இரண்டறக் கலந்தனவே - 15

[ரோசி கஜன்]

ஆதித்யா அந்தத் தூணில் சாய்ந்து கொண்டு, கண்களில் ஒருவித வெறுமையுடன் அமர்ந்திருப்பதை வெண்மதி நீண்ட நேரமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவனது முகம் ஆயிரம் கதைகளைச் சொல்லியது. அந்த முகத்தில் தெரிந்த குற்ற உணர்வு, கடந்த காலத்தின் பாரம், மற்றும் சொல்ல முடியாத ஒரு குழப்பம் அவளை என்னவோ செய்தது. அவளைப் பார்த்தால் முகம் திருப்பிக் கொள்ளும் அதே ஆதித்யா, இப்போது அவளது கவனிப்பைக் கண்டு நிலைகுலைந்து போயிருப்பதை அவளால் உணர முடிந்தது.


வெண்மதி மெல்ல அவன் அருகே நடந்தாள். அவள் வருவதைக் கண்டதும் ஆதித்யா சட்டென்று நிமிர்ந்து அமர்ந்தான். அவனது கண்கள் கலங்கி இருந்தன. ஏதோ ஒரு பெரிய சுமையை நெஞ்சில் சுமந்து கொண்டிருப்பவன் போல அவன் பெருமூச்சு விட்டான். வெண்மதி அவனுக்கு நேர் எதிரே நின்றாள்.


"ஏன் இப்படி உங்களை நீங்களே வருத்திக்கிறீங்க?" - வெண்மதியின் குரல் மென்மையாக இருந்தாலும், அதில் ஒரு தெளிவு இருந்தது.


ஆதித்யா பதில் சொல்லவில்லை. அவன் தரையைப் பார்த்தபடி அமைதியாக இருந்தான்.


"உங்க மனசுக்குள்ள என்ன ஓடுதுன்னு எனக்குத் தெரியும் ஆதித்யா," என்று தொடர்ந்தாள் வெண்மதி. "என்னை ஏத்துக்க முடியாம ஒரு பக்கம் தவிக்கிறீங்க... அதே சமயம் உங்க மனைவியோட நினைவுகள் உங்களை நிம்மதியா இருக்க விடமாட்டேங்குது. ஒரு பெண்ணை இன்னொரு பெண்ணோட இடத்துல வெச்சுப் பார்க்குறது கஷ்டம் தான். ஆனா, இந்தத் தவிப்பு உங்களை மட்டும் இல்ல, இந்தக் குழந்தையையும் சேர்த்துதான் பாதிக்குது."


ஆதித்யா மெல்லத் தலையை நிமிர்த்தினான். அவளது நேரடியான பேச்சு அவனை அதிரச் செய்தது. "வெண்மதி... நான்... நான் ஒரு பாவி. உனக்கு இழைச்ச துரோகம் ஒரு பக்கம், அவளுக்குச் செய்யுற துரோகம்னு இன்னொரு பக்கம் என் மனசு அடிச்சுக்குது. உன்னைப் பார்க்கும்போது எனக்கு அவ ஞாபகம் வருது, ஆனா உன்னோட இந்த அன்பை என்னால தள்ளி வைக்கவும் முடியல. நான் என்ன பண்றதுன்னே தெரியாம பித்து பிடிச்ச மாதிரி இருக்கேன்," என்றான் உடைந்து போன குரலில்.


வெண்மதி ஒரு நிமிடம் மௌனமாக இருந்தாள். பிறகு, "அன்புங்கிறது ஒருத்தரோட இடத்தை இன்னொருத்தர் பிடிக்கிறது இல்லை ஆதித்யா. அவங்க இடம் அவங்களுக்குத்தான். ஆனா, இந்தக் குழந்தைக்கு ஒரு தாயும், உங்களுக்கு ஒரு துணையும் இப்போ தேவைப்படுது. அதைச் செய்ய நான் முன் வரும்போது, நீங்க ஏன் இன்னும் பழைய நினைவுகள்லேயே தேங்கி நிக்கிறீங்க? நீங்க இப்படி முகத்தைத் திருப்பிக்கிட்டுப் போறதால யாருக்கும் எந்த நன்மையும் இல்லை," என்றாள்.


அவளது வார்த்தைகள் ஆதித்யாவின் மூடியிருந்த மனக்கதவைத் தட்டின. "நான் உன்னை மதிக்காம நடந்துகிட்டதுக்குக் காரணம் வெறுப்பு இல்லை வெண்மதி... பயம். உன் அன்புக்கு முன்னாடி நான் தோத்துப்போயிருவேனோங்கிற பயம். அப்புறம் என்னோட கடந்த காலப் பாவம்..." என்று அவன் இழுத்தான்.


"பாவம் இல்லாத மனுஷன் யாரு ஆதித்யா? செஞ்ச தப்பை உணர்ந்து திருந்துறதுதான் வாழ்க்கை. நீங்க இந்தக் குழந்தைக்காக இப்பவும் உருகுறீங்களே, அதுவே நீங்க ஒரு நல்ல தந்தைன்னு சொல்லுது. இப்போ தேவைப்படுறது மௌனம் இல்லை, ஒருத்தருக்கொருத்தர் கொடுக்க வேண்டிய ஆதரவுதான். நீங்க நிமிர்ந்து பாருங்க... உங்களுக்காகவும், தம்பிக்காகவும் நான் இங்கதான் இருக்கேன்," என்று வெண்மதி உறுதிபடச் சொன்னாள்.


ஆதித்யா முதல்முறையாக வெண்மதியின் கண்களைத் நேருக்கு நேர் பார்த்தான். அந்தப் பார்வையில் இப்போது அலட்சியம் இல்லை, மாறாக ஒரு பெரும் நன்றி உணர்ச்சியும், ஆறுதலும் இருந்தது. வெண்மதி காட்டிய அந்தப் பக்குவம் ஆதித்யாவின் மனப் பாரத்தைச் சட்டென்று குறைத்தது போலிருந்தது. இருவருக்கும் இடையே இருந்த அந்த மௌனச் சுவர் இப்போது மெல்ல இடியத் தொடங்கியது.


"இனி நான் முகம் திருப்ப மாட்டேன் வெண்மதி..." என்று ஆதித்யா சொன்னபோது, அவனது குரலில் ஒரு புதிய நம்பிக்கை பிறந்தது.


அறைக்குள் ஒரு மெல்லிய விளக்கு மட்டும் எரிந்து கொண்டிருந்தது. வெண்மதி காட்டிய அந்தப் பக்குவமான பேச்சு ஆதித்யாவை நெகிழச் செய்தாலும், அவனது மனசாட்சி அவனை இன்னும் ஒரு சங்கிலியால் கட்டிப் போட்டிருந்தது. "இவ்வளவு அன்பை அள்ளித் தரும் இவளிடம், அந்தப் பாதகச் செயலை மறைப்பது இன்னும் பெரிய துரோகம்" என்று அவன் முடிவு செய்தான்.


ஆதித்யா மெல்லப் பேசத் தொடங்கினான். அவனது குரல் நடுக்கத்தில் கம்மியது. "வெண்மதி... நீ என்னை ஒரு நல்ல தந்தைன்னு சொன்ன இல்லையா? ஆனா அதுதான் உண்மை இல்லை. இந்த உலகத்துலேயே மிகக் கேவலமான ஒரு காரியத்தைச் செஞ்சவன் நான்."


வெண்மதி புரியாமல் அவனைப் பார்த்தாள். "என்ன சொல்றீங்க ஆதித்யா?"


ஆதித்யா தன் கைகளை இறுகப் பிடித்துக் கொண்டு, தரையைப் பார்த்தபடி சொல்லத் தொடங்கினான். "அன்று... என் மனைவி இறந்த பிறகு, என் சுயத்தை தொலைத்திருந்த நேரம், பயமும் என்னைச் சூழ்ந்திருந்த அந்த நேரத்துல, இந்தக் குழந்தையை ஒரு அந்நியன்கிட்ட பணத்துக்காக விக்கத் துணிஞ்சேன். ஆமா வெண்மதி... என் சொந்த ரத்தத்தை, என் மகனை, ஒரு சில காகித நோட்டுகளுக்காக விலை பேசினேன்."


அந்த அறைக்குள் ஒரு கணம் பிராணவாயுவே தீர்ந்துவிட்டது போன்ற ஒரு நிசப்தம் நிலவியது. வெண்மதி கேட்ட அந்த வார்த்தைகள் அவளது காதுகளைச் செவிடாக்குவது போல இருந்தது. அவளது கண்கள் விரிந்தன. கையில் இருந்த குழந்தையின் மெல்லிய அசைவு கூட அவளுக்கு இப்போது ஒரு பெரிய பாரமாகத் தெரிந்தது.


"என்ன... என்ன சொன்னீங்க?" - வெண்மதியின் குரல் இப்போது மென்மையாக இல்லை. அது ஒரு சீற்றத்தைப் போல வெளிப்பட்டது.


"ஆமா வெண்மதி... நான் ஒரு சண்டாளன். பணத்துக்காகப் பிள்ளையைத் தூக்கிக் கொடுத்தவன் நான்," என்று ஆதித்யா சொல்லி முடிப்பதற்குள், வெண்மதி பின்னால் ஒரு அடி எடுத்து வைத்தாள்.


அவளது முகத்தில் இப்போது தெரிந்த அந்த அதிர்ச்சி, மெல்ல மெல்ல ஒரு அருவருப்பாகவும், ஆழ்ந்த வெறுப்பாகவும் மாறியது. ஆதித்யா அவளை ஏறிட்டுப் பார்த்தான். ஆனால், அவளது அந்தப் பார்வை அவனைச் சுட்டுப் பொசுக்கியது. ஒரு மனிதன் இத்தனை கீழ்த்தரமாக இறங்க முடியுமா என்ற கேள்வியும், தான் ஒரு தேவதையாகக் கருதியவன் ஒரு மிருகமாகத் தெரிந்ததும் அவளை நிலைகுலையச் செய்தது.


"சீ..." என்று ஒரு ஒற்றைச் சொல்லில் அவள் தன் வெறுப்பைக் கக்கினாள். "உங்களைப் போய் ஒரு நல்ல மனுஷன்னு நினைச்சேனே... உங்களைப் போய் ஒரு தந்தைன்னு சொன்னேனே! உங்களை, நம்பி தானே மிருதுளா இந்த குழந்தையை விட்டுட்டு போனாள்..தன் பெத்த பிள்ளையையே விக்கத் துணிஞ்ச உங்களை, இந்த ஒரு நொடி கூட என்னால மனுஷனா பார்க்க முடியல."


வெண்மதியின் கண்கள் சிவந்தன. அவளது முகத்தில் தெரிந்த அந்த ஏளனமும், வெறுப்பும் ஆதித்யாவைச் சாகடித்தன. அவன் எதிர்பார்த்ததுதான், ஆனால் அதை நேரடியாக எதிர்கொள்ளும் வலி அவனுக்குத் தாங்க முடியாததாக இருந்தது. அவனது குற்ற உணர்வு இப்போது ஆயிரம் மடங்கு பெருகியது.


"வெண்மதி... எனக்குத் தெரியும்... நான் செய்தது..."


"பேசாதீங்க!" - அவள் கையை உயர்த்தி அவனைத் தடுத்தாள். "இந்தக் குழந்தைக்கு ஒரு ஆபத்து வந்தப்போ, நான் என் உயிரையே கொடுக்கத் துணிஞ்சேன். ஆனா நீங்க? நீங்க செஞ்சது பாவமே இல்லை ஆதித்யா... அது ஒரு மகா துரோகம். இப்போ எனக்குப் புரியுது, ஏன் நீங்க எங்க முன்னாடி தலைகுனிஞ்சு நின்னீங்கன்னு. அது கௌரவத்துக்காக இல்லை, உங்க கேவலமான புத்தியை எங்கே கண்டுபிடிச்சுடுவோமோங்கிற பயத்துல வந்த தலைகுனிவு!"


ஆதித்யா மீண்டும் தன் தலையைத் தாழ்த்திக் கொண்டான். இந்த முறை அவனால் அவளது முகத்தைப் பார்க்கவே முடியவில்லை. அவளது ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவனைச் சாட்டையால் அடிப்பது போல இருந்தது. வெண்மதி குழந்தையை இன்னும் இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டாள். "இனி உங்களை இந்தத் தம்பியோட நிழல் கூடத் தொடக்கூடாது. தயவுசெஞ்சு இங்கிருந்து போயிடுங்க," என்று அவள் சொல்லும்போது, அவளது குரலில் இருந்த அந்த வெறுப்பு ஆதித்யாவின் வாழ்நாள் முழுமைக்கும் ஒரு தண்டனையாக மாறியது.


அவன் செய்த அந்தப் பழைய ரகசியம் இப்போது ஒரு பெரும் சுவராக அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே உயர்ந்து நின்றது. ஆதித்யா அங்கிருந்து நகர முடியாமல், ஒரு குற்றவாளியைப் போல அந்த இருட்டில் கரைந்து போகத் துடித்தான்.