ஆதித்யாவும் மிருதுளாவும் அந்தச் சிறிய வாடகை வீட்டில் தங்களின் மகிழ்ச்சியான உலகத்தை உருவாக்கி வைத்திருந்தாலும், வெளி உலகம் அவர்களை விடத் தயாராக இல்லை. அவர்கள் இருவரும் தங்களை மீறி வளர்ந்து விடுவார்களோ என்ற அச்சமும், கௌரவப் பிரச்சினையும் இரு வீட்டாரையும் மீண்டும் ஒருமுறை அவர்களை நோக்கித் திருப்பியது.
ஆதித்யாவின் தந்தை ராஜசேகர், தன் மகன் ஒரு சாதாரண வேலையில் சேர்ந்து கஷ்டப்படுவதைக் கேள்விப்பட்டு ஆத்திரமடைந்தார். ஆதித்யா தன்னிடம் மண்டியிட்டு மன்னிப்பு கேட்பான் என்று எதிர்பார்த்த அவருக்கு, ஆதித்யாவின் உழைப்பு ஒரு சவாலாகத் தெரிந்தது. அவர் தனது அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி ஆதித்யா வேலை செய்யும் நிறுவனத்தின் உரிமையாளருக்கு அழுத்தம் கொடுத்தார். "என் மகன் அங்கே வேலை செய்யக் கூடாது, அவனுக்கு எங்கும் வேலை கிடைக்கக் கூடாது" என்பதுதான் அவரது மறைமுக உத்தரவு.
விளைவு, ஒரு நாள் மாலை ஆதித்யா சோகமான முகத்துடன் வீட்டிற்கு வந்தான். அவனது கையில் ஒரு காகிதம் இருந்தது.
"என்ன ஆச்சு ஆதித்யா? ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்கீங்க?" என்று பதற்றத்துடன் கேட்டாள் மிருதுளா.
"வேலையை விட்டு நிறுத்திட்டாங்க மிருதுளா. எந்தக் காரணமும் சொல்லல. ஆனா எனக்குத் தெரியும், இது அப்பாவோட வேலைதான். நான் எங்கே போனாலும் அவர் நிழல் என்னைத் துரத்திக்கிட்டே இருக்கு. என்னைத் தோற்கடிக்கணும்னு அவர் முடிவு பண்ணிட்டாரு," என்று ஆதித்யா விரக்தியில் சோபாவில் சாய்ந்தான்.
அதே சமயம், மிருதுளாவின் வீட்டிலும் புயல் வீசியது. மிருதுளாவின் தந்தை விஸ்வநாதன், உறவினர்களின் ஏச்சுப் பேச்சுகளுக்குப் பயந்து, தன் மகளைப் பற்றித் தவறாகப் பேசத் தொடங்கினார். மிருதுளாவின் தம்பிக்குக் கிடைக்க வேண்டிய ஒரு வரன், "உன் அக்கா ஓடிப்போய் கல்யாணம் பண்ணவள்" என்ற காரணத்தால் தடைபட்டது. இதனால் ஆத்திரமடைந்த விஸ்வநாதன், மிருதுளாவின் வீட்டிற்கு நேராக வந்து கதவைத் தட்டினார்.
மிருதுளா கதவைத் திறந்தபோது, அங்கே கோபத்துடன் நின்ற தன் தந்தையைப் பார்த்து அதிர்ந்தாள். "அப்பா... உள்ள வாங்க..."
"உள்ள வரணுமா? நீ செஞ்ச காரியத்தால இன்னைக்கு உன் தம்பி வாழ்க்கை கேள்விக்குறியா நிக்குது. அந்தப் பணக்காரன் பின்னாடி போயிட்டு இப்போ இந்த அழுக்கு வீட்ல குடியிருக்கிறதுக்கு உனக்கு வெட்கமா இல்லையா? இன்னைக்கும் காலம் கடந்து போகல, அவன்கிட்ட இருந்து விவாகரத்து வாங்கிட்டு வந்துடு. உனக்கு வேற வாழ்க்கை அமைச்சுத் தர்றேன்," என்று கத்தினார் விஸ்வநாதன்.
உள்ளே இருந்து வந்த ஆதித்யா இதைக் கேட்டுத் திகைத்தான். ஆனால், மிருதுளா தன் தந்தையின் கண்களை நேராகப் பார்த்துச் சொன்னாள், "அப்பா, ஆதித்யா எனக்கு வெறும் கணவர் மட்டும் இல்ல, அவர்தான் என் உயிர். கஷ்டம் வரும்போது கையை விடுறது காதல் இல்லப்பா. நாங்க கஷ்டப்படலாம், ஆனா ஒருத்தரை ஒருத்தர் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டோம். தயவுசெஞ்சு எங்களைப் பிரிக்குற முயற்சியை நிறுத்திடுங்க."
விஸ்வநாதன் ஆத்திரத்தில் சாபமிட்டுவிட்டு அங்கிருந்து சென்றார்.
அன்று இரவு, அந்தச் சிறிய வீட்டில் ஒரு பாரமான அமைதி நிலவியது. ஆதித்யாவிற்கு வேலை இல்லை, கையில் சேமிப்பு குறைந்து கொண்டே வந்தது. ஒரு பக்கம் தந்தையின் அதிகார மிரட்டல், மறுபக்கம் சொந்தத் தந்தையின் சாபம். எங்கும் இருள் சூழ்ந்தது போல இருந்தது.
ஆதித்யா ஜன்னலோரம் நின்று இருளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். மிருதுளா மெல்ல அவன் அருகில் வந்து, அவன் தோளில் தலை சாய்த்தாள்.
"ஆதித்யா, பயப்படாதீங்க. அவங்க நம்ம வசதிகளைப் பறிக்கலாம், ஆனா நம்ம அன்பைப் பறிக்க முடியாது. உங்களுக்கு வேலை போனா என்ன? என் ஓவியங்கள் மூலமா வர்ற வருமானத்தை வச்சு நாம கொஞ்ச நாள் சமாளிக்கலாம். அப்புறம் நீங்க தனியா ஒரு கன்சல்டிங் (Consultancy) ஆரம்பிக்கலாம். நான் உங்களோட தூணா இருப்பேன்," என்றாள் உறுதியான குரலில்.
ஆதித்யா அவளது கைகளை இறுகப் பற்றிக் கொண்டான். "எல்லாரும் என்னை எதிர்க்கும்போது, நீ மட்டும் இப்படி என் பக்கம் நிக்கிறதுதான் எனக்குப் பெரிய பலம் மிருதுளா. ராஜசேகரோட அதிகாரமும், உங்க அப்பாவோட கோபமும் நம்ம பிணைப்பை இன்னும் பலமாக்குது. அவங்க எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு நம்மைக் கீழே தள்ளுறாங்களோ, அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு நாம மேல வருவோம். இது சத்தியம்."
அந்த இரவில், மின்தடை ஏற்பட்டு அந்த வீடு இருட்டில் மூழ்கியது. ஆனால், அவர்கள் ஏற்றி வைத்த ஒரு சிறிய மெழுகுவர்த்தியின் ஒளியில், இருவரின் முகமும் பிரகாசமாகத் தெரிந்தது. அந்த மெல்லிய வெளிச்சம், ஆயிரக்கணக்கான மின்விளக்குகளை விட அதிக நம்பிக்கையை அவர்களுக்குத் தந்தது.
குடும்பங்கள் அவர்களைத் தனிமைப்படுத்த நினைக்க, அந்தத் தனிமை அவர்களை இன்னும் நெருக்கமாக்கியது. ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருந்தால், எந்த மலையையும் அசைக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கையுடன் அவர்கள் அன்றைய இரவைக் கடந்தனர்.
சென்னையின் பரபரப்பும், குடும்பத்தினரின் இடைவிடாத நெருக்கடிகளும் ஆதித்யா மற்றும் மிருதுளாவை மூச்சுத்திணற வைத்தன. தங்களின் நிம்மதியைக் குலைக்கத் துடிக்கும் அதிகார வர்க்கத்திடமிருந்தும், பாசம் என்ற பெயரில் அழுத்தம் கொடுக்கும் சொந்தங்களிடமிருந்தும் வெகுதூரம் சென்றுவிட வேண்டும் என்று இருவரும் ஒருமித்த முடிவெடுத்தனர். யாருக்கும் தெரியாமல், ஒரு நள்ளிரவு நேரத்தில் தங்கள் வசம் இருந்த மிகக் குறைந்த உடமைகளுடன் அவர்கள் ஊட்டிக்குச் செல்லும் பேருந்தில் ஏறினர்.
மலைப்பாதையின் வளைவுகளில் பேருந்து ஏறிக்கொண்டிருந்தபோது, ஜன்னல் வழியே உள்ளே நுழைந்த குளிர்ந்த காற்று ஆதித்யாவின் முகத்தில் அறைந்தது. கடந்த சில வாரங்களாக அவனது மனதில் இருந்த பாரம் அந்த மேகக்கூட்டங்களுக்குள் கரைந்து போவது போல அவனுக்குத் தோன்றியது. அவன் அருகில் உறங்கிக் கொண்டிருந்த மிருதுளாவின் முகத்தைப் பார்த்தான். அவளது முகத்தில் ஒரு நீண்ட தேடலுக்குப் பின் கிடைத்த அமைதி தெரிந்தது. அவர்கள் இப்போது செல்வது ஒரு புதிய ஊருக்கு மட்டுமல்ல, ஒரு புதிய வாழ்க்கைக்கும் கூட.
விடியற்காலை நேரத்தில் ஊட்டி அவர்களை வரவேற்றது. எங்கும் படர்ந்திருந்த பனிமூட்டம், தேயிலைத் தோட்டங்களின் நறுமணம், மற்றும் பறவைகளின் சத்தம் என அந்த இடமே ஒரு சொர்க்கம் போல இருந்தது. அவர்கள் ஏற்கனவே ஆன்லைன் மூலம் தேடி வைத்திருந்த, ஊட்டி நகரத்திலிருந்து சற்று தள்ளி இருந்த ஒரு பழைய எஸ்டேட் வீட்டின் சிறிய பகுதியை வாடகைக்கு எடுத்தனர். அந்த வீடு ஒரு குன்றின் மீது அமைந்திருந்தது. அங்கிருந்து பார்த்தால் கீழே பள்ளத்தாக்கும், அதில் மிதக்கும் மேகங்களும் கண்கொள்ளாக் காட்சியாக இருக்கும்.
"ஆதித்யா... இங்க பாருங்களேன்! நாம ஒரு மேகத்துக்குள்ளேயே இருக்கிறது போல இருக்கு," என்று மிருதுளா உற்சாகத்தில் துள்ளிக் குதித்தாள்.
ஆதித்யாவின் தந்தை ராஜசேகர், தன் மகன் ஒரு சாதாரண வேலையில் சேர்ந்து கஷ்டப்படுவதைக் கேள்விப்பட்டு ஆத்திரமடைந்தார். ஆதித்யா தன்னிடம் மண்டியிட்டு மன்னிப்பு கேட்பான் என்று எதிர்பார்த்த அவருக்கு, ஆதித்யாவின் உழைப்பு ஒரு சவாலாகத் தெரிந்தது. அவர் தனது அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி ஆதித்யா வேலை செய்யும் நிறுவனத்தின் உரிமையாளருக்கு அழுத்தம் கொடுத்தார். "என் மகன் அங்கே வேலை செய்யக் கூடாது, அவனுக்கு எங்கும் வேலை கிடைக்கக் கூடாது" என்பதுதான் அவரது மறைமுக உத்தரவு.
விளைவு, ஒரு நாள் மாலை ஆதித்யா சோகமான முகத்துடன் வீட்டிற்கு வந்தான். அவனது கையில் ஒரு காகிதம் இருந்தது.
"என்ன ஆச்சு ஆதித்யா? ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்கீங்க?" என்று பதற்றத்துடன் கேட்டாள் மிருதுளா.
"வேலையை விட்டு நிறுத்திட்டாங்க மிருதுளா. எந்தக் காரணமும் சொல்லல. ஆனா எனக்குத் தெரியும், இது அப்பாவோட வேலைதான். நான் எங்கே போனாலும் அவர் நிழல் என்னைத் துரத்திக்கிட்டே இருக்கு. என்னைத் தோற்கடிக்கணும்னு அவர் முடிவு பண்ணிட்டாரு," என்று ஆதித்யா விரக்தியில் சோபாவில் சாய்ந்தான்.
அதே சமயம், மிருதுளாவின் வீட்டிலும் புயல் வீசியது. மிருதுளாவின் தந்தை விஸ்வநாதன், உறவினர்களின் ஏச்சுப் பேச்சுகளுக்குப் பயந்து, தன் மகளைப் பற்றித் தவறாகப் பேசத் தொடங்கினார். மிருதுளாவின் தம்பிக்குக் கிடைக்க வேண்டிய ஒரு வரன், "உன் அக்கா ஓடிப்போய் கல்யாணம் பண்ணவள்" என்ற காரணத்தால் தடைபட்டது. இதனால் ஆத்திரமடைந்த விஸ்வநாதன், மிருதுளாவின் வீட்டிற்கு நேராக வந்து கதவைத் தட்டினார்.
மிருதுளா கதவைத் திறந்தபோது, அங்கே கோபத்துடன் நின்ற தன் தந்தையைப் பார்த்து அதிர்ந்தாள். "அப்பா... உள்ள வாங்க..."
"உள்ள வரணுமா? நீ செஞ்ச காரியத்தால இன்னைக்கு உன் தம்பி வாழ்க்கை கேள்விக்குறியா நிக்குது. அந்தப் பணக்காரன் பின்னாடி போயிட்டு இப்போ இந்த அழுக்கு வீட்ல குடியிருக்கிறதுக்கு உனக்கு வெட்கமா இல்லையா? இன்னைக்கும் காலம் கடந்து போகல, அவன்கிட்ட இருந்து விவாகரத்து வாங்கிட்டு வந்துடு. உனக்கு வேற வாழ்க்கை அமைச்சுத் தர்றேன்," என்று கத்தினார் விஸ்வநாதன்.
உள்ளே இருந்து வந்த ஆதித்யா இதைக் கேட்டுத் திகைத்தான். ஆனால், மிருதுளா தன் தந்தையின் கண்களை நேராகப் பார்த்துச் சொன்னாள், "அப்பா, ஆதித்யா எனக்கு வெறும் கணவர் மட்டும் இல்ல, அவர்தான் என் உயிர். கஷ்டம் வரும்போது கையை விடுறது காதல் இல்லப்பா. நாங்க கஷ்டப்படலாம், ஆனா ஒருத்தரை ஒருத்தர் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டோம். தயவுசெஞ்சு எங்களைப் பிரிக்குற முயற்சியை நிறுத்திடுங்க."
விஸ்வநாதன் ஆத்திரத்தில் சாபமிட்டுவிட்டு அங்கிருந்து சென்றார்.
அன்று இரவு, அந்தச் சிறிய வீட்டில் ஒரு பாரமான அமைதி நிலவியது. ஆதித்யாவிற்கு வேலை இல்லை, கையில் சேமிப்பு குறைந்து கொண்டே வந்தது. ஒரு பக்கம் தந்தையின் அதிகார மிரட்டல், மறுபக்கம் சொந்தத் தந்தையின் சாபம். எங்கும் இருள் சூழ்ந்தது போல இருந்தது.
ஆதித்யா ஜன்னலோரம் நின்று இருளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். மிருதுளா மெல்ல அவன் அருகில் வந்து, அவன் தோளில் தலை சாய்த்தாள்.
"ஆதித்யா, பயப்படாதீங்க. அவங்க நம்ம வசதிகளைப் பறிக்கலாம், ஆனா நம்ம அன்பைப் பறிக்க முடியாது. உங்களுக்கு வேலை போனா என்ன? என் ஓவியங்கள் மூலமா வர்ற வருமானத்தை வச்சு நாம கொஞ்ச நாள் சமாளிக்கலாம். அப்புறம் நீங்க தனியா ஒரு கன்சல்டிங் (Consultancy) ஆரம்பிக்கலாம். நான் உங்களோட தூணா இருப்பேன்," என்றாள் உறுதியான குரலில்.
ஆதித்யா அவளது கைகளை இறுகப் பற்றிக் கொண்டான். "எல்லாரும் என்னை எதிர்க்கும்போது, நீ மட்டும் இப்படி என் பக்கம் நிக்கிறதுதான் எனக்குப் பெரிய பலம் மிருதுளா. ராஜசேகரோட அதிகாரமும், உங்க அப்பாவோட கோபமும் நம்ம பிணைப்பை இன்னும் பலமாக்குது. அவங்க எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு நம்மைக் கீழே தள்ளுறாங்களோ, அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு நாம மேல வருவோம். இது சத்தியம்."
அந்த இரவில், மின்தடை ஏற்பட்டு அந்த வீடு இருட்டில் மூழ்கியது. ஆனால், அவர்கள் ஏற்றி வைத்த ஒரு சிறிய மெழுகுவர்த்தியின் ஒளியில், இருவரின் முகமும் பிரகாசமாகத் தெரிந்தது. அந்த மெல்லிய வெளிச்சம், ஆயிரக்கணக்கான மின்விளக்குகளை விட அதிக நம்பிக்கையை அவர்களுக்குத் தந்தது.
குடும்பங்கள் அவர்களைத் தனிமைப்படுத்த நினைக்க, அந்தத் தனிமை அவர்களை இன்னும் நெருக்கமாக்கியது. ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருந்தால், எந்த மலையையும் அசைக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கையுடன் அவர்கள் அன்றைய இரவைக் கடந்தனர்.
சென்னையின் பரபரப்பும், குடும்பத்தினரின் இடைவிடாத நெருக்கடிகளும் ஆதித்யா மற்றும் மிருதுளாவை மூச்சுத்திணற வைத்தன. தங்களின் நிம்மதியைக் குலைக்கத் துடிக்கும் அதிகார வர்க்கத்திடமிருந்தும், பாசம் என்ற பெயரில் அழுத்தம் கொடுக்கும் சொந்தங்களிடமிருந்தும் வெகுதூரம் சென்றுவிட வேண்டும் என்று இருவரும் ஒருமித்த முடிவெடுத்தனர். யாருக்கும் தெரியாமல், ஒரு நள்ளிரவு நேரத்தில் தங்கள் வசம் இருந்த மிகக் குறைந்த உடமைகளுடன் அவர்கள் ஊட்டிக்குச் செல்லும் பேருந்தில் ஏறினர்.
மலைப்பாதையின் வளைவுகளில் பேருந்து ஏறிக்கொண்டிருந்தபோது, ஜன்னல் வழியே உள்ளே நுழைந்த குளிர்ந்த காற்று ஆதித்யாவின் முகத்தில் அறைந்தது. கடந்த சில வாரங்களாக அவனது மனதில் இருந்த பாரம் அந்த மேகக்கூட்டங்களுக்குள் கரைந்து போவது போல அவனுக்குத் தோன்றியது. அவன் அருகில் உறங்கிக் கொண்டிருந்த மிருதுளாவின் முகத்தைப் பார்த்தான். அவளது முகத்தில் ஒரு நீண்ட தேடலுக்குப் பின் கிடைத்த அமைதி தெரிந்தது. அவர்கள் இப்போது செல்வது ஒரு புதிய ஊருக்கு மட்டுமல்ல, ஒரு புதிய வாழ்க்கைக்கும் கூட.
விடியற்காலை நேரத்தில் ஊட்டி அவர்களை வரவேற்றது. எங்கும் படர்ந்திருந்த பனிமூட்டம், தேயிலைத் தோட்டங்களின் நறுமணம், மற்றும் பறவைகளின் சத்தம் என அந்த இடமே ஒரு சொர்க்கம் போல இருந்தது. அவர்கள் ஏற்கனவே ஆன்லைன் மூலம் தேடி வைத்திருந்த, ஊட்டி நகரத்திலிருந்து சற்று தள்ளி இருந்த ஒரு பழைய எஸ்டேட் வீட்டின் சிறிய பகுதியை வாடகைக்கு எடுத்தனர். அந்த வீடு ஒரு குன்றின் மீது அமைந்திருந்தது. அங்கிருந்து பார்த்தால் கீழே பள்ளத்தாக்கும், அதில் மிதக்கும் மேகங்களும் கண்கொள்ளாக் காட்சியாக இருக்கும்.
"ஆதித்யா... இங்க பாருங்களேன்! நாம ஒரு மேகத்துக்குள்ளேயே இருக்கிறது போல இருக்கு," என்று மிருதுளா உற்சாகத்தில் துள்ளிக் குதித்தாள்.
