ஊட்டியின் அந்த உறைபனி சூழ்ந்த காலைப் பொழுதில், ஆதித்யா ஒரு முக்கியமான கட்டுமானப் பணி நிமித்தமாக வேறு வழியில்லமால் வெளியே சென்றிருந்தான். மிருதுளா அந்தத் தருணத்திற்காகத்தான் காத்திருந்தாள். அவள் ஏற்கனவே வெண்மதிக்கு ஒரு ரகசியச் செய்தி அனுப்பியிருந்தாள். தன் பலவீனமான உடலைச் சீர்செய்து கொண்டு, ஒரு மெல்லிய கம்பளி ஆடையைப் போர்த்திக்கொண்டு வரவேற்பறையில் அமர்ந்திருந்தாள்.
சிறிது நேரத்தில் வாசலில் கார் நிற்கும் சத்தம் கேட்டது. கதவு தட்டப்பட்டபோது மிருதுளாவின் இதயம் படபடத்தது. அவள் மெல்ல எழுந்து சென்று கதவைத் திறந்தாள். அங்கே நின்றிருந்தது துள்ளல் குறையாத, கண்களில் குறும்பு மின்னும் வெண்மதி.
வெண்மதி உள்ளே நுழைந்ததும் அந்தச் சிறிய வீட்டின் மௌனம் கலைந்தது. மிருதுளாவை ஒரு கணம் உற்றுப் பார்த்தவள், அடுத்த நொடியே அவளது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டாள்.
"நீதான் மிருதுளாவா? அந்தக் கடிதத்தை எழுதிய அந்தப் புத்திசாலிப் பெண் நீதானா? ஆதித்யாவுக்கு இவ்வளவு அழகான, அறிவான மனைவி கிடைப்பான்னு நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை!" என்று படபடவெனப் பேசினாள் வெண்மதி.
மிருதுளாவிற்கு ஆரம்பத்தில் சற்றுத் தயக்கமாக இருந்தது. ஒரு காலத்தில் தன் கணவனை ஒருதலையாகக் காதலித்தவள், இப்போது தன் முன்னால் இவ்வளவு சகஜமாகப் பேசுவது அவளுக்கு வியப்பைத் தந்தது. "வாங்க வெண்மதி... உங்களை நேர்ல பார்த்ததுல எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷம். ஆதித்யாவுக்குத் தெரியாம உங்களை வரவழைச்சதுக்கு மன்னிச்சிடுங்க," என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.
"ஐயோ! அதையெல்லாம் விடுங்க மிருதுளா. அந்த 'மூதேவி' ஆதித்யாவுக்குத் தெரிஞ்சா இப்போவே என்னைத் துரத்தி விடுவான். காலேஜ்ல இருந்தே அவனுக்கு அப்படியொரு பிடிவாதம்," என்று வெண்மதி சோபாவில் அமர்ந்து கால்களை நீட்டிக்கொண்டு ஜாலியாகச் சொன்னாள். அவளது பேச்சில் இருந்த அந்தத் துள்ளலும், எதையும் சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளும் குணமும் மிருதுளாவின் மனபாரத்தை லேசாக்கியது.
வெண்மதி தன் பையிலிருந்து ஒரு சிறிய பரிசுப் பெட்டியை எடுத்து மிருதுளாவிடம் கொடுத்தாள். "இது நம்ம ஆதித்யாவுக்கு இல்ல, உனக்கும் உன் வயித்துல இருக்கிற அந்தச் சின்னக் குட்டிக்கும். ஆமா, அவன் இப்போவும் அதே மாதிரி 'சிடுசிடு'ன்னு தான இருக்கான்? இல்ல உன்னைப் பார்த்ததும் கொஞ்சம் மனுஷனா மாறிட்டானா?" என்று கண்ணைச் சிமிட்டிக் கேட்டாள்.
மிருதுளா புன்னகைத்தாள். "அவர் இப்போ ரொம்ப மாறிட்டாரு வெண்மதி. எனக்காக அவர் படுற கஷ்டத்தைப் பார்க்கவே எனக்குப் பயமா இருக்கு. தன்னையே தொலைச்சுட்டு நிக்கிறாரு," என்றாள்.
"அவன் அப்படித்தான் மிருதுளா! வெளிய பார்க்கக் கல்லு மாதிரி இருப்பான், ஆனா உள்ள அப்படியே உருகிடுவான். காலேஜ்ல ஒருமுறை என்ன ஆச்சு தெரியுமா?" என்று வெண்மதி பழைய நினைவுகளுக்குள் மூழ்கினாள்.
"ஒரு பெரிய எக்ஸாம் டைம். ஆதித்யா தான் எப்பவும் டாப்பர். நான் ஒரு கேள்விக்கு ஆன்சர் தெரியாம முழிச்சுட்டு இருந்தேன். அவன் பக்கத்துல தான் உட்கார்ந்து இருந்தான். நான் மெதுவா அவன்கிட்ட பேப்பர் காட்டச் சொன்னேன். அவன் என்ன பண்ணான் தெரியுமா? 'போய் படிச்சிட்டு வா'ன்னு சொல்லிட்டு, நான் பார்த்த அதே நேரத்துல அவனோட பேப்பரை எடுத்து தலைகீழா வச்சுட்டான். எனக்கு செம காண்டு! ஆனா எக்ஸாம் முடிஞ்சு வெளிய வந்ததும், எனக்குத் தெரியாம ஒரு சின்ன பேப்பர்ல அந்த எல்லா கொஸ்டினுக்கும் நோட்ஸ் எழுதி என் பேக்ல போட்டுட்டுப் போயிட்டான். 'படிச்சு பாரு, அடுத்த தடவை யூஸ் ஆகும்'னு ஒரு மெசேஜ். அவனுக்கு அன்பு காட்டத் தெரியாது, ஆனா அன்பு செய்யத் தெரியும்," என்று சிரித்தாள் வெண்மதி.
மிருதுளா இதைக் கேட்டு மெல்லச் சிரித்தாள். ஆதித்யாவின் இந்தக் குறும்புத்தனம் அவளுக்குப் புதியதாக இருந்தது.
வெண்மதி தொடர்ந்தாள், "இன்னொரு தடவை ஒரு பையன் என்கிட்ட வம்பு பண்ணிட்டு இருந்தான். ஆதித்யாவுக்கு அது பிடிக்கவே இல்லை. நேரா போய் அந்தப் பையன் சட்டையைப் பிடிச்சு அடிப்பான்னு பார்த்தா, அவன் செஞ்சது வேற. அந்தப் பையனோட டிசைன் ஷீட்ஸ் எல்லாத்தையும் எடுத்து அதுல பெரிய பூனைக் குட்டி ஓவியங்களை வரைஞ்சு வச்சுட்டான். அடுத்த நாள் ப்ரொஃபஸர் முன்னாடி அந்தப் பையன் பேப்பரை விரிக்கும்போது எல்லாரும் சிரிச்ச சிரிப்பு இருக்கே... ஆதித்யா மட்டும் ஒரு மூலையில ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி உட்கார்ந்து வரைஞ்சுட்டு இருந்தான்."
வெண்மதி பேசப்பேச, அந்த அறையில் ஒரு மகிழ்ச்சியான சூழல் நிலவியது. ஆதித்யாவின் கல்லூரி காலத்துக் குறும்புகள், அவன் செய்த சிறுபிள்ளைத்தனமான வேலைகள், அவன் யாருக்கும் தெரியாமல் செய்த உதவிகள் என வெண்மதி ஒவ்வொன்றாக விவரித்தாள். மிருதுளா எதையோ தேடிக் கொண்டிருந்த அந்த மௌனமான நாட்களுக்குப் பிறகு, இப்போதுதான் முதன்முதலாக மனதாரச் சிரித்தாள்.
"வெண்மதி... உங்களைப் பார்க்கும்போது எனக்கு ரொம்பப் பொறாமையா இருக்கு. நீங்க எவ்வளவு ஜாலியா இருக்கீங்க. ஆனா நான்..." என்று மிருதுளா தன் வயிற்றைத் தடவினாள்.
வெண்மதி உடனே எழுந்து வந்து அவள் அருகே அமர்ந்தாள். மிருதுளாவின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, "மிருதுளா, ஒன்னு மட்டும் புரிஞ்சுக்கோ. ஆதித்யா உன்னை நேசிக்கிற மாதிரி யாரையும் நேசிச்சது இல்லை. நான் அவனை ஒருதலையா காதலிச்சது உண்மைதான், ஆனா அவன் கண்ணுல உன்னைப் பார்க்குற அந்த ஒளியை நான் பார்த்ததே இல்லை. நீ கொடுத்து வச்சவள். உனக்கு எதுவும் ஆகாது. இந்த வெண்மதி சொல்றேன், நீயும் உன் குழந்தையும் ஆதித்யா கூட ரொம்ப வருஷம் சந்தோஷமா இருப்பீங்க," என்று உறுதியாகச் சொன்னாள்.
மிருதுளா வெண்மதியின் கண்களைப் பார்த்தாள். அவற்றில் துளியும் பொய் இல்லை. ஒரு தோழியாக, ஒரு உண்மையான அன்பு கொண்டவளாக வெண்மதி நின்றாள். மிருதுளா மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டாள், 'நான் ஒருவேளை இல்லாதபோது, ஆதித்யாவையும் என் குழந்தையையும் இப்படிச் சிரிக்க வைக்க ஒரு ஜீவன் இருக்கிறது. என் ஆதித்யா மீண்டும் அந்தக் குறும்புக்கார ஆதித்யாவாக மாறுவான்.'
வெண்மதி அவளது மடியில் தலைசாய்த்து, "சரி... அந்த மூதேவி இப்போ வந்தா நான் எங்கே ஒளியிறது?" என்று கிண்டலாகக் கேட்டாள்.
மிருதுளா சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் ஒரு மெல்லிய புன்னகையை உதிர்த்தாள். அந்தப் புன்னகையில் ஒரு பெரிய பாரம் குறைந்திருந்தது. ஆதித்யாவுக்கும் அவளுக்குமான அந்த நரகத்தில், வெண்மதி ஒரு ஒளி வீசும் தேவதையாகத் தெரிந்தாள்.
ஊட்டியின் அந்தப் பனிமூட்டமான காலை வேளையில், வெண்மதியின் கலகலப்பான சிரிப்பொலி மெல்ல அடங்கியது. ஆதித்யாவின் குறும்புத்தனமான கதைகளைக் கேட்டுச் சிரித்துக் கொண்டிருந்த மிருதுளாவின் முகத்தில், சட்டென்று ஒரு கார்மேகம் சூழ்ந்தது போன்ற மாற்றம். அந்தப் புன்னகை மெல்ல மறைந்து, ஒரு வலி நிறைந்த மௌனம் அந்த அறையை ஆக்கிரமித்தது.
மிருதுளாவின் கண்கள் பனித்தன. அவள் தன் வயிற்றைத் தடவிக்கொண்டே ஜன்னல் வழியாக வெளியே தெரிந்த மலைச்சரிவுகளை வெறித்துப் பார்த்தாள். அங்கே பூத்திருந்த குறிஞ்சிப் பூக்களைப் போல, தன் வாழ்நாளும் ஒரு குறுகிய காலமே என்பதை அவள் உணர்ந்திருந்தாள்.
சிறிது நேரத்தில் வாசலில் கார் நிற்கும் சத்தம் கேட்டது. கதவு தட்டப்பட்டபோது மிருதுளாவின் இதயம் படபடத்தது. அவள் மெல்ல எழுந்து சென்று கதவைத் திறந்தாள். அங்கே நின்றிருந்தது துள்ளல் குறையாத, கண்களில் குறும்பு மின்னும் வெண்மதி.
வெண்மதி உள்ளே நுழைந்ததும் அந்தச் சிறிய வீட்டின் மௌனம் கலைந்தது. மிருதுளாவை ஒரு கணம் உற்றுப் பார்த்தவள், அடுத்த நொடியே அவளது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டாள்.
"நீதான் மிருதுளாவா? அந்தக் கடிதத்தை எழுதிய அந்தப் புத்திசாலிப் பெண் நீதானா? ஆதித்யாவுக்கு இவ்வளவு அழகான, அறிவான மனைவி கிடைப்பான்னு நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை!" என்று படபடவெனப் பேசினாள் வெண்மதி.
மிருதுளாவிற்கு ஆரம்பத்தில் சற்றுத் தயக்கமாக இருந்தது. ஒரு காலத்தில் தன் கணவனை ஒருதலையாகக் காதலித்தவள், இப்போது தன் முன்னால் இவ்வளவு சகஜமாகப் பேசுவது அவளுக்கு வியப்பைத் தந்தது. "வாங்க வெண்மதி... உங்களை நேர்ல பார்த்ததுல எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷம். ஆதித்யாவுக்குத் தெரியாம உங்களை வரவழைச்சதுக்கு மன்னிச்சிடுங்க," என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.
"ஐயோ! அதையெல்லாம் விடுங்க மிருதுளா. அந்த 'மூதேவி' ஆதித்யாவுக்குத் தெரிஞ்சா இப்போவே என்னைத் துரத்தி விடுவான். காலேஜ்ல இருந்தே அவனுக்கு அப்படியொரு பிடிவாதம்," என்று வெண்மதி சோபாவில் அமர்ந்து கால்களை நீட்டிக்கொண்டு ஜாலியாகச் சொன்னாள். அவளது பேச்சில் இருந்த அந்தத் துள்ளலும், எதையும் சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளும் குணமும் மிருதுளாவின் மனபாரத்தை லேசாக்கியது.
வெண்மதி தன் பையிலிருந்து ஒரு சிறிய பரிசுப் பெட்டியை எடுத்து மிருதுளாவிடம் கொடுத்தாள். "இது நம்ம ஆதித்யாவுக்கு இல்ல, உனக்கும் உன் வயித்துல இருக்கிற அந்தச் சின்னக் குட்டிக்கும். ஆமா, அவன் இப்போவும் அதே மாதிரி 'சிடுசிடு'ன்னு தான இருக்கான்? இல்ல உன்னைப் பார்த்ததும் கொஞ்சம் மனுஷனா மாறிட்டானா?" என்று கண்ணைச் சிமிட்டிக் கேட்டாள்.
மிருதுளா புன்னகைத்தாள். "அவர் இப்போ ரொம்ப மாறிட்டாரு வெண்மதி. எனக்காக அவர் படுற கஷ்டத்தைப் பார்க்கவே எனக்குப் பயமா இருக்கு. தன்னையே தொலைச்சுட்டு நிக்கிறாரு," என்றாள்.
"அவன் அப்படித்தான் மிருதுளா! வெளிய பார்க்கக் கல்லு மாதிரி இருப்பான், ஆனா உள்ள அப்படியே உருகிடுவான். காலேஜ்ல ஒருமுறை என்ன ஆச்சு தெரியுமா?" என்று வெண்மதி பழைய நினைவுகளுக்குள் மூழ்கினாள்.
"ஒரு பெரிய எக்ஸாம் டைம். ஆதித்யா தான் எப்பவும் டாப்பர். நான் ஒரு கேள்விக்கு ஆன்சர் தெரியாம முழிச்சுட்டு இருந்தேன். அவன் பக்கத்துல தான் உட்கார்ந்து இருந்தான். நான் மெதுவா அவன்கிட்ட பேப்பர் காட்டச் சொன்னேன். அவன் என்ன பண்ணான் தெரியுமா? 'போய் படிச்சிட்டு வா'ன்னு சொல்லிட்டு, நான் பார்த்த அதே நேரத்துல அவனோட பேப்பரை எடுத்து தலைகீழா வச்சுட்டான். எனக்கு செம காண்டு! ஆனா எக்ஸாம் முடிஞ்சு வெளிய வந்ததும், எனக்குத் தெரியாம ஒரு சின்ன பேப்பர்ல அந்த எல்லா கொஸ்டினுக்கும் நோட்ஸ் எழுதி என் பேக்ல போட்டுட்டுப் போயிட்டான். 'படிச்சு பாரு, அடுத்த தடவை யூஸ் ஆகும்'னு ஒரு மெசேஜ். அவனுக்கு அன்பு காட்டத் தெரியாது, ஆனா அன்பு செய்யத் தெரியும்," என்று சிரித்தாள் வெண்மதி.
மிருதுளா இதைக் கேட்டு மெல்லச் சிரித்தாள். ஆதித்யாவின் இந்தக் குறும்புத்தனம் அவளுக்குப் புதியதாக இருந்தது.
வெண்மதி தொடர்ந்தாள், "இன்னொரு தடவை ஒரு பையன் என்கிட்ட வம்பு பண்ணிட்டு இருந்தான். ஆதித்யாவுக்கு அது பிடிக்கவே இல்லை. நேரா போய் அந்தப் பையன் சட்டையைப் பிடிச்சு அடிப்பான்னு பார்த்தா, அவன் செஞ்சது வேற. அந்தப் பையனோட டிசைன் ஷீட்ஸ் எல்லாத்தையும் எடுத்து அதுல பெரிய பூனைக் குட்டி ஓவியங்களை வரைஞ்சு வச்சுட்டான். அடுத்த நாள் ப்ரொஃபஸர் முன்னாடி அந்தப் பையன் பேப்பரை விரிக்கும்போது எல்லாரும் சிரிச்ச சிரிப்பு இருக்கே... ஆதித்யா மட்டும் ஒரு மூலையில ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி உட்கார்ந்து வரைஞ்சுட்டு இருந்தான்."
வெண்மதி பேசப்பேச, அந்த அறையில் ஒரு மகிழ்ச்சியான சூழல் நிலவியது. ஆதித்யாவின் கல்லூரி காலத்துக் குறும்புகள், அவன் செய்த சிறுபிள்ளைத்தனமான வேலைகள், அவன் யாருக்கும் தெரியாமல் செய்த உதவிகள் என வெண்மதி ஒவ்வொன்றாக விவரித்தாள். மிருதுளா எதையோ தேடிக் கொண்டிருந்த அந்த மௌனமான நாட்களுக்குப் பிறகு, இப்போதுதான் முதன்முதலாக மனதாரச் சிரித்தாள்.
"வெண்மதி... உங்களைப் பார்க்கும்போது எனக்கு ரொம்பப் பொறாமையா இருக்கு. நீங்க எவ்வளவு ஜாலியா இருக்கீங்க. ஆனா நான்..." என்று மிருதுளா தன் வயிற்றைத் தடவினாள்.
வெண்மதி உடனே எழுந்து வந்து அவள் அருகே அமர்ந்தாள். மிருதுளாவின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, "மிருதுளா, ஒன்னு மட்டும் புரிஞ்சுக்கோ. ஆதித்யா உன்னை நேசிக்கிற மாதிரி யாரையும் நேசிச்சது இல்லை. நான் அவனை ஒருதலையா காதலிச்சது உண்மைதான், ஆனா அவன் கண்ணுல உன்னைப் பார்க்குற அந்த ஒளியை நான் பார்த்ததே இல்லை. நீ கொடுத்து வச்சவள். உனக்கு எதுவும் ஆகாது. இந்த வெண்மதி சொல்றேன், நீயும் உன் குழந்தையும் ஆதித்யா கூட ரொம்ப வருஷம் சந்தோஷமா இருப்பீங்க," என்று உறுதியாகச் சொன்னாள்.
மிருதுளா வெண்மதியின் கண்களைப் பார்த்தாள். அவற்றில் துளியும் பொய் இல்லை. ஒரு தோழியாக, ஒரு உண்மையான அன்பு கொண்டவளாக வெண்மதி நின்றாள். மிருதுளா மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டாள், 'நான் ஒருவேளை இல்லாதபோது, ஆதித்யாவையும் என் குழந்தையையும் இப்படிச் சிரிக்க வைக்க ஒரு ஜீவன் இருக்கிறது. என் ஆதித்யா மீண்டும் அந்தக் குறும்புக்கார ஆதித்யாவாக மாறுவான்.'
வெண்மதி அவளது மடியில் தலைசாய்த்து, "சரி... அந்த மூதேவி இப்போ வந்தா நான் எங்கே ஒளியிறது?" என்று கிண்டலாகக் கேட்டாள்.
மிருதுளா சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் ஒரு மெல்லிய புன்னகையை உதிர்த்தாள். அந்தப் புன்னகையில் ஒரு பெரிய பாரம் குறைந்திருந்தது. ஆதித்யாவுக்கும் அவளுக்குமான அந்த நரகத்தில், வெண்மதி ஒரு ஒளி வீசும் தேவதையாகத் தெரிந்தாள்.
ஊட்டியின் அந்தப் பனிமூட்டமான காலை வேளையில், வெண்மதியின் கலகலப்பான சிரிப்பொலி மெல்ல அடங்கியது. ஆதித்யாவின் குறும்புத்தனமான கதைகளைக் கேட்டுச் சிரித்துக் கொண்டிருந்த மிருதுளாவின் முகத்தில், சட்டென்று ஒரு கார்மேகம் சூழ்ந்தது போன்ற மாற்றம். அந்தப் புன்னகை மெல்ல மறைந்து, ஒரு வலி நிறைந்த மௌனம் அந்த அறையை ஆக்கிரமித்தது.
மிருதுளாவின் கண்கள் பனித்தன. அவள் தன் வயிற்றைத் தடவிக்கொண்டே ஜன்னல் வழியாக வெளியே தெரிந்த மலைச்சரிவுகளை வெறித்துப் பார்த்தாள். அங்கே பூத்திருந்த குறிஞ்சிப் பூக்களைப் போல, தன் வாழ்நாளும் ஒரு குறுகிய காலமே என்பதை அவள் உணர்ந்திருந்தாள்.
