மதிய நேரத்து அமைதியை அந்த வீட்டின் அழைப்பு மணி கலைத்தது. ஆதித்யா அப்போதுதான் குழந்தையைத் தூங்க வைத்துவிட்டு ஹாலில் அமர்ந்திருந்தான். கதவைத் திறந்தவனுக்கு ஒரு நிமிடம் அதிர்ச்சியில் வார்த்தைகள் வரவில்லை. வாசலில் வெண்மதியின் அப்பாவும் அம்மாவும் கையில் சில பைகளுடன் நின்று கொண்டிருந்தார்கள்.
தங்கள் மகளைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆவலும், அதே சமயம் ஆதித்யாவின் மேல் இருந்த ஒரு மெல்லிய தயக்கமும் அவர்கள் முகத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.
"வா... வாங்க மாமா... அத்தை... உள்ள வாங்க," என்று பதற்றத்துடன் ஆதித்யா அவர்களை வரவேற்றான்.
சமையலறையில் இருந்த வெண்மதி, சத்தம் கேட்டு வெளியே வந்தாள். வாசலில் தன் பெற்றோரைப் பார்த்ததும் அவளுக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. "அப்பா... அம்மா... நீங்களா? சொல்லாம கொள்ளாம இப்படித் திடீர்னு?" என்று கேட்டபடி ஓடிச் சென்று அவர்கள் கையில் இருந்த பைகளை வாங்கினாள்.
"இல்லம்மா... உன்னைப் பார்த்து ரொம்ப நாளாச்சு. போன்ல பேசினாலும் நேர்ல பார்க்குற மாதிரி வருமா? அதான் கிளம்பி வந்துட்டோம்," என்றார் வெண்மதியின் அப்பா. அவரது பார்வை வீட்டை ஒருமுறை அளவிட்டது. வீடு சுத்தமாகவும், மங்கலகரமாகவும் இருப்பதைப் பார்த்ததும் அவரது மனதில் ஒரு நிம்மதி பரவியது.
வெண்மதியின் அம்மா நேராக வெண்மதியின் அருகில் சென்று, அவளது முகத்தை வருடினாள். "எப்படி இருக்கம்மா? உடம்பு தேறியிருக்கா? முகம் எல்லாம் ஒரு மாதிரி வாடிப் போயிருக்கே?" என்று ஒரு தாய்க்கே உரிய அக்கறையுடன் கேட்டாள்.
வெண்மதி மெல்லச் சிரித்தாள். "நான் நல்லா இருக்கேன்மா. நீங்க உட்காருங்க, காபி போட்டுட்டு வர்றேன்," என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்றாள்.
ஆதித்யா ஒரு ஓரமாக நின்று இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். வெண்மதியின் பெற்றோருக்குத் தங்கள் மகள் இங்கே ஒரு ராணியைப் போல வாழ்வதாகத் தெரிந்தாலும், அவனுக்கும் வெண்மதிக்கும் இடையே இருக்கும் அந்த 'நட்பு ரீதியான' தூரம் அவர்களுக்குத் தெரியாது. அவர்கள் முன்னால் ஒரு அந்நியனைப் போலத் தான் தெரிந்துவிடக் கூடாது என்பதில் ஆதித்யா எச்சரிக்கையாக இருந்தான்.
"தம்பி... தம்பி எப்படி இருக்கான்? தூங்குறானா?" என்று வெண்மதியின் அப்பா கேட்டார்.
"ஆமா மாமா... இப்பதான் தூங்குனான். நீங்க ரெஸ்ட் எடுங்க, அவன் எழுந்ததும் அவன்கிட்ட விளையாடலாம்," என்றான் ஆதித்யா மரியாதையுடன்.
வெண்மதி காபியுடன் வந்தாள். அவளது அப்பா காபியைப் பருகிக் கொண்டே, "வெண்மதி... ஆதித்யா தம்பி உன்னை நல்லா பார்த்துக்கறார் தானே? எந்தக் குறையும் இல்லையே?" என்று மெதுவான குரலில் கேட்டார்.
வெண்மதி ஒரு நிமிடம் ஆதித்யாவைப் பார்த்தாள். ஆதித்யாவின் கண்களில் ஒருவிதமான பயம் இருந்தது. ஒருவேளை தன் பழைய விஷயங்களைச் சொல்லிவிடுவாளோ என்ற அச்சம் அது. ஆனால் வெண்மதி மென்மையாகப் புன்னகைத்தாள்.
"என்னப்பா இப்படிப் கேட்டுட்டீங்க? அவர் என்னை ரொம்ப நல்லா பார்த்துக்கறார். எனக்கும் தம்பிக்கும் இந்த வீட்ல எந்தக் குறையும் இல்லை. நாங்க ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கோம்," என்றாள் உறுதியான குரலில்.
ஆதித்யாவுக்கு இப்போதுதான் மூச்சு வந்தது. வெண்மதி கொடுத்த அந்த நற்சான்றிதழ் அவனது மனப் பாரத்தைக் குறைத்தது. ஆனால், அவளது பெற்றோர் தங்கியிருக்கும் இந்தச் சில நாட்களில், தங்களுக்குள் இருக்கும் அந்த உண்மையான இடைவெளியை அவர்கள் கண்டுபிடித்து விடுவார்களோ என்ற தவிப்பு ஆதித்யாவை வாட்டியது.
வெண்மதியின் அம்மா மகளின் அறைக்குள் சென்று துணிகளை அடுக்கத் தொடங்கினாள். அங்கே இருக்கும் ஒவ்வொரு பொருளையும் அவள் உன்னிப்பாகக் கவனித்தாள். ஒரு தாயின் கண்களுக்குத் தன் மகளின் மனதில் இருக்கும் சின்னச் சின்ன மாற்றங்களைக் கூட எளிதாகக் கண்டுபிடித்துவிட முடியும். வெண்மதியின் அமைதிக்குப் பின்னால் ஏதோ ஒரு ரகசியம் இருப்பதை அவள் உணரத் தொடங்கினாள்.
மதிய உணவு முடிந்து ஆதித்யா குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு வெளியே சென்றிருந்தான். வீட்டில் அமைதி நிலவிய அந்தச் சமயம், வெண்மதியின் அம்மா மல்லிகா மெல்ல வெண்மதியின் அறைக்குள் நுழைந்தாள். வெண்மதி கட்டிலில் அமர்ந்து ஏதோ ஒரு புத்தகத்தைப் புரட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.
மல்லிகா மகளின் அருகே அமர்ந்து, அவளது கைகளைத் தன் கைகளில் மென்மையாகப் பற்றிக் கொண்டாள். ஒரு தாயின் ஸ்பரிசம் பட்டதும் வெண்மதியின் உள்ளுக்குள் ஏதோ ஒன்று அதிர்ந்தது.
"வெண்மதி... அம்மா கிட்ட எதையும் மறைக்காதே. இங்க எல்லாம் சரியாத்தான் நடக்குதா?" என்று மல்லிகா நேரடியாகக் கேட்டாள்.
வெண்மதி திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தாள். "என்னம்மா கேக்குறீங்க? எல்லாம் நல்லாதானே இருக்கு. ஆதித்யா என்னை நல்லாத்தானே பார்த்துக்கறார்."
"பார்க்குறதுக்கும், வாழ்றதுக்கும் வித்தியாசம் இருக்குடா," என்று மல்லிகா இடைமறித்தாள். "வெளியே இருந்து பார்க்குறவங்களுக்கு நீ ஒரு மகாராணி மாதிரி தெரியலாம். ஆனா, உன் கண்ணுல இருக்குற அந்தப் பழைய துடிப்பு இப்போ இல்லையே? ஆதித்யா தம்பி உன் மேல ரொம்ப மரியாதையா இருக்கார், உனக்கு வேண்டியதை எல்லாம் செய்றார். ஆனா, உங்க ரெண்டு பேருக்கும் இடையில ஒரு அந்நியத்தன்மை தெரியுதே? ஒரு கணவன் மனைவிகிட்ட இருக்குற அந்த நெருக்கம் ஏன் உங்ககிட்ட இல்ல?"
வெண்மதி மௌனமாகத் தலையைக் குனிந்து கொண்டாள். தன் அம்மாவின் கூர்மையான பார்வையில் இருந்து தப்பிக்க முடியாது என்று அவளுக்குத் தெரியும்.
"அம்மா... அது வந்து... எங்களுக்குள்ள ஒரு புரிதல் இருக்கு," என்று தட்டுத்தடுமாறிச் சொன்னாள் வெண்மதி.
"புரிதல்ங்கிறது வேற, இடைவெளிங்கிறது வேற வெண்மதி. நீங்க ஒருத்தரை ஒருத்தர் தொட்டுக்கூடப் பேசிக்கிறதில்லையே? அவர் ஒரு ரூம்ல, நீ ஒரு ரூம்ல இருக்குறது எனக்குத் தெரியாதுன்னு நினைச்சியா? கல்யாணம் ஆகி இத்தனை நாள் ஆகியும், இன்னும் ஏன் ஒருத்தரை ஒருத்தர் ஏத்துக்காம தள்ளி நிக்கிறீங்க? அவர் உன்னை ஏதும் கொடுமைப்படுத்துறாரா? இல்ல உன் மனசுல இன்னும் அந்தப் பழைய காயங்கள் ஆறலையா?" என்று மல்லிகா ஆதுரத்துடன் கேட்டாள்.
வெண்மதியின் கண்களில் நீர் முட்டியது. "அவர் ரொம்ப நல்லவர் அம்மா. என்னைத் தன் உயிருக்கு மேலா மதிக்கிறார். ஆனா... ஆனா எங்களுக்குள்ள ஒரு பழைய கசப்பு இருக்கு. அதைத் தாண்டி வர்றதுக்கு எங்களுக்கு இன்னும் காலமாகும். நாங்க இப்போ ஒரு நல்ல நண்பர்களா இருக்கோம். அதுவே எங்களுக்குப் போதுமானதுன்னு தோணுது," என்றாள் விம்மிக்கொண்டே.
மல்லிகா பெருமூச்சு விட்டார். "நட்புங்கிறது ஒரு அழகான விஷயம் தான் வெண்மதி. ஆனா, ஒரு குடும்பம்னு வரும்போது அந்த நட்பு மட்டும் போதாது. ஆதித்யா தம்பி தன் தப்பை உணர்ந்து இப்போ உனக்கு ஒரு அங்கீகாரம் கொடுத்திருக்கார். நீயும் அவரை மன்னிச்சு இங்க வந்துட்ட. அப்புறம் ஏன் இந்தச் சுவர்? ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் மனசைத் திறந்து பேசுங்கடா. காலம் ஓடிக்கிட்டே இருக்கும், ஆனா இந்தத் தனிமை உங்களை இன்னும் காயப்படுத்தும்."
வெண்மதி தன் அம்மாவின் மடியில் தலைசாய்த்துக் கொண்டாள். "எனக்கு பயமா இருக்கும்மா. அவரை முழுசா நம்பி நான் ஏமாந்துடுவேனோன்னு ஒரு பக்கம் பயம், இன்னொரு பக்கம் அவரோட குற்ற உணர்வை இன்னும் நான் முழுசா துடைக்கலையோன்னு ஒரு வருத்தம். ஆனா, நீங்க கவலைப்படாதீங்க... நாங்க சந்தோஷமாத்தான் இருக்கோம். இந்தத் தனிமை எங்களுக்கு ஒரு நிம்மதியைத் தருது," என்றாள்.
மல்லிகா அவளது தலையை வருடிக்கொடுத்தாளர். "சரிம்மா... உன் வாழ்க்கை உன் முடிவு. ஆனா ஒண்ணு மட்டும் ஞாபகம் வெச்சுக்கோ, வாழ்க்கைங்கிறது வாழ்றதுக்குத் தான், கடந்து போறதுக்கு இல்ல. சீக்கிரம் அந்தச் சுவரை உடைச்சுட்டு ஒருத்தரை ஒருத்தர் ஏத்துக்கோங்க. அப்போதான் இந்தக் குடும்பம் முழுமையடையும்," என்று அறிவுரை கூறினாள்.
வெண்மதி பதில் சொல்லவில்லை. ஆனால், அவளது மனதிற்குள் ஏதோ ஒரு மாற்றம் நிகழத் தொடங்கியது. தன் அம்மா சொன்ன அந்த 'முழுமை' என்ற வார்த்தை அவளைச் சிந்திக்க வைத்தது. ஆதித்யாவிடம் தான் காட்டும் அந்தத் தூரம் அவருக்கு இன்னும் ஒரு தண்டனையாக இருக்கிறதோ என்ற சந்தேகம் அவளுக்குள் எழுந்தது.
தங்கள் மகளைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆவலும், அதே சமயம் ஆதித்யாவின் மேல் இருந்த ஒரு மெல்லிய தயக்கமும் அவர்கள் முகத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.
"வா... வாங்க மாமா... அத்தை... உள்ள வாங்க," என்று பதற்றத்துடன் ஆதித்யா அவர்களை வரவேற்றான்.
சமையலறையில் இருந்த வெண்மதி, சத்தம் கேட்டு வெளியே வந்தாள். வாசலில் தன் பெற்றோரைப் பார்த்ததும் அவளுக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. "அப்பா... அம்மா... நீங்களா? சொல்லாம கொள்ளாம இப்படித் திடீர்னு?" என்று கேட்டபடி ஓடிச் சென்று அவர்கள் கையில் இருந்த பைகளை வாங்கினாள்.
"இல்லம்மா... உன்னைப் பார்த்து ரொம்ப நாளாச்சு. போன்ல பேசினாலும் நேர்ல பார்க்குற மாதிரி வருமா? அதான் கிளம்பி வந்துட்டோம்," என்றார் வெண்மதியின் அப்பா. அவரது பார்வை வீட்டை ஒருமுறை அளவிட்டது. வீடு சுத்தமாகவும், மங்கலகரமாகவும் இருப்பதைப் பார்த்ததும் அவரது மனதில் ஒரு நிம்மதி பரவியது.
வெண்மதியின் அம்மா நேராக வெண்மதியின் அருகில் சென்று, அவளது முகத்தை வருடினாள். "எப்படி இருக்கம்மா? உடம்பு தேறியிருக்கா? முகம் எல்லாம் ஒரு மாதிரி வாடிப் போயிருக்கே?" என்று ஒரு தாய்க்கே உரிய அக்கறையுடன் கேட்டாள்.
வெண்மதி மெல்லச் சிரித்தாள். "நான் நல்லா இருக்கேன்மா. நீங்க உட்காருங்க, காபி போட்டுட்டு வர்றேன்," என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்றாள்.
ஆதித்யா ஒரு ஓரமாக நின்று இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். வெண்மதியின் பெற்றோருக்குத் தங்கள் மகள் இங்கே ஒரு ராணியைப் போல வாழ்வதாகத் தெரிந்தாலும், அவனுக்கும் வெண்மதிக்கும் இடையே இருக்கும் அந்த 'நட்பு ரீதியான' தூரம் அவர்களுக்குத் தெரியாது. அவர்கள் முன்னால் ஒரு அந்நியனைப் போலத் தான் தெரிந்துவிடக் கூடாது என்பதில் ஆதித்யா எச்சரிக்கையாக இருந்தான்.
"தம்பி... தம்பி எப்படி இருக்கான்? தூங்குறானா?" என்று வெண்மதியின் அப்பா கேட்டார்.
"ஆமா மாமா... இப்பதான் தூங்குனான். நீங்க ரெஸ்ட் எடுங்க, அவன் எழுந்ததும் அவன்கிட்ட விளையாடலாம்," என்றான் ஆதித்யா மரியாதையுடன்.
வெண்மதி காபியுடன் வந்தாள். அவளது அப்பா காபியைப் பருகிக் கொண்டே, "வெண்மதி... ஆதித்யா தம்பி உன்னை நல்லா பார்த்துக்கறார் தானே? எந்தக் குறையும் இல்லையே?" என்று மெதுவான குரலில் கேட்டார்.
வெண்மதி ஒரு நிமிடம் ஆதித்யாவைப் பார்த்தாள். ஆதித்யாவின் கண்களில் ஒருவிதமான பயம் இருந்தது. ஒருவேளை தன் பழைய விஷயங்களைச் சொல்லிவிடுவாளோ என்ற அச்சம் அது. ஆனால் வெண்மதி மென்மையாகப் புன்னகைத்தாள்.
"என்னப்பா இப்படிப் கேட்டுட்டீங்க? அவர் என்னை ரொம்ப நல்லா பார்த்துக்கறார். எனக்கும் தம்பிக்கும் இந்த வீட்ல எந்தக் குறையும் இல்லை. நாங்க ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கோம்," என்றாள் உறுதியான குரலில்.
ஆதித்யாவுக்கு இப்போதுதான் மூச்சு வந்தது. வெண்மதி கொடுத்த அந்த நற்சான்றிதழ் அவனது மனப் பாரத்தைக் குறைத்தது. ஆனால், அவளது பெற்றோர் தங்கியிருக்கும் இந்தச் சில நாட்களில், தங்களுக்குள் இருக்கும் அந்த உண்மையான இடைவெளியை அவர்கள் கண்டுபிடித்து விடுவார்களோ என்ற தவிப்பு ஆதித்யாவை வாட்டியது.
வெண்மதியின் அம்மா மகளின் அறைக்குள் சென்று துணிகளை அடுக்கத் தொடங்கினாள். அங்கே இருக்கும் ஒவ்வொரு பொருளையும் அவள் உன்னிப்பாகக் கவனித்தாள். ஒரு தாயின் கண்களுக்குத் தன் மகளின் மனதில் இருக்கும் சின்னச் சின்ன மாற்றங்களைக் கூட எளிதாகக் கண்டுபிடித்துவிட முடியும். வெண்மதியின் அமைதிக்குப் பின்னால் ஏதோ ஒரு ரகசியம் இருப்பதை அவள் உணரத் தொடங்கினாள்.
மதிய உணவு முடிந்து ஆதித்யா குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு வெளியே சென்றிருந்தான். வீட்டில் அமைதி நிலவிய அந்தச் சமயம், வெண்மதியின் அம்மா மல்லிகா மெல்ல வெண்மதியின் அறைக்குள் நுழைந்தாள். வெண்மதி கட்டிலில் அமர்ந்து ஏதோ ஒரு புத்தகத்தைப் புரட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.
மல்லிகா மகளின் அருகே அமர்ந்து, அவளது கைகளைத் தன் கைகளில் மென்மையாகப் பற்றிக் கொண்டாள். ஒரு தாயின் ஸ்பரிசம் பட்டதும் வெண்மதியின் உள்ளுக்குள் ஏதோ ஒன்று அதிர்ந்தது.
"வெண்மதி... அம்மா கிட்ட எதையும் மறைக்காதே. இங்க எல்லாம் சரியாத்தான் நடக்குதா?" என்று மல்லிகா நேரடியாகக் கேட்டாள்.
வெண்மதி திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தாள். "என்னம்மா கேக்குறீங்க? எல்லாம் நல்லாதானே இருக்கு. ஆதித்யா என்னை நல்லாத்தானே பார்த்துக்கறார்."
"பார்க்குறதுக்கும், வாழ்றதுக்கும் வித்தியாசம் இருக்குடா," என்று மல்லிகா இடைமறித்தாள். "வெளியே இருந்து பார்க்குறவங்களுக்கு நீ ஒரு மகாராணி மாதிரி தெரியலாம். ஆனா, உன் கண்ணுல இருக்குற அந்தப் பழைய துடிப்பு இப்போ இல்லையே? ஆதித்யா தம்பி உன் மேல ரொம்ப மரியாதையா இருக்கார், உனக்கு வேண்டியதை எல்லாம் செய்றார். ஆனா, உங்க ரெண்டு பேருக்கும் இடையில ஒரு அந்நியத்தன்மை தெரியுதே? ஒரு கணவன் மனைவிகிட்ட இருக்குற அந்த நெருக்கம் ஏன் உங்ககிட்ட இல்ல?"
வெண்மதி மௌனமாகத் தலையைக் குனிந்து கொண்டாள். தன் அம்மாவின் கூர்மையான பார்வையில் இருந்து தப்பிக்க முடியாது என்று அவளுக்குத் தெரியும்.
"அம்மா... அது வந்து... எங்களுக்குள்ள ஒரு புரிதல் இருக்கு," என்று தட்டுத்தடுமாறிச் சொன்னாள் வெண்மதி.
"புரிதல்ங்கிறது வேற, இடைவெளிங்கிறது வேற வெண்மதி. நீங்க ஒருத்தரை ஒருத்தர் தொட்டுக்கூடப் பேசிக்கிறதில்லையே? அவர் ஒரு ரூம்ல, நீ ஒரு ரூம்ல இருக்குறது எனக்குத் தெரியாதுன்னு நினைச்சியா? கல்யாணம் ஆகி இத்தனை நாள் ஆகியும், இன்னும் ஏன் ஒருத்தரை ஒருத்தர் ஏத்துக்காம தள்ளி நிக்கிறீங்க? அவர் உன்னை ஏதும் கொடுமைப்படுத்துறாரா? இல்ல உன் மனசுல இன்னும் அந்தப் பழைய காயங்கள் ஆறலையா?" என்று மல்லிகா ஆதுரத்துடன் கேட்டாள்.
வெண்மதியின் கண்களில் நீர் முட்டியது. "அவர் ரொம்ப நல்லவர் அம்மா. என்னைத் தன் உயிருக்கு மேலா மதிக்கிறார். ஆனா... ஆனா எங்களுக்குள்ள ஒரு பழைய கசப்பு இருக்கு. அதைத் தாண்டி வர்றதுக்கு எங்களுக்கு இன்னும் காலமாகும். நாங்க இப்போ ஒரு நல்ல நண்பர்களா இருக்கோம். அதுவே எங்களுக்குப் போதுமானதுன்னு தோணுது," என்றாள் விம்மிக்கொண்டே.
மல்லிகா பெருமூச்சு விட்டார். "நட்புங்கிறது ஒரு அழகான விஷயம் தான் வெண்மதி. ஆனா, ஒரு குடும்பம்னு வரும்போது அந்த நட்பு மட்டும் போதாது. ஆதித்யா தம்பி தன் தப்பை உணர்ந்து இப்போ உனக்கு ஒரு அங்கீகாரம் கொடுத்திருக்கார். நீயும் அவரை மன்னிச்சு இங்க வந்துட்ட. அப்புறம் ஏன் இந்தச் சுவர்? ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் மனசைத் திறந்து பேசுங்கடா. காலம் ஓடிக்கிட்டே இருக்கும், ஆனா இந்தத் தனிமை உங்களை இன்னும் காயப்படுத்தும்."
வெண்மதி தன் அம்மாவின் மடியில் தலைசாய்த்துக் கொண்டாள். "எனக்கு பயமா இருக்கும்மா. அவரை முழுசா நம்பி நான் ஏமாந்துடுவேனோன்னு ஒரு பக்கம் பயம், இன்னொரு பக்கம் அவரோட குற்ற உணர்வை இன்னும் நான் முழுசா துடைக்கலையோன்னு ஒரு வருத்தம். ஆனா, நீங்க கவலைப்படாதீங்க... நாங்க சந்தோஷமாத்தான் இருக்கோம். இந்தத் தனிமை எங்களுக்கு ஒரு நிம்மதியைத் தருது," என்றாள்.
மல்லிகா அவளது தலையை வருடிக்கொடுத்தாளர். "சரிம்மா... உன் வாழ்க்கை உன் முடிவு. ஆனா ஒண்ணு மட்டும் ஞாபகம் வெச்சுக்கோ, வாழ்க்கைங்கிறது வாழ்றதுக்குத் தான், கடந்து போறதுக்கு இல்ல. சீக்கிரம் அந்தச் சுவரை உடைச்சுட்டு ஒருத்தரை ஒருத்தர் ஏத்துக்கோங்க. அப்போதான் இந்தக் குடும்பம் முழுமையடையும்," என்று அறிவுரை கூறினாள்.
வெண்மதி பதில் சொல்லவில்லை. ஆனால், அவளது மனதிற்குள் ஏதோ ஒரு மாற்றம் நிகழத் தொடங்கியது. தன் அம்மா சொன்ன அந்த 'முழுமை' என்ற வார்த்தை அவளைச் சிந்திக்க வைத்தது. ஆதித்யாவிடம் தான் காட்டும் அந்தத் தூரம் அவருக்கு இன்னும் ஒரு தண்டனையாக இருக்கிறதோ என்ற சந்தேகம் அவளுக்குள் எழுந்தது.
