வர்ணம் 24
இரு குடும்பத்தாரின் சம்மதத்தோடும் ஆசிர்வாதத்தோடும் அருளின் தியாகக் காதலுக்கு மாபெரும் வெற்றி கிடைத்தது. ராஷியின் உடல்நிலையும், அருளின் தீராத காதலும் கண்ட இரு வீட்டுப் பெற்றோர்களும் இனி இவர்களைப் பிரிப்பது சாத்தியமில்லை என்பதை உணர்ந்து, திருமணத்தைப் பற்றி ஜோதிடரிடம் பேசி நல்ல நாள் குறித்து வரக் கிளம்பிச் சென்றிருந்தனர்.
இத்தனை நாட்களாக மருத்துவமனையின் கவலையும் தவிப்பும் சூழ்ந்திருந்த அந்த பங்களாவுக்குள், இப்போது காதலின் நறுமணம் மட்டுமே வீசியது.
பங்களாவின் பெரிய ஹாலில் அருளும் ராஷியும் மட்டுமே தனிமையில் நின்றனர். அருள் தன் கண்கள் மிளிர, மெதுவான எட்டிகளோடு ராஷியை நோக்கி நடந்து வந்தான். அவனது பார்வையில் இருந்த காதலின் ஆழத்தைக் கண்ட ராஷிக்கு உடம்பெல்லாம் லேசாக நடுக்கம் எடுத்தது.
அவள் செல்லச் வெட்கத்தோடு தன் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு, பின்வாக்கிலேயே மெல்ல நடந்து படியேறத் தொடங்கினாள்.
அவள் பின்னோக்கி நகர, அருள் அவளை விட்டு விலகாமல் ஒரு படி இடைவெளியில் அவளைத் தொடர்ந்தான். மாடியின் வளைவில் சென்று அவள் நிற்கும் போது, அவளால் இதற்கு மேல் தப்ப முடியாது என்ற நிலை வந்தது.
ராஷி நிமிர்ந்து அவனைப் பார்க்கும் முன்பே, அருள் தன் வலிமையான கரங்களால் அவளது இடையை வளைத்து, ஒரே இழுப்பாக தன் நெஞ்சோடு சேர்த்து இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டான்!
இத்தனை மாதங்களாக மரண பயத்திலும், பிரிவின் தவிப்பிலும் பூட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த அவனது காதல், அணை உடைந்த வெள்ளமென ஒரே அடியில் திறந்து கொண்டது.
“அருள்…!” என்று ராஷி மூச்சு திணற லேசாக முணுமுணுப்பதற்குள், அவனது உதடுகள் அவளது பேச்சைத் தடுத்து நிறுத்தின.
அவளது நெற்றியிலும், கண்ணிமைகளிலும், சிவந்த கன்னங்களிலும் தன் காதல் முத்தங்களைப் பதித்தான் அருள். அவளை இழந்து விடுவோமோ என்று அஞ்சி அழுது துடித்த அந்த ஒவ்வொரு நொடிக்கும் ஈடாக, அவளைத் தன் உடலோடு பிணைத்துக் கொண்டான். ராஷியும் தன் பலவீனமான கரங்களால் அருளின் கழுத்தைச் சுற்றிக் கொண்டு, அவன் நெஞ்சில் தன் முகத்தைப் புதைத்துக் கொண்டாள்.
“இனிமே என்னை விட்டு எங்கேச்சும் போகணும்னு நினைச்ச… உன்னை சும்மா விடமாட்டேன்டி ராஷி…” என்று அவளது கூந்தலில் தன் முகத்தைப் புதைத்தபடி அருள் தழுதழுக்க,
“இனிமே இந்த மூச்சு இருக்குற வரைக்கும் உன்னை விட்டு எங்கேயும் போகமாட்டேன் அருள்…” என்று அவனது மார்புக் கூட்டின் துடிப்பைக் கேட்டபடி ராஷி தன் காதலை உறுதிசெய்தாள்.
அந்த அடையாறு பங்களாவின் மாடி வளைவில், காலைச் சூரியனின் செவ்வான வெளிச்சத்தில், இருவரின் உயிர்களும் மீண்டும் ஒன்றாய் இணையும் அந்த அற்புதம் அரங்கேறிக் கொண்டிருந்தது.
அருளின் கரங்கள் ராஷியின் மெல்லிய இடையை மேலும் இறுக்க, இருவருக்கு இடையிலிருந்த காற்றும் கூட விலகிப் போனது. இத்தனை மாதங்கள் கோமாவின் இருளில் உறைந்து கிடந்த காதலும், பிரிவின் தாங்க முடியாத தவிப்பும் இப்போது இருவரின் மூச்சுக்காற்றிலும் தீயாகப் பற்றி எறிந்தது.
“அருள்… விடுடா…” என்று ராஷி பொய்யான கோபத்தோடு விலக முயன்றாள். ஆனால் அவளது விழிகளில் வழிந்த காதல் அவனது அணைப்பை இன்னும் ஆழமாக்கியது.
அருள் அவளது தடையைப் பொருட்படுத்தவில்லை. அவனது உதடுகள் அவளது நெற்றியில் பதிந்தன. அங்கே தொடங்கிய அந்த முத்தப்போர், அவளது இமைகளில் பனித்துளியாக நின்ற கண்ணீரை ஒற்றி எடுத்தது.
“என்னை விட்டுப்போக உனக்கு எப்படிடி மனசு வந்துச்சு?” என்று அவனது உதடுகள் அவளது கன்னங்களில் அழுந்தி முணுமுணுத்தன.
“நான் போகலை அருள்… உன் குரல் தான் என்னைத் திருப்பி இழுத்துட்டு வந்தது…” என்று ராஷி அவனது சட்டையைப் பற்றியபடி மூச்சிரைக்கச் சொன்னாள்.
அவள் பேசி முடிப்பதற்குள், அருள் அவளது சிவந்த இதழ்களைத் தன் காதலால் சிறைபிடித்தான். அது வெறும் முத்தமல்ல; இத்தனை மாத கால வேதனையின் வடுவை அழிக்கும் அருமருந்து. அவனது ஒவ்வொரு அழுத்தமும் அவளைத் தன் வசமிழக்கச் செய்தது.
ராஷியும் இனித் தப்ப முடியாது என்பதை உணர்ந்து, தன் பிடிவாதத்தை முற்றிலுமாகத் துறந்தாள். தன் மெல்லிய விரல்களால் அருளின் முடியைக் கலைத்து, அவனது கழுத்தைச் சுற்றி வளைத்துத் தன் அணைப்பை முடுக்கினாள். அவனது முத்தங்களுக்கு ஈடாகவும், தன் உயிர் மீண்ட நன்றிக் கடனாகவும் அவளும் அவனுக்கு முத்தங்களைப் பொழிந்தாள்.
அருளின் உதடுகள் அவளது கன்னங்களில் இருந்து மெல்ல இறங்கி, அவளது கழுத்தின் வளைவிலும், தாடையின் ஓரத்திலும் தன் காதலின் முத்திரையைப் பதித்தன. ராஷி தன் தலையைப் பின்னோக்கிச் சாய்க்க, அவளது மூச்சுக் காற்று அருளின் நெஞ்சில் சூடாய் இறங்கியது.
ஒருவரை ஒருவர் வெல்லத் துடிக்கும் அந்த முத்தப்போரில், இருவரும் தோற்றுத்தான் போயினர்… காதலிடம்!
இறுதியில், மூச்சுத்திணற இருவரும் பிரிந்தபோது, ராஷியின் உதடுகள் சிவந்து மிளிர்ந்தன. அருளின் நெஞ்சில் தலை சாய்த்து, அவனது வேகமான இதயத்துடிப்பைக் கேட்டபடி, “இப்போ திருப்தியா அருள்மொழிவர்மன் சாருக்கு?” என்று மூச்சிரைக்கச் சிரித்தாள் ராஷி.
அருள் அவளது தாடையைப் பிடித்து நிமிர்த்தி, அவளது மூக்கு நுனியில் மீண்டும் ஒரு சிறிய முத்தமிட்டு, “இன்னும் இல்லைடி… இது ஆரம்பம் தான்!” என்று அவளை மீண்டும் தன் அணைப்பிற்குள் இழுத்துக் கொண்டான்.
இழந்த வாழ்வையும் காதலையும் மீட்டெடுத்த மகிழ்ச்சியில் அடையாறு பங்களாவே புதுப் பொலிவுடன் ஒளிர்ந்தது!
அடுத்த வந்த சுபமுகூர்த்த நாளில், அருள்மொழிவர்மனுக்கும் ராஷிக்கும் திருமணம் மிகக் கோலாகலமாக நிச்சயிக்கப்பட்டது.
அடையாறு பங்களாவின் ஆடம்பரத்தையும் தாண்டி, சிரசாமலை மண்ணிலேயே திருமணம் நடக்க வேண்டும் என்பது ராஷியின் விருப்பமாக இருந்தது. “என்னை மீட்டெடுத்த என் வர்மாவோட வேர்களுக்குத்தானே நான் சொந்தமாகணும்!” என்று அவள் ஆசையோடு கூறியதை இரு வீட்டாரும் பூரிப்போடு ஏற்றுக்கொண்டனர்.
சிரசாமலையில் கோலாகலத் திருமணம்
விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது.
மலைக்காற்றின் குளுமையிலும், பச்சைப் பசேல் என்ற இயற்கைச் சூழலிலும், அருளின் கைத்தறி நெசவுக்கூடத்தின் அருகே அமைக்கப்பட்டிருந்த பிரம்மாண்டமான பந்தல் பூக்களாலும், தென்னங்கன்றுகளாலும் புதுப் பொலிவுடன் திகழ்ந்தது. ஊர் மக்கள் அனைவரும் தங்கள் வீட்டு விசேஷம் போல முன்னின்று அனைத்து வேலைகளையும் செய்து முடித்தனர்.
திருமணத்திற்கு முந்தைய நாள் மாலை…
சிரசாமலை வீட்டிற்குள் பரவியிருந்த மல்லிகைப் பூவின் நறுமணமும், புதுப் துணியின் வாசமும் வீட்டை மங்கலமாக மாற்றியிருந்தன.
தன் கைகளால் ஆசையாக நெய்து முடித்த அந்தத் திருமணப் புடவையை ஒரு பட்டுத் துணியால் மூடி, கைகளில் ஏந்தியபடி ராஷியின் அறைக்குள் காலெடுத்து வைத்தான் அருள்.
அங்கே ஜன்னலருகே நின்றிருந்த ராஷி, அருளின் காலடிச் சத்தம் கேட்டுத் திரும்பினாள். அவனது கைகளில் இருந்த பட்டுத் துணியைப் பார்த்ததும் அவளது கண்களில் ஆச்சரியம் மின்னியது.
“வர்மா… என்ன அது?” என்று ஆர்வமாகக் கேட்டபடி அருகில் வந்தாள்.
அருள் மெல்லிய புன்னகையோடு, “உனக்காக… இல்லை, நம்ம கல்யாணத்துக்காக நான் நெய்த புடவை ராஷி,” என்று கூறியபடி, பட்டுத் துணியை மெல்ல விலக்கினான்.
அங்கே… ஆரஞ்சு மற்றும் தங்கச் சரிகை இழைகள் பின்னப்பட்டு, பேரழகோடு மிளிர்ந்தது அந்தப் பட்டுப் புடவை!
ராஷி பூரிப்பின் எல்லைக்கே சென்றாள். அவளது விரல்கள் தயங்கியபடி அந்தப் புடவையின் மென்மையான இழைகளைத் தொட்டுப் பார்த்தன. ஒவ்வொரு நூலிலும் அருளின் உழைப்பும், அவளது மீட்சிக்காக அவன் சிந்திய கண்ணீரும், ஆழமான காதலும் அப்பட்டமாக உறைந்திருப்பதை அவளால் உணர முடிந்தது.
“வர்மா… இது… இது வெறும் புடவை இல்லை. உங்களோட ஒவ்வொரு மூச்சுக்காற்றும், என் மேல நீங்க வச்சிருக்க காதலும் இதுல நெய்யப்பட்டிருக்கு!” என்று உணர்ச்சிப் பெருக்கோடு கூறினாள். அவளது கண்களில் லேசாகக் கண்ணீர் துளிர்த்தது.
அருள் அவளது கரங்களைப் பற்றி, “கோமாவில் நீ கிடந்தப்போ, இந்த விரல்கள் மீண்டும் என் கைப்பிடிக்கும் நாள் வராதான்னு தவிச்சேன் ராஷி. அந்தத் தவிப்பையும், என் விடியாத பிரார்த்தனைகளையும் இந்தத் தறியில வச்சுத்தான் நெய்தேன். நாளைக்கு இந்தச் சிரசாமலை மண்ணுல நீ இதை உடுத்தி மணமேடைக்கு வரும்போது, என் காதலே புடவையா உன்னைச் சுத்தியிருக்கணும்னு ஆசைப்பட்டேன்,” என்றான் நெகிழ்ச்சியோடு.
ராஷி அந்தப் புடவையைத் தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டாள்.
ராஷி அந்த அழகான ஆரஞ்சுப் பட்டுப் புடவையைத் தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக்கொண்டிருக்க, அருள் தன் மடியிலிருந்து மற்றொரு சிறிய பட்டுப் பார்சலை மெல்ல வெளியே எடுத்தான்.
அதைப் பிரித்து ராஷியின் முன்னே நீட்டினான்.
அங்கே… தூய வெண்மை நிறத்தில், ஜொலிக்கும் தங்கச் சரிகைக் கரைகளுடன் கூடிய அடர்த்தியான கேரளா மாடல் புடவை பேரழகோடு மிளிர்ந்தது!
ஆரஞ்சுப் புடவையின் பிரம்மாண்டத்தைப் பார்த்து வியந்த ராஷி, இந்த எளிமையான அதேசமயம் கம்பீரமான கேரளா மாடல் புடவையைப் பார்த்ததும் ஆச்சரியத்தோடு அருளின் முகத்தைப் பார்த்தாள்.
“ஹலோ வர்மா. கல்யாணத்துக்குத் தான் அந்த ஆரஞ்சுப் புடவை நெய்திருக்கீங்களே… அப்போ இந்த கேரளா புடவை எதுக்கு?” என்று புருவங்களை உயர்த்திச் சந்தேகமாகக் கேட்டாள்.
வர்ணம் மிளிரும்..
