காலம் ஒரு நதியைப் போல ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஆதித்யா தன் காலடியில் விழுந்து மன்னிப்பு கேட்ட அந்த இரவிற்குப் பிறகு, அந்த வீட்டில் நிலவிய அமைதி ஒரு புதிய அர்த்தத்தைப் பெற்றது. அதுவரை குற்ற உணர்வாலும், தியாக உணர்வாலும் பாரமாக இருந்த அந்த மௌனம், இப்போது ஒரு ஆழமான புரிதலாகவும், முதிர்ச்சியான நட்பாகவும் மாறியிருந்தது.
ஆதித்யா வெண்மதியை ஒரு 'தேவதை' என்றோ, 'தியாகி' என்றோ உயர்த்தி வைத்துப் பார்க்கவில்லை. அவளை ஒரு சக மனிதராக, தன் அத்தனை பலவீனங்களையும் அறிந்த ஒரு உன்னதத் தோழியாக ஏற்கத் தொடங்கினான். அவனது அத்தனை தயக்கங்களையும், பயங்களையும் அவள் புன்னகையோடு கடந்து வந்த விதம், அவனுக்குள் இருந்த அந்தப் பழைய ஆதித்யாவை மெல்ல மெல்ல உருமாற்றியது.
வெண்மதி எதையும் அவசரப்படுத்தவில்லை. அவள் ஆதித்யாவின் மனதிற்குள் இருக்கும் அந்தப் பழைய நினைவுகளின் ஆழத்தை அறிந்திருந்தாள். ஒரு பெண்ணாக அவளுக்குள் சில ஆசைகள், சில எதிர்பார்ப்புகள் இருந்தாலும், அவற்றை அவள் ஒருபோதும் ஆதித்யாவிடம் திணிக்கவில்லை. "அன்புங்கிறது கட்டாயப்படுத்தி வாங்குறது இல்ல, அது தானா மலரணும்" என்று அவள் நம்பினாள்.
அவள் தன் காதலை, தன் அர்ப்பணிப்பை அந்தச் சிறுவனின் சிரிப்பிலும், ஆதித்யாவுக்குச் செய்யும் சின்னச் சின்ன பணிவிடைகளிலும் மௌனமாக வெளிப்படுத்தினாள். "என்றாவது ஒரு நாள்... இந்தத் தோழமைக்கு அப்பால், அவரோட மனசுல எனக்குன்னு ஒரு தனி இடம் கிடைக்கும். அந்தச் சந்தோஷத்துக்காக நான் எத்தனை காலம் வேணாலும் காத்திருப்பேன்," என்ற ஒரு மெல்லிய நம்பிக்கை அவளது கண்களில் எப்போதும் மின்னிக்கொண்டிருந்தது. அந்த நம்பிக்கைதான் அவளை ஒவ்வொரு நாளும் உற்சாகத்தோடு வாழ வைத்தது.
அன்று மாலை, சூரியன் மறையும் அந்தப் பொன்னிற அந்திப் பொழுது. வானம் முழுவதும் ஆரஞ்சு மற்றும் ஊதா நிறங்கள் கலந்து ஒரு ஓவியம் போலக் காட்சியளித்தது. ஆதித்யா தோட்டத்திலிருந்த பெஞ்சில் அமர்ந்து, ஏதோ ஒரு புத்தகத்தைப் படித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது முகம் இப்போது மிகவும் நிம்மதியாகத் தெரிந்தது. பழைய கவலைகளின் வடுக்கள் மறைந்து, ஒரு முதிர்ச்சியான அமைதி குடிகொண்டிருந்தது.
வெண்மதி காபியுடன் அங்கே வந்தாள். அவள் காபியைக் கொடுத்துவிட்டு அவனருகே அமர்ந்தாள். அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே ஒரு சுகமான மௌனம் நிலவியது. அந்த மௌனத்தில் ஆயிரம் வார்த்தைகள் இருந்தன. ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துப் புன்னகைத்துக் கொண்டனர்.
"என்ன யோசிக்கிறீங்க?" என்று வெண்மதி மெல்லக் கேட்டாள்.
ஆதித்யா புத்தகத்தை மூடி வைத்துவிட்டு, அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தான். "வாழ்க்கை எவ்வளவு விசித்திரமானதுன்னு யோசிச்சேன் வெண்மதி. ஒரு காலத்துல நான் எல்லாம் முடிஞ்சு போச்சுன்னு நினைச்சேன். ஆனா, இப்போ... இப்போ எனக்குள்ள ஒரு முழுமை தெரியுது. இதுக்குக் காரணம் நீ மட்டும்தான்," என்றான் ஆதித்யா.
வெண்மதி புன்னகைத்தாள். "நாம இப்போ ஒரு நல்ல நண்பர்களா இருக்கோம், அதுவே எனக்குப் போதும் ஆதித்யா," என்றாள்.
"நண்பர்கள் மட்டும் இல்ல வெண்மதி... அதையும் தாண்டிய ஒரு உன்னதமான பந்தம் நமக்கிடையில இருக்கு. நீ என் 'தோழி' மட்டுமில்ல, என் வாழ்வின் சரிபாதி; என் குழந்தைக்குத் தாய். இந்த அங்கீகாரம் எனக்குள்ள ஒரு பெரிய மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்திருக்கு," என்று ஆதித்யா அவளது கைகளைப் பற்றிக்கொண்டான்.
அந்த நொடி, அந்தச் சிறுவன் எங்கிருந்தோ ஓடி வந்து, "நானும்... நானும்!" என்று கத்திக்கொண்டு இருவரின் நடுவிலும் புகுந்து கொண்டான். அவனது முகத்தில் இருந்த அந்த மழலைச் சிரிப்பு, அவர்களின் அத்தனை கவலைகளையும் துடைத்து எறிந்தது. ஆதித்யா ஒருபுறம், வெண்மதி மறுபுறம் என இருவரும் அந்தச் சிறுவனை அணைத்துக் கொண்டனர்.
அவர்கள் மூவரும் ஒரு குடும்பமாக, ஒரு பிணைப்பாக அங்கே நின்றனர். அவர்களின் நிழல்கள் ஒன்றாக இணைந்து தரையில் ஒரு அழகான சித்திரத்தை உருவாக்கின. அது ஒரு மீட்சியின், ஒரு புதிய தொடக்கத்தின் அடையாளம்.
சற்றுத் தொலைவில், வீட்டின் வராண்டாவில் இருந்த ஒரு மேஜையில் மிருதுளாவின் புகைப்படம் வைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்தப் புகைப்படத்தில் இருந்த மிருதுளா, அங்கே தோட்டத்தில் தன் கணவனும், தன் மகனும் வெண்மதியின் அரவணைப்பில் சந்தோஷமாக இருப்பதைக் கண்டு புன்னகைப்பது போலத் தெரிந்தது.
அந்தப் புன்னகையில் ஒரு பேரமைதி இருந்தது. அது ஒரு ஆசி. "என் கடமையை நீ ஏற்றுக்கொண்டாய் வெண்மதி. என் குடும்பத்தை நீ காப்பாற்றிவிட்டாய். இனி அவர்கள் உன் பொறுப்பு" என்று அவள் மௌனமாகச் சொல்வது போல இருந்தது அந்தப் புன்னகை. அவளது ஆன்மா இப்போது சாந்தியடைந்திருந்தது. தன் கணவனின் குற்ற உணர்வும், மகனின் அனாதைத்தனமும் வெண்மதியின் அன்பால் துடைக்கப்பட்டுவிட்டன என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.
ஆதித்யா மிருதுளாவின் புகைப்படத்தை நோக்கி ஒரு நிமிடம் பார்த்தான். அவனது கண்களில் இப்போது துயரம் இல்லை, மாறாக ஒரு நன்றி உணர்ச்சி இருந்தது. "என்னை மன்னிச்சுடு மிருதுளா... நான் உன்னை மறக்கல, ஆனா என் வாழ்க்கையை நான் தொடர வேண்டியிருக்கு. வெண்மதி எனக்குக் கொடுத்திருக்கிற இந்த அன்பு, உன்னோட அன்புக்கு ஒரு தொடர்ச்சி தான்," என்று அவன் மனதிற்குள் சொல்லிக்கொண்டான்.
வெண்மதி ஆதித்யாவின் பார்வையைப் புரிந்துகொண்டாள். அவள் மிருதுளாவின் புகைப்படத்தை நோக்கி கைகளைக் கூப்பி வணங்கினாள். "உங்க இடத்தைக் கேட்கல மிருதுளா... ஆனா, உங்க குடும்பத்தை நான் என் உயிருக்கு மேலா பார்த்துப்பேன். இது என் சத்தியம்," என்று அவள் மௌனமாக வாக்குறுதி அளித்தாள்.
இப்போது அவர்கள் மூவரும் ஒருவராக இணைந்திருந்தார்கள். அந்தச் சிறுவன் இருவரின் கைகளையும் பிடித்துக் கொண்டு நடுவில் துள்ளிக் குதித்து விளையாடினான். தன் தாயும் தந்தையும் தன்னிடம் இத்தனை நெருக்கமாக இருப்பதைக் கண்டு அந்தப் பிள்ளைக்கு அத்தனை மகிழ்ச்சி. அவனது சிரிப்பு சத்தம் அந்தத் தோட்டம் முழுவதையும் ஒரு சொர்க்கமாக மாற்றியது.
அந்தப் பிள்ளையின் மகிழ்ச்சியைப் பார்த்தபோது, ஆதித்யாவுக்கும் வெண்மதிக்கும் இடையே இருந்த அத்தனை தடைகளும் உடைந்து போயின. அவர்கள் இருவருமே ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். அந்தப் பார்வையில் ஆயிரம் வார்த்தைகள் இருந்தன.
ஆதித்யாவின் கண்கள் பனித்தன. அந்த நீர்த்துளிகள் துயரத்தினால் வந்தவை அல்ல, மாறாகத் தான் இழந்த சொர்க்கத்தை மீண்டும் அடைந்துவிட்டோம் என்ற ஆனந்தத்தால் வந்தவை. வெண்மதியின் கண்களும் அதே சமயம் கலங்கின. அவளது கண்களில் இருந்த அந்த நீர், அவளது தியாகத்திற்கும், பொறுமைக்கும் கிடைத்த வெற்றியாகத் தெரிந்தது.
இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் கண்களால் பேசிக்கொண்டனர். "இனி நாம் பிரிய மாட்டோம்" என்ற உறுதி அந்தப் பார்வையில் இருந்தது. ஆதித்யா மெல்ல வெண்மதியின் கைகளைத் தன் கைகளால் பற்றினான். அது வெறும் தீண்டல் அல்ல; அது ஒரு புதிய ஒப்பந்தம். இனி வரும் காலங்களில் ஒருவருக்கொருவர் துணையாகவும், இந்தக் குழந்தையின் எதிர்காலத்திற்குப் பாதுகாப்பாகவும் இருப்போம் என்ற சத்தியம் அது.
குழந்தை அவர்கள் இருவரையும் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டது. ஆதித்யா ஒருபுறம், வெண்மதி மறுபுறம் என அந்தச் சிறுவன் அவர்களின் அன்பில் நனைந்தான். ஒரு தந்தையின் அரவணைப்பும், ஒரு தாயின் அரவணைப்பும் ஒரே நேரத்தில் அந்தப் பிள்ளைக்குக் கிடைத்தபோது, அவனது உலகம் முழுமையடைந்தது.
காதல் என்பது வெறும் கவர்ச்சியோ, உடமைகளோ அல்ல. அது ஒருவருக்கொருவர் கொடுக்கும் மரியாதை, புரிதல் மற்றும் எல்லையற்ற நட்பு. அந்த நட்பு தான் ஆதித்யாவையும் வெண்மதியையும் இத்தனை காலம் இணைத்து வைத்திருக்கிறது. அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் முழுமையாக ஏற்கவில்லை என்றாலும், ஒருவரை ஒருவர் ஒருபோதும் கைவிடப் போவதில்லை என்ற அந்த உறுதிதான் அவர்களின் புதிய காதல்.
அந்தப் பொன்னிற அந்திப் பொழுதில், ஆதித்யாவும் வெண்மதியும் தங்கள் புதிய உலகத்தில் முதல் அடியை எடுத்து வைத்தார்கள். அங்கே பழைய கசப்புகள் இல்லை, மறைக்கப்பட்ட ரகசியங்கள் இல்லை. அங்கே இருந்தது வெறும் அன்பும், ஒருவருக்கொருவர் செய்து கொண்ட தியாகத்தின் மதிப்பும் மட்டுமே. அவர்கள் மூவரும் ஒரு குடும்பமாக, ஒரு உன்னத நண்பர்களாக தங்கள் வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்தார்கள். அவர்களின் உலகம் சிறியது, ஆனால் அதில் இருந்த அன்பு மிகப்பெரியது. மிருதுளாவின் புன்னகை அவர்களுக்கு ஒரு என்றும் அழியாத ஆசியாக அமைந்தது.
ஆதித்யா வெண்மதியை ஒரு 'தேவதை' என்றோ, 'தியாகி' என்றோ உயர்த்தி வைத்துப் பார்க்கவில்லை. அவளை ஒரு சக மனிதராக, தன் அத்தனை பலவீனங்களையும் அறிந்த ஒரு உன்னதத் தோழியாக ஏற்கத் தொடங்கினான். அவனது அத்தனை தயக்கங்களையும், பயங்களையும் அவள் புன்னகையோடு கடந்து வந்த விதம், அவனுக்குள் இருந்த அந்தப் பழைய ஆதித்யாவை மெல்ல மெல்ல உருமாற்றியது.
வெண்மதி எதையும் அவசரப்படுத்தவில்லை. அவள் ஆதித்யாவின் மனதிற்குள் இருக்கும் அந்தப் பழைய நினைவுகளின் ஆழத்தை அறிந்திருந்தாள். ஒரு பெண்ணாக அவளுக்குள் சில ஆசைகள், சில எதிர்பார்ப்புகள் இருந்தாலும், அவற்றை அவள் ஒருபோதும் ஆதித்யாவிடம் திணிக்கவில்லை. "அன்புங்கிறது கட்டாயப்படுத்தி வாங்குறது இல்ல, அது தானா மலரணும்" என்று அவள் நம்பினாள்.
அவள் தன் காதலை, தன் அர்ப்பணிப்பை அந்தச் சிறுவனின் சிரிப்பிலும், ஆதித்யாவுக்குச் செய்யும் சின்னச் சின்ன பணிவிடைகளிலும் மௌனமாக வெளிப்படுத்தினாள். "என்றாவது ஒரு நாள்... இந்தத் தோழமைக்கு அப்பால், அவரோட மனசுல எனக்குன்னு ஒரு தனி இடம் கிடைக்கும். அந்தச் சந்தோஷத்துக்காக நான் எத்தனை காலம் வேணாலும் காத்திருப்பேன்," என்ற ஒரு மெல்லிய நம்பிக்கை அவளது கண்களில் எப்போதும் மின்னிக்கொண்டிருந்தது. அந்த நம்பிக்கைதான் அவளை ஒவ்வொரு நாளும் உற்சாகத்தோடு வாழ வைத்தது.
அன்று மாலை, சூரியன் மறையும் அந்தப் பொன்னிற அந்திப் பொழுது. வானம் முழுவதும் ஆரஞ்சு மற்றும் ஊதா நிறங்கள் கலந்து ஒரு ஓவியம் போலக் காட்சியளித்தது. ஆதித்யா தோட்டத்திலிருந்த பெஞ்சில் அமர்ந்து, ஏதோ ஒரு புத்தகத்தைப் படித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது முகம் இப்போது மிகவும் நிம்மதியாகத் தெரிந்தது. பழைய கவலைகளின் வடுக்கள் மறைந்து, ஒரு முதிர்ச்சியான அமைதி குடிகொண்டிருந்தது.
வெண்மதி காபியுடன் அங்கே வந்தாள். அவள் காபியைக் கொடுத்துவிட்டு அவனருகே அமர்ந்தாள். அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே ஒரு சுகமான மௌனம் நிலவியது. அந்த மௌனத்தில் ஆயிரம் வார்த்தைகள் இருந்தன. ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துப் புன்னகைத்துக் கொண்டனர்.
"என்ன யோசிக்கிறீங்க?" என்று வெண்மதி மெல்லக் கேட்டாள்.
ஆதித்யா புத்தகத்தை மூடி வைத்துவிட்டு, அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தான். "வாழ்க்கை எவ்வளவு விசித்திரமானதுன்னு யோசிச்சேன் வெண்மதி. ஒரு காலத்துல நான் எல்லாம் முடிஞ்சு போச்சுன்னு நினைச்சேன். ஆனா, இப்போ... இப்போ எனக்குள்ள ஒரு முழுமை தெரியுது. இதுக்குக் காரணம் நீ மட்டும்தான்," என்றான் ஆதித்யா.
வெண்மதி புன்னகைத்தாள். "நாம இப்போ ஒரு நல்ல நண்பர்களா இருக்கோம், அதுவே எனக்குப் போதும் ஆதித்யா," என்றாள்.
"நண்பர்கள் மட்டும் இல்ல வெண்மதி... அதையும் தாண்டிய ஒரு உன்னதமான பந்தம் நமக்கிடையில இருக்கு. நீ என் 'தோழி' மட்டுமில்ல, என் வாழ்வின் சரிபாதி; என் குழந்தைக்குத் தாய். இந்த அங்கீகாரம் எனக்குள்ள ஒரு பெரிய மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்திருக்கு," என்று ஆதித்யா அவளது கைகளைப் பற்றிக்கொண்டான்.
அந்த நொடி, அந்தச் சிறுவன் எங்கிருந்தோ ஓடி வந்து, "நானும்... நானும்!" என்று கத்திக்கொண்டு இருவரின் நடுவிலும் புகுந்து கொண்டான். அவனது முகத்தில் இருந்த அந்த மழலைச் சிரிப்பு, அவர்களின் அத்தனை கவலைகளையும் துடைத்து எறிந்தது. ஆதித்யா ஒருபுறம், வெண்மதி மறுபுறம் என இருவரும் அந்தச் சிறுவனை அணைத்துக் கொண்டனர்.
அவர்கள் மூவரும் ஒரு குடும்பமாக, ஒரு பிணைப்பாக அங்கே நின்றனர். அவர்களின் நிழல்கள் ஒன்றாக இணைந்து தரையில் ஒரு அழகான சித்திரத்தை உருவாக்கின. அது ஒரு மீட்சியின், ஒரு புதிய தொடக்கத்தின் அடையாளம்.
சற்றுத் தொலைவில், வீட்டின் வராண்டாவில் இருந்த ஒரு மேஜையில் மிருதுளாவின் புகைப்படம் வைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்தப் புகைப்படத்தில் இருந்த மிருதுளா, அங்கே தோட்டத்தில் தன் கணவனும், தன் மகனும் வெண்மதியின் அரவணைப்பில் சந்தோஷமாக இருப்பதைக் கண்டு புன்னகைப்பது போலத் தெரிந்தது.
அந்தப் புன்னகையில் ஒரு பேரமைதி இருந்தது. அது ஒரு ஆசி. "என் கடமையை நீ ஏற்றுக்கொண்டாய் வெண்மதி. என் குடும்பத்தை நீ காப்பாற்றிவிட்டாய். இனி அவர்கள் உன் பொறுப்பு" என்று அவள் மௌனமாகச் சொல்வது போல இருந்தது அந்தப் புன்னகை. அவளது ஆன்மா இப்போது சாந்தியடைந்திருந்தது. தன் கணவனின் குற்ற உணர்வும், மகனின் அனாதைத்தனமும் வெண்மதியின் அன்பால் துடைக்கப்பட்டுவிட்டன என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.
ஆதித்யா மிருதுளாவின் புகைப்படத்தை நோக்கி ஒரு நிமிடம் பார்த்தான். அவனது கண்களில் இப்போது துயரம் இல்லை, மாறாக ஒரு நன்றி உணர்ச்சி இருந்தது. "என்னை மன்னிச்சுடு மிருதுளா... நான் உன்னை மறக்கல, ஆனா என் வாழ்க்கையை நான் தொடர வேண்டியிருக்கு. வெண்மதி எனக்குக் கொடுத்திருக்கிற இந்த அன்பு, உன்னோட அன்புக்கு ஒரு தொடர்ச்சி தான்," என்று அவன் மனதிற்குள் சொல்லிக்கொண்டான்.
வெண்மதி ஆதித்யாவின் பார்வையைப் புரிந்துகொண்டாள். அவள் மிருதுளாவின் புகைப்படத்தை நோக்கி கைகளைக் கூப்பி வணங்கினாள். "உங்க இடத்தைக் கேட்கல மிருதுளா... ஆனா, உங்க குடும்பத்தை நான் என் உயிருக்கு மேலா பார்த்துப்பேன். இது என் சத்தியம்," என்று அவள் மௌனமாக வாக்குறுதி அளித்தாள்.
இப்போது அவர்கள் மூவரும் ஒருவராக இணைந்திருந்தார்கள். அந்தச் சிறுவன் இருவரின் கைகளையும் பிடித்துக் கொண்டு நடுவில் துள்ளிக் குதித்து விளையாடினான். தன் தாயும் தந்தையும் தன்னிடம் இத்தனை நெருக்கமாக இருப்பதைக் கண்டு அந்தப் பிள்ளைக்கு அத்தனை மகிழ்ச்சி. அவனது சிரிப்பு சத்தம் அந்தத் தோட்டம் முழுவதையும் ஒரு சொர்க்கமாக மாற்றியது.
அந்தப் பிள்ளையின் மகிழ்ச்சியைப் பார்த்தபோது, ஆதித்யாவுக்கும் வெண்மதிக்கும் இடையே இருந்த அத்தனை தடைகளும் உடைந்து போயின. அவர்கள் இருவருமே ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். அந்தப் பார்வையில் ஆயிரம் வார்த்தைகள் இருந்தன.
ஆதித்யாவின் கண்கள் பனித்தன. அந்த நீர்த்துளிகள் துயரத்தினால் வந்தவை அல்ல, மாறாகத் தான் இழந்த சொர்க்கத்தை மீண்டும் அடைந்துவிட்டோம் என்ற ஆனந்தத்தால் வந்தவை. வெண்மதியின் கண்களும் அதே சமயம் கலங்கின. அவளது கண்களில் இருந்த அந்த நீர், அவளது தியாகத்திற்கும், பொறுமைக்கும் கிடைத்த வெற்றியாகத் தெரிந்தது.
இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் கண்களால் பேசிக்கொண்டனர். "இனி நாம் பிரிய மாட்டோம்" என்ற உறுதி அந்தப் பார்வையில் இருந்தது. ஆதித்யா மெல்ல வெண்மதியின் கைகளைத் தன் கைகளால் பற்றினான். அது வெறும் தீண்டல் அல்ல; அது ஒரு புதிய ஒப்பந்தம். இனி வரும் காலங்களில் ஒருவருக்கொருவர் துணையாகவும், இந்தக் குழந்தையின் எதிர்காலத்திற்குப் பாதுகாப்பாகவும் இருப்போம் என்ற சத்தியம் அது.
குழந்தை அவர்கள் இருவரையும் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டது. ஆதித்யா ஒருபுறம், வெண்மதி மறுபுறம் என அந்தச் சிறுவன் அவர்களின் அன்பில் நனைந்தான். ஒரு தந்தையின் அரவணைப்பும், ஒரு தாயின் அரவணைப்பும் ஒரே நேரத்தில் அந்தப் பிள்ளைக்குக் கிடைத்தபோது, அவனது உலகம் முழுமையடைந்தது.
காதல் என்பது வெறும் கவர்ச்சியோ, உடமைகளோ அல்ல. அது ஒருவருக்கொருவர் கொடுக்கும் மரியாதை, புரிதல் மற்றும் எல்லையற்ற நட்பு. அந்த நட்பு தான் ஆதித்யாவையும் வெண்மதியையும் இத்தனை காலம் இணைத்து வைத்திருக்கிறது. அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் முழுமையாக ஏற்கவில்லை என்றாலும், ஒருவரை ஒருவர் ஒருபோதும் கைவிடப் போவதில்லை என்ற அந்த உறுதிதான் அவர்களின் புதிய காதல்.
அந்தப் பொன்னிற அந்திப் பொழுதில், ஆதித்யாவும் வெண்மதியும் தங்கள் புதிய உலகத்தில் முதல் அடியை எடுத்து வைத்தார்கள். அங்கே பழைய கசப்புகள் இல்லை, மறைக்கப்பட்ட ரகசியங்கள் இல்லை. அங்கே இருந்தது வெறும் அன்பும், ஒருவருக்கொருவர் செய்து கொண்ட தியாகத்தின் மதிப்பும் மட்டுமே. அவர்கள் மூவரும் ஒரு குடும்பமாக, ஒரு உன்னத நண்பர்களாக தங்கள் வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்தார்கள். அவர்களின் உலகம் சிறியது, ஆனால் அதில் இருந்த அன்பு மிகப்பெரியது. மிருதுளாவின் புன்னகை அவர்களுக்கு ஒரு என்றும் அழியாத ஆசியாக அமைந்தது.
