மந்தாரை 11
வேந்தனின் நினைவுகள்:
விஷயத்தை கேள்வி பட்ட பாரிவேந்தன் எரவாணத்தில் இருக்கும் அரிவாளை எடுத்துக் கொண்டு வெளியே போக, சக்கரையின் அந்த ஓங்கி அறைந்த அறை, பாரிவேந்தனின் கோபத் தீயை விட அதிக வலியை அவனுக்குள் ஏற்படுத்தியது.
“அந்தக் குடும்பத்தோடு உறவு முடிந்தது” என்று தாத்தா உறுதியோடு சொன்ன வார்த்தைகள், பாரிவேந்தனின் கையில் இருந்த அருவாளைக் கீழே விழ வைத்தன. தன் தாயைக் கொன்ற அந்தக் கொடியவனைப் பழிவாங்கத் துடித்த தன் கைகள், இப்போது தாத்தாவின் ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டுச் செயலிழந்தன.
அன்று காஞ்சனாவின் உடல் அடக்கம் செய்யப்பட்டது. அந்தத் துயர நிகழ்வில், சக்கரை ஒரு பிணம் போலச் செயல்பட்டார். கார்மேகம் செய்த பாவம், சக்கரையின் இதயத்தை மரணத்தை விட அதிகமாகக் கொன்றிருந்தது. மருமகளின் மறைவுக்குப் பிறகு, பாரிவேந்தனுக்குத் தாயும் தந்தையுமாக இருந்து அவன் வாழ்க்கையைத் தாங்கிப் பிடித்தார்கள் சக்கரை தம்பதிகள்.
இதற்கு இடையில், கார்குழலி தன் அத்தான் பாரிவேந்தனைச் சந்தித்து, தன் தந்தையின் செயலுக்கு மன்னிப்பு கேட்டு, தங்கள் உறவைச் சரிசெய்ய எவ்வளவோ முயன்றாள். ஆனால், பாரிவேந்தனின் கண்கள் அவளைப் பார்க்கும்போது, அங்கே காதல் மறைந்து, அவனது தாயைக் கொன்ற கார்மேகத்தின் சாயல் மட்டுமே தெரிந்தது.
“கொலைகாரன் குடும்பம்” என்ற வடு அவன் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டது. அவன் அவளை ஒரு பொருட்டாகக்கூட மதிக்காமல் புறக்கணித்தான். கார்குழலியின் காதல், அவனது வெறுப்புச் சுவரைத் தகர்க்க முடியாமல் சோர்ந்து போனது.
வருடங்கள் ஓடியது. பாரிவேந்தன் கல்லூரியை முடித்த கையோடு, தன் தாயின் நீதிக்காகவே காவல்துறை அதிகாரி ஆக வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தான். கடினமான உழைப்பு, விடாமுயற்சி… அவன் நினைத்தது போலவே இந்தியக் காவல் பணியில் தேர்ச்சி பெற்றான்.
ஹைதராபாத்தில் உள்ள சர்தார் வல்லபாய் படேல் தேசியக் காவல் அகடமியில் கடுமையான பயிற்சிகளை முடித்துவிட்டு, ஒரு கம்பீரமான அதிகாரியாக உருவெடுத்தவன் பயிற்சிகளை முடித்துத் திரும்பிய பாரிவேந்தன், இப்போது தன் முதல் பணி நியமனத்திற்காகக் காத்திருக்கிறான்.
அவன் நெஞ்சில் தாயைக் கொன்றவர்களின் மீதான கோபமும், சட்டத்தின் மீதுள்ள நம்பிக்கையும் ஒருசேர அனலாய் எரிந்து கொண்டிருந்தன.
கார்மேகமும் மாணிக்கமும் இப்போதும் அதே ஊரில் இருக்க, அவர்களின் வீழ்ச்சிக்குத் தானாகவே பாதையை அமைத்துக்கொண்டு பாரிவேந்தன் களத்தில் இறங்கத் தயாரானான்.காலம் சதுர்வேத மங்கலத்தில் விசித்திரமான விளையாட்டுகளை ஆடியது.
பாரிவேந்தன் ஐபிஎஸ் அதிகாரியாகப் பயிற்சியை முடித்துத் திரும்பிக் கொண்டிருந்த அதே வேளையில், அதே ஊரில் கபிலன் தன் தந்தை கார்மேகத்தின் கனவை நனவாக்கினான். கார்மேகம் எதில் தோற்றானோ, அதே பஞ்சாயத்துத் தலைவர் பதவியைக் கபிலன் வென்றெடுத்தான். ஊர் மக்கள் கபிலனைத் தலைவனாக ஏற்றுக்கொண்டனர்.
ஆனால், இது வெறும் வெற்றியல்ல; மாணிக்கம் என்ற நயவஞ்சகன் கபிலனின் கைகளைத் தன் கைப்பாவையாக மாற்றியதன் விளைவு.
சிறு வயதிலிருந்தே கபிலனின் காதுகளில் பாரிவேந்தன் குடும்பத்திற்கு எதிராக விஷத்தைத் தூவி வந்தான் மாணிக்கம். “உங்க அப்பா செய்த தவறுக்குக் காரணமே பாரிவேந்தன் குடும்பம் தான். அவர்கள் உன்னை வளரவிடாமல் தடுக்கிறார்கள், உன்னைத் தாழ்வாகப் பார்க்கிறார்கள்” என்று கபிலனின் மனதில் பாரிவேந்தன் குடும்பத்தின் மீது அழியாத கசப்பையும் வெறுப்பையும் மாணிக்கம் விதைத்துவிட்டான்.
கபிலனோ, தான் செய்வது ஊருக்குச் செய்யும் நல்ல காரியம் என்று நம்பிக் கொண்டிருந்தான். மாணிக்கத்தின் பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டு, பாரிவேந்தனின் தாத்தா சக்கரை மற்றும் பாரிவேந்தனுக்கு எதிராகவே அவன் செயல்படத் தொடங்கினான். தன் அத்தையைக் கொன்றவன் தன் தந்தை என்பது தெரிந்தும், அந்தப் பாவத்தை மறைத்துவிட்டு, அதற்குப் பாரிவேந்தன் குடும்பத்தையே பொறுப்பாக்கும் மாணிக்கத்தின் நயவஞ்சக அரசியலில் கபிலன் ஒரு கருவியாக மாறினான்.
ஒரே குடும்பத்தின் கிளைகள், ஆனால் இப்போது எதிரெதிர் துருவங்கள்.
பள்ளிக் காலம் முழுவதும் ஒரே பெஞ்சில், ஒரே வகுப்பில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த கார்குழலியும் மஞ்சுவும், கல்லூரி வாழ்க்கையிலும் அதே அதிர்ஷ்டத்தைப் பெற்றிருந்தனர். ஒரே கல்லூரி, ஒரே துறை, ஒரே வகுப்பு. இது அவர்களுக்குப் பெரும் நிம்மதியைத் தந்தாலும், கல்லூரிச் சூழல் பள்ளியைப் போல அத்தனை மென்மையாக இல்லை.
அன்று காலை வகுப்பறையில் அமர்ந்திருந்தபோது, பேராசிரியரின் வேகம் கார்குழலிக்குச் சற்றே மலைப்பைத் தந்தது. இடைவேளை நேரத்தில், வகுப்பறையின் கடைசி பெஞ்சில் மஞ்சுவும் கார்குழலியும் அமர்ந்திருந்தனர்.
“மஞ்சு, என்னடி இது? இவ்வளவு வேகமா பாடம் நடத்துறாங்க? ஸ்கூல்ல டீச்சர்ஸ் கையப் பிடிச்சு இழுத்து சொல்லித் தருவாங்க. இங்க ஏதோ பெரிய போர் நடக்குற மாதிரி வேகமா ஓடுறாங்க. எனக்கு என்னமோ ஏதோ ஒரு புது உலகத்துக்குள்ள வந்து மாட்டிக்கிட்ட மாதிரி இருக்கு,” என்று தன் ஆதங்கத்தைக் கொட்டினாள் கார்குழலி.
மஞ்சு தன் நோட்டுப் புத்தகத்தை மூடி வைத்துவிட்டு, தன் தோழியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டாள். “எனக்கும்தான் குழலி! அந்தப் பேராசிரியர் முன்னாடி உட்கார்ந்திருக்கும்போது, ஏதோ ஒரு பயம் மனசுக்குள்ள இருக்கு. எல்லாரும் ஏதோ பெரிய அறிவாளிங்க மாதிரி சீரியஸா நோட்ஸ் எடுக்குறாங்க. நம்ம ரெண்டு பேரும் மட்டும் பழைய ஸ்கூல் பசங்க மாதிரியே இன்னும் அதே இடத்துல நிக்கிறோமோனு தோணுது.”
கார்குழலியின் முகம் வாடியிருந்தது. “வீட்ல எல்லாரும் காலேஜ்னா பெரிய விஷயம்னு சொல்றாங்க. ஆனா, இங்க வந்து பார்த்தா, யாருக்கும் யாரையும் கண்டுக்கத் தோணல. எல்லாரும் ஒருவிதமான போட்டி மனப்பான்மையோட இருக்காங்க. எனக்கு இந்தப் புதுச் சூழல் ரொம்ப அந்நியமா தெரியுது. ஸ்கூல்ல அந்தச் சீருடையை போட்டுட்டு இருந்தப்போ இருந்த அந்தப் பாதுகாப்பு, இப்போ டிரஸ் மாத்தினதுமே காணாம போயிருச்சு.”
மஞ்சு மென்மையாகச் சிரித்தாள், ஆனால் அவளது கண்களில் அதே தடுமாற்றம் தெரிந்தது. “நிஜம்தான்டி. ஆனா ஒன்னு யோசிச்சுப் பாரு, இங்கேயும் நாம ரெண்டு பேரும் ஒன்னாத்தான் இருக்கோம். அந்த ஸ்கூல் பெஞ்ச் மாதிரி, இந்த காலேஜ் பெஞ்சும் நமக்குச் சொந்தம். அவங்க என்ன வேணா நினைச்சுக்கட்டும், நாம நமக்குள்ள ஒரு உலகத்தை உருவாக்கிப்போம். இந்த அந்நியத்தன்மை கொஞ்ச நாள்ல மாறிடும்.”
மஞ்சுவின் அந்த வார்த்தைகள் கார்குழலிக்கு ஒரு சிறு தைரியத்தைத் தந்தது. கல்லூரியின் அந்தப் பெரும் கூட்டத்தில், தன்னை யாரும் கவனிக்கவில்லை என்றாலும், தனக்கென ஒரு துணையாக மஞ்சு இருக்கிறாள் என்ற எண்ணமே அவளுக்குப் பெருத்த ஆறுதலாக இருந்தது.
“மஞ்சு, நீ மட்டும் என் கூட இல்லன்னா, இந்நேரம் நான் அழுதுகிட்டே வீட்டுக்குக் கிளம்பிப் போயிருப்பேன். உன் கூட பேசும்போதுதான், நான் மறுபடியும் கார்குழலியா மாறறேன்,” என்றாள்.
வகுப்பறை இரைச்சலுக்கு மத்தியில், அந்த இரண்டு தோழிகளும் தங்களுக்குள் ஒரு ரகசிய உலகத்தைப் பகிர்ந்துகொண்டனர். கல்லூரி வாழ்க்கை அவர்கள் நினைத்தது போல அவ்வளவு சுலபமாக இருக்கப்போவதில்லை என்பது இருவருக்குமே தெரியும், ஆனால் அந்தச் சவால்களை எதிர்கொள்ள அவர்களுக்குத் தோழமை என்ற ஒரே ஆயுதம் போதுமானதாக இருந்தது.
நினைவுகள் முடிந்தது..
இனி…
மச்சி என்ற குரலில் இவ்வளவு நேரம் தனது கடந்த கால நினைவில் மூழ்கியிருந்த பாரிவேந்தன் திரும்பி கண்களை துளைத்துக்கொண்டு ம்ம் என்றான்.
இந்தா டீ என்று மருது நீட்ட அதை வாங்கி குடித்தவன் எதுவும் சொல்லாமல் மீண்டும் அந்த கயிறு கட்டிலில் படுத்து கண்களை மூடிக் கொண்டான்.
நண்பனை பார்த்து பெருமூச்சு விட்ட மருது, போர் கொட்டகையின் கதவை சுற்றிவிட்டு நடவு வேலை நடக்கும் இடத்திற்கு போய்விட்டான். பாரிவேந்தனின் மௌனம் மருதுவிற்குப் பழகிப்போன ஒன்றுதான். ஆனால், இன்றைய மௌனத்தில் ஒருவிதமான பாரம் இருப்பதை மருதுவால் உணர முடிந்தது. அவன் கொண்டு வந்த டீயை வாங்கி குடித்தபோதும், பாரிவேந்தனின் கண்கள் எதையோ தேடுவது போலவும், அதே சமயம் எதையும் பார்க்க விரும்பாதது போலவும் இருந்தன.
மருது சென்ற பிறகு, அந்தப் போர் கொட்டகைக்குள் அமைதி ஆக்ரமித்தது. வெளியே நடவு வயல்களில் வேலை செய்யும் பெண்களின் பாட்டுச் சத்தம் மெல்லிய ரீங்காரமாக உள்ளே கேட்டது. ஆனால், பாரிவேந்தனின் உலகம் வேறெங்கோ இருந்தது.
அவன் கண்களை மூடியிருந்தாலும், கார்குழலியின் முகம் அவன் நினைவில் வந்து வந்து சென்றது. அவளை அவன் பார்க்காதது போல நடிப்பதும் பாராமுகமாக இருப்பதும், அவளைத் துன்புறுத்துவதற்காக அல்ல; மாறாக, அவளுக்குள் இருக்கும் அந்தத் தேடல் தனக்குத் தெரியும் என்பதால்தான்.
“இன்னும் ஏன் இப்படித் துடிக்கிறாய் குழலி?” என்று அவன் மனதிற்குள் கேட்டுக் கொண்டான்.
தன் மாமாவின் அந்தப் பாராமுகத்திற்குப் பின்னால் இருக்கும் உண்மையான காதலையும், அவன் காக்கும் மெல்லிய மௌனத்தையும் கார்குழலி அறியவில்லை. அவன் ஒருமுறை அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்துவிட்டால், அது அவளை எங்கே கொண்டு போய் நிறுத்துமோ என்ற பயம் அவனுக்குள் இருந்தது. அவளது வயது, அவளது கனவுகள், கல்லூரியின் அந்தப் புதிய சூழல் என அனைத்தையும் அவன் தாண்டி வந்துவிட்டான். அவள் தன் வாழ்க்கையைத் தேடி ஓட வேண்டியவள், அவன் பழைய நினைவுகளின் சுமை சுமந்து முடங்கிப் போனவன்.
அவன் அந்தத் தாழ்வாரத்தில் படுத்திருந்தபோது, காற்று அவனது முகத்தில் வீசியது. அந்தக் காற்றில் அவள் பயன்படுத்தும் நறுமணம் வீசுவது போல அவனுக்குத் தோன்றியது. அவன் கண்கள் மீண்டும் திறந்தன. கூரையின் ஓட்டைகள் வழியாகச் சூரிய ஒளி உள்ளே விழுந்து கிடந்தது.
‘நான் எப்போதாவது அவளிடம் பேசினால், அவள் என் மீது கொண்டிருக்கும் அந்தத் தூய்மையான காதல் என்னாகும்?’ என்ற எண்ணம் அவன் நெஞ்சைச் சுட்டது. பாராமுகம் காட்டிக் கொண்டே அவளைத் தூரத்திலிருந்து கவனிப்பதுதான் அவளைப் பாதுகாக்கும் ஒரே வழி என்று நம்பினான் பாரிவேந்தன்.
மருது சொன்ன அந்த “மச்சி” என்ற சொல், அவனது பழைய நண்பனை நினைவூட்டியது. ஆனால் இப்போது நண்பனுக்கும், அவன் மனதில் இருக்கும் அந்தப் பெண்ணுக்கும் இடையில் அவன் ஒரு ஊமைச் சுவராக நின்று கொண்டிருக்கிறான்.
மீண்டும் ஒருமுறை பெருமூச்சு விட்டவன், எழ முடியாமல் கட்டிலிலேயே புரண்டு படுத்தான். மனதிற்குள் கவிதையாகப் பொங்கிக் கொண்டிருந்
த வரிகள், உதட்டிற்கு வராமல் தொண்டையிலேயே உறைந்து போயின.
செடி வளரும்…
