மந்தாரை 14:
மறுநாள் காலை, ஈசிஆர் பகுதியில் இருந்த அந்த பப்பின் பின்புறம், வாட்ச்மேன் வசந்தின் உடலைப் பார்த்து அலறியடித்துக்கொண்டு போலீஸிற்குத் தகவல் தெரிவித்தான். சம்பவ இடத்திற்கு வந்த உள்ளூர் போலீஸார், உடலை ஆய்வு செய்தபோது, ஏற்கனவே டெல்லி சிபிஐ மேலிடத்திலிருந்து வந்திருந்த சுற்றறிக்கை அவர்களுக்கு நினைவுக்கு வந்தது.
மற்றொரு மாநிலத்திலும் இதேபோன்ற ஒரு கொலையைத் தாங்கள் விசாரித்துக் கொண்டிருப்பதை உணர்ந்த அதிகாரிகள், உடனடியாக டெல்லி மேலிடத்திற்குத் தகவலைப் பறக்கவிட்டனர். செய்தி டெல்லி சிபிஐ அலுவலகத்தை அடைந்த சில நிமிடங்களில், பாரிவேந்தனின் மேஜையில் அது வந்து சேர்ந்தது.
கோப்பைத் திறந்து அந்தப் புகைப்படங்களையும், கொலையின் பாணியையும் பார்த்த பாரிவேந்தனின் கண்கள் கூர்மையடைந்தன.
“பரத்… தீரன்… தயார் ஆகுங்க. இது நாம தேடிக்கிட்டு இருந்த அதே ஆளுதான்! சம்பவம் நடந்திருப்பது சென்னை ஈசிஆர்-ல. அடுத்த அரை மணி நேரத்துல நாம கிளம்புறோம்,” என்று அதிகார தோரணையில் கட்டளையிட்டான்.
டெல்லியிலிருந்து சென்னை நோக்கி விமானத்தில் விரைந்தனர் மூவரும். விமானத்தில் அமர்ந்திருந்தபோதும் பாரிவேந்தனின் சிந்தனை கெலைகளைப் பற்றியே ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ‘வசந்த் ஒரு டாக்டர், அவனை எதற்காக குறிவைக்க வேண்டும்?’
ஒருவேளை இவனால் பாதிக்கப்பட்ட யாராவது பழிவாங்குறாங்களா? இல்லை வேற ஏதாவது காரணம் இருக்குமா என்று அவனது சிந்தனைகள் எல்லா வழியிலும் யோசித்தது.
இரண்டு மணி நேரத்தில் சென்னை விமான நிலையத்தில் தரையிறங்கியதும், உள்ளூர் காவல் அதிகாரிகள் அவர்களை வரவேற்றனர். நேரடியாகச் சம்பவ இடத்திற்கு விரைந்த பாரிவேந்தன், அந்த ஆள் நடமாட்டமில்லாத பின்புறப் பகுதியைச் சுற்றி வந்தான். அங்கிருந்த மண்ணில் விழுந்திருந்த காலடி…
பின்னர் பாரிவேந்தன் அந்த மரக்கிளையில் ஒட்டியிருந்த ரத்தத் துளியை மிக கவனமாகச் சேகரித்து, தடயவியல் ஆய்வகத்திற்கு அனுப்பி வைத்தான். அந்த அறிக்கை வந்தபோது, வேந்தனின் சந்தேகம் உறுதியானது. அந்த ரத்தம் ஒரு பெண்ணுடையது என்றும், அவளது வயது 25 முதல் 28-க்குள் இருக்கலாம் என்றும் தெரியவந்தது.
உடனடியாக குற்றப்பின்னணி கொண்ட பெண்களின் தரவுகளைச் சோதித்தபோது, அந்த ரத்த மாதிரிகளுடன் எவற்றுக்கும் ஒத்துப்போகவில்லை. இது ஒரு புதிய குற்றவாளி என்பதை உணர்ந்த பாரிவேந்தன், அடுத்த கட்டமாக அந்தப் பகுதியில் இருந்த அனைத்து சிசிடிவி காட்சிகளையும் தீவிரமாக ஆய்வு செய்யத் தொடங்கினான்.
மணிக்கணக்கில் அந்தப் பதிவுகளைச் சோதித்துக் கொண்டே வந்தபோது, ஒரு கேமராவில் அந்தப் பப்பிற்கு அருகில் ஈசிஆர் சாலையில், ஒரு பெண் தனது முகத்தை நேர்த்தியாக மறைத்துக்கொண்டு, அதிவேகமாக நடந்து செல்வது பதிவாகியிருந்தது. அவன் அந்தப் பெண் சென்ற பாதையை ஒவ்வொரு கேமராவாகத் தொடர்ந்து ஆய்வு செய்தான்.
பல கிலோமீட்டர்கள் கடந்து, இறுதியில் ‘படுவூர்’ எனும் பகுதியை வந்தடைந்தபோது, அங்கிருந்த ஒரு கேமராவில் அந்தப் பெண் முகத்தை மறைத்திருந்த துணியை லேசாக விலக்கியது தெளிவாகப் பதிவாகியிருந்தது. பாரிவேந்தன் அந்தப் பிம்பத்தை மேக்னிஃபை செய்து பார்த்தான். முகத்தை அடையாளம் கண்டு, அதைத் தரவுத்தளத்தில் பதிவேற்றித் தேடியபோது, அவளது அடையாளம் வெளிப்பட்டது.
பெயர்: எழில்முகை.
தொழில்: மருத்துவர்.
வேந்தன் திகைத்தான். ஒரு மருத்துவர், அதுவும் இவ்வளவு நுணுக்கமான முறையில் கொலையைச் செய்திருக்கிறாள் என்பது அவனுக்குப் பெரும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. எந்தக் குற்றப்பின்னணியும் இல்லாத ஒரு பெண் ஏன் கொலைகாரியாக மாறினாள்? அவளது பின்னணி என்ன?
“பரத், தீரன்… இவளைப் பத்தி எல்லாத் தகவலையும் உடனே எடுங்க. அவளோட வொர்க் பிளேஸ், ஃபேமிலி பேக்ரவுண்ட், ரீசன்டா அவ சந்திச்ச நபர்கள் எல்லாமே நமக்குத் தேவை,” என்று கட்டளையிட்டான் பாரிவேந்தன்.
அடுத்த சில மணி நேரத்தில், எழில்முகை பற்றிய அனைத்து டீட்டையலும் தெரிந்தது. பாரிவேந்தன் அவளைத் தேடிச் செல்லத் தயாரானான். ஆனால், அவளுக்குத் தான் அடையாளம் தெரிந்துவிட்டது என்பது தெரிந்தால் அவள் தப்பித்துவிடுவாள். எனவே, மிகவும் ரகசியமாக எழில்முகையை நெருங்கத் திட்டமிட்டான்.
உடனே தனது குழுவோடு குன்னூருக்கு புறப்பட்டான்.அவன் வரும் தகவலை அங்கிருக்கும் லோக்கல் போலிஸ் ஸ்டேஷனிலும் சொல்லி அலார்ட் பண்ணினான்.
குன்னூரின் அந்த மலைச்சரிவுப் பாதையில், மேகங்கள் தவழும் சூழலில் முகையின் வீடு அமைந்திருந்தது. சுற்றிலும் அடர்ந்த மரங்கள் சூழ, மற்ற வீடுகளிலிருந்து தனித்து நின்ற அந்த பங்களா, ஏதோ ஒரு மர்மத்தை மறைத்து வைத்திருப்பது போலத் தோன்றியது.
பாரிவேந்தனும் அவனது குழுவும் அந்த வீட்டைச் சுற்றிலும் நிலைகொண்டனர். வேந்தன் கதவைத் தட்டவில்லை; ஒரு சிறு சைகையில் பரத்தும் தீரனும் பின்வாசல் வழியாகச் செல்ல, வேந்தன் முன்பக்கக் கதவைச் சாதுர்யமாகத் திறந்து உள்ளே நுழைந்தான்.
உள்ளே நுழையும்போது கண்ட காட்சி அவர்களை ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பிக்க வைத்தது. ஹாலில் இருந்த அந்தப் பெரிய சோபாவில், எழில்முகை மிகவும் இயல்பாக, ஒரு புத்தகம் படித்துக்கொண்டிருந்தாள். போலீஸ் படை உள்ளே நுழைந்ததை அறிந்தும், அவள் சற்றும் பதற்றமடையவில்லை. மாறாக, புத்தகத்தை மூடிவிட்டு, மெதுவாகத் தன் கால்மேல் காலைப் போட்டு அமர்ந்துகொண்டாள்.
அவளது உதட்டில் ஒரு மெல்லிய, ஏளனமான புன்னகை.
“வெல்கம் சார்… இந்த மலைப்பிரதேசத்து குளிரில் கொஞ்சம் காபி சாப்பிடுறீங்களா? இல்ல, எனக்குக் கைவிலங்கு மாட்டுறதுதான் அவசரமான வேலையா?” என்று மிக அமைதியாக, ஆனால் அதே சமயம் அதிகார தொனியில் அவள் கேட்ட விதம், பாரிவேந்தனை ஒரு நிமிடம் வியக்க வைத்தது.
வேந்தன் அவளை உற்று நோக்கினான். அவளது இடது தோள்பட்டையில் கட்டுப் போட்டிருந்த அடையாளம் மெலிதாகத் தெரிந்தது. “டாக்டர் எழில்முகை… உங்களைச் சந்திக்கப் பல தடயங்கள் என்னை இங்க வரைக்கும் கூட்டிட்டு வந்துருக்கு. நீங்க அமைதியா இருக்கிறது நல்லது, ஆனா இப்போ நீங்க சட்டத்தின் பிடியில இருக்கீங்க,” என்றான் வேந்தன், தன் கையில் இருந்த பிடிவாரண்ட்டைக் காட்டி.
எழில்முகை மெல்ல எழுந்து நின்றாள். பயம் என்பது அவள் அகராதியிலேயே இல்லாதது போல இருந்தது. “சட்டம்… அதுக்குத் தெரிஞ்ச நியாயம் வேற, எனக்குத் தெரிஞ்ச நியாயம் வேற சார்” என்றாள்.
அவளது வார்த்தைகளில் இருந்த அந்த உறுதியும், கொலை செய்த குற்ற உணர்ச்சியே இல்லாத அந்தத் தோரணையும், அவள் வெறும் கொலைகாரி மட்டுமல்ல, ஏதோ ஒரு பெரிய திட்டத்துடன் செயல்படுபவள் என்பதை வேந்தனுக்கு உணர்த்தியது.
“நீ ஏன் இதையெல்லாம் செஞ்ச? உனக்கும் வசந்துக்கும் என்ன சம்பந்தம்?” என்று வேந்தன் நெருங்கி வர, அவள் வேந்தனின் கண்களை நேராகப் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில் ஒரு சவால் இருந்தது.
பாரிவேந்தன் அவளுக்குக் கைவிலங்கு மாட்டியபோது, அந்த அறையில் இருந்த சூழல் இன்னும் கனமானது. எழில்முகை ஒருவேளை தானாகவே மாட்டிக்கொண்டாளோ அல்லது இதுவும் அவளது திட்டத்தின் ஒரு பகுதியோ என்ற சந்தேகம் வேந்தனுக்குள் வலுத்தது.
அரஸ்ட் பண்ணி சென்னைக்கு அழைத்து வந்தனர். இந்த செய்தி ஊடகங்கள் பத்திரிக்கையிலும் வெளியானது.அடுத்த இரண்டு நாளில் இந்த கேஸ் விசாரணை நீதிமன்றத்திற்கு வந்தது.
அன்று காலையில் இருந்தே நீதிமன்ற வளாகம் பரபரப்பாக இருந்தது.எழில்முகை குற்றவாளி கூண்டில் ஏறி நின்றபோது, அங்கு நிலவிய அமைதி மிகவும் கனமாக இருந்தது. அவளது முகத்தில் அப்போதும் எந்தவிதமான சலனமும் இல்லை.
அவளுக்காக வாதாடப் புகழ்பெற்ற வழக்கறிஞர் உமா மகேஸ்வரி உள்ளே நுழைந்ததைக் கண்டதும், நீதிபதியின் முகத்தில் ஒருவிதமான புரிதல் ஏற்பட்டது. இந்த வழக்கு சாதாரணக் கொலை வழக்காக இருக்கப்போவதில்லை, இதில் ஏதோ பெரிய பின்புலம் இருக்கிறது என்பதை அவர் உணர்ந்துகொண்டார்.
அரசு தரப்பு வழக்கறிஞர், கோபமும் ஆக்ரோஷமும் கலந்த குரலில், “எழில்முகை! அந்த வசந்தை நீங்கள் எதற்காகக் கொலை செய்தீர்கள்? உங்களைச் சுற்றி இருக்கும் ஆதாரங்கள் அனைத்தும் நீங்கள் செய்த கொலையை உறுதிப்படுத்துகின்றன. உங்கள் தரப்பு நியாயம் என்ன?” என்று கேட்டார்.
அறை முழுவதும் மௌனம் நிலவியது. நீதிபதி எழில்முகையை உற்றுப் பார்த்தார். உமா மகேஸ்வரி குறுக்கிடுவார் என்று எதிர்பார்த்த நிலையில், எழில்முகை மிக அமைதியாக, ஆனால் அழுத்தமான குரலில் பேசத் தொடங்கினாள்.
“நான் அவனை மட்டும் கொல்லவில்லை…இதற்கு முன்பே இன்னும் இருவரையும் கொலை செய்துள்ளேன். மொத்தம் மூன்று பேரை நான் தீர்த்துக்கட்டியிருக்கிறேன்,” என்று எந்தவிதமான குற்ற உணர்ச்சியும் இன்றி, மிகத் தெளிவாகத் தன் வாயாலேயே ஒப்புக்கொண்டாள்.
நீதிமன்றமே அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனது. வழக்கறிஞர் உமா மகேஸ்வரி கூட ஒரு கணம் மௌனமானார். மூன்று கொலைகளை, அதுவும் திட்டமிட்டுச் செய்ததை ஒரு மருத்துவரே இவ்வளவு இயல்பாக ஒப்புக்கொண்டது அங்கிருந்த அனைவரையும் உலுக்கியது.
நீதிபதி மேஜையில் இருந்த சுத்தியலைத் தட்டி, “எழில்முகை, நீங்கள் சொல்வது உங்கள் உயிருக்கே ஆபத்தாக முடியலாம் என்பது தெரியுமா?” என்று எச்சரித்தார்.
எழில்முகை புன்னகைத்தாள். “நீதிபதி அவர்களே, நான் செய்வது தப்பு இல்லை என்று எனக்குத் தெரியும். சமூகத்திற்குத் தேவைப்படாத சிலரைப் பூமியிலிருந்து நீக்குவதுதான் என் மருத்துவம்,” என்றாள்.
நீதிமன்றத்தின் சூழல் மாறியது. பாரிவேந்தன், பார்வையாளர் பகுதியில் அமர்ந்து இதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். எழில்முகையின் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவன் தேடிய அந்த மர்மத்தின் வேறொரு பரிமாணத்தைத் தொட்டது. இந்த மூன்று கொலைகளுக்கும் பின்னால் ஏதோ ஒரு பெரிய சங்கிலித் தொடர் ரகசியம் ஒளிந்திருக்கிறது என்பதை அவன் உறுதி செய்துகொண்டான்.
உமா மகேஸ்வரி எழுந்து, “மேதகு நீதிபதி அவர்களே, எனது கட்சிக்காரர் கூறுவதில் உள்ள மனநிலை குறித்து நான் சில முக்கியத் தகவல்களைத் தெரிவிக்க விரும்புகிறேன்,” என்று வழக்கைத் தன் பக்கம் திருப்ப முயன்றார்.
வழக்கறிஞர் உமா மகேஸ்வரி, ஒரு தேர்ந்த சட்ட நிபுணராக, எழில்முகையின் மனநிலையைப் புரிந்துகொண்டு, “தயவு செய்து உண்மையைச் சொல்லுங்கள். நீங்கள் ஏன் கொலைகளைச் செய்தீர்கள்? அதற்குப் பின்னால் ஏதோ ஒரு பெரிய கட்டாயமோ அல்லது அநீதியோ இருந்திருக்க வேண்டும். அதைச் சொல்லுங்கள், நான் உங்களைக் காப்பாற்றுகிறேன்,” என்று மென்மையாக வாதாடிப் பார்த்தார்.
ஆனால், எழில்முகையின் பிடிவாதம் மாறவில்லை. “மேடம், நான் ஒன்றையும் மறைக்கவில்லை. நான் செய்தது கொலை என்று தெரிந்தேதான் செய்தேன். எனக்குத் தண்டனை கிடைப்பதில் எனக்கு எந்த ஆட்சேபனையும் இல்லை,” என்று உறுதியாகக் கூறிவிட்டாள்.
சிறிது நேரம் மௌனம் காத்துவிட்டு, பின் தானே பேசத் தொடங்கினாள். நீதிமன்றத்தின் அந்த அறை முழுவதும் மரண அமைதி நிலவியது. அவள் ஒவ்வொரு கொலையையும் எப்படித் திட்டமிட்டாள், எந்தச் சூழலில் அந்த மனிதர்களை எதிர்கொண்டாள் என்பதை மிகத் தெளிவாக, எந்த வித உணர்ச்சி வசப்படாமலும் விவரித்தாள். அவள் சொல்லச் சொல்ல, அது ஒரு சாதாரணக் கொலை அல்ல; சமூகத்தின் அநீதிகளுக்கு எதிராக அவள் கையில் எடுத்த ஒரு கொடூரமான ஆயுதம் என்பது புரியத் தொடங்கியது.
அவள் பேசி முடித்தபோது, பார்வையாளர் பகுதியில் அமர்ந்திருந்த சந்துரு, கயல் மற்றும் விக்ரம் ஆகிய மூவரும் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போயிருந்தனர். அவர்களின் கண்களில் தாரை தாரையாகக் கண்ணீர் வடிந்தது.
சந்துரு தன் முகத்தைத் தன் கைகளால் மறைத்துக்கொண்டான். கயல் விம்மி அழுதாள். விக்ரம் தன் பிடியை இருக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு நீதிமன்றக் கூண்டில் நிற்கும் எழில்முகையை ஏக்கத்துடன் பார்த்தான்.
பாரிவேந்தன், பார்வையாளர் பகுதியில் அமர்ந்து இந்த மூவரையும் கவனித்துக்கொண்டிருந்தான். ‘இந்த மூவருக்கும் எழில்முகைக்கும் என்ன தொடர்பு? ஏன் இவர்களின் கண்கள் கண்ணீரால் நனைகின்றன?’ என்று அவன் மூளை மின்னல் வேகத்தில் யோசிக்கத் தொடங்கியது.
வழக்கு இப்போது சட்ட ரீதியான விவாதத்தைத் தாண்டி, உணர்வுப் பூர்வமான ஒரு தளத்திற்குள் நுழைந்தது.
செடி வளரும்…
