இரண்டறக் கலந்தனவே - 7

[ரோசி கஜன்]

ஊட்டியின் அன்றைய இரவு மிகக் கொடூரமான அமைதியைக் கொண்டிருந்தது. ஜன்னலுக்கு வெளியே வீசிய கடும் காற்று, மரக்கிளைகளை மோதி ஒருவிதமான ஓலத்தை எழுப்பியது. அந்தச் சிறிய அறையில், மங்கலான மஞ்சள் விளக்கு ஒளியில், மிருதுளா ஆதித்யாவின் மடியில் தலை சாய்த்துப் படுத்திருந்தாள். அவளது மூச்சுக்காற்று இப்போது மிக மெலிதாக, ஒரு மெழுகுவர்த்தியின் சுடரைப் போலத் தள்ளாடிக்கொண்டிருந்தது.


ஆதித்யா அவளது தலைமுடியை மென்மையாகக் கோதிவிட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவனது கண்கள் வறண்டு போயிருந்தன; அழுது அழுது கண்ணீர் வற்றிப்போன அந்த விழிகளில் இப்போது ஒருவிதமான வெறுமை குடிகொண்டிருந்தது. மிருதுளா மெல்லக் கண்திறந்து அவனைப் பார்த்தாள். அவளது முகத்தில் மரணத்தின் சாயல் தெரிந்தாலும், கண்களில் ஒரு தெய்வீகமான ஒளி இருந்தது.


"ஆதித்யா..." என்று மிக மெல்லிய குரலில் அழைத்தாள்.


"சொல்லு தங்கம்... என்ன வேணும்? பால் வேணுமா? இல்ல முதுகு வலிக்குதா?" என்று ஆதித்யா பதற்றத்துடன் கேட்டான்.


மிருதுளா அவனது கையைப் பிடித்துத் தன் கன்னத்தோடு சேர்த்துக் கொண்டாள். "அதெல்லாம் எதுவும் வேண்டாம் செல்லம். எனக்கு ஒரு ஆசை... என் கடைசி ஆசைன்னு கூட வச்சுக்கோங்களேன். இன்னும் சில நாட்கள்ல இந்த ரூம்ல என்னோட சத்தம் இருக்குமான்னு தெரியல. ஆனா நான் உயிரோட இருக்குற இந்த ஒவ்வொரு நிமிஷமும், நீங்க என்கிட்ட பழைய ஆதித்யாவா இருக்கணும். என் மேல கோபப்படாம, வருத்தப்படாம, நம்ம பழைய காதல் நாட்களைப் போலவே என்கிட்ட அன்பா இருக்கணும்," என்றாள்.


ஆதித்யாவின் இதயம் ஒரு நிமிடம் துடிக்க மறந்தது. "மிருதுளா, என்ன பேசுற நீ? உனக்கு எதுவும் ஆகாதுன்னு நான் சொல்லிட்டே இருக்கேன்ல... அப்புறம் ஏன் இந்தத் தேவையில்லாத பேச்சு?" என்று அவன் குரல் நடுங்கக் கேட்டான்.


"இல்ல வைரம்... எனக்குத் தெரியுது. என் இதயம் எனக்குச் சொல்லுது. நான் கிளம்புறதுக்கான நேரம் நெருங்கிடுச்சுன்னு தோணுது. நான் போன அப்புறம், நீங்க என்னை நினைச்சு அழக்கூடாது. 'மிருதுளா கடைசி வரைக்கும் என்கிட்ட ரொம்ப அன்பா இருந்தா, நாங்க ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்தோம்'ங்கிற நினைவுகள் மட்டும்தான் உங்களை வாழ வைக்கணும். அந்த நினைவுகளை உங்களுக்குக் கொடுக்கிறதுக்காகத்தான் நான் உங்ககிட்ட இதை ஒரு யாசகமா கேட்கிறேன். எனக்கு அன்பை மட்டும் பிச்சையா போடுங்க ஆதித்யா," என்று சொல்லிவிட்டு அவள் விம்மி விம்மி அழுதாள்.


ஆதித்யா அப்படியே நிலைகுலைந்து போனான். அவனது செல்லம், அவனது உலகம், இன்று தன்னிடம் அன்பை யாசகமாகப் கேட்கிறாளே என்று நினைத்தபோது அவன் உள்ளுக்குள்ளேயே துடிதுடித்தான். அவனது நரம்புகள் புடைத்தன, நெஞ்சுக்கூடு வெடித்துவிடும் போல இருந்தது. ஆனால், அவளது ஆசைப்படி தான் கலங்கக்கூடாது என்று அவன் தன் துக்கத்தை அப்படியே விழுங்கினான்.


"மிருதுளா... நீ கேட்கிறது யாசகம் இல்ல மா, அதுதான் என்னோட சுவாசம். நீ என் தங்கம்... என் வைரம்... உன்கிட்ட நான் எப்படி அன்பில்லாம இருப்பேன்? இதோ பாரு, நான் சிரிக்கிறேன். நாம பழையபடி அந்தப் பூந்தோட்டத்துக்குப் போவோம், நீ ஓவியம் வரையணும், நான் அதை ரசிச்சுப் பார்க்கணும். அப்புறம் நம்ம குழந்தை வந்ததும், நாம மூணு பேரும் அந்த ஏரியில படகு சவாரி போகணும். இதெல்லாம் நடக்கும் மிருதுளா..." என்று அவன் பொய்ப் புன்னகையை அணிந்துகொண்டு பேசினான்.


அவன் பேசப்பேச, அவனது உள்ளுக்குள் ரத்தம் வடிந்து கொண்டிருந்தது. தன் உயிருக்குயிரான மனைவி, தன் மரணத்தைத் தீர்மானித்துவிட்டுத் தன்னிடம் 'மகிழ்ச்சியான நினைவுகளை'க் கேட்கிறாளே என்பதை அவனால் தாங்கவே முடியவில்லை. ஒவ்வொரு முறை அவள் 'அப்பா' என்று தன் வயிற்றைத் தடவும்போதும், ஆதித்யாவிற்கு ரத்தக் கண்ணீர் வந்தது.


மிருதுளா அவனது மார்பில் இன்னும் நெருக்கமாகச் சாய்ந்து கொண்டாள். "தெரியுமா ஆதித்யா? நம்ம குழந்தை பிறந்ததும், அவனை உங்க மார்புல போடுவாங்க. அப்போ அவனோட முதல் அழுகைச் சத்தத்துல என்னோட சிரிப்பு இருக்கும். அந்தச் சிரிப்பை நீங்க கேட்கும்போது, நான் உங்க கூடவே இருக்குறதா நினைச்சுக்கோங்க. இப்போ எனக்கு முத்தம் கொடுங்க... அந்தப் பழைய காதலோட முத்தம்," என்றாள்.


ஆதித்யா குனிந்து அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டான். அந்த முத்தத்தில் அவனது மொத்த வாழ்க்கையும், காதலும், துக்கமும் கலந்திருந்தது. அவளது உடல் லேசாக நடுங்குவதை அவன் உணர்ந்தான். அவளது பலவீனமான இதயத் துடிப்பு அவனது மார்பில் தாளம் போட்டது.


"நீதான் என் வைரம் மிருதுளா... உன்னை நான் எங்கேயும் போக விடமாட்டேன். ஆனா நீ சொன்னது மாதிரியே, இந்த நிமிஷம் வரைக்கும் நாம காதலர்களா மட்டுமே இருப்போம். சாவுக்கும் நமக்கும் சம்பந்தமே இல்லாத மாதிரி வாழ்வோம்," என்று அவன் அவளை இறுக அணைத்துக் கொண்டான்.


அந்த இரவு முழுவதும் ஆதித்யா உறங்கவே இல்லை. மிருதுளா அவனது அணைப்பில் ஒரு குழந்தையைப் போல அமைதியாக உறங்கினாள். ஆனால் ஆதித்யா, அவளது ஒவ்வொரு மூச்சையும் எண்ணிக் கொண்டிருந்தான். விடியற்காலை பனி பெய்யத் தொடங்கியது. அந்தப் பனித் துளிகள் ஜன்னலில் வழிவது போல, ஆதித்யாவின் கண்ணீரும் அவளுக்குத் தெரியாமல் அவளது கூந்தலில் வழிந்தது.


அவள் கேட்ட அந்த 'அன்பு' அவனுக்கு ஒரு வரமாகவும் இருந்தது, அதே சமயம் ஒரு பெரும் தண்டனையாகவும் இருந்தது. தான் நேசிக்கும் பெண்ணின் இறுதி நாட்களை மகிழ்ச்சியாக மாற்றத் துடிக்கும் ஒரு கணவனின் தவிப்பு, அந்த ஊட்டிக் குளிரையே உருக வைத்தது.


"கடவுளே... இவளை ஒரு வைரம் போலப் பாதுகாப்பேன்னு சத்தியம் பண்ணினேன். இப்போ இவ உயிரையே என்கிட்ட பிச்சையா கேட்கிறாளே... நான் என்ன செய்வேன்?" என்று அவன் அந்தச் சுவர்களைப் பார்த்து ஊமையாகக் கத்தினான்.


மரணத்திற்கும் வாழ்விற்கும் இடையில் அந்த ஒரு இரவு, அவர்களின் காதலின் உன்னதத்தைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தது. ஆதித்யா அவளை ஒருபோதும் விட்டுக்கொடுக்கத் தயாராக இல்லை, ஆனால் மிருதுளா தன் நினைவுகளையாவது அவனிடம் விட்டுச் செல்லத் துடித்தாள். அந்தத் தியாகம், அந்த அன்பு, அந்த வலி... இவை அனைத்தும் சேர்ந்து அந்தப் பாகத்தை ஒரு காவியமாக மாற்றின.


ஊட்டியின் அந்தப் பனிக்கால மேகங்கள் இப்போது ஆதித்யாவின் வீட்டைச் சூழ்ந்திருக்கவில்லை; அந்த வீட்டை ஒரு மரண அமைதி சூழ்ந்திருந்தது.


மிருதுளா கேட்ட அந்த 'அன்பு யாசகம்' ஆதித்யாவின் வாழ்க்கையை ஒரு விசித்திரமான நரகமாக மாற்றியிருந்தது. விடியற்காலையில் சூரியன் உதிக்கும்போது, உலகம் ஒரு புதிய நாளை வரவேற்கும்; ஆனால் ஆதித்யாவோ, "இன்று என் தங்கம் என்னோடு இருப்பாளா?" என்ற நடுக்கத்துடன்தான் தன் கண்களைத் திறந்தான்.


ஒவ்வொரு நாளும் அவனுக்கு ஒரு யுகமாக நகர்ந்தது. மிருதுளாவின் உடல்நிலை இப்போது ஒரு மெல்லிய நூலிழையில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. அவளது இதயத்தின் வால்வுகள் தள்ளாடின, ரத்த ஓட்டம் சீரற்றுப் போனது. அவளது முகம் வெளுத்து, உதடுகள் நீல நிறமாக மாறத் தொடங்கியிருந்தன. ஆனால், ஆதித்யாவிடம் பேசும்போது மட்டும் அவள் ஒரு போலியான புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டாள். அந்தப் புன்னகை ஆதித்யாவின் இதயத்தை ஆயிரமாயிரம் ஈட்டிகளால் குத்துவது போல இருந்தது.


"ஆதித்யா... இங்க பாருங்களேன், நம்ம பாப்பா இன்னைக்கு ரொம்ப அதிகமா உதைக்கிறான். அவனுக்குத் தெரிஞ்சிடுச்சு போல, அவனோட அப்பா அவனுக்காகக் காத்துட்டு இருக்காருன்னு..." என்று அவள் மெல்லிய குரலில் சொல்லும்போது, ஆதித்யா அவளது காலடியில் அமர்ந்து அந்த வீங்கிய பாதங்களைத் தன் கைகளால் வருடிக்கொடுப்பான்.

 

[ரோசி கஜன்]

அவள் படும் வேதனையை அவனால் பார்க்க முடிந்தது. படுக்கையில் ஒரு பக்கமாகச் சாயும்போதும், ஒரு மிடறு தண்ணீர் குடிக்கும்போதும் அவள் முகம் வலியால் சுருங்குவதைக் கண்டு அவன் உள்ளுக்குள்ளே ரத்தக் கண்ணீர் வடித்தான். "செல்லம்... ரொம்ப வலிக்குதா? ஹாஸ்பிட்டல் போலாமா?" என்று அவன் கேட்கத் துடிப்பான். ஆனால், "கடைசி நாட்களை இந்த வீட்டிலேயே உன்னோடு கழிக்க விடு" என்று அவள் கெஞ்சிய அந்தப் பார்வை அவனைத் தடுத்து நிறுத்தியது.


மதிய நேரங்களில், மிருதுளா தன் வலிகளை மறைத்துக்கொண்டு ஆதித்யாவிடம் பழைய கதைகளைப் பேசுவாள். "ஞாபகம் இருக்கா ஆதித்யா? நாம முதன்முதல்ல மழையில நனைஞ்ச அந்த நாள்... அன்னைக்கு நீங்க எனக்குக் குடை பிடிச்சீங்க. இன்னைக்கு உங்க அன்பையே எனக்குக் குடையா விரிச்சிருக்கீங்க," என்று அவள் சொல்லும்போது, ஆதித்யாவால் சிரிப்பதைத் தவிர வேறொன்றும் செய்ய முடியவில்லை. அவன் சிரிப்பான்; ஆனால் அவனது இதயத்தில் ஒரு பெரும் கடல் கொந்தளித்துக் கொண்டிருக்கும்.


ஒருநாள் இரவு, மிருதுளா உறங்க முயன்றபோது மூச்சுத் திணறல் மிக மோசமானது. அவளது மார்புக்கூடு ஏறி இறங்கியது. கண்கள் சொருகின. ஆதித்யா பதறிப்போய் ஆக்சிஜன் சிலிண்டரைத் திறக்க முயன்றபோது, அவள் அவன் கையைப் பற்றிக்கொண்டாள்.


"வேண்டாம் வைரம்... இந்த மெஷின் காத்து எனக்கு வேண்டாம். உங்களோட இந்தச் சூடான மூச்சுக்காற்று என் மேல பட்டாலே நான் சரியாயிடுவேன். என்னை அப்படியே அணைச்சுக்கோங்க..." என்று அவள் மரணத்தின் பிடியில் இருந்தபடி கெஞ்சினாள்.


ஆதித்யா அவளை வாரி அணைத்துக்கொண்டான். அவளது உடல் லேசாக நடுங்குவதை அவன் உணர்ந்தான். "தங்கம்... ப்ளீஸ்... என்னை இப்படிச் சோதிக்காதே. உனக்கு ஏதாவது ஆனா நான் என்ன செய்வேன்? நம்ம பாப்பா என்ன செய்வான்?" என்று அவன் அவளது கூந்தலில் முகம் புதைத்துக் கதறினான். அப்போது அவனது கண்ணீர் அவளது முதுகில் விழுந்தது.


"அழாதீங்க செல்லம்... ஒரு வைரம் அழலாமா? நான் எங்கேயும் போக மாட்டேன். உங்களோட ஒவ்வொரு நினைவிலயும் நான் இருப்பேன். நான் போன அப்புறம் நீங்க தனியா இருக்க மாட்டீங்க. இதோ, நம்ம காதலோட சாட்சியா ஒரு உயிர் உங்க கைக்கு வரும். அப்போ அந்தச் சின்ன விரல்களைப் பிடிக்கும்போது, என் ஞாபகம் வரும்ல? அது போதும் எனக்கு," என்று அவள் அவனுக்கு ஆறுதல் சொன்னாள்.


மரணத்தை எதிர்நோக்கி இருக்கும் ஒருத்தி, தன்னை விட்டுப் பிரியப்போகும் கணவனுக்கு ஆறுதல் சொல்லும் அந்தத் தலைகீழ் கொடுமை ஆதித்யாவைச் சிதைத்தது. அவன் தன் அறைக்கு வெளியே வந்து சுவரில் முட்டிக்கொண்டு ஓவென்று அழுவான். "ஏன் கடவுளே? எவ்வளவோ பேருக்குத் தேவையில்லாத உயிரைக் கொடுக்கிற நீ, வாழத் துடிக்கிற என் மிருதுளாவுக்கு மட்டும் ஏன் ஆயுளைக் குறைக்கிற? அவ இதயத்தை மாத்தி என் இதயத்தை அவளுக்குக் கொடு... நான் சாகத் தயார்!" என்று அவன் ஆகாயத்தைப் பார்த்து ஊமையாகக் கத்தினான்.


சாப்பிடும்போது ஒரு கவளம் கூட அவளது தொண்டைக்குள் இறங்காது. குமட்டலும், நெஞ்சுவலியும் அவளை வறுத்து எடுக்கும். ஆதித்யா அவளுக்கு ஊட்டும்போது, அவள் ஒரு குழந்தையைப் போல அவன் கையைப் பிடித்துக்கொள்வாள். "இன்னும் ஒரு வாய் மட்டும் சாப்பிடு தங்கம்... ப்ளீஸ்..." என்று அவன் கெஞ்சுவான். அவளது பலவீனமான கைகள் ஆதித்யாவின் கன்னத்தைத் தடவும்போது, அந்தத் தொடுதலில் இருக்கும் அன்பு அவனது உயிரையே உலுக்கும்.


ஒவ்வொரு நாளும் அவர்களுக்கு ஒரு போர்க்களம்தான். அந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் மிருதுளாவின் நினைவுகளைச் சேமித்து வைக்க ஆதித்யா துடித்தான். அவள் அமர்ந்த நாற்காலி, அவள் வரைந்த அரைகுறை ஓவியங்கள், அவள் பயன்படுத்திய துணிகள்... இவை அனைத்தும் ஒருநாள் வெறும் நினைவுகளாக மட்டும் மாறிவிடுமோ என்ற பயம் அவனை ஒவ்வொரு விநாடியும் கொன்றது.


நரகத்தின் வேதனையை விடக் கொடியது, தன் கண்முன்னே தன் உயிர் பிரிவதைக் கண்டும் எதையும் செய்ய முடியாமல் நிற்கும் ஒரு கணவனின் வேதனை. ஆதித்யா அந்த வேதனையை ஒரு தீராத விஷத்தைப் போல ஒவ்வொரு நாளும் குடித்துக் கொண்டிருந்தான். பிரசவத்திற்கான காலம் நெருங்க நெருங்க, அந்த வீட்டின் மௌனம் இன்னும் கனமானது. விதியின் காலடித்தடம் அவர்கள் கதவருகே வந்து நின்றது.



ஊட்டியின் அந்தப் பனிக்காலக் காலைப் பொழுதுகள், ஒரு விசித்திரமான மாயாஜாலத்தைச் சுமந்து வந்தன. கடந்த காலத்தின் கசப்புகளையும், எதிர்காலத்தின் மரண பயத்தையும் ஒரு தற்காலிகப் போர்வை கொண்டு மூடிவிட்டு, ஆதித்யாவும் மிருதுளாவும் தங்களின் காதல் வாழ்வின் தொடக்க நாட்களுக்கே திரும்பிப் போயிருந்தனர். ஆனால், அந்தச் சந்தோஷத்தின் பின்னணியில் ஒரு தீராத வலியும், மனதளவில் அவர்கள் ஒவ்வொரு கணமும் செத்துக் கொண்டிருக்கும் கொடூரமும் மறைந்திருந்தது.


ஆதித்யா இன்று சீக்கிரமே எழுந்துவிட்டான். ஜன்னல் திரைகளை மெல்ல விலக்கியபோது, ஊட்டியின் மென்மையான சூரிய ஒளி அறைக்குள் நுழைந்து மிருதுளாவின் முகத்தில் விழுந்தது. அவள் அமைதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது முகம் இப்போது ஒரு தேவதையைப் போலப் பொலிவுடன் இருந்தது—அப்படியே அவர்கள் திருமணமான முதல் வாரத்தில் அவள் எப்படித் தெரிவாளோ, அதே போல. ஆனால், அவளது உதடுகளின் ஓரத்தில் இருந்த நீல நிறத் தழும்புகள், அவளது இதயம் படும் போராட்டத்தை ஊமையாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தன.


ஆதித்யா மெல்ல குனிந்து அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டான். "எழுந்திரு தங்கம்... இன்னைக்கு நாம நம்ம பழைய அந்த எஸ்டேட் காபி ஷாப்புக்கு போகப்போறோம்," என்று உற்சாகமாகச் சொன்னான். அவனது குரலில் இருந்த அந்தப் போலி உற்சாகம், அவனது தொண்டையை அடைத்தது.


மிருதுளா கண் விழித்துப் பார்த்தாள். அவளது கண்கள் லேசாகப் பனித்திருந்தன. "நிஜமாவா வைரம்? இன்னைக்கு நாம வெளிய போறோமா?" என்று ஒரு சிறு பிள்ளையைப் போலக் கேட்டாள்.


"ஆமாம் செல்லம்... இன்னைக்கு நாம எதைப்பத்தியும் யோசிக்கப் போறதில்லை. நாம அன்னைக்கு எப்படிச் சிரிச்சோமோ, அதே மாதிரி இன்னைக்கு முழுக்கச் சிரிக்கப் போறோம்," என்றான் ஆதித்யா.


அவளைத் தயார் செய்வதில் ஆதித்யாவுக்கு ஒரு தனி அலாதி. அவளது கூந்தலை அவனே வாரிவிட்டான், அவளுக்குப் பிடித்தமான அந்தப் பட்டுப் போன்ற கம்பளி ஆடையை உடுத்திவிட்டான். ஒரு கணவனாக அவன் அவளைக் கவனிக்கும்போது, அவனது கைகள் நடுங்கின. அவளது தோள்கள் முன்பை விட மெலிந்து போயிருந்ததை அவனது விரல்கள் உணர்ந்தன. ஆனால், அவன் அதை அவளிடம் காட்டிக்கொள்ளவில்லை. அவர்கள் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் பொய் சொல்லிக் கொண்டிருப்பதை இருவருமே அறிந்திருந்தனர். அந்தப் பொய் தான் அவர்களின் காதலை அந்த நரகத்தின் வாசலில் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தது.


காபி ஷாப்பில் அமர்ந்திருந்தபோது, மிருதுளா ஆதித்யாவின் கைகளை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள். "ஆதித்யா, இங்க பாருங்களேன்... அந்த மேகங்கள் எப்படி மலைக்குள்ள நுழையுதுன்னு. நாமளும் இப்படித்தான் ஒருத்தருக்குள்ள ஒருத்தர் கலந்துட்டோம் இல்ல?" என்று சிரித்துக் கொண்டே கேட்டாள்.


ஆதித்யா அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தான். "ஆமாம் மிருதுளா... மேகம் மழை கொடுக்கிற மாதிரி, நீ எனக்கு இந்த உலகத்தையே கொடுத்திருக்க," என்றான்.


அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே, திடீரென மிருதுளா தன் வயிற்றின் மீது கையை வைத்தாள். அவளது முகம் ஒரு கணம் சுருங்கியது, அடுத்த நொடி ஒரு பிரகாசமான புன்னகை பூத்தது. "ஆதித்யா! இங்க பாருங்களேன்... நம்ம பாப்பா உதைக்கிறான்! பயங்கரமாத் துள்ளுறான்," என்று அவள் உற்சாகத்தில் கத்தினாள்.

 

[ரோசி கஜன்]

ஆதித்யா மெல்லத் தன் கையை அவளது வயிற்றின் மீது வைத்தான். ஆம், உள்ளே ஒரு சிறு இதயம் துடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஒரு பிஞ்சு கால், தாயின் வயிற்றுச் சுவரை மெல்லத் தள்ளுவதை ஆதித்யா உணர்ந்தான். அந்தத் தொடுதல் அவனது நரம்புகளை உருக்கியது. அந்த ஒரு நொடி, அவர்கள் இருவரும் உலகத்தையே மறந்து சிரித்தனர். அந்தச் சிரிப்பு அந்தப் பள்ளத்தாக்கு முழுவதும் எதிரொலித்தது.


ஆனால், அந்தச் சிரிப்பின் முடிவில் ஒரு பெரும் மௌனம் இருந்தது. மிருதுளா தன் வயிற்றைத் தடவிக் கொண்டே, "வைரம்... இவன் உதைக்கும்போது எனக்கு எவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்கு தெரியுமா? ஆனா அதே சமயம், இவனோட இந்தத் துடிப்பு தான் என் இதயத்தோட துடிப்பைக் குறைக்குதுன்னு நினைக்கும்போது... என் மனசு அப்படியே செத்துப்போயிடலாம் போல இருக்கு," என்று சொல்லிவிட்டு விம்மினாள்.


ஆதித்யாவின் புன்னகை அப்படியே மறைந்தது. அவன் அவளைத் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டான். "மிருதுளா... பேசாதே... எதைப் பத்தியும் பேசாதே. இன்னைக்கு நாம சந்தோஷமா இருக்கோம். அவ்வளவுதான்," என்றான். ஆனால் அவனது இதயத்திற்குள் ஒரு பெரும் மரண ஊர்வலம் நடந்து கொண்டிருந்தது. தன் கண்முன்னே, தன் காதல் சின்னமான குழந்தை வளர்ந்து வருவதையும், அதே வளர்ச்சி தன் உயிருக்குயிரான மனைவியின் வாழ்நாளைக் குறைப்பதையும் எண்ணி அவன் ஒவ்வொரு விநாடியும் மனதளவில் மரணித்துக் கொண்டிருந்தான்.


இரவு வீடு திரும்பியதும், அந்தச் சந்தோஷமான பகல் பொழுது ஒரு கசப்பான நினைவாக மாறியது. மிருதுளாவிற்கு மீண்டும் மூச்சுத் திணறல் ஏற்பட்டது. அவள் படுக்கையில் அமர்ந்து மூச்சுக்காகப் போராடியபோது, ஆதித்யா அவளுக்கு ஆக்சிஜன் முகமூடியை மாட்டினான். அந்த இயந்திரத்தின் சத்தம் அந்த அறையின் நிசப்தத்தைக் கிழித்தது.


"ஆதித்யா... எனக்குப் பயமா இருக்கு... இந்தச் சந்தோஷம் ஒரு கனவு போல கலைஞ்சிடுமோன்னு பயமா இருக்கு," என்று அவள் அந்த முகமூடிக்குள்ளே முணுமுணுத்தாள்.


ஆதித்யா அவளது காலடியில் அமர்ந்து, அவளது கால்களைத் தன் மடியில் வைத்துக் கொண்டு தேய்த்து விட்டான். அவனது கண்கள் ரத்த நாளங்கள் வெடித்துச் சிவந்து போயிருந்தன. "கலையாது மிருதுளா... நாம இந்த நரகத்தையும் கடப்போம். நீ என் தங்கம்... என் செல்லம்... உன்னை நான் எமனோட போராடியாவது மீட்டு வருவேன்," என்று அவன் சொன்னான்.


அவர்கள் மனதளவில் ஒவ்வொரு நாளும் செத்துக்கொண்டிருந்தனர். ஒரு பக்கம் புதிய உயிர் வரப்போகிறது என்ற மகிழ்ச்சி, மறுபக்கம் அந்த உயிரே ஒரு மரணப் பாசமாக மாறுமோ என்ற அச்சம். அந்த வீட்டில் சிரிப்பொலிகள் கேட்டாலும், அவை அனைத்தும் ஒரு பெரும் துக்கத்தின் முகமூடிகளாகவே இருந்தன. அவர்கள் இருவரும் திருமணமான புதிதில் இருந்த அதே காதலோடு இருந்தாலும், அந்தப் பழைய காதலில் இருந்த நம்பிக்கை இன்று இல்லை. இன்று இருப்பது ஒருவிதமான தியாகமும், கையறு நிலையும் மட்டும்தான்.


மிருதுளா உறங்கிய பிறகு, ஆதித்யா பால்கனிக்குச் சென்று அந்த இருண்ட மலைகளைப் பார்த்தான். "கடவுளே... இன்னைக்கு அவ சிரிச்ச அந்த ஒரு சிரிப்புக்காக நான் என் ஆயுள் முழுக்க அழத் தயார். ஆனா அவளை மட்டும் என்கிட்ட இருந்து பிரிச்சிடாதே," என்று அவன் கதறினான். அந்த ஊட்டிக் குளிரில் அவனது கண்ணீர் பனிக்கட்டியாக உறைந்து போனது. அவர்கள் வாழ்ந்த ஒவ்வொரு நொடியும் ஒரு நரகமாகவும் இருந்தது, ஒரு சொர்க்கமாகவும் இருந்தது. அந்த உணர்வுகளின் ஊஞ்சலில் அவர்கள் இருவரும் பலியாகிக் கொண்டிருந்தனர்.



ஊட்டியின் அந்த உறைபனி இரவில், ஆதித்யாவின் தோற்றம் அந்த அறையில் இருந்த கண்ணாடிக்கே அந்நியமாகத் தெரிந்தது. ஒரு காலத்தில் கம்பீரமாக, புன்னகையோடு வலம் வந்த அந்த ஆர்க்கிடெக்ட் ஆதித்யா எங்கே? இன்று கலைந்த தலைமுடி, ஒட்டிய கன்னங்கள், தூக்கமில்லாத சிவந்த கண்கள் என ஒரு நடைப்பிணமாக அவன் மாறிப்போயிருந்தான். மிருதுளா படுக்கையில் அமர்ந்தபடி அவனைப் பார்த்தாள். அவளது இதயம் அவளுக்காகத் துடிப்பதை விட, தன் கணவனின் இந்தச் சிதைந்த உருவத்தைக் கண்டு அதிகம் வலித்தது.



ஆதித்யா ஜன்னல் ஓரம் நின்று அந்த இருண்ட பள்ளத்தாக்கையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். மிருதுளா மெல்ல அழைத்தாள், "வைரம்... இங்க வாங்க."


ஆதித்யா திரும்பினான். அவனது பார்வையில் ஒருவிதமான மரத்துப் போன உணர்வு இருந்தது. அவன் அவள் அருகே வந்து அமர்ந்தபோது, தபால்காரர் வாசலில் ஒரு கடிதத்தைப் போட்டுவிட்டுச் சென்ற சத்தம் கேட்டது. ஆதித்யா மெல்லச் சென்று அதைக் எடுத்து வந்தான். அது அவனது கல்லூரித் தோழியிடமிருந்து வந்திருந்தது.


வெண்மதி —ஆதித்யாவை ஒரு காலத்தில் ஒருதலையாகக் காதலித்தவள். ஆதித்யா மிருதுளாவைத் திருமணம் செய்துகொண்ட செய்தி கேட்டு, அவனது தொலைபேசி எண் தெரியாததால் அவனும் அவனது மனைவியும் சேர்ந்து எடுத்துக் கொண்ட புகைப்படத்தையும் அவன் இருக்கும் இடத்தையும் பேஸ்புக் பக்கத்தில் இருப்பதை கண்டு விவரங்களைச் சேகரித்து இந்தக் கடிதத்தை எழுதியிருந்தாள். மிருதுளா அந்தக் கடிதத்தைப் பிரித்துப் படித்தாள்.


"அன்புள்ள ஆதித்யாவுக்கு, நீயும் உன் மனைவி மிருதுளாவும் ஒரு அழகான வாழ்க்கையைத் தொடங்கி இருப்பதை அறிந்து மகிழ்ச்சி. உங்கள் காதல் பற்றி உன் குடும்பத்தில் விசாரித்தேன். எனக்கு விரைவில் திருமணம் நடக்கப் போகிறது. என் பழைய காதலை ஒரு அழகான நினைவாக மட்டும் வைத்துக்கொண்டு, புதிய வாழ்க்கைக்குச் செல்கிறேன். உன் மனைவி மிருதுளா எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டும். உங்கள் இருவரின் அன்பும் நீடூடி வாழ வாழ்த்துகள். -வெண்மதி."


அந்தக் கடிதத்தைப் படித்து முடித்ததும் மிருதுளாவின் மனதில் ஒரு மின்னல் வெட்டியது. அவள் அந்தக் கடிதத்தையே உற்றுப் பார்த்தாள். ஆதித்யா தனது அடையாளத்தையே இழந்து, தன் உயிருக்காகப் பிச்சையெடுத்துக் கொண்டிருக்கும் இந்த நரகத்தில், அந்தக் கடிதம் அவளுக்கு ஒரு விசித்திரமான யோசனையைக் கொடுத்தது.


'ஆதித்யாவுக்கு நான் இல்லாமல் ஒரு வாழ்க்கை அமையாது என்று அவன் நினைக்கிறான். ஆனால், நான் போன பிறகு அவன் ஒரு அனாதையாக, தன் அடையாளத்தை முற்றிலும் தொலைத்துவிட்டுப் பைத்தியமாகத் திரிவதை என்னால் பார்க்க முடியாது. அவனுக்கு ஒரு துணை வேண்டும்... ஒரு பலமான பிடிமானம் வேண்டும்' என்று அவள் எண்ணினாள்.


மிருதுளா ஆதித்யாவைப் பார்த்தாள். அவன் இப்போது தரையில் அமர்ந்து அவளது வீங்கிய பாதங்களைத் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது இந்த அதீத அன்புதான் அவனது பலவீனம் என்று அவளுக்குத் தெரிந்தது. அவளுக்குள் ஒரு ரகசியத் திட்டம் உருவானது.


"ஆதித்யா...வெண்மதி ரொம்ப நல்ல பொண்ணு இல்ல?" என்று மெல்லக் கேட்டாள்.


"ஆமாம்... காலேஜ்ல எனக்கு ரொம்ப ஹெல்ப் பண்ணிருக்கா. ஏன் கேக்குற?" என்றான் ஆதித்யா சோர்வாக.


மிருதுளா ஒரு ஆழமான மூச்சை இழுத்துவிட்டாள். அவளது இதயம் லேசாகத் தள்ளாடியது, ஆனால் அவளது மூளை மிகத் தெளிவாகச் சிந்தித்தது. 'நான் இறந்த பிறகு, என் குழந்தைக்கு ஒரு தாயாகவும், என் ஆதித்யாவுக்கு ஒரு மறுவாழ்வாகவும் வெண்மதி ஏன் இருக்கக் கூடாது? ஆதித்யா இப்போது இருக்கும் நிலையில், நான் மறைந்தால் அவன் தற்கொலை செய்துகொள்ளவும் துணிவான். ஆனால், அவனது வாழ்க்கையில் இன்னொரு பொறுப்பை, இன்னொரு உறவை இப்போதே விதைத்துவிட்டால்...'


இந்த எண்ணம் ஒரு தாயாகவும், மனைவியாகவும் அவளை மனதளவில் ஆயிரம் துண்டுகளாக உடைத்தது. தன் கணவனை இன்னொரு பெண்ணுக்கு விட்டுக் கொடுப்பதா? அந்த நினைப்பே அவளுக்கு ரத்தக் கண்ணீரை வரவழைத்தது. ஆனால், அவளது காதல் சுயநலமற்றது. அவனது அடையாளத்தை மீட்டெடுக்க அவள் ஒரு தியாகத்திற்குத் தயாரானாள்.


"ஆதித்யா... எனக்கு ஒரு சத்தியம் பண்ணுங்க.வெண்மதியோட கல்யாணத்துக்கு நீங்க கண்டிப்பா போகணும். அவளை நேர்ல பார்த்து வாழ்த்தணும். அப்புறம்... ஒருவேளை... ஒருவேளை நான்..." என்று அவள் சொல்லத் தொடங்கினாள்.


"நிறுத்து மிருதுளா!" என்று ஆதித்யா கத்தினான். "மறுபடியும் அந்தப் பேச்சை ஆரம்பிக்காதே. எனக்கு நீ மட்டும்தான் வேணும். வேற யாரையும் பத்தி எனக்குக் கவலை இல்லை."

 

[ரோசி கஜன்]

மிருதுளா மௌனமானாள். ஆனால் அவளது மனதிற்குள் அந்தத் திட்டம் வேர்விடத் தொடங்கியது. தான் உயிரோடு இருக்கும் இந்தச் சில நாட்களுக்குள்ளேயே,வெண்மதியை எப்படியாவது ஆதித்யாவின் வாழ்க்கைக்குள் ஒரு தோழியாகவாவது மீண்டும் கொண்டு வர வேண்டும், என்று முடிவு செய்தாள்.


'என் தங்கம்... என் ஆதித்யா... நான் போன பிறகு நீ அனாதையாக நிற்கக் கூடாது. எனக்காக இல்லையென்றாலும், நம்ம பிள்ளைக்காக நீ வாழ வேண்டும். அதற்கான வழியை இந்த வெண்மதி மூலமாக நான் ஏற்படுத்துவேன்' என்று மனதிற்குள் உறுதி பூண்டாள்.


அந்தக் கடிதம் ஒரு சாதாரண வாழ்த்து மடல் அல்ல; அது மிருதுளாவிற்கு ஒரு 'மரண சாசனமாக'த் தெரிந்தது. தன் கணவனின் எதிர்காலத்தை உறுதி செய்யத் துடிக்கும் ஒரு மனைவியின் அந்த விசித்திரமான, அதே சமயம் அழுத்தமான யோசனை அந்த நரகத்தில் ஒரு புதிய திருப்பத்தை ஏற்படுத்தியது. ஆதித்யாவிற்குத் தெரியாமல், மிருதுளா ஒரு பெரிய தியாக நாடகத்திற்குத் திரைச்சீலையை விரித்தாள்.



மிருதுளாவின் மனதிற்குள் இப்போது ஒரு விசித்திரமான, அதே சமயம் ஆழமான விளையாட்டுத் தொடங்கியது. ஆதித்யா தன் மீதான அதீத காதலால் தன்னைத் தொலைத்துக் கொண்டிருப்பதை அவளால் தாங்க முடியவில்லை. அவன் பழைய ஆதித்யாவாக மாற வேண்டும், அதே சமயம் அவன் மேல் இன்னும் யாருக்காவது அக்கறை இருக்கிறதா என்பதையும் அவள் அறியத் துடித்தாள்.



ஆதித்யா குளிக்கச் சென்றிருந்த அந்தச் சில நிமிடங்களைப் பயன்படுத்திக் கொண்டாள் மிருதுளா. வெண்மதியிடமிருந்து வந்த கடிதம் மேஜை மேல் இருந்தது. மிருதுளாவின் மெலிந்த விரல்கள் நடுங்கினாலும், அவளது உறுதி தளரவில்லை. ஆதித்யாவின் கையெழுத்தைப் போலவே எழுத அவளுக்குத் தெரியும். ஒரு சிறிய காகிதத்தை எடுத்து, ஆதித்யா எழுதுவது போன்ற ஒரு சிறு குறிப்பை எழுதினாள்:


"வெண்மதி, உன்னுடைய கடிதம் கிடைத்தது. உன் திருமணச் செய்தி கேட்டு மகிழ்ச்சி. ஆனாலும் ஒரு நிமிடம் என் மனது ஏனோ தயங்கியது. ஒருவேளை, அன்று நான் உன்னிடம் பேசியிருந்தால் இன்று நம் வாழ்க்கை வேறாக இருந்திருக்குமோ என்று தோன்றுகிறது. உன் மனதில் இன்னும் எனக்காக ஒரு இடம் இருக்கிறதா?"


இதை எழுதி, ஆதித்யாவிற்குத் தெரியாமல் ஒருவர் உதவியோடு, அந்த முகவரிக்கு அனுப்பி வைத்தாள். இது ஒரு ஆபத்தான விளையாட்டுதான். ஆனால், தன் கணவனின் 'மதிப்பு' இன்னும் குறையவில்லை என்பதையும், தான் இல்லாத ஒரு காலத்தில் அவனைக் கண்ணும் கருத்துமாகப் பார்த்துக்கொள்ள ஒரு ஜீவன் இருக்கிறது என்பதையும் உறுதி செய்ய அவள் எடுத்த ஒரு விபரீத முயற்சி இது.


இரண்டு நாட்கள் கழித்து, அதே முகவரியிலிருந்து ஒரு பதில் கடிதம் வந்தது. ஆதித்யா வீட்டில் இல்லாத நேரம் பார்த்து தபால்காரர் அதைக் கொடுத்தார். மிருதுளா படபடக்கும் இதயத்துடன் அதைப் பிரித்தாள். வெண்மதியின் பதில் மிகக் கிண்டலாகவும், அதே சமயம் ஒருவித உரிமையோடும் இருந்தது:


"ஆதித்யா, இவ்வளவு வருடங்கள் கழித்து இப்போதுதான் உனக்கு ஞானோதயம் வந்ததா? மூதேவி! கல்யாணம் ஆகி ஒரு குழந்தைக்கு அப்பாவாகப் போகும் நேரத்தில் இப்படியா கேட்பாய்? நீ கேட்ட கேள்வியால் என் திருமணமே நின்றாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை. ஆனாலும் சொல்கிறேன்... ஒருவேளை அன்று நீ கேட்டிருந்தால் உன்னை நிச்சயம் நான் விட்டிருக்க மாட்டேன். இப்போதும் சொல்கிறேன், வாய்ப்பு கிடைத்தால் உன்னைத் தூக்கிக்கொண்டு ஓடவும் எனக்குத் தயக்கமில்லை! உன் மனைவியைப் பத்திரமாகப் பார்த்துக்கொள், இல்லையென்றால் நான் வந்துவிடுவேன்!"


அந்தக் கடிதத்தைப் படித்ததும் மிருதுளாவின் முகத்தில் ஒரு பிரகாசமான புன்னகை பூத்தது. அவளது பலவீனமான இதயம் அந்தச் சிரிப்பால் லேசாகத் துடித்தது. பொறாமைக்குத் துளியும் இடமில்லாத ஒரு தூய்மையான மகிழ்ச்சி அது.


'என் ஆதித்யா ஒரு வைரம்... அவனைத் தூக்கிக்கொண்டு ஓட ஒருத்தி இப்போதும் தயாராக இருக்கிறாள்' என்ற எண்ணம் அவளுக்கு ஒரு நிம்மதியைத் தந்தது. ஆதித்யா குளித்துவிட்டு வெளியே வந்தபோது, மிருதுளா அந்தக் கடிதத்தை அவனிடம் நீட்டினாள்.


"இங்க பாருங்க வைரம்... உங்க பழைய காதலி என்ன எழுதியிருக்காங்கன்னு!" என்று குறும்புடன் சொன்னாள்.


ஆதித்யா அதைப் படித்துவிட்டு அதிர்ச்சியில் உறைந்தான். "மிருதுளா! இதென்ன விளையாட்டு? நான் இப்படி எழுதவே இல்லையே... நீயா அனுப்பினாய்? உனக்கு என்ன பைத்தியமா? நீ படுற கஷ்டத்துல இதெல்லாம் தேவையா?" என்று அவன் பதற்றத்துடன் கேட்டான்.


மிருதுளா அவன் கையைப் பிடித்து இழுத்துத் தன் பக்கத்தில் அமர வைத்தாள். "சும்மா விளையாட்டுக்குத்தான் ஆதித்யா. எனக்குத் தெரியும் நீங்க என்னை எவ்வளவு நேசிக்கிறீங்கன்னு. ஆனா, உங்க மேல இன்னும் ஒருத்தருக்கு இவ்வளவு அக்கறையும், குறும்பு கலந்த காதலும் இருக்கிறது எனக்குப் பெருமையா இருக்கு. நான் போன அப்புறம்..."


"மறுபடியும் அதையே சொல்லாதே!" என்று ஆதித்யா அவளது வாயைப் பொத்தினான். ஆனால், மிருதுளா அவன் கையை விலக்கிவிட்டுச் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பில் ஒரு தீர்க்கமான நிம்மதி இருந்தது. தன் கணவனின் எதிர்காலத்திற்கு ஒரு 'பாதுகாப்பு வலை' இருப்பதை அவள் உறுதி செய்து கொண்டாள்.


அந்த நரகத்திலும், அந்த ஒரு கடிதம் ஒரு மெல்லிய தென்றலாக வந்து போனது. வெண்மதியின் அந்தக் கிண்டலான பதில், ஆதித்யாவை ஒரு நிமிடம் பழைய ஆதித்யாவாகச் சிரிக்க வைத்தது. அந்தச் சிரிப்பைப் பார்த்த மிருதுளா, மனதிற்குள் ஒரு பெரிய முடிவை எடுத்தாள். வெண்மதியை எப்படியாவது ஒருமுறை நேரில் சந்திக்க வேண்டும் என்று அவள் தீர்மானித்தாள்.

 

[savi]

Very nice &sad 😢