என்னைக் களவாட வந்தவளே - 15

[Vishakini]

அத்தியாயம் 15:


பரத் சிறைக்குச் சென்ற பிறகு, இரண்டு குடும்பங்களிலும் நிம்மதிப் பெருமூச்சு நிலவியது.


ஜெயராணியும் பூங்கொடியும் முழுமையாகக் குணமடைந்து விட, திருமண வேலைகள் மின்னல் வேகத்தில் தொடங்கின.

ஆனால் பொற்செழியன் ஜெயராணி திருமணம் இன்னும் சில மாதங்கள் கழித்து வைத்து கொள்ளலாம் என வீட்டினர் முடிவு செய்து விட்டனர். இதில் பொற்செழியனுக்கு வருத்தம் இருந்தாலும் வீட்டினர் முடிவில் அமைதி காத்தான்.

இளஞ்செழியன் - தீபிகா திருமணத்திற்காக ஊரே திரளும் வண்ணம் பிரம்மாண்டமான ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டன.


திருமணத்திற்கு முந்தைய நாள் வரவேற்பு அன்று, தீபிகா தங்க நிற ஜரிகை வேலைப்பாடுகள் கொண்ட சிவப்பு நிற லெஹங்காவில் தேவதை போலத் தெரிந்தாள். செழியன் கறுப்பு நிற கோட்-சூட்டில் செம மாஸாக மேடையில் நின்றான்.


"என்ன தீபி, இன்னைக்கு ரொம்ப அழகா இருக்க? என்னையே பார்க்க விடாம பண்ற?" எனச் செழியன் அவள் காதோரம் முணுமுணுத்தான்.


"ஏற்கனவே எல்லாரும் நம்மளையே தான் பார்க்குறாங்க, நீங்க வேற ஆரம்பிக்காதீங்க!" எனச் சிரித்துக் கொண்டே அவனை அடக்கினாள் தீபிகா.


மிதுன் தன் கேமராவுடன் மேடைக்கு வந்து, "சித்தப்பா, சித்தி... கொஞ்சம் நெருங்கி நில்லுங்க. ரொமாண்டிக்கா ஒரு போட்டோ எடுக்கணும்," எனச் சொல்லி அவர்களை வம்பிக்க, மேடையில் சிரிப்பலை கிளம்பியது.



வரவேற்பு நிகழ்ச்சி நடந்து கொண்டிருக்கும் போது, ஒரு பெரிய பார்சல் மேடைக்கு வந்தது. அதில் அனுப்பியவர் பெயர் இல்லை. செழியன் சற்றே தயக்கத்துடன் அதைப் பிரித்துப் பார்த்தான்.


உள்ளே ஒரு அழகான ஓவியம் இருந்தது. அது செழியனும் தீபிகாவும் முதன்முதலில் கல்லூரியில் சந்தித்தபோது எடுத்த புகைப்படத்தை தத்ரூபமாக வரைந்த ஓவியம்.

அதன் கீழே ஒரு குறிப்பு இருந்தது:
"உண்மையான காதலுக்கு என்றும் அழிவில்லை. என் தவறுகளை உணர்ந்து கொண்டேன். உங்கள் வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியாக அமைய வாழ்த்துக்கள் - பரத் (சிறையிலிருந்து)."

அதைப் பார்த்த தீபிகாவுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. "அவர் திருந்திட்டார் போல இருக்கு செழியன்," என்றாள் நெகிழ்ச்சியுடன்.


"தப்பு பண்றது மனுஷ இயல்பு, அதைத் திருத்திக்கிறது தான் சிறப்பு. அவனோட வாழ்த்தையும் ஏத்துக்குவோம்," எனச் செழியன் அந்த ஓவியத்தைப் பத்திரப்படுத்தினான்.



மறுநாள் விடியற்காலை... கெட்டி மேளம் முழங்க, வேத மந்திரங்கள் ஒலிக்க, தீபிகா கூரைச் சேலையில் மணமேடைக்கு வந்தாள்.


இளஞ்செழியன் தன் பெற்றோரின் ஆசியுடன் தாலியை கையில் எடுத்தான். தீபிகாவின் கண்கள் ஆனந்தக் கண்ணீரில் நனைந்தன.

"கெட்டி மேளம்... கெட்டி மேளம்..."
பெரியவர்கள் அட்சதை தூவ, செழியன் தீபிகாவின் கழுத்தில் மூன்று முடிச்சுகளை இட்டான். அந்த நிமிடம் அவர்கள் இருவரின் ஆன்மாவும் ஒன்றிணைந்தது.

தீபிகாவின் நெற்றியில் செழியன் குங்குமம் இட்டபோது, அவளது முகம் ஒரு முழுமையான நிறைவை அடைந்தது.


கல்யாணம் முடிந்த கையோடு விருந்து உபசாரம் களைகட்டியது. இளமாறனும் பொற்செழியனும் செந்தூர்பாண்டியன் உடன் சேர்ந்து ஓடி ஓடி வந்தவர்களைக் கவனித்துக் கொண்டனர்.

"மாப்பிள்ளைக்கு ஒரு அப்பளம் எக்ஸ்ட்ரா வைங்கப்பா!" என முருகவள்ளி அத்தை கூச்சல் போட, இளஞ்செழியன் "அத்தை... ஏற்கனவே வயிறு முட்டுது!" எனச் சைகை காட்டினான்.


அப்போது பூங்கொடி மெல்லத் தீபிகாவிடம் வந்து, "அண்ணி... இன்னைக்கு ராத்திரி உங்களுக்கும் அண்ணனுக்கும் ஒரு சர்ப்ரைஸ் இருக்கு!" எனச் சொல்லி கண்ணடித்தாள்.


"என்னவா இருக்கும்?" என தீபிகா குழப்பத்துடன் செழியனைப் பார்க்க, அவனோ "எல்லாம் நம்ம வீட்டு வாலுங்க வேலையா தான் இருக்கும்," எனச் சிரித்தான்.


முதல் இரவு அறை

அன்று இரவு, தீபிகா பால் சொம்புடன் அறைக்குள் நுழையத் தயாராக இருந்தாள். கதவைத் திறந்தவளுக்குப் பெரும் அதிர்ச்சி கலந்த சிரிப்பு வந்தது.

அறை முழுக்க ரோஜா இதழ்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது சரி... ஆனால் கட்டிலின் நடுவில் மிதுனும், அவன் தங்கை தூரிகாவும் படுத்துக் கொண்டு குறட்டை விடுவது போல் நடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.


இளஞ்செழியன் பின்னாடியே வந்து பார்த்துவிட்டு, "டேய்! இங்க என்னடா பண்றீங்க? இது உங்க ரூம் இல்லடா, போங்க வெளிய!" என அவர்களைத் துரத்தினான்.


"சித்தப்பா, எங்களுக்குப் பயமா இருக்கு... இன்னைக்கு ஒரு நாள் இங்கேயே தூங்கிக்கவா?" என மிதுன் கேட்க,
செழியன் ஒரு போர்வையை எடுத்து அவர்கள் மேல் போட்டு,

"தூங்குங்கடா... ஆனா நாளைக்கு உங்களுக்கு இருக்கு கவனிப்பு!" எனச் சிரித்துக் கொண்டே அவர்களைத் தூக்கிச் சென்று வெளியிலிருந்த அண்ணனின் அறையில் படுக்க வைத்தான்.

மிதுனையும் தூரிகாவையும் அண்ணன் அறையில் பத்திரமாக விட்டுவிட்டு, ஒரு வழியாகப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு செழியன் அறைக்குள் நுழைந்தான்.


கதவைத் தாளிட்டவன், மெல்லத் திரும்பி தீபிகாவைப் பார்த்தான்.
அவள் ஜன்னல் ஓரம் நின்று நிலவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அறையில் பரவியிருந்த மல்லிகைப் பூக்களின் வாசம், காற்றில் ஒரு மெல்லிய மயக்கத்தைக் கலந்திருந்தது. செழியன் அவளையே இமைக்காமல் பார்த்தபடி மெல்ல அவளருகே சென்றான்.


அவன் வருவதை உணர்ந்த தீபிகாவுக்கு இதயம் படபடவெனத் துடித்தது. அவன் அவளுக்கு மிக அருகில் வந்து நின்றபோது, அவனது உடலின் வெப்பம் அவளை உரசியது.


"இன்னும் அந்த நிலாவையே தான் பார்த்துட்டு இருப்பியா? இங்க உன் முன்னாடி ஒரு நிலவு காத்துட்டு இருக்கே, அதை எப்போ பார்ப்ப?" என்று செழியன் அவள் காதோரம் கிசுகிசுத்தான்.


அவன் குரலில் இருந்த காந்த ஈர்ப்பு தீபிகாவைச் சிலிர்க்க வைத்தது. அவள் மெல்லத் திரும்பி அவனைப் பார்க்க, செழியன் அவளது இரு கைகளையும் மென்மையாகப் பற்றிக் கொண்டான்.


"நிஜமாவே இது கனவு இல்லையே செழியன்? நம்ம கல்யாணம் முடிஞ்சுடுச்சு... நான் உன் பொண்டாட்டி ஆகிட்டேனா?" எனத் தழுதழுத்த குரலில் கேட்டாள் தீபிகா.


செழியன் இதழோரம் ஒரு குறும்புச் சிரிப்பு அரும்பியது. "இன்னும் உனக்குச் சந்தேகம் தீரலையா? இதோ..." என்று சொன்னவன், அவளது இடையோடு சேர்த்து அவளைத் தன் பக்கம் இழுத்தான்.

எதிர்பாராத இந்த நெருக்கத்தில் தீபிகா அவன் மார்பில் சாய்ந்தாள்.
"இப்போ தெரியுதா... இது கனவா நிஜமானு?" என்று கேட்டபடி, அவளது முகத்தை வருடிய குழல் கற்றைகளை மெல்லக் காதோரம் ஒதுக்கி விட்டான்.

அவனது விரல்கள் பட்ட இடமெல்லாம் தீயாய் கொதித்தது தீபிகாவுக்கு.


"செழியன்... வேண்டாம்... யாராவது வந்துடப் போறாங்க," எனச் சிறுபிள்ளை போலச் சொன்னவளைப் பார்த்து உரக்கச் சிரித்தான்.


"அடியேய்... இது நம்ம ரூம்! கதவை வேற லாக் பண்ணிட்டேன். இனிமே நமக்கும், நம்ம காதலுக்கும் நடுவுல யாரும் வர முடியாது," என்றவன், அவளது தாடையை மெல்ல உயர்த்தி, ஆழமாக அவள் கண்களைப் பார்த்தான்.

அந்தக் கண்களில் தெரிந்த காதல், தீபிகாவை அப்படியே உருக வைத்தது. செழியன் மெல்லக் குனிந்து அவளது நெற்றியில் நீண்ட முத்தமொன்றைப் பதித்தான்.


அது வெறும் முத்தமல்ல, அவளது வாழ்நாள் முழுமைக்குமான பாதுகாப்புக்கான உறுதிமொழி போல இருந்தது.

பின்பு அவளது நாணத்தால் சிவந்திருந்த கன்னங்களை வருடியவன், "இந்த நாளுக்காகத்தான் நான் இத்தனை வருஷம் காத்துட்டு இருந்தேன் தீபி.


நீ இல்லாம போன ஒவ்வொரு நொடியும் நரகமா இருந்துச்சு. ஆனா இப்போ, நீ என் மடியில... என் கைகளுக்குள்ள... இந்த உலகத்துலயே அதிர்ஷ்டசாலி நான்தான்!" என நெகிழ்ந்து சொன்னான்.


தீபிகா எதுவும் பேசாமல் அவன் மார்பில் முகம் புதைத்துக் கொண்டாள். செழியன் அவளை இன்னும் இறுக அணைத்துக் கொண்டான்.

நிலவொளி ஜன்னல் வழியாக உள்ளே வந்து அவர்களை ஆசீர்வதிப்பது போலப் பொழிய, காதலும் காமமும் கலந்த அந்த அழகிய இரவு, ஒரு புதிய கவிதையாய் அவர்களின் வாழ்க்கையில் மலர்ந்தது.

 

[thanga then mozhi]

பரத்துக்கு தேவைதான்