சிற்ப பாவை - 33
சிறிது நேரம் கழித்துப் பரமன் மெல்லக் கண் விழித்தான். படுக்கையில் மனைவியைத் தேடி அவன் கைகள் அலைந்தன. அவள் இல்லாததைக் கண்டு ஒரு நொடி ஏமாற்றமடைந்தவன், படுக்கையிலிருந்து இறங்கும் முன்பே, "பாப்பு!" என்று உரக்க அழைத்தான்.
"இங்கதான் இருக்கேன்!" என்று குரல் கொடுத்தபடி, ஆவி பறக்கும் டீயுடன் அறைக்குள் நுழைந்தாள் நகை. அவளைப் பார்த்ததும் பரமனின் கண்கள் அப்படியே நிலைத்து நின்றன.
தலையில் ஈரத்துடன் துண்டு கட்டியிருக்க, சாதாரண காட்டன் புடவையில், மஞ்சள் தாலி கழுத்தில் மின்ன, நெற்றியில் குங்குமத்தோடு தேவதையாய் வந்து நின்ற தன் மனைவியைக் கண்டு அவன் உயிர் உருகிப்போனது.
"ரொம்ப அழகா இருக்க பாப்பு..." என்று ரசனையோடு முணுமுணுத்தான்.
வெட்கம் கன்னத்தில் படர, அவள் அவன் அருகில் அமர்ந்தாள். அவள் கொடுத்த டீயை வாங்கி ஒரு மிடறு பருகியவன், மீதியை அவளிடம் கொடுக்க, அவளும் அதை வாங்கி ருசித்தாள். தன் எச்சிலை அவள் முகம் சுளிக்காமல் குடிப்பதைப் பார்த்ததும் பரமனின் உடலில் ஒரு சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டது. இவ்வளவு பெரிய அதிகாரம், படிப்பு இருந்தும் அவள் தன் மீது காட்டும் இந்தத் தன்னலமில்லாத அன்பில் அவன் கரைந்து போனான்.
அவளைத் தன் இடுப்போடு அணைத்துச் சேர்த்துக்கொண்டவன், அவளது கழுத்தில் முகம் புதைத்து, "கனவு மாதிரி இருக்கு பாப்பு... நீ நிஜமாவே என் கூட இருக்க, நாம ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா வாழ்றோம்னு நினைக்கும்போது அவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்கு" என்று ஒரு குழந்தையைப் போல கூறினான்.
அவன் சந்தோஷத்தைப் பார்த்து அவளும் நெகிழ்ந்து போனாள். இதற்கு முன்பு அவன் அளவுக்கு அவள் காதலிக்கவில்லைதான், ஆனால் இனி அவனை தவிர வேறு சிந்தனை அவளுக்கு இருக்கப் போவதில்லை.
"மார்னிங் டிபன் என்ன வேணும்?" என்று கேட்டாள் நகை.
"ஏன்... நீ சமைக்கப் போறியா?"
"ஆமா... அதுல என்ன சந்தேகம்?"
"உனக்கு எதுக்கு பாப்பு சிரமம், நான் சமைச்சு தரேன்..."
"இதுல என்ன சிரமம் இருக்கு? என் புருஷனுக்காக நான் சமைக்கிறேன்."
"இல்ல பாப்பு... கல்யாணம் ஆயிடுச்சுங்கிறதுக்காக நீ எல்லா வீட்டு வேலையும் செய்யணும்னு எந்த அவசியமும் கிடையாது."
அவள் சட்டென அவன் வாயை மூடினாள். "என்ன பேசுறீங்க? நான் என்ன யாரோ ஒருத்தர் வீட்டுக்குச் சம்பளத்துக்கு வேலை செய்றேனா? என் குடும்பத்துக்காக, என்னைச் சார்ந்த உங்களுக்காக நான் செய்யப் போறேன். ஒரு பொண்ணு விரும்பிச் செய்யக்கூடிய வேலை இது. நீங்க என்னவோ என்னை உங்க மனைவியா முழுசா பார்க்கலன்னு நினைக்கிறேன்..."
"ஐயோ பாப்பு!" என்று அவன் பதற, அவள் இடைமறித்தாள்.
"நான் ஆர்மியில் இருக்கிறது உண்மைதான். ஆனா அதுக்காக நான் ஏதோ பெரிய ஆபீசர் கிடையாது. எல்லாம் என்னை ஒதுக்காதீங்க. நானும் ஒரு சாதாரணச் சிப்பாய்தான். அதே நினைச்சு நீங்க எல்லாரும் என்னை வேறயா பார்க்க வேண்டாம்... நானும் ஒரு சாதாரணப் பொண்ணுதான்."
எவ்வளவு எளிமையாகச் சொல்லிவிட்டாள்! ஒரு முழு குடும்பத்தையும் தன் பிஞ்சு முதுகில் சுமந்து கரை சேர்த்தவள், இன்று இவ்வளவு சாதாரணமாகப் பேசுவதைக் கண்டு அவன் வியந்து போனான். இந்த ஊரே வியந்து பார்க்கும் வீராங்கனையாக அவள் இருந்தாலும், அந்தத் துளி கர்வம் கூட அவளிடம் இல்லை. தன் கணவனுக்குப் பணிவிடை செய்ய வேண்டும் என்கிற அவளது அன்பைக் கண்டு பரமன் மனதாரச் சிரித்துக் கொண்டான்.
"தோசை சுட்டு சாப்பிட்டுட்டு ரெண்டு பேரும் அப்படியே கோவிலுக்குப் போயிட்டு வரலாம்டா..." அடுப்படியில் நின்றபடி அவள் சொல்ல, அந்தச் சின்னஞ்சிறு வீட்டின் சுவர்களுக்குள்ளும் காதல் எதிரொலித்தது.
சந்தோஷமா சமையலறைப் பக்கம் வந்தவனைப் பார்த்து, "நீங்க முதல்ல போய் குளிச்சிட்டு வாங்க..." என்று செல்லமாக ஒரு அதிகாரம் கலந்த உத்தரவு போட்டாள்.
"உத்தரவு என் ராணி!" என்று அவள் முன்னாடி மண்டியிட்டுப் பணிவாகச் சொன்னவன், ஒரு கள்ளச் சிரிப்போடு வேகமாகத் குளியலறைக்குள் புகுந்தான்.
அது சின்ன வீடுதான். ஒரு ஹால், ஒரு கிச்சன், ஒரு பெட்ரூம் இதுதான் அவர்களின் உலகம். ஆனால், அந்த நாலு செவத்துக்குள்ளயும் இருக்கிற சந்தோஷம் மாளிகையில கூட இருக்காது. அத்தனை நிம்மதி!
அவன் குளித்துவிட்டுத் தலை துவட்டியபடி வெளியே வர, அதே நேரம் வாசலில், "பரமா... பரமா..." என்று யாரோ அவசரமாகக் கூப்பிடும் சத்தம் கேட்டது.
ஈரத் தலையோடு சட்டையை மட்டும் மாட்டிக்கொண்டு பரமன் வெளியே வந்து நிற்க, "சாரி பரமா... டிஸ்டர்ப் பண்ணிட்டேனா? பொண்ணு காலேஜ் கிளம்புற நேரம் பார்த்து இந்த ஸ்கூட்டி ஏதோ மக்கர் பண்ணுதுப்பா. கொஞ்சம் என்னன்னு பார்க்க முடியுமா?" என்று அந்தப் பெரியவர் பதட்டமாகக் கேட்டார்.
"விடுங்க பெரியவரே... ஸ்கூட்டியை அப்படியே ஷெட்டுக்குள்ள தள்ளி விடுங்க, நான் இதோ வந்து பார்க்கிறேன்" என்றான் எதார்த்தமாக.
வீட்டிற்குள் வந்தவன், தான் போட்டிருந்த புதுச் சட்டையை மெல்லக் கழற்றி வைத்துவிட்டு, ஒரு பழைய பனியனை மாட்டிக்கொண்டான். தன் மனைவியின் முகம் பார்த்தவன், ஒரு புன்னகையோடு ஷெட்டை நோக்கி நடந்தான்.
அழுக்கு படிந்த அந்த ஸ்கூட்டியை அவன் தன் கைப்படப் பழுது பார்த்து, அந்த இன்ஜின் சத்தம் உயிர்பெறும் வரை போராடினான். அதற்குள் அவன் கை, கழுத்து, நெற்றி என எல்லா இடத்திலும் அந்த வண்டி ஆயில் படிந்து கருப்பாகி இருந்தது. ஆனாலும் அவன் முகத்தில் ஒரு திருப்தி.
"ரொம்ப நன்றிப்பா. கல்யாணமான அடுத்த நாளே உன்னை வந்து இப்படித் தொந்தரவு பண்ணிட்டேனே..."
"இதுல என்ன இருக்கு பெரியவரே? இதுதானே என் வேலை..." என்று அவன் வெள்ளை மனதோடு சிரிக்க,
"எவ்வளவு ஆச்சுப்பா?" என்றார் அவர்.
"500 ரூபாய் கொடுங்க..."
அதற்கான பணத்தை அவர் கொடுக்க, அதை வாங்கிக்கொண்டு வண்டியை அனுப்பி வைத்தான்.
உள்ளே நகை சாப்பாடு எல்லாம் தயார் செய்துவிட்டுத் தன் கணவனைத் தேடி வந்தாள். அவன் தன் வேலை சாமான்களை எடுத்து வைப்பதைக் கண்டு, கையில் ஒரு செம்புத் தண்ணீரோடு அருகில் வந்தாள்.
"நகை... இந்தா பிடி," என்று தான் வியர்வை சிந்திச் சம்பாதித்த அந்த 500 ரூபாயை மறக்காமல் மனைவியின் கையில் ஒப்படைத்தான்.
அவள் முன்னாடி கொஞ்சம் அழுக்கும் ஆயிலுமாக நிற்பதை நினைத்து அவன் ஒருபோதும் கூச்சப்பட வில்லை. இதுதான் அவன் உழைப்பு, இதுதான் அவன் அடையாளம் என்பது அவளுக்கு நன்றாகவே தெரியும்.
"நகை... கொஞ்சம் தண்ணி ஊத்துறியா? கை கழுவிக்கணும்," என்றான்.
"வாங்க..." என்று அவனை மெல்ல அழைத்துச் சென்று, பாத்திரத்தில் தண்ணீர் எடுத்து அவன் கைகளில் ஊற்றினாள். அவன் கைகளைக் கழுவிவிட்டுத் தண்ணீரை உதற, அவள் கொஞ்சமும் யோசிக்காமல் தன் பட்டுப் போன்ற முந்தானையை எடுத்து அவனிடம் நீட்டினாள்.
அவன் கண்கள் கலங்கச் சிரித்தபடி அதில் கைகளைத் துடைத்துக் கொண்டு, தன் சரிபாதியை அணைத்தபடி வீட்டிற்குள் வந்தான்.
அங்கே தோசையும் மணக்க மணக்கத் தேங்காய் சட்னியும் தயாராக இருந்தது. தட்டில் வைத்து முதலில் அவளுக்கே ஆசையாக ஊட்டி விட்டான்.
"நீங்க சாப்பிடுங்க... அப்புறம் நான் சாப்பிடுறேன்," என்று அவள் சொல்ல,
"ஏய்... நான் ஊட்டி விடுறேன்ல, பேசாம சாப்பிடு," என்று அதட்டினான்.
வேண்டாம் என்று மறுப்பாளா அவள்? தந்தை இருந்தவரை இப்படித்தான் செல்லமாக ஊட்டி விட்டிருக்கிறார். இன்று கணவன் ஊட்டி விடுவதைப் பார்க்கும்போது, அவளுக்குக் கணவனும் தந்தையும் ஒன்றாகவே தெரிந்தார்கள். ஒரு ஆண் மகனுக்குள் அனைத்து உறவுகளும் அடங்கிப் போகும் அந்தத் தருணம் அவ்வளவு அழகு!
அவளுக்கு ஊட்டிக்கொண்டு அவன் சாப்பிட்டு முடிக்க, அப்போதுதான் கண்ணகி வீட்டிற்குள் வந்தார்.
"நீயே சமைச்சிட்டியா டா? நீ ஏம்மா தேவையே இல்லாம கஷ்டப்படுற? நான் வந்து பண்ணியிருப்பேனே," என்றார் கவலையோடு.
"இதுல எனக்கு என்ன அத்தை கஷ்டம்? வாங்க... எல்லாரும் சேர்ந்து சாப்பிடலாம்," என்று அவருக்கும் ஒரு தட்டில் சுடச்சுடத் தோசையை வைத்துச் சட்னி ஊற்றினாள்.
அந்தச் சின்ன வீட்டில், தாய், மகன், மருமகள் என மூவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து சந்தோஷமாகச் சாப்பிட்டனர். தன் தாய் பக்கத்தில் இருக்கிறார் என்பதற்காக அவன் மனைவிக்கு ஊட்டுவதை நிறுத்தவில்லை. அந்தத் தம்பதிகளின் அன்னியோன்யத்தைப் பார்த்து கண்ணகியின் மனசு குளிர்ந்து போனது.
நாட்கள் அப்படியே தேன் போல நகர்ந்தன. திருமண வாழ்வு அவர்களுக்கு நாளுக்கு நாள் இனிப்பாகச் மாறியது. ஒவ்வொருவர் வீட்டிலும் விருந்து, உபசரிப்பு என இருவரும் ரொம்பவே பிஸியாக இருந்தனர்.
ஒரு நிமிஷம் கூட அவன் அவளைப் பிரியவில்லை. அவளுக்குக் கிடைப்பதே கொஞ்ச நாள் விடுமுறைதான், அதில் ஏன் ஒரு நொடியைப் வீணாக்க வேண்டும் என்று அவன் அவளைக் கண்ணுக்குள்ளேயே வைத்துக் காத்தான்.
தன்னுடைய கடமையிலிருந்து அவன் ஒருபோதும் தவறவில்லை. தினமும் கவியை அவனது கல்லூரியில் கொண்டு போய் விட்டு, மீண்டும் பத்திரமாக அழைத்து வந்து விடுவான்.
அன்று அவளுக்குச் சம்பளம் வந்த நாள். மொத்தச் சம்பளத்தையும் எடுத்து வந்து அவன் கையில் கொடுத்தாள்.
"என்கிட்ட கொடுக்கணும்னு அவசியம் இல்லை பாப்பு. நீ முதல்ல அத்தைக்கும் கவிக்கும் வேண்டியதைச் செய், நம்ம வீட்டை நான் பார்த்துக்கிறேன்," என்றான் பெருந்தன்மையாக. அவளின் உழைப்பைத் தன் வசப்படுத்திக் கொள்ள அவன் நினைக்கவில்லை.
"அவங்களுக்கு அக்கவுண்ட்ல அனுப்பிட்டேன். இது இனி நமக்காக..." என்று அவனிடம் முப்பதாயிரம் ரூபாயை எண்ணிக் கொடுத்தாள்.
அதற்கு மேல் அவன் மறுக்கவில்லை, பெருமையோடு மனைவி கையில் பணம் வாங்கிக் கொண்டான். அன்று அவளை அழைத்துக் கொண்டு ஊர் சுற்றினான். அவளுடன் இருக்கும் ஒவ்வொரு நொடிக் காற்றையும் நிம்மதியாகச் சுவாசித்தான்.
குடும்பத்தையும் அவள் அவ்வளவு நேர்த்தியாகப் பார்த்துக் கொண்டாள். அவர்களின் காதலுக்கு அவளுடைய வேலையோ அல்லது அவளுடைய உயர்ந்த பதவியோ ஒருபோதும் முட்டுக்கட்டையாக இருந்ததே இல்லை.
அதேபோல, தன் கணவன் ஒரு சாதாரண ஆட்டோ டிரைவர், மெக்கானிக் என்பதையெல்லாம் அவள் தாழ்வாக நினைத்ததே இல்லை.
"தன் கையால் உழைத்து முன்னேற நினைப்பவன் எவனும் உயர்ந்தவன் தான்" என்று அவள் ஆழமாக நம்பினாள்.
"என் கணவன் சீக்கிரமே ஒரு நல்ல நிலைக்கு வருவான்" என்கிற நம்பிக்கை அவள் கண்களில் எப்போதும் மின்னும். அவர்களின் காதல் நாளுக்கு நாள் இன்னும் நெருக்கமாகி, ஊடலும் கூடலுமாகப் பின்னிப்பிணைந்து கிடந்தது.
ஆனால், அந்த முப்பது நாள் விடுமுறை முடிந்து அவள் கிளம்ப வேண்டிய நேரமும் வந்தது. மனமே இல்லாமல் அவளுக்கான பொருட்களைப் பெட்டியில் எடுத்து அடுக்கிக் கொண்டிருந்தான் பரமன்.
வாசலில் எல்லோரும் காத்துக் கொண்டிருக்க, அவன் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு விக்கித்து அழுதாள்.
சிறிது நேரம் கழித்துப் பரமன் மெல்லக் கண் விழித்தான். படுக்கையில் மனைவியைத் தேடி அவன் கைகள் அலைந்தன. அவள் இல்லாததைக் கண்டு ஒரு நொடி ஏமாற்றமடைந்தவன், படுக்கையிலிருந்து இறங்கும் முன்பே, "பாப்பு!" என்று உரக்க அழைத்தான்.
"இங்கதான் இருக்கேன்!" என்று குரல் கொடுத்தபடி, ஆவி பறக்கும் டீயுடன் அறைக்குள் நுழைந்தாள் நகை. அவளைப் பார்த்ததும் பரமனின் கண்கள் அப்படியே நிலைத்து நின்றன.
தலையில் ஈரத்துடன் துண்டு கட்டியிருக்க, சாதாரண காட்டன் புடவையில், மஞ்சள் தாலி கழுத்தில் மின்ன, நெற்றியில் குங்குமத்தோடு தேவதையாய் வந்து நின்ற தன் மனைவியைக் கண்டு அவன் உயிர் உருகிப்போனது.
"ரொம்ப அழகா இருக்க பாப்பு..." என்று ரசனையோடு முணுமுணுத்தான்.
வெட்கம் கன்னத்தில் படர, அவள் அவன் அருகில் அமர்ந்தாள். அவள் கொடுத்த டீயை வாங்கி ஒரு மிடறு பருகியவன், மீதியை அவளிடம் கொடுக்க, அவளும் அதை வாங்கி ருசித்தாள். தன் எச்சிலை அவள் முகம் சுளிக்காமல் குடிப்பதைப் பார்த்ததும் பரமனின் உடலில் ஒரு சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டது. இவ்வளவு பெரிய அதிகாரம், படிப்பு இருந்தும் அவள் தன் மீது காட்டும் இந்தத் தன்னலமில்லாத அன்பில் அவன் கரைந்து போனான்.
அவளைத் தன் இடுப்போடு அணைத்துச் சேர்த்துக்கொண்டவன், அவளது கழுத்தில் முகம் புதைத்து, "கனவு மாதிரி இருக்கு பாப்பு... நீ நிஜமாவே என் கூட இருக்க, நாம ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா வாழ்றோம்னு நினைக்கும்போது அவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்கு" என்று ஒரு குழந்தையைப் போல கூறினான்.
அவன் சந்தோஷத்தைப் பார்த்து அவளும் நெகிழ்ந்து போனாள். இதற்கு முன்பு அவன் அளவுக்கு அவள் காதலிக்கவில்லைதான், ஆனால் இனி அவனை தவிர வேறு சிந்தனை அவளுக்கு இருக்கப் போவதில்லை.
"மார்னிங் டிபன் என்ன வேணும்?" என்று கேட்டாள் நகை.
"ஏன்... நீ சமைக்கப் போறியா?"
"ஆமா... அதுல என்ன சந்தேகம்?"
"உனக்கு எதுக்கு பாப்பு சிரமம், நான் சமைச்சு தரேன்..."
"இதுல என்ன சிரமம் இருக்கு? என் புருஷனுக்காக நான் சமைக்கிறேன்."
"இல்ல பாப்பு... கல்யாணம் ஆயிடுச்சுங்கிறதுக்காக நீ எல்லா வீட்டு வேலையும் செய்யணும்னு எந்த அவசியமும் கிடையாது."
அவள் சட்டென அவன் வாயை மூடினாள். "என்ன பேசுறீங்க? நான் என்ன யாரோ ஒருத்தர் வீட்டுக்குச் சம்பளத்துக்கு வேலை செய்றேனா? என் குடும்பத்துக்காக, என்னைச் சார்ந்த உங்களுக்காக நான் செய்யப் போறேன். ஒரு பொண்ணு விரும்பிச் செய்யக்கூடிய வேலை இது. நீங்க என்னவோ என்னை உங்க மனைவியா முழுசா பார்க்கலன்னு நினைக்கிறேன்..."
"ஐயோ பாப்பு!" என்று அவன் பதற, அவள் இடைமறித்தாள்.
"நான் ஆர்மியில் இருக்கிறது உண்மைதான். ஆனா அதுக்காக நான் ஏதோ பெரிய ஆபீசர் கிடையாது. எல்லாம் என்னை ஒதுக்காதீங்க. நானும் ஒரு சாதாரணச் சிப்பாய்தான். அதே நினைச்சு நீங்க எல்லாரும் என்னை வேறயா பார்க்க வேண்டாம்... நானும் ஒரு சாதாரணப் பொண்ணுதான்."
எவ்வளவு எளிமையாகச் சொல்லிவிட்டாள்! ஒரு முழு குடும்பத்தையும் தன் பிஞ்சு முதுகில் சுமந்து கரை சேர்த்தவள், இன்று இவ்வளவு சாதாரணமாகப் பேசுவதைக் கண்டு அவன் வியந்து போனான். இந்த ஊரே வியந்து பார்க்கும் வீராங்கனையாக அவள் இருந்தாலும், அந்தத் துளி கர்வம் கூட அவளிடம் இல்லை. தன் கணவனுக்குப் பணிவிடை செய்ய வேண்டும் என்கிற அவளது அன்பைக் கண்டு பரமன் மனதாரச் சிரித்துக் கொண்டான்.
"தோசை சுட்டு சாப்பிட்டுட்டு ரெண்டு பேரும் அப்படியே கோவிலுக்குப் போயிட்டு வரலாம்டா..." அடுப்படியில் நின்றபடி அவள் சொல்ல, அந்தச் சின்னஞ்சிறு வீட்டின் சுவர்களுக்குள்ளும் காதல் எதிரொலித்தது.
சந்தோஷமா சமையலறைப் பக்கம் வந்தவனைப் பார்த்து, "நீங்க முதல்ல போய் குளிச்சிட்டு வாங்க..." என்று செல்லமாக ஒரு அதிகாரம் கலந்த உத்தரவு போட்டாள்.
"உத்தரவு என் ராணி!" என்று அவள் முன்னாடி மண்டியிட்டுப் பணிவாகச் சொன்னவன், ஒரு கள்ளச் சிரிப்போடு வேகமாகத் குளியலறைக்குள் புகுந்தான்.
அது சின்ன வீடுதான். ஒரு ஹால், ஒரு கிச்சன், ஒரு பெட்ரூம் இதுதான் அவர்களின் உலகம். ஆனால், அந்த நாலு செவத்துக்குள்ளயும் இருக்கிற சந்தோஷம் மாளிகையில கூட இருக்காது. அத்தனை நிம்மதி!
அவன் குளித்துவிட்டுத் தலை துவட்டியபடி வெளியே வர, அதே நேரம் வாசலில், "பரமா... பரமா..." என்று யாரோ அவசரமாகக் கூப்பிடும் சத்தம் கேட்டது.
ஈரத் தலையோடு சட்டையை மட்டும் மாட்டிக்கொண்டு பரமன் வெளியே வந்து நிற்க, "சாரி பரமா... டிஸ்டர்ப் பண்ணிட்டேனா? பொண்ணு காலேஜ் கிளம்புற நேரம் பார்த்து இந்த ஸ்கூட்டி ஏதோ மக்கர் பண்ணுதுப்பா. கொஞ்சம் என்னன்னு பார்க்க முடியுமா?" என்று அந்தப் பெரியவர் பதட்டமாகக் கேட்டார்.
"விடுங்க பெரியவரே... ஸ்கூட்டியை அப்படியே ஷெட்டுக்குள்ள தள்ளி விடுங்க, நான் இதோ வந்து பார்க்கிறேன்" என்றான் எதார்த்தமாக.
வீட்டிற்குள் வந்தவன், தான் போட்டிருந்த புதுச் சட்டையை மெல்லக் கழற்றி வைத்துவிட்டு, ஒரு பழைய பனியனை மாட்டிக்கொண்டான். தன் மனைவியின் முகம் பார்த்தவன், ஒரு புன்னகையோடு ஷெட்டை நோக்கி நடந்தான்.
அழுக்கு படிந்த அந்த ஸ்கூட்டியை அவன் தன் கைப்படப் பழுது பார்த்து, அந்த இன்ஜின் சத்தம் உயிர்பெறும் வரை போராடினான். அதற்குள் அவன் கை, கழுத்து, நெற்றி என எல்லா இடத்திலும் அந்த வண்டி ஆயில் படிந்து கருப்பாகி இருந்தது. ஆனாலும் அவன் முகத்தில் ஒரு திருப்தி.
"ரொம்ப நன்றிப்பா. கல்யாணமான அடுத்த நாளே உன்னை வந்து இப்படித் தொந்தரவு பண்ணிட்டேனே..."
"இதுல என்ன இருக்கு பெரியவரே? இதுதானே என் வேலை..." என்று அவன் வெள்ளை மனதோடு சிரிக்க,
"எவ்வளவு ஆச்சுப்பா?" என்றார் அவர்.
"500 ரூபாய் கொடுங்க..."
அதற்கான பணத்தை அவர் கொடுக்க, அதை வாங்கிக்கொண்டு வண்டியை அனுப்பி வைத்தான்.
உள்ளே நகை சாப்பாடு எல்லாம் தயார் செய்துவிட்டுத் தன் கணவனைத் தேடி வந்தாள். அவன் தன் வேலை சாமான்களை எடுத்து வைப்பதைக் கண்டு, கையில் ஒரு செம்புத் தண்ணீரோடு அருகில் வந்தாள்.
"நகை... இந்தா பிடி," என்று தான் வியர்வை சிந்திச் சம்பாதித்த அந்த 500 ரூபாயை மறக்காமல் மனைவியின் கையில் ஒப்படைத்தான்.
அவள் முன்னாடி கொஞ்சம் அழுக்கும் ஆயிலுமாக நிற்பதை நினைத்து அவன் ஒருபோதும் கூச்சப்பட வில்லை. இதுதான் அவன் உழைப்பு, இதுதான் அவன் அடையாளம் என்பது அவளுக்கு நன்றாகவே தெரியும்.
"நகை... கொஞ்சம் தண்ணி ஊத்துறியா? கை கழுவிக்கணும்," என்றான்.
"வாங்க..." என்று அவனை மெல்ல அழைத்துச் சென்று, பாத்திரத்தில் தண்ணீர் எடுத்து அவன் கைகளில் ஊற்றினாள். அவன் கைகளைக் கழுவிவிட்டுத் தண்ணீரை உதற, அவள் கொஞ்சமும் யோசிக்காமல் தன் பட்டுப் போன்ற முந்தானையை எடுத்து அவனிடம் நீட்டினாள்.
அவன் கண்கள் கலங்கச் சிரித்தபடி அதில் கைகளைத் துடைத்துக் கொண்டு, தன் சரிபாதியை அணைத்தபடி வீட்டிற்குள் வந்தான்.
அங்கே தோசையும் மணக்க மணக்கத் தேங்காய் சட்னியும் தயாராக இருந்தது. தட்டில் வைத்து முதலில் அவளுக்கே ஆசையாக ஊட்டி விட்டான்.
"நீங்க சாப்பிடுங்க... அப்புறம் நான் சாப்பிடுறேன்," என்று அவள் சொல்ல,
"ஏய்... நான் ஊட்டி விடுறேன்ல, பேசாம சாப்பிடு," என்று அதட்டினான்.
வேண்டாம் என்று மறுப்பாளா அவள்? தந்தை இருந்தவரை இப்படித்தான் செல்லமாக ஊட்டி விட்டிருக்கிறார். இன்று கணவன் ஊட்டி விடுவதைப் பார்க்கும்போது, அவளுக்குக் கணவனும் தந்தையும் ஒன்றாகவே தெரிந்தார்கள். ஒரு ஆண் மகனுக்குள் அனைத்து உறவுகளும் அடங்கிப் போகும் அந்தத் தருணம் அவ்வளவு அழகு!
அவளுக்கு ஊட்டிக்கொண்டு அவன் சாப்பிட்டு முடிக்க, அப்போதுதான் கண்ணகி வீட்டிற்குள் வந்தார்.
"நீயே சமைச்சிட்டியா டா? நீ ஏம்மா தேவையே இல்லாம கஷ்டப்படுற? நான் வந்து பண்ணியிருப்பேனே," என்றார் கவலையோடு.
"இதுல எனக்கு என்ன அத்தை கஷ்டம்? வாங்க... எல்லாரும் சேர்ந்து சாப்பிடலாம்," என்று அவருக்கும் ஒரு தட்டில் சுடச்சுடத் தோசையை வைத்துச் சட்னி ஊற்றினாள்.
அந்தச் சின்ன வீட்டில், தாய், மகன், மருமகள் என மூவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து சந்தோஷமாகச் சாப்பிட்டனர். தன் தாய் பக்கத்தில் இருக்கிறார் என்பதற்காக அவன் மனைவிக்கு ஊட்டுவதை நிறுத்தவில்லை. அந்தத் தம்பதிகளின் அன்னியோன்யத்தைப் பார்த்து கண்ணகியின் மனசு குளிர்ந்து போனது.
நாட்கள் அப்படியே தேன் போல நகர்ந்தன. திருமண வாழ்வு அவர்களுக்கு நாளுக்கு நாள் இனிப்பாகச் மாறியது. ஒவ்வொருவர் வீட்டிலும் விருந்து, உபசரிப்பு என இருவரும் ரொம்பவே பிஸியாக இருந்தனர்.
ஒரு நிமிஷம் கூட அவன் அவளைப் பிரியவில்லை. அவளுக்குக் கிடைப்பதே கொஞ்ச நாள் விடுமுறைதான், அதில் ஏன் ஒரு நொடியைப் வீணாக்க வேண்டும் என்று அவன் அவளைக் கண்ணுக்குள்ளேயே வைத்துக் காத்தான்.
தன்னுடைய கடமையிலிருந்து அவன் ஒருபோதும் தவறவில்லை. தினமும் கவியை அவனது கல்லூரியில் கொண்டு போய் விட்டு, மீண்டும் பத்திரமாக அழைத்து வந்து விடுவான்.
அன்று அவளுக்குச் சம்பளம் வந்த நாள். மொத்தச் சம்பளத்தையும் எடுத்து வந்து அவன் கையில் கொடுத்தாள்.
"என்கிட்ட கொடுக்கணும்னு அவசியம் இல்லை பாப்பு. நீ முதல்ல அத்தைக்கும் கவிக்கும் வேண்டியதைச் செய், நம்ம வீட்டை நான் பார்த்துக்கிறேன்," என்றான் பெருந்தன்மையாக. அவளின் உழைப்பைத் தன் வசப்படுத்திக் கொள்ள அவன் நினைக்கவில்லை.
"அவங்களுக்கு அக்கவுண்ட்ல அனுப்பிட்டேன். இது இனி நமக்காக..." என்று அவனிடம் முப்பதாயிரம் ரூபாயை எண்ணிக் கொடுத்தாள்.
அதற்கு மேல் அவன் மறுக்கவில்லை, பெருமையோடு மனைவி கையில் பணம் வாங்கிக் கொண்டான். அன்று அவளை அழைத்துக் கொண்டு ஊர் சுற்றினான். அவளுடன் இருக்கும் ஒவ்வொரு நொடிக் காற்றையும் நிம்மதியாகச் சுவாசித்தான்.
குடும்பத்தையும் அவள் அவ்வளவு நேர்த்தியாகப் பார்த்துக் கொண்டாள். அவர்களின் காதலுக்கு அவளுடைய வேலையோ அல்லது அவளுடைய உயர்ந்த பதவியோ ஒருபோதும் முட்டுக்கட்டையாக இருந்ததே இல்லை.
அதேபோல, தன் கணவன் ஒரு சாதாரண ஆட்டோ டிரைவர், மெக்கானிக் என்பதையெல்லாம் அவள் தாழ்வாக நினைத்ததே இல்லை.
"தன் கையால் உழைத்து முன்னேற நினைப்பவன் எவனும் உயர்ந்தவன் தான்" என்று அவள் ஆழமாக நம்பினாள்.
"என் கணவன் சீக்கிரமே ஒரு நல்ல நிலைக்கு வருவான்" என்கிற நம்பிக்கை அவள் கண்களில் எப்போதும் மின்னும். அவர்களின் காதல் நாளுக்கு நாள் இன்னும் நெருக்கமாகி, ஊடலும் கூடலுமாகப் பின்னிப்பிணைந்து கிடந்தது.
ஆனால், அந்த முப்பது நாள் விடுமுறை முடிந்து அவள் கிளம்ப வேண்டிய நேரமும் வந்தது. மனமே இல்லாமல் அவளுக்கான பொருட்களைப் பெட்டியில் எடுத்து அடுக்கிக் கொண்டிருந்தான் பரமன்.
வாசலில் எல்லோரும் காத்துக் கொண்டிருக்க, அவன் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு விக்கித்து அழுதாள்.
