், அந்த அன்பு, அந்த வலி... இவை அனைத்தும் சேர்ந்து அந்தப் பாகத்தை ஒரு காவியமாக மாற்றின.
ஊட்டியின் அந்தப் பனிக்கால மேகங்கள் இப்போது ஆதித்யாவின் வீட்டைச் சூழ்ந்திருக்கவில்லை; அந்த வீட்டை ஒரு மரண அமைதி சூழ்ந்திருந்தது.
மிருதுளா கேட்ட அந்த 'அன்பு யாசகம்' ஆதித்யாவின் வாழ்க்கையை ஒரு விசித்திரமான நரகமாக மாற்றியிருந்தது. விடியற்காலையில் சூரியன் உதிக்கும்போது, உலகம் ஒரு புதிய நாளை வரவேற்கும்; ஆனால் ஆதித்யாவோ, "இன்று என் தங்கம் என்னோடு இருப்பாளா?" என்ற நடுக்கத்துடன்தான் தன் கண்களைத் திறந்தான்.
ஒவ்வொரு நாளும் அவனுக்கு ஒரு யுகமாக நகர்ந்தது. மிருதுளாவின் உடல்நிலை இப்போது ஒரு மெல்லிய நூலிழையில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. அவளது இதயத்தின் வால்வுகள் தள்ளாடின, ரத்த ஓட்டம் சீரற்றுப் போனது. அவளது முகம் வெளுத்து, உதடுகள் நீல நிறமாக மாறத் தொடங்கியிருந்தன. ஆனால், ஆதித்யாவிடம் பேசும்போது மட்டும் அவள் ஒரு போலியான புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டாள். அந்தப் புன்னகை ஆதித்யாவின் இதயத்தை ஆயிரமாயிரம் ஈட்டிகளால் குத்துவது போல இருந்தது.
"ஆதித்யா... இங்க பாருங்களேன், நம்ம பாப்பா இன்னைக்கு ரொம்ப அதிகமா உதைக்கிறான். அவனுக்குத் தெரிஞ்சிடுச்சு போல, அவனோட அப்பா அவனுக்காகக் காத்துட்டு இருக்காருன்னு..." என்று அவள் மெல்லிய குரலில் சொல்லும்போது, ஆதித்யா அவளது காலடியில் அமர்ந்து அந்த வீங்கிய பாதங்களைத் தன் கைகளால் வருடிக்கொடுப்பான்.
ஆதித்யா அவளது தலைமுடியை மென்மையாகக் கோதிவிட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவனது கண்கள் வறண்டு போயிருந்தன; அழுது அழுது கண்ணீர் வற்றிப்போன அந்த விழிகளில் இப்போது ஒருவிதமான வெறுமை குடிகொண்டிருந்தது. மிருதுளா மெல்லக் கண்திறந்து அவனைப் பார்த்தாள். அவளது முகத்தில் மரணத்தின் சாயல் தெரிந்தாலும், கண்களில் ஒரு தெய்வீகமான ஒளி இருந்தது.
"ஆதித்யா..." என்று மிக மெல்லிய குரலில் அழைத்தாள்.
"சொல்லு தங்கம்... என்ன வேணும்? பால் வேணுமா? இல்ல முதுகு வலிக்குதா?" என்று ஆதித்யா பதற்றத்துடன் கேட்டான்.
மிருதுளா அவனது கையைப் பிடித்துத் தன் கன்னத்தோடு சேர்த்துக் கொண்டாள். "அதெல்லாம் எதுவும் வேண்டாம் செல்லம். எனக்கு ஒரு ஆசை... என் கடைசி ஆசைன்னு கூட வச்சுக்கோங்களேன். இன்னும் சில நாட்கள்ல இந்த ரூம்ல என்னோட சத்தம் இருக்குமான்னு தெரியல. ஆனா நான் உயிரோட இருக்குற இந்த ஒவ்வொரு நிமிஷமும், நீங்க என்கிட்ட பழைய ஆதித்யாவா இருக்கணும். என் மேல கோபப்படாம, வருத்தப்படாம, நம்ம பழைய காதல் நாட்களைப் போலவே என்கிட்ட அன்பா இருக்கணும்," என்றாள்.
ஆதித்யாவின் இதயம் ஒரு நிமிடம் துடிக்க மறந்தது. "மிருதுளா, என்ன பேசுற நீ? உனக்கு எதுவும் ஆகாதுன்னு நான் சொல்லிட்டே இருக்கேன்ல... அப்புறம் ஏன் இந்தத் தேவையில்லாத பேச்சு?" என்று அவன் குரல் நடுங்கக் கேட்டான்.
"இல்ல வைரம்... எனக்குத் தெரியுது. என் இதயம் எனக்குச் சொல்லுது. நான் கிளம்புறதுக்கான நேரம் நெருங்கிடுச்சுன்னு தோணுது. நான் போன அப்புறம், நீங்க என்னை நினைச்சு அழக்கூடாது. 'மிருதுளா கடைசி வரைக்கும் என்கிட்ட ரொம்ப அன்பா இருந்தா, நாங்க ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்தோம்'ங்கிற நினைவுகள் மட்டும்தான் உங்களை வாழ வைக்கணும். அந்த நினைவுகளை உங்களுக்குக் கொடுக்கிறதுக்காகத்தான் நான் உங்ககிட்ட இதை ஒரு யாசகமா கேட்கிறேன். எனக்கு அன்பை மட்டும் பிச்சையா போடுங்க ஆதித்யா," என்று சொல்லிவிட்டு அவள் விம்மி விம்மி அழுதாள்.
ஆதித்யா அப்படியே நிலைகுலைந்து போனான். அவனது செல்லம், அவனது உலகம், இன்று தன்னிடம் அன்பை யாசகமாகப் கேட்கிறாளே என்று நினைத்தபோது அவன் உள்ளுக்குள்ளேயே துடிதுடித்தான். அவனது நரம்புகள் புடைத்தன, நெஞ்சுக்கூடு வெடித்துவிடும் போல இருந்தது. ஆனால், அவளது ஆசைப்படி தான் கலங்கக்கூடாது என்று அவன் தன் துக்கத்தை அப்படியே விழுங்கினான்.
"மிருதுளா... நீ கேட்கிறது யாசகம் இல்ல மா, அதுதான் என்னோட சுவாசம். நீ என் தங்கம்... என் வைரம்... உன்கிட்ட நான் எப்படி அன்பில்லாம இருப்பேன்? இதோ பாரு, நான் சிரிக்கிறேன். நாம பழையபடி அந்தப் பூந்தோட்டத்துக்குப் போவோம், நீ ஓவியம் வரையணும், நான் அதை ரசிச்சுப் பார்க்கணும். அப்புறம் நம்ம குழந்தை வந்ததும், நாம மூணு பேரும் அந்த ஏரியில படகு சவாரி போகணும். இதெல்லாம் நடக்கும் மிருதுளா..." என்று அவன் பொய்ப் புன்னகையை அணிந்துகொண்டு பேசினான்.
அவன் பேசப்பேச, அவனது உள்ளுக்குள் ரத்தம் வடிந்து கொண்டிருந்தது. தன் உயிருக்குயிரான மனைவி, தன் மரணத்தைத் தீர்மானித்துவிட்டுத் தன்னிடம் 'மகிழ்ச்சியான நினைவுகளை'க் கேட்கிறாளே என்பதை அவனால் தாங்கவே முடியவில்லை. ஒவ்வொரு முறை அவள் 'அப்பா' என்று தன் வயிற்றைத் தடவும்போதும், ஆதித்யாவிற்கு ரத்தக் கண்ணீர் வந்தது.
மிருதுளா அவனது மார்பில் இன்னும் நெருக்கமாகச் சாய்ந்து கொண்டாள். "தெரியுமா ஆதித்யா? நம்ம குழந்தை பிறந்ததும், அவனை உங்க மார்புல போடுவாங்க. அப்போ அவனோட முதல் அழுகைச் சத்தத்துல என்னோட சிரிப்பு இருக்கும். அந்தச் சிரிப்பை நீங்க கேட்கும்போது, நான் உங்க கூடவே இருக்குறதா நினைச்சுக்கோங்க. இப்போ எனக்கு முத்தம் கொடுங்க... அந்தப் பழைய காதலோட முத்தம்," என்றாள்.
ஆதித்யா குனிந்து அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டான். அந்த முத்தத்தில் அவனது மொத்த வாழ்க்கையும், காதலும், துக்கமும் கலந்திருந்தது. அவளது உடல் லேசாக நடுங்குவதை அவன் உணர்ந்தான். அவளது பலவீனமான இதயத் துடிப்பு அவனது மார்பில் தாளம் போட்டது.
"நீதான் என் வைரம் மிருதுளா... உன்னை நான் எங்கேயும் போக விடமாட்டேன். ஆனா நீ சொன்னது மாதிரியே, இந்த நிமிஷம் வரைக்கும் நாம காதலர்களா மட்டுமே இருப்போம். சாவுக்கும் நமக்கும் சம்பந்தமே இல்லாத மாதிரி வாழ்வோம்," என்று அவன் அவளை இறுக அணைத்துக் கொண்டான்.
அந்த இரவு முழுவதும் ஆதித்யா உறங்கவே இல்லை. மிருதுளா அவனது அணைப்பில் ஒரு குழந்தையைப் போல அமைதியாக உறங்கினாள். ஆனால் ஆதித்யா, அவளது ஒவ்வொரு மூச்சையும் எண்ணிக் கொண்டிருந்தான். விடியற்காலை பனி பெய்யத் தொடங்கியது. அந்தப் பனித் துளிகள் ஜன்னலில் வழிவது போல, ஆதித்யாவின் கண்ணீரும் அவளுக்குத் தெரியாமல் அவளது கூந்தலில் வழிந்தது.
அவள் கேட்ட அந்த 'அன்பு' அவனுக்கு ஒரு வரமாகவும் இருந்தது, அதே சமயம் ஒரு பெரும் தண்டனையாகவும் இருந்தது. தான் நேசிக்கும் பெண்ணின் இறுதி நாட்களை மகிழ்ச்சியாக மாற்றத் துடிக்கும் ஒரு கணவனின் தவிப்பு, அந்த ஊட்டிக் குளிரையே உருக வைத்தது.
"கடவுளே... இவளை ஒரு வைரம் போலப் பாதுகாப்பேன்னு சத்தியம் பண்ணினேன். இப்போ இவ உயிரையே என்கிட்ட பிச்சையா கேட்கிறாளே... நான் என்ன செய்வேன்?" என்று அவன் அந்தச் சுவர்களைப் பார்த்து ஊமையாகக் கத்தினான்.
மரணத்திற்கும் வாழ்விற்கும் இடையில் அந்த ஒரு இரவு, அவர்களின் காதலின் உன்னதத்தைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தது. ஆதித்யா அவளை ஒருபோதும் விட்டுக்கொடுக்கத் தயாராக இல்லை, ஆனால் மிருதுளா தன் நினைவுகளையாவது அவனிடம் விட்டுச் செல்லத் துடித்தாள். அந்தத் தியாகம், அந்த அன்பு, அந்த வலி... இவை அனைத்தும் சேர்ந்து அந்தப் பாகத்தை ஒரு காவியமாக மாற்றின.
ஊட்டியின் அந்தப் பனிக்கால மேகங்கள் இப்போது ஆதித்யாவின் வீட்டைச் சூழ்ந்திருக்கவில்லை; அந்த வீட்டை ஒரு மரண அமைதி சூழ்ந்திருந்தது.
மிருதுளா கேட்ட அந்த 'அன்பு யாசகம்' ஆதித்யாவின் வாழ்க்கையை ஒரு விசித்திரமான நரகமாக மாற்றியிருந்தது. விடியற்காலையில் சூரியன் உதிக்கும்போது, உலகம் ஒரு புதிய நாளை வரவேற்கும்; ஆனால் ஆதித்யாவோ, "இன்று என் தங்கம் என்னோடு இருப்பாளா?" என்ற நடுக்கத்துடன்தான் தன் கண்களைத் திறந்தான்.
ஒவ்வொரு நாளும் அவனுக்கு ஒரு யுகமாக நகர்ந்தது. மிருதுளாவின் உடல்நிலை இப்போது ஒரு மெல்லிய நூலிழையில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. அவளது இதயத்தின் வால்வுகள் தள்ளாடின, ரத்த ஓட்டம் சீரற்றுப் போனது. அவளது முகம் வெளுத்து, உதடுகள் நீல நிறமாக மாறத் தொடங்கியிருந்தன. ஆனால், ஆதித்யாவிடம் பேசும்போது மட்டும் அவள் ஒரு போலியான புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டாள். அந்தப் புன்னகை ஆதித்யாவின் இதயத்தை ஆயிரமாயிரம் ஈட்டிகளால் குத்துவது போல இருந்தது.
"ஆதித்யா... இங்க பாருங்களேன், நம்ம பாப்பா இன்னைக்கு ரொம்ப அதிகமா உதைக்கிறான். அவனுக்குத் தெரிஞ்சிடுச்சு போல, அவனோட அப்பா அவனுக்காகக் காத்துட்டு இருக்காருன்னு..." என்று அவள் மெல்லிய குரலில் சொல்லும்போது, ஆதித்யா அவளது காலடியில் அமர்ந்து அந்த வீங்கிய பாதங்களைத் தன் கைகளால் வருடிக்கொடுப்பான்.
