மந்தாரை 9
வேந்தனின் நினைவுகள்:
கபிலனுக்கு ஏழு வயது இருக்கும்போது, கார்மேகம் – சகுந்தலா தம்பதியினரின் இல்லத்தில் பெண் மழலை தவழ்ந்து வரத் தொடங்கியது. அந்தப் பெண் குழந்தைக்கு ‘கார்குழலி’ என்று பெயர் சூட்டினார்கள். கருநீலக் கண்களும், ஆப்பிள் போன்ற கன்னங்களும் கொண்டு, ஒரு பொம்மை போல அந்தப் பெண் குழந்தை வளர்ந்து வந்தாள்.
எழில் வேந்தனின் மகன் பாரிவேந்தன், தன் அத்தை மகள் கார்குழலியின் மீது சிறு வயதிலேயே கொள்ளைப் பிரியம் கொண்டிருந்தான். பாரிவேந்தனைப் பொறுத்தவரை, பள்ளிப் பாடம் முடிந்து புத்தகப்பையை கீழே வீசிவிட்டு, அவன் ஓடும் முதல் இடம் அத்தை வீடுதான். அங்கே கார்குழலி மடியில் தவழ்ந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்ப்பதே அவனுக்கு அலாதியான மகிழ்ச்சி.
கார்குழலி பாவாடை சட்டையில், தலைமுடி பின்னலுடன் பொம்மை போல சுற்றிக் கொண்டிருக்க, பாரிவேந்தன் அவளுக்குத் துணையாகச் சமையல் செய்வது போலவும், அவளுடன் சேர்ந்து விளையாடுவது போலவும் நேரத்தைச் செலவிடுவான்.
ஊரில் இருப்பவர்கள் இதைப் பார்த்துவிட்டுச் சிரிப்பார்கள்.
“என்ன வேந்தா, பள்ளி விட்டு வந்ததும் நேரா அத்தை வீட்டுக்குத்தான் ஓடி வர்ற? இப்போவே மாப்பிள்ளை, பொண்ணு தேடி வந்துட்டியா?” என்று கிண்டல் செய்வார்கள்.
இதைச் சொல்லும்போதெல்லாம் பாரிவேந்தன் கூச்சத்தில் தன் அத்தைக்கு பின்னால் ஒளிந்து கொள்வான்.அவனது மனதிற்குள் அந்த அத்தை மகள் மீதான பாசம் நாளுக்கு நாள் வளர்ந்து கொண்டே இருந்தது.
சதுர்வேத மங்கலத்தின் அந்தத் திண்ணையில் அவர்களின் சிறு வயது விளையாட்டுச் சத்தங்கள் அந்த ஊருக்கே ஒரு தனி அழகைத் தந்தன. பாரிவேந்தனுக்குத் தன் தந்தை எல்லைக் காவல் வீரர் என்பது தெரியும், அதே சமயம் தன் கார்குழலியைப் பாதுகாப்பதும் தன் கடமைதான் என்று அவனது ஆழ்மனது உணர்த்தியது.
இந்த சிறு வயதுக் குறும்புகளும், கிண்டல்களும், அந்த இரண்டு குடும்பங்களையும் மேலும் நெருக்கமாக்கி, அன்பின் சங்கிலியால் பிணைத்து வைத்திருந்தன. ஆனால் கபிலனோ அவனிடமிருந்து விலக செல்ல ஆரம்பித்தான்.சரி அத்தை மகனுக்கு அவன் வயது நண்பர்கள் கிடைத்து விட்டார்கள் என்று வேந்தனும் அதை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ள வில்லை.
பாரிவேந்தன் கல்லூரியின் முதல் பருவத்தின் புதிய சூழலில் மூழ்கியிருந்தான். பள்ளிப் பருவத்துத் திண்ணை விளையாட்டுகள் முடிந்து, கல்லூரி வாழ்க்கையின் வேகம் அவனை மாற்றிக் கொண்டிருந்தது. அதே நேரத்தில், அவன் மனதின் ஒரு மூலையில் அத்தை வீட்டு கார்குழலியின் நினைவு எப்போதும் நீக்கமற நிறைந்திருந்தது.
அன்று கல்லூரி முடிந்து வீடு திரும்பிய பாரிவேந்தனிடம், வீட்டில் இருந்தவர்கள் ஒரு விசேஷமான செய்தியைச் சொன்னார்கள். கார்குழலி பூப்பெய்திவிட்டாள் என்ற செய்திதான் அது.
அந்தச் செய்தி பாரிவேந்தனுக்குள் ஒரு மெல்லிய அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியது. அதுவரை தன் அத்தை வீட்டுப் பொம்மை போல, எந்நேரமும் தன் பின்னே ஓடி வந்துகொண்டிருந்த கார்குழலி, இப்போது ஒரு பருவப் பெண்ணாக மலர்ந்திருக்கிறாள் என்பதை அவனால் நம்ப முடியவில்லை.
முன்பெல்லாம் பள்ளி முடிந்து அத்தை வீட்டிற்குச் சென்றால், அவளைக் கண்டதும் ஓடிச் சென்று விளையாடிய பாரிவேந்தனுக்கு, இப்போது ஒருவிதத் தயக்கம் தொற்றிக் கொண்டது. அவள் வளர்ந்துவிட்டாள், அவளது உலகமும், அவள் எதிர்கொள்ளும் மாற்றங்களும் மாறியிருக்கின்றன என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அந்தப் பருவ மாற்றத்தின் கொண்டாட்டங்கள் வீட்டில் மும்முரமாக நடக்க, பாரிவேந்தன் மட்டும் வாசலில் ஒரு ஓரமாக நின்று வேடிக்கை பார்த்தான்.
அவளைப் பார்க்கும் போதெல்லாம், முன்பு அந்த அத்தை வீட்டில் ஓடிப் பிடித்த விளையாட்டுகள், அவன் அவளைக் கிண்டல் செய்த தருணங்கள், பாரி மாமா என்று அவள் ஓடி வரும் அந்தச் சிறு வயதுப் பாசம் அனைத்தும் ஒரு சினிமாவாக அவன் மனக்கண்ணில் ஓடின. இப்போது அவளைப் பார்க்கும் பார்வையில் ஒரு புதிய மரியாதையும், அதே சமயம் “இவள் என் கார்குழலிதானா?” என்ற மெல்லிய வியப்பும் கலந்திருந்தது.
ஆனால்,பாரிவேந்தனின் மனதிற்குள் ஏதோ ஒன்று அந்தச் சின்ன மாற்றத்தில் தவித்தது. அந்தச் சிறு வயதுத் தோழி, இன்று தன் கண் முன்னே பெண்ணாக வளர்ந்து நிற்பது அவனுக்குள் ஒரு ஆழமான பிணைப்பை விதைத்தது என்பதே உண்மை.
அவள் வளர்ந்திருக்கலாம், ஆனால் அவளைத் தன் உயிராகக் கருதும் பாரிவேந்தனின் பாசம் மட்டும் மாறாமல் இருந்தது.கிராமத்து வழக்கப்படி, கார்குழலியின் பூப்புனித நீராட்டு விழாவுக்கான மூன்றாம் நாள் சடங்கு விமரிசையாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. வீடு முழுவதும் மாவிலைத் தோரணங்களும், பூக்களும் கட்டப்பட்டு, உறவினர்களின் வருகையால் களைகட்டியிருந்தது.
பாரிவேந்தன் தன் தாத்தா சக்கரை, பாட்டி மற்றும் அம்மாவுடன் சீர்வரிசைப் பொருட்களோடு அத்தை வீட்டிற்கு வந்தான். கையில் வைத்திருந்த தட்டில் புத்தாடைகள், பழங்கள், இனிப்புகள் மற்றும் கார்குழலிக்கு பிடித்தமான பொருட்கள் என சீர் வரிசைகள் அடுக்கப்பட்டிருந்தன.
வீட்டு வாசலில் நுழைந்ததிலிருந்தே பாரிவேந்தனின் கண்கள் கார்குழலியைத் தேடின. வழக்கமாக, அவன் அத்தை வீட்டிற்குள் நுழையும்போதே, “மாமா!” என்று கத்திக் கொண்டே ஓடி வரும் கார்குழலி, இன்று எங்கும் காணவில்லை. அவளைக் காணாதது பாரிவேந்தனுக்கு ஏதோ ஒரு குறையாகத் தெரிந்தது.
உள்ளே சென்றதும் அத்தை சகுந்தலா வரவேற்று, “வா வேந்தா,” என்று அன்போடு உள்ளே அழைத்துச் சென்றார்.
தற்செயலாக ஜன்னல் பக்கம் பார்க்க, உள்ளிருந்த அந்த அறைக்குள், புத்தாடை உடுத்தி, பூச்சூடி, வெட்கமும் நாணமும் கலந்த புன்னகையுடன் கார்குழலி அமர்ந்திருந்தாள். அந்தத் தோற்றம் பாரிவேந்தனை ஒரு கணம் நிலைகுலைய வைத்தது. முன்பு ஓடியாடி விளையாடிய அந்தச் சிறுமி அல்ல இவள்; ஒரு தேவதையைப் போல அமர்ந்திருந்த கார்குழலியைப் பார்த்ததும், பாரிவேந்தனின் நாக்கு வறண்டு போனது.
உள்ளே போனவன் அவளைப் பார்த்ததும், அவனுக்கு என்ன பேசுவதென்று தெரியவில்லை. அவன் கொண்டு வந்த சீர் தட்டை அவள் அருகில் இருந்த மேஜையில் வைத்தான். கார்குழலி மெல்ல தலை நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில் சிறுவயது விளையாட்டுத்தனமும், அதே சமயம் ஒருவித முதிர்ச்சியான தயக்கமும் இருந்தது.
“எப்படி இருக்க?” என்று பாரிவேந்தன் மெல்லிய குரலில் கேட்டான்.
கார்குழலி பதில் சொல்லாமல் புன்னகைத்தாள், ஆனால் அவளது கன்னங்கள் முன்னைவிட அதிகமாக சிவந்தன. அந்த அறையில் இருந்த சூழலே பாரிவேந்தனுக்கு ஏதோ ஒரு புதிய உலகத்திற்குள் நுழைந்தது போலிருந்தது. சிறு வயதில் அவளைக் கிண்டல் செய்த அதே பாரிவேந்தனா இவன் என்று அவனுக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது. அந்த சடங்கு வைபவத்தின் ஒவ்வொரு தருணமும், பாரிவேந்தனின் மனதில் கார்குழலியைப் பற்றிய பிம்பத்தை மெல்ல மெல்ல மாற்றிக்கொண்டிருந்தது.
கிராமத்து வழக்கப்படி, கார்குழலிக்கு மாமன் முறையான பாரிவேந்தன் தான் மாலை அணிவித்துச் சடங்கைத் தொடங்கி வைக்க வேண்டும் என்பது ஐதீகம். அந்த மாலை போடும் தருணம், இருவரின் வாழ்க்கையிலும் ஒரு முக்கிய மைல்கல்லாக அமைந்தது.
சடங்குக்காகக் கார்குழலி அமர்ந்திருக்க, பாரிவேந்தன் கையில் பூமாலைகளுடன் அவளுக்கு முன்னால் வந்து நின்றான். சுற்றிலும் உறவினர்கள் வேடிக்கை பார்க்க, அவன் மெல்ல அவள் கழுத்தில் மாலை போட்டான். அந்த நொடியில், அவன் விரல்கள் அவள் கழுத்தில் தற்செயலாகத் தீண்ட, இருவரும் ஒரு கணமாவது ஒருவரை ஒருவர் நேருக்கு நேர் பார்த்துக் கொண்டனர். அந்தப் பார்வையில் சிறுவயது விளையாட்டு மறைந்து, ஏதோ ஒரு மௌனமான வாக்குறுதி பரிமாறப்பட்டது.
விழா முடிந்து வீடு திரும்பிய பாரிவேந்தனுக்கு, அந்தப் புத்தாடை உடுத்திய கார்குழலியின் பிம்பம் கண்களை விட்டு அகலவில்லை. அவன் தன் அறைக்குள் சென்று படுத்தாலும், அவன் கண்களுக்குள் அந்தப் பூமாலை நிகழ்வுதான் நிழலாடியது. “இவள் எப்போதும் என் அத்தை மகள் மட்டும்தானா?” என்ற கேள்வி அவனுக்குள் வலுவாக எழுந்தது. அந்த மாலை அவளை அவனுக்குச் சொந்தமாக்கியது போன்ற ஒரு விசித்திரமான உணர்வு அவனுக்குள் ஊடுருவியது.
அதே நேரத்தில், தன் அறையில் தனியே அமர்ந்திருந்த கார்குழலிக்கும் அதே உணர்வுதான். அவளது கழுத்தில் பாரிவேந்தனின் விரல்கள் தீண்டிய அந்த இடம் இப்போதும் சிலிர்த்துக் கொண்டிருந்தது. அன்றுவரை அத்தை மகனாகப்பார்த்த பாரிவேந்தனை, அன்று மாலையிட்ட கணவனாகவோ, காதலனாகவோ அவள் முதன்முறையாகக் கற்பனை செய்து பார்த்தாள். அதுவரை அவளுக்குள் இருந்த அந்தப் பரிச்சயமான அன்பு, மெல்ல மெல்ல ‘காதல்’ என்ற புதிய பெயருடன் உருவெடுத்தது.
இருவரின் மனதிலும் ஒரே நினைவுகள், ஒரே தவிப்பு! இருவருமே வார்த்தைகளால் சொல்லிக்கொள்ளவில்லை என்றாலும், அந்த மாலையிடும் நிகழ்வே தங்களுக்குள் இருக்கும் உணர்வை உறுதிப்படுத்திவிட்டது. அன்று இரவு, சதுர்வேத மங்கலத்தின் அந்த அமைதியான சூழலில், இருவரின் இதயங்களும் ஒரே தாளத்தில் துடித்தன.
காலம் அவர்களுக்குள் ஒரு புதிய கதையை எழுதத் தொடங்கிவிட்டது என்பதை இருவரும் அன்றே உணர்ந்துகொண்டனர்.
பாரிவேந்தன் மீண்டும் கல்லூரிப் படிப்பில் கவனம் செலுத்தத் தொடங்க, சதுர்வேத மங்கலம் ஒரு புதிய அரசியல் கொந்தளிப்பிற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. எழில் வேந்தன் தன் நீண்ட கால இராணுவப் பணி ஓய்வு பெற்று ஊர் திரும்பிய அந்தத் தருணத்தில், ஊர் பஞ்சாயத்துத் தேர்தல் அறிவிப்பு வந்தது.
ஊரின் பெரியவர்கள் சக்கரையின் கௌரவத்தையும், அனுபவத்தையும் மனதில் வைத்து, “சக்கரை, நீங்கதான் இந்த முறை பஞ்சாயத்துத் தலைவருக்குப் போட்டியிடணும்” என்று வலியுறுத்தினர். ஆனால், சக்கரைக்கு அந்த அதிகாரப் போட்டியில் துளியும் விருப்பமில்லை. “நான் என் குடும்பத்தோடும், பேரனோடும் அமைதியாக இருக்கவே விரும்புகிறேன். அந்தப் பொறுப்பெல்லாம் எனக்கு வேண்டாம்,” என்று அவர் தெளிவாக மறுத்துவிட்டார்.
இந்தச் சூழலைத் தனக்குச் சாதகமாக்கிக் கொள்ள மாணிக்கம் என்ற நயவஞ்சகன் காத்திருந்தான். பல ஆண்டுகளாகவே தனது சித்தப்பாவின் தூண்டுதலில் சக்கரை மற்றும் தம்புசாமியின் குடும்பங்களின் ஒற்றுமையைக் கண்டு பொறாமைப்பட்டு வந்த அவனுக்கு, சக்கரை தேர்தலில் நிற்க மறுத்தது ஒரு வாய்ப்பாக அமைந்தது.
சிறுவயதிலிருந்தே மாணிக்கம், கார்மேகத்திடம் மிகவும் நெருக்கமாகப் பழகி வந்தவன். அவன் மெல்ல கார்மேகத்தை அணுகினான். “என்ன கார்மேகம், சக்கரை அண்ணன் நிற்க மறுக்கிறார். இந்த ஊருக்கு நீங்கதான் தலைமை தாங்கணும். நீங்க நின்றால் நிச்சயம் ஜெயிப்பீர்கள். உங்க குடும்பத்தின் பெருமை இன்னும் ஓங்கும்,” என்று நயவஞ்சகமாகப் பேசி, அவனது மனதில் ஆசையைத் தூண்டினான்.
கார்மேகம் ஒரு அப்பாவி விவசாயி, அரசியலின் சூழ்ச்சிகள் அவனுக்குப் புரியவில்லை. “நம்ம மாமாவே வேண்டாம்னு சொல்லிட்டார், நான் எப்படி நிற்கிறது?” என்று தயங்கியவனை, மாணிக்கம் விடாமல் துளைத்தான். “அண்ணன் வேண்டாம்னு சொல்றது அவரோட தனிப்பட்ட விருப்பம். ஆனா, ஊருக்காக நீங்க முன் வரணும். இது ஒரு சந்தர்ப்பம் கார்மேகம்,” என்று பேசிப்பேசியே அவனைக் குழப்பினான்.
மாணிக்கத்தின் நோக்கம் தெளிவாக இருந்தது: கார்மேகத்தை தேர்தலில் நிற்க வைப்பதன் மூலம், சக்கரைக்கும் அவனது தங்கை குடும்பத்திற்கும் இடையே ஒரு பிளவை உண்டாக்குவது. ஒருபுறம் அமைதியை விரும்பும் சக்கரை, மறுபுறம் மாணிக்கத்தின் நயவஞ்சக வலையில் விழும் கார்மேகம் – சதுர்வேத மங்கலத்தின் ஒற்றுமைக்குச் சோதனை காலம் தொடங்கப்போவதை எழில் வேந்தன் மட்டும் சற்று வித்தியாசமாக உணர்ந்தான்.
அரசியல் எனும் சதுரங்க வேட்டையில், மாணிக்கம் நகர்த்தும் காய்கள் அந்த இரண்டு குடும்பங்களின் பாசத்தை அசைத்துப் பார்க்கத் துணிந்தன.
செடி வளரும்…
