அந்த வீட்டின் வராண்டாவில் ஒரு கனமான நிசப்தம் நிலவியது. ஆதித்யா ஒரு தூணில் சாய்ந்து கொண்டு வெறிச்சோடிய வானத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது உள்ளுக்குள் குற்ற உணர்வு ஒரு பக்கம் அரித்துக் கொண்டிருந்தாலும், இன்னொரு பக்கம் வெண்மதியிடம் எப்படிப் பேசுவது என்ற தவிப்பு இருந்தது. அவளைப் பார்க்கக்கூடப் பிடிக்காமல் முகம் திருப்பிய அவனது அகங்காரம், இப்போது குழந்தையின் தேவையின் முன்னால் மண்டியிட்டு நின்றது.
வெண்மதி குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு மெல்ல அவனருகே வந்தாள். அவளுக்கு ஆதித்யாவிடம் பேச துளி கூட விருப்பமில்லை. அவன் காட்டிய அலட்சியமும், தன்னை ஒரு பொருட்டாக மதிக்காமல் கடந்த சென்ற அந்தத் தலைகுனிவும் அவள் மனதில் இன்னும் ஆறாத ரணமாக இருந்தது. ஆனால், கையில் இருக்கும் குழந்தை இப்போது அழுதுகொண்டிருந்தது. "அப்பா... அப்பா வேணும்..." என்ற அந்த மழலையின் அடம், அந்த இரு துருவங்களையும் இணைக்க வேண்டிய கட்டாயத்தை உருவாக்கியது.
வெண்மதி தன் குரலைச் சரிசெய்து கொண்டு, "இங்க பாருங்க..." என்று மிகத் தாழ்ந்த குரலில் பேசத் தொடங்கினாள்.
அந்த ஒரு வார்த்தை ஆதித்யாவின் காதுகளில் இடியென விழுந்தது. பல நாட்களுக்குப் பிறகு அவள் வாயிலிருந்து வந்த அந்த விளிப்பு, அவனை நிலை குலையச் செய்தது. அவன் மெல்லத் திரும்பினான். ஆனால், இப்போதும் அவளது கண்களை நேராகச் சந்திக்கும் துணிவு அவனுக்கு இல்லை.
"குழந்தைக்கு உடம்பு கொஞ்சம் சூடா இருக்குற மாதிரி தெரியுது. மத்தியானத்துல இருந்து சரியா சாப்பிடல. நீங்க ஒருமுறை வந்து பாக்குறீங்களா?" - வெண்மதி தன் முகத்தை வேறு பக்கம் திருப்பிக் கொண்டே கேட்டாள்.
ஆதித்யாவுக்குத் தொண்டை அடைத்தது. தன் குழந்தையை விற்கத் துணிந்த அந்தப் பாவிக்கு, இன்று அதே குழந்தையைப் பராமரிக்க ஒரு வாய்ப்பு கிடைப்பது அவனுக்குப் பெரிய வரமாகத் தோன்றியது. "தா... குடு..." என்று தட்டுத்தடுமாறிச் சொல்லிவிட்டு, அவன் குழந்தையைத் தன் கைகளில் வாங்கினான்.
குழந்தை ஆதித்யாவின் தோளில் சாய்ந்ததும், அதன் அழுகை மெல்ல நின்றது. தன் மகனின் சூடான மூச்சுக்காற்று ஆதித்யாவின் கழுத்தில் பட்டபோது, அவனுக்குள் ஒரு மின்னல் வெட்டியது. "இந்த உயிரைத் தான் நான் அன்று தொலைக்கத் துணிந்தேனா?" என்ற கேள்வி மீண்டும் அவனைக் குத்திக் கிழித்தது.
"டாக்டர் கிட்ட கூட்டிட்டுப் போவோமா?" - ஆதித்யா முதல்முறையாக அவளைப் பார்த்துக் கேட்டான்.
வெண்மதி அவனை ஏறிட்டாள். அவனது கண்கள் கலங்கியிருப்பதை அவள் பார்த்தாள். அதில் தெரிந்த அந்தத் தவிப்பு ஒரு தந்தையின் தவிப்பா அல்லது தான் செய்த பாவத்திற்கான பிராயச்சித்தமா என்று அவளுக்குப் புரியவில்லை. "இப்போதைக்கு மருந்து கொடுத்திருக்கேன். சாயங்காலம் வரை பார்ப்போம். நீங்க கொஞ்சம் இவனை வெச்சுக்கோங்க, நான் போய்ப் பால் காய்ச்சிட்டு வர்றேன்," என்று சொல்லிவிட்டு அவள் நகர முயன்றாள்.
"வெண்மதி..." என்று அவன் அழைத்தான். அந்த அழைப்பில் ஒரு ஏக்கம் இருந்தது.
அவள் நின்றாள், ஆனால் திரும்பவில்லை. "என்ன?" என்ற அவளது ஒற்றைச் சொல்லில் இருந்த குளிர்ச்சி ஆதித்யாவைச் சுட்டது.
"நான்தான்... நான் பண்ணது தப்புதான். ஆனா இந்த நிமிஷம் இந்த உலகத்துல இந்தத் தம்பி தவிர எனக்கு வேற யாரும் முக்கியம் இல்ல. என்னை மன்னிச்சுடுன்னு கேக்க எனக்குத் தகுதி இல்லன்னு தெரியும். ஆனா..." அவன் பேச முடியாமல் தவித்தான்.
வெண்மதி இப்போது அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவளது கண்களில் கோபம் கொப்பளித்தது. "மன்னிப்பா? நீங்க செஞ்சதுக்கும், எங்களை விட்டுட்டுப் போனதுக்கும் மன்னிப்பு ஒரு தீர்வாகாது ஆதித்யா. இந்தக் குழந்தைக்காக மட்டும்தான் நான் இப்போ உங்ககிட்ட பேசுறேன். இதைத் தவிர நமக்கிடையில வேற எந்த உறவும் மிச்சம் இல்லை. உங்களைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் எனக்கு அந்த வலியும் அவமானமும்தான் ஞாபகம் வருது," என்று அவள் ஆவேசமாகச் சொன்னாள்.
ஆதித்யா மீண்டும் தலைகுனிந்து கொண்டான். அவள் சொல்வது நூற்றுக்கு நூறு உண்மை. அவன் செய்த அந்தத் துரோகத்திற்கு முன்னால், அவளது இந்த வெறுப்பு ஒரு மிகச்சிறிய தண்டனைதான்.
"தெரியும் வெண்மதி... எனக்குத் தெரியும். ஆனா, தம்பிக்கு அப்பா வேணும்னு தோணும்போதெல்லாம், நான் ஒரு குற்றவாளியா அவன்கிட்ட நிக்க முடியல. அவனைத் தூக்கும்போது என் கைகள் நடுங்குது. நான் அவனுக்குத் தகுதியானவன் தானான்னு என் மனசாட்சி கேக்குது," என்றான் ஆதித்யா தாழ்ந்த குரலில்.
இருவருக்கும் இடையே மீண்டும் ஒரு நீண்ட மௌனம். அந்த மௌனத்தில் இருவரது இதயங்களும் மோதிக்கொண்டன. ஒரு காலத்தில் காதலால் நிறைந்திருந்த அந்தச் சூழல், இன்று ஒரு குழந்தையின் தேவையின் நிமித்தமாகப் பகிரப்படும் வெறும் வார்த்தைகளாகச் சுருங்கிப் போனது.
வெண்மதி அவனிடமிருந்து குழந்தையை மீண்டும் வாங்கிக் கொண்டாள். "இப்போதைக்குத் தம்பிக்குத் தூக்கம் வருது. நீங்க கொஞ்சம் தள்ளி இருங்க. அவன் உங்களைப் பார்த்துப் பழகிட்டா, அப்புறம் நீங்க இல்லாதப்போ அவன் ரொம்ப அழுவான். அந்தப் பாவத்தைச் சுமக்க எனக்குத் தெம்பு இல்லை," என்று சொல்லிவிட்டு அவள் உள்ளே சென்றாள்.
ஆதித்யா அங்கேயே உறைந்து நின்றான். "பாவத்தைச் சுமக்க எனக்குத் தெம்பு இல்லை" என்று அவள் சொன்னது, அவனது இதயத்தில் ஆழமாகப் பதிந்தது. அவள் சுமப்பது அன்பின் பாரத்தை, ஆனால் அவன் சுமப்பதோ தான் செய்த துரோகத்தின் பாரத்தை. அந்த இடைவெளி ஒருபோதும் ஆறாது என்று அவனுக்குத் தோன்றியது.
இருந்தாலும், இன்று அந்தச் சிறுவனுக்காக அவள் பேசத் தொடங்கிய அந்த ஒரு சிறிய ஆரம்பம், ஆதித்யாவுக்குள் ஒரு மெல்லிய நம்பிக்கையைத் தந்தது. அது மன்னிப்பிற்கான நம்பிக்கை அல்ல; மாறாக, தன் மகனின் வாழ்வில் ஒரு சிறு இடமாவது தனக்குக் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை. அந்த நம்பிக்கையைச் சுமந்து கொண்டு, ஆதித்யா மீண்டும் ஒருமுறை தன் மகனின் சிரிப்பைத் தூரத்திலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
மாலையில் சூரியன் மறையும் அந்த அந்திப் பொழுது, ஆதித்யாவின் மனதைப் போலவே மங்கலாகவும் கனமாகவும் இருந்தது. வெண்மதி குழந்தையைத் தன் மடியில் கிடத்தி, அவனுக்கு மெல்லத் தட்டிக்கொடுத்துத் தூங்க வைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அந்தச் சிறுவன் அவளது புடவை முந்தானையைத் தன் பிஞ்சு விரல்களால் இறுகப் பற்றிக் கொண்டிருந்தான். அந்தப் பிணைப்பில் இருந்த ஆழமும், வெண்மதியின் கண்களில் தெரிந்த அந்தத் தூய்மையான அன்பும் ஆதித்யாவைச் சுதாரித்துக் கொள்ள விடாமல் நிலைதடுமாறச் செய்தது.
வெண்மதி குழந்தையைப் பார்த்துக் கொள்ளும் ஒவ்வொரு லாவகமும், அவள் அவனிடம் காட்டும் அதீத அக்கறையும் ஆதித்யாவுக்கு அவனது மறைந்த மனைவியை இடைவிடாது ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டே இருந்தது. "இதே போலத் தானே அவளும் இந்தக் குழந்தையைத் தாங்கினாள்?" என்ற எண்ணம் அவனது நெஞ்சைக் கிழித்தது. மனைவியின் முகம் ஒரு கணம் மின்னி மறைய, அடுத்த கணமே நிஜத்தில் வெண்மதியின் முகம் அங்கே நின்றது.
ஆதித்யாவின் நிலை இப்போது மிகவும் பரிதாபமானது. அவனால் வெண்மதியைத் தள்ளி வைக்கவும் முடியவில்லை, அவளை முழுமையாக ஏற்கவும் முடியவில்லை.
ஒருபுறம், வெண்மதி அவனது வாழ்வின் ஒரு அங்கமாகிவிட்டாள். அவளது அன்பும், இந்தக் குழந்தையை அவள் ஒரு தாயாக நின்று காப்பாற்றிய விதமும் ஆதித்யாவை அவள் பக்கம் ஈர்த்தது. அவளை நோக்கி ஒரு அடி எடுத்து வைக்க அவனது மனம் ஏங்கியது. "வெண்மதி... நீ இல்லையென்றால் இந்தக் குழந்தை என்னவாகியிருக்கும்?" என்று அவளது கைகளைப் பிடித்துக் கேட்க வேண்டும் போலிருந்தது. அவளது தியாகத்திற்கு முன்னால் அவன் மண்டியிடத் துடித்தான். அவளை இயக்கவும், அவளோடு சேர்ந்து ஒரு புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்கவும் அவனது தற்போதைய உணர்வுகள் அவனைத் தூண்டின.
வெண்மதி குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு மெல்ல அவனருகே வந்தாள். அவளுக்கு ஆதித்யாவிடம் பேச துளி கூட விருப்பமில்லை. அவன் காட்டிய அலட்சியமும், தன்னை ஒரு பொருட்டாக மதிக்காமல் கடந்த சென்ற அந்தத் தலைகுனிவும் அவள் மனதில் இன்னும் ஆறாத ரணமாக இருந்தது. ஆனால், கையில் இருக்கும் குழந்தை இப்போது அழுதுகொண்டிருந்தது. "அப்பா... அப்பா வேணும்..." என்ற அந்த மழலையின் அடம், அந்த இரு துருவங்களையும் இணைக்க வேண்டிய கட்டாயத்தை உருவாக்கியது.
வெண்மதி தன் குரலைச் சரிசெய்து கொண்டு, "இங்க பாருங்க..." என்று மிகத் தாழ்ந்த குரலில் பேசத் தொடங்கினாள்.
அந்த ஒரு வார்த்தை ஆதித்யாவின் காதுகளில் இடியென விழுந்தது. பல நாட்களுக்குப் பிறகு அவள் வாயிலிருந்து வந்த அந்த விளிப்பு, அவனை நிலை குலையச் செய்தது. அவன் மெல்லத் திரும்பினான். ஆனால், இப்போதும் அவளது கண்களை நேராகச் சந்திக்கும் துணிவு அவனுக்கு இல்லை.
"குழந்தைக்கு உடம்பு கொஞ்சம் சூடா இருக்குற மாதிரி தெரியுது. மத்தியானத்துல இருந்து சரியா சாப்பிடல. நீங்க ஒருமுறை வந்து பாக்குறீங்களா?" - வெண்மதி தன் முகத்தை வேறு பக்கம் திருப்பிக் கொண்டே கேட்டாள்.
ஆதித்யாவுக்குத் தொண்டை அடைத்தது. தன் குழந்தையை விற்கத் துணிந்த அந்தப் பாவிக்கு, இன்று அதே குழந்தையைப் பராமரிக்க ஒரு வாய்ப்பு கிடைப்பது அவனுக்குப் பெரிய வரமாகத் தோன்றியது. "தா... குடு..." என்று தட்டுத்தடுமாறிச் சொல்லிவிட்டு, அவன் குழந்தையைத் தன் கைகளில் வாங்கினான்.
குழந்தை ஆதித்யாவின் தோளில் சாய்ந்ததும், அதன் அழுகை மெல்ல நின்றது. தன் மகனின் சூடான மூச்சுக்காற்று ஆதித்யாவின் கழுத்தில் பட்டபோது, அவனுக்குள் ஒரு மின்னல் வெட்டியது. "இந்த உயிரைத் தான் நான் அன்று தொலைக்கத் துணிந்தேனா?" என்ற கேள்வி மீண்டும் அவனைக் குத்திக் கிழித்தது.
"டாக்டர் கிட்ட கூட்டிட்டுப் போவோமா?" - ஆதித்யா முதல்முறையாக அவளைப் பார்த்துக் கேட்டான்.
வெண்மதி அவனை ஏறிட்டாள். அவனது கண்கள் கலங்கியிருப்பதை அவள் பார்த்தாள். அதில் தெரிந்த அந்தத் தவிப்பு ஒரு தந்தையின் தவிப்பா அல்லது தான் செய்த பாவத்திற்கான பிராயச்சித்தமா என்று அவளுக்குப் புரியவில்லை. "இப்போதைக்கு மருந்து கொடுத்திருக்கேன். சாயங்காலம் வரை பார்ப்போம். நீங்க கொஞ்சம் இவனை வெச்சுக்கோங்க, நான் போய்ப் பால் காய்ச்சிட்டு வர்றேன்," என்று சொல்லிவிட்டு அவள் நகர முயன்றாள்.
"வெண்மதி..." என்று அவன் அழைத்தான். அந்த அழைப்பில் ஒரு ஏக்கம் இருந்தது.
அவள் நின்றாள், ஆனால் திரும்பவில்லை. "என்ன?" என்ற அவளது ஒற்றைச் சொல்லில் இருந்த குளிர்ச்சி ஆதித்யாவைச் சுட்டது.
"நான்தான்... நான் பண்ணது தப்புதான். ஆனா இந்த நிமிஷம் இந்த உலகத்துல இந்தத் தம்பி தவிர எனக்கு வேற யாரும் முக்கியம் இல்ல. என்னை மன்னிச்சுடுன்னு கேக்க எனக்குத் தகுதி இல்லன்னு தெரியும். ஆனா..." அவன் பேச முடியாமல் தவித்தான்.
வெண்மதி இப்போது அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவளது கண்களில் கோபம் கொப்பளித்தது. "மன்னிப்பா? நீங்க செஞ்சதுக்கும், எங்களை விட்டுட்டுப் போனதுக்கும் மன்னிப்பு ஒரு தீர்வாகாது ஆதித்யா. இந்தக் குழந்தைக்காக மட்டும்தான் நான் இப்போ உங்ககிட்ட பேசுறேன். இதைத் தவிர நமக்கிடையில வேற எந்த உறவும் மிச்சம் இல்லை. உங்களைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் எனக்கு அந்த வலியும் அவமானமும்தான் ஞாபகம் வருது," என்று அவள் ஆவேசமாகச் சொன்னாள்.
ஆதித்யா மீண்டும் தலைகுனிந்து கொண்டான். அவள் சொல்வது நூற்றுக்கு நூறு உண்மை. அவன் செய்த அந்தத் துரோகத்திற்கு முன்னால், அவளது இந்த வெறுப்பு ஒரு மிகச்சிறிய தண்டனைதான்.
"தெரியும் வெண்மதி... எனக்குத் தெரியும். ஆனா, தம்பிக்கு அப்பா வேணும்னு தோணும்போதெல்லாம், நான் ஒரு குற்றவாளியா அவன்கிட்ட நிக்க முடியல. அவனைத் தூக்கும்போது என் கைகள் நடுங்குது. நான் அவனுக்குத் தகுதியானவன் தானான்னு என் மனசாட்சி கேக்குது," என்றான் ஆதித்யா தாழ்ந்த குரலில்.
இருவருக்கும் இடையே மீண்டும் ஒரு நீண்ட மௌனம். அந்த மௌனத்தில் இருவரது இதயங்களும் மோதிக்கொண்டன. ஒரு காலத்தில் காதலால் நிறைந்திருந்த அந்தச் சூழல், இன்று ஒரு குழந்தையின் தேவையின் நிமித்தமாகப் பகிரப்படும் வெறும் வார்த்தைகளாகச் சுருங்கிப் போனது.
வெண்மதி அவனிடமிருந்து குழந்தையை மீண்டும் வாங்கிக் கொண்டாள். "இப்போதைக்குத் தம்பிக்குத் தூக்கம் வருது. நீங்க கொஞ்சம் தள்ளி இருங்க. அவன் உங்களைப் பார்த்துப் பழகிட்டா, அப்புறம் நீங்க இல்லாதப்போ அவன் ரொம்ப அழுவான். அந்தப் பாவத்தைச் சுமக்க எனக்குத் தெம்பு இல்லை," என்று சொல்லிவிட்டு அவள் உள்ளே சென்றாள்.
ஆதித்யா அங்கேயே உறைந்து நின்றான். "பாவத்தைச் சுமக்க எனக்குத் தெம்பு இல்லை" என்று அவள் சொன்னது, அவனது இதயத்தில் ஆழமாகப் பதிந்தது. அவள் சுமப்பது அன்பின் பாரத்தை, ஆனால் அவன் சுமப்பதோ தான் செய்த துரோகத்தின் பாரத்தை. அந்த இடைவெளி ஒருபோதும் ஆறாது என்று அவனுக்குத் தோன்றியது.
இருந்தாலும், இன்று அந்தச் சிறுவனுக்காக அவள் பேசத் தொடங்கிய அந்த ஒரு சிறிய ஆரம்பம், ஆதித்யாவுக்குள் ஒரு மெல்லிய நம்பிக்கையைத் தந்தது. அது மன்னிப்பிற்கான நம்பிக்கை அல்ல; மாறாக, தன் மகனின் வாழ்வில் ஒரு சிறு இடமாவது தனக்குக் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை. அந்த நம்பிக்கையைச் சுமந்து கொண்டு, ஆதித்யா மீண்டும் ஒருமுறை தன் மகனின் சிரிப்பைத் தூரத்திலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
மாலையில் சூரியன் மறையும் அந்த அந்திப் பொழுது, ஆதித்யாவின் மனதைப் போலவே மங்கலாகவும் கனமாகவும் இருந்தது. வெண்மதி குழந்தையைத் தன் மடியில் கிடத்தி, அவனுக்கு மெல்லத் தட்டிக்கொடுத்துத் தூங்க வைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அந்தச் சிறுவன் அவளது புடவை முந்தானையைத் தன் பிஞ்சு விரல்களால் இறுகப் பற்றிக் கொண்டிருந்தான். அந்தப் பிணைப்பில் இருந்த ஆழமும், வெண்மதியின் கண்களில் தெரிந்த அந்தத் தூய்மையான அன்பும் ஆதித்யாவைச் சுதாரித்துக் கொள்ள விடாமல் நிலைதடுமாறச் செய்தது.
வெண்மதி குழந்தையைப் பார்த்துக் கொள்ளும் ஒவ்வொரு லாவகமும், அவள் அவனிடம் காட்டும் அதீத அக்கறையும் ஆதித்யாவுக்கு அவனது மறைந்த மனைவியை இடைவிடாது ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டே இருந்தது. "இதே போலத் தானே அவளும் இந்தக் குழந்தையைத் தாங்கினாள்?" என்ற எண்ணம் அவனது நெஞ்சைக் கிழித்தது. மனைவியின் முகம் ஒரு கணம் மின்னி மறைய, அடுத்த கணமே நிஜத்தில் வெண்மதியின் முகம் அங்கே நின்றது.
ஆதித்யாவின் நிலை இப்போது மிகவும் பரிதாபமானது. அவனால் வெண்மதியைத் தள்ளி வைக்கவும் முடியவில்லை, அவளை முழுமையாக ஏற்கவும் முடியவில்லை.
ஒருபுறம், வெண்மதி அவனது வாழ்வின் ஒரு அங்கமாகிவிட்டாள். அவளது அன்பும், இந்தக் குழந்தையை அவள் ஒரு தாயாக நின்று காப்பாற்றிய விதமும் ஆதித்யாவை அவள் பக்கம் ஈர்த்தது. அவளை நோக்கி ஒரு அடி எடுத்து வைக்க அவனது மனம் ஏங்கியது. "வெண்மதி... நீ இல்லையென்றால் இந்தக் குழந்தை என்னவாகியிருக்கும்?" என்று அவளது கைகளைப் பிடித்துக் கேட்க வேண்டும் போலிருந்தது. அவளது தியாகத்திற்கு முன்னால் அவன் மண்டியிடத் துடித்தான். அவளை இயக்கவும், அவளோடு சேர்ந்து ஒரு புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்கவும் அவனது தற்போதைய உணர்வுகள் அவனைத் தூண்டின.
