என்னைக் களவாட வந்தவளே - 19

[Vishakini]

அத்தியாயம் 19:



இளமாறனின் கண்கள் சிவந்து ரத்தமேறியிருந்தன. அவனது கைகள் ஸ்டீயரிங்கை இறுக்கிப் பிடித்திருக்க, நரம்புகள் புடைத்தன.


ஒரு பிஞ்சுப் பெண்ணின் வாழ்வைச் சிதைத்த அந்த அரக்கனை சாதாரணமாகக் காவல்துறை வசம் ஒப்படைக்க அவனது மனம் இடம் கொடுக்கவில்லை.



விஷ்வா, தான் செய்த காரியத்தின் விபரீதம் உணர்ந்து நகரின் எல்லையில் இருந்த ஒரு பாழடைந்த கிடங்கில் பதுங்கியிருந்தான்.


அங்கிருந்து வேறு ஊருக்குத் தப்பிச் செல்லத் திட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தான்.



ஆனால், இளமாறனின் புலனாய்வுத் திறனும், ஆத்திரமும் அவனை விரைவாகவே அடையாளம் கண்டுவிட்டன.


கிடங்கின் கதவை இளமாறன் தனது ஜீப்பால் மோதித் தகர்த்தான். சத்தம் கேட்டு விஷ்வா திடுக்கிட்டு எழுந்தான்.


"யாருடா நீ?" என்று பயத்துடன் கேட்ட விஷ்வாவை நோக்கி, இளமாறன் ஒரு வேங்கையைப் போலப் பாய்ந்தான்.



வார்த்தைகளால் பேச இளமாறன் விரும்பவில்லை. விஷ்வாவின் சட்டையைப் பிடித்துத் தூக்கி, சுவரில் ஓங்கி அடித்தான்.


"ஏண்டா... அவ உன் கால்ல விழுந்து கெஞ்சினாளே... அப்போ இரக்கம் வரலையா?" என்று கர்ஜித்தபடி அவன் முகத்தில் ஓங்கி ஒரு குத்து விட்டான்.


விஷ்வா நிலைகுலைந்து கீழே விழுந்தான். தப்பிக்க முயன்ற அவனது கால்களை இளமாறன் மிதித்துத் துவைத்தான்.


"சார்... என்னை விட்டுடுங்க... தெரியாம பண்ணிட்டேன்..." என விஷ்வா உளறினான்.


"தெரியாம பண்ற காரியமாடா இது? ஒரு தாயோட நம்பிக்கையையும், ஒரு பொண்ணோட வாழ்க்கையையும் சிதைச்ச உனக்கு மன்னிப்பே கிடையாது!" என இளமாறன் அங்கிருந்த ஒரு இரும்புக் கம்பியை எடுத்தான்.



மருத்துவமனையில் நிலாவின் நிலைமை கவலைக்கிடமாக இருந்தது. மருத்துவர்கள் தீவிர சிகிச்சை அளித்து வந்தனர். பூங்கொடியும், வள்ளி அம்மாவும் கண்ணீர் மல்கக் காத்திருந்தனர்.


"என் புள்ளை இனி எப்படி வெளியே தலைகாட்டுவா? அந்தப் பாவி இப்படிப் பண்ணிட்டானே!" என்று வள்ளி அம்மா நிலத்தில் விழுந்து கதறியது அங்கிருந்த செவிலியர்களின் கண்களையும் நனைத்தது.



பூங்கொடி வள்ளி அம்மாவைத் தேற்றினாலும், அவளுக்குள் ஒரு கேள்வி எழுந்தது: சமூகம் நிலாவை எப்படிப் பார்க்கும்? அவளுக்கு நீதி கிடைக்குமா?



விஷ்வாவை மரணத்தின் எல்லைக்கே கொண்டு சென்ற இளமாறன், கடைசி நேரத்தில் சட்டத்தை நினைத்துப் பார்த்தான்.


அவனை இப்போதே கொன்றுவிட்டால், அவன் செய்த பாவத்திற்குரிய தண்டனையைச் சட்டம் வழங்கத் தவறிவிடும் என்று எண்ணினான்.


அவனை ரத்த வெள்ளத்தில் அப்படியே கட்டி இழுத்து வந்து காவல் நிலையத்தின் வாசலில் வீசினான்.


"இவன் செத்துடக் கூடாது... ஆனா சாகுற வரைக்கும் சிறைக்குள்ள நரகத்தை அனுபவிக்கணும். முறைப்படி எஃப்.ஐ.ஆர் போடுங்க!" என இன்ஸ்பெக்டரிடம் கத்தினான்.


மருத்துவமனையின் அந்த வெள்ளைச் சுவர்களுக்குள்ளே நிலாவின் மௌனம் பயங்கரமானதாக இருந்தது.


உடல் காயங்கள் மெல்ல ஆறத் தொடங்கினாலும், அவளது ஆன்மாவில் விழுந்த வடுக்கள் இன்னும் ரத்தம் கசிந்து கொண்டே இருந்தன.



கண்களைத் திறந்து வைத்திருந்தாலும் நிலா யாரையும் பார்க்கவில்லை. சுவரையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.


பூங்கொடி மெல்ல அவள் அருகில் சென்று அமர்ந்தாள். நிலாவின் மெலிந்த கைகளைப் பற்றினாள். அந்தத் தொடுதலுக்குக் கூட நிலா திடுக்கிட்டு நடுங்கினாள்.



"நிலா... இது நான் தான், பூங்கொடி மேம். பயப்படாதடா..." பூங்கொடியின் குரல் கனிவில் நனைந்திருந்தது.



நிலா மெல்லப் பேசத் தொடங்கினாள், ஆனால் அது பேச்சாக இல்லை, ஒரு பிதற்றலாக இருந்தது. "மேம்... என் உடம்பு முழுக்க அழுக்கா இருக்கு. எவ்வளவு கழுவினாலும் போக மாட்டேங்குது.


அந்த நகக் கீறல்கள் இன்னும் எரியுது மேம்... நான் இனிமே எப்படி ஸ்கூலுக்கு வருவேன்? எல்லாரும் என்னைப் பார்த்து சிரிப்பாங்களே..."


வெளியே அழுது கொண்டிருந்த வள்ளி அம்மா, இப்போது ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தார். இளமாறன் அவருக்குத் தைரியம் சொல்லியிருந்தான்.



"அக்கா, தப்பு பண்ணவன் ஜெயிலுக்குப் போயிட்டான். ஆனா நிலா தப்பு பண்ணல. அவ ஏன் ஒளிஞ்சு வாழணும்? அவ தலைநிமிர்ந்து வாழணும்.


அதுக்கு நாம தான் துணையா இருக்கணும்," என்று இளமாறன் சொன்ன வார்த்தைகள் அவருக்குள் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.




வள்ளி உள்ளே வந்து நிலாவின் நெற்றியில் முத்தமிட்டார். "நிலா... நீ என் வைரம்டா. எதற்கோ ஒரு கல் மோதிடுச்சுன்னு வைரம் மங்கிப் போயிடாது.


உன்னை இந்த நிலைமைக்கு ஆளாக்கினவனுக்குத் தண்டனை வாங்கித் தர்ற வரைக்கும் உன் அம்மா ஓயமாட்டேன்."



சிறையில் விஷ்வாவிற்குத் தனி நரகம் காத்துக் கொண்டிருந்தது. இளமாறனின் சிபாரிசின் பேரில் அங்கிருந்த மற்ற கைதிகளே விஷ்வாவை ஒரு மிருகத்தைப் போல நடத்தினர்.


சட்டத்தின் பிடி இறுகத் தொடங்கியது. பூங்கொடியும் ஜெயராணியும் மற்ற ஆசிரியர்களைத் திரட்டி, விஷ்வாவிற்கு ஆயுள் தண்டனை கிடைக்க வேண்டும் என மாவட்டக் கல்வி அதிகாரியிடம் மனு கொடுத்தனர்.



அன்று மாலை நிலாவைப் பார்க்க இளமாறன் வந்திருந்தான். நிலாவின் முகத்தில் லேசான நம்பிக்கை வர ஆரம்பித்திருந்தது.


ஆனால் அப்போது நிலாவின் வார்டுக்குள் ஒரு நபர் நுழைந்தார். அவர் நிலாவின் பள்ளித் தலைமை ஆசிரியர்.


"நடந்தது ரொம்ப வருத்தமானது தான். ஆனா... இது வெளியே தெரிஞ்சா ஸ்கூலோட பேரே கெட்டுப்போயிடும்.


நிலாவுக்கு ஒரு நல்ல தொகையை நாங்க செட்டில் பண்ணிடுறோம். கேஸை வாபஸ் வாங்கிட்டு ஊரை விட்டுப் போயிடுங்க," என்று அவர் சொல்லிய வார்த்தைகள் அந்த அறையில் இருந்த அனைவரையும் அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது.



பூங்கொடி ஆவேசமாக எழுந்து நின்றாள். "காசு கொடுத்தா மானம் திரும்பி வந்துடுமா சார்? உங்க வீட்டுப் பொண்ணுக்கு இப்படி நடந்திருந்தா இப்படித்தான் பேசுவீங்களா?" எனக் கேட்டாள்.


இளமாறனின் கண்கள் மீண்டும் சிவந்தன. அவன் தலைமை ஆசிரியரின் சட்டையைப் பிடிக்கப் போனான்.