அத்தியாயம் 20:
பள்ளித் தலைமை ஆசிரியரின் அந்தத் திமிர் கலந்த பேச்சு, அந்தச் சிறிய மருத்துவமனை அறையில் பெரும் புயலையே கிளப்பியது.
பூங்கொடி அவரின் மிக அருகில் சென்று நின்றாள். அவளது கண்கள் நெருப்பைக் கக்கின.
"சார், இது ஒரு அரசு கல்வி நிறுவனம். இங்க படிக்கிற பொண்ணுங்களுக்குப் பாதுகாப்பு கொடுக்க வேண்டியது உங்க கடமை.
அதைத் தவறிட்டு, இப்போ பணத்தைக் காட்டிப் பேரம் பேசுறீங்களா? நீங்க கொடுக்கிற பணம் நிலாவோட சிதைஞ்ச கனவுகளை மீட்டுக் கொடுத்துடுமா?" எனக் கேட்டாள்.
அவர் அலட்சியமாகச் சிரித்தார். "பூங்கொடி, உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பேசாதே. கேஸ் நடந்தா, கோர்ட் வாசல்ல நிலாவோட பேரைத் தான் நாரடிப்பாங்க.
அதுக்கு அப்புறம் அவ யாரையும் கல்யாணம் பண்ணிக்க முடியாது. யோசிச்சுப் பேசு."
இளமாறன் குறுக்கிட்டான். அவனது குரல் மரண அமைதியுடன் இருந்தது. "சார்...
இந்த ஒரு வாரத்துல நிலாவோட பேரை யாரும் நாரடிக்காமப் பார்த்துக்க வேண்டியது என் பொறுப்பு.
ஆனா, தப்பு பண்ணவன் தப்பிச்சிட்டா, இந்த ஊர்ல இருக்குற மத்த பொண்ணுங்களுக்கும் இதே நிலைமை தான் வரும்னு உங்களுக்குத் தெரியலையா?
நீங்க கிளம்புங்க. இல்லைன்னா, இந்த ஸ்கூல் தலைமை ஆசிரியர் எப்படி குற்றவாளியைக் காப்பாத்த முயற்சி பண்ரானுன்னு பிரஸ்ஸைக் கூப்பிட்டுச் சொல்லிடுவேன்!"
இளமாறனின் மிரட்டலில் அவரின் முகம் வெளுத்தது.
பதிலேதும் சொல்லாமல் அவர் அங்கிருந்து வெளியேறினார்.
அனைவரும் பேசிக் கொண்டிருப்பதை அமைதியாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த நிலா, மெல்லத் தனது படுக்கையிலிருந்து எழுந்து அமர்ந்தாள்.
அவளது கண்களில் இருந்த பயம் மறைந்து, ஒரு வைராக்கியம் தெரிந்தது.
"அம்மா... அண்ணா... மேம்... யாரும் சண்டையிடாதீங்க," என்றாள் நிலா பலவீனமான குரலில்.
பூங்கொடி அவளருகே சென்றாள்.
"நான் பயந்து ஊரை விட்டுப் போக மாட்டேன் மேம். நான் ஸ்கூலுக்கு வருவேன்.
என்னைப் பார்த்தவங்க எல்லாம் ஏன் இவ இப்படி வந்து நிக்கிறான்னு யோசிக்கட்டும்.
தப்பு பண்ணவன் தலைகுனிஞ்சு நிக்கணும், பாதிக்கப்பட்ட நான் எதுக்குத் தலைகுனியணும்? நான் படிச்சு பெரிய ஆளாகணும்...
அதுதான் அந்த விஷ்வாவுக்கு நான் கொடுக்கிற பெரிய தண்டனை."
நிலாவின் இந்த வார்த்தைகள் அங்கிருந்தவர்களுக்கு ஒரு புதிய தெம்பைக் கொடுத்தது.
வள்ளி அம்மா தன் மகளைக் கட்டியணைத்துக் கண்ணீர் வடித்தார்.
அது துக்கத்தினால் வந்த கண்ணீர் அல்ல, தன் மகளின் தைரியத்தைக் கண்டு வந்த பெருமிதம்.
நாட்கள் நகர்ந்தன...
விஷ்வாவின் வழக்கறிஞர், நிலாவின் நடத்தையைப் பற்றித் தவறாகச் சித்திரிக்க முயன்றார்.
ஆனால் இளமாறன் சேகரித்த ஆதாரங்கள் - அந்த அறையில் இருந்த ரத்தக் கறைகள், நிலாவின் உடலில் இருந்த நகக் கீறல்கள் மற்றும் அறிவியல் பூர்வமான தடயங்கள் - விஷ்வாவைக் கதி கலங்க வைத்தது.
பூங்கொடி சாட்சிக் கூண்டில் ஏறி, அன்று தான் கண்ட காட்சியைச் சற்றும் தயக்கமின்றி விவரித்தாள்.
நீதிபதி தனது தீர்ப்பை வாசித்தார். "ஒரு ஆசிரியராக இருந்து மாணவியின் பாதுகாப்பைச் சிதைத்த விஷ்வாவிற்கு, எவ்விதச் சலுகையும் இன்றி ஆயுள் தண்டனை விதிக்கப்படுகிறது.
மேலும், பாதிக்கப்பட்ட நிலாவிற்குத் அரசு தரப்பிலிருந்து பெரும் தொகை இழப்பீடாக வழங்கப்பட வேண்டும்."
நீதிமன்ற வளாகமே கைதட்டலால் அதிர்ந்தது. இளமாறன் விஷ்வாவைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரித்தான்.
விஷ்வா விலங்கிடப்பட்டுச் சிறை நோக்கி இழுத்துச் செல்லப்பட்டான்.
சில மாதங்களுக்குப் பிறகு...
நிலா மீண்டும் அதே பள்ளிக்குச் சென்றாள். சில மாணவர்கள் அவளைத் தள்ளி நின்று பார்த்தாலும், பூங்கொடியும் ஜெயராணியும் அவளுக்குப் பாதுகாப்பாக இருந்தனர்.
அன்று மாலை பூங்கொடியிடம் இளமாறன் பேசினான். "கொடி... நிலா இப்போத் தேறிட்டா.
ஆனா நாம இன்னும் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைப் பத்திப் பேசவே இல்லை" எனக் கேட்டான்.
பூங்கொடி குழப்பமாகப் பார்த்தாள். "என்ன அத்தான்?" எனவும்,
"நம்ம கல்யாணத்தைப் பத்தித் தான்..." இளமாறன் புன்னகையுடன் கேட்டான்.
