அத்தியாயம் 23:
தோட்டத்து மாமரங்களுக்கு நடுவே இளமாறன் திகைத்து நின்றிருந்தான். பவித்ராவின் நேரடிப் பேச்சும், அவள் நீட்டிய கையும் அவனை ஒரு நிமிடம் திகைக்க வைத்திருந்தது.
அவன் சுதாரித்து ஏதோ சொல்ல முற்படும்போது, தூரத்தில் இருந்து "அத்தான்!" என்ற கர்ஜனை கேட்டது.
திரும்பிப் பார்த்த இளமாறனுக்கு அடிவயிற்றில் புளி கரைத்தது. பூங்கொடி கையில் ஒரு நீண்ட தென்னந்துடைப்பத்துடன், போர்க்களத்திற்கு வரும் வீரமங்கையைப் போல ஆவேசமாக வந்து கொண்டிருந்தாள்.
பின்னாடியே ஜெயராணி "பூவு... வேண்டாம் ... ஊரே பார்க்கப் போகுது!" எனத் தடுத்தபடி ஓடி வந்தாள்.
பூங்கொடி நேராக பவித்ராவிற்கும் இளமாறனுக்கும் நடுவே வந்து நின்றாள். அவள் கண்கள் நெருப்பைக் கக்கின.
"ஏய் பவித்ரா! ஊர்ல இருந்து வந்தோமா, நாலு நாள் தங்குனோமா, போனோமானு இல்லாம... இங்க வந்து யாரு கையைப் பிடிக்கப் பார்க்குற?" எனப் பூங்கொடி எகிறினாள்.
பவித்ரா கொஞ்சமும் அஞ்சவில்லை. அவள் தன் கைகளை மார்புக்குக் குறுக்காகக் கட்டிக் கொண்டு, "நான் இளமாறன் கிட்ட என் காதலைச் சொன்னேன்.
இதுல உனக்கு என்ன பூங்கொடி? அவரும் நானும் பேசிக்கிட்டு இருக்கோம், நீ ஏன் நடுவுல வர்ற?" என எகத்தாளமாகக் கேட்டாள்.
"நடுவுல வர்றேனா? அடிங்கொன்னவளே... அவரு சின்ன வயசுல இருந்து எனக்காகப் பிறந்தவன்டி! இவன் மேல நான் தான் கை வைப்பேன், நான் தான் இவனைத் திட்டுவேன்...
இவன் என் சொத்து! நீ வந்து லவ் சொல்லுறதுக்கு இவன் என்ன அவ்வளவு சீப்பா போயிட்டானா?" எனத் கையில் இருந்த துடைப்பத்தை ஓங்கினாள் பூங்கொடி.
நிலைமை கைமீறிப் போவதைக் கண்ட இளமாறன், "கொடி! முதல்ல அதைத் தூக்கிப் போடு. அவ ஏதோ தெரியாம..." என இழுக்க, பூங்கொடியின் பார்வை அவன் பக்கம் திரும்பியது.
"என்ன... 'அவ ஏதோ தெரியாம'னு அவளுக்கு வக்காலத்து வாங்குறியா? அவ்வளவு பிடிச்சிருக்கா இந்தப் கோயம்புத்தூர் பொண்ணை? கையைப் பிடிச்சப்போ சிலிர்த்துப் போச்சா உனக்கு?" என அவனை நோக்கிப் பாய்ந்தாள்.
"அடியேய்! கொடி வேண்டாம் வாடி!" என ஜெயராணி இடையில் புகுந்து தடுத்தாள்.
பவித்ரா ஏளனமாகச் சிரித்தாள். "பார்த்தீங்களா இளமாறன்? இவ ஒரு முரட்டுப் பொண்ணு. இவ கூட எப்படி உங்களால வாழ முடியும்? இவளுக்குக் கல்யாணத்தைப் பத்தி என்ன தெரியும்? வெறும் சண்டை மட்டும்தான் போடத் தெரியும்," என்றாள்.
அந்த வார்த்தை பூங்கொடியைக் காயப்படுத்தியது. அவள் கண்களில் சட்டெனக் கண்ணீர் துளிர்த்தது. "ஆமாடி... எனக்குச் சண்டை போடத்தான் தெரியும். ஏன்னா, நான் அவனை என் உரிமையா நினைக்கிறேன்.
உன்ன மாதிரி ஒரு நாள்ல வந்த ஆசை கிடையாது இது!" என்றவள், துடைப்பத்தைக் கீழே எறிந்துவிட்டு இளமாறனை முறைத்தாள்.
"அத்தான்! இப்போ எல்லாரும் முன்னாடியும் சொல்லு... உனக்கு இவ வேணுமா இல்ல நான் வேணுமா?" எனப் பூங்கொடி ஒரு அதிரடித் தீர்ப்பைக் கேட்டாள்.
அங்கே ஒரு நிமிடம் மயான அமைதி நிலவியது. இளமாறன் பவித்ராவையும், பிறகு அழுதுகொண்டே ஆவேசமாக நிற்கும் பூங்கொடியையும் பார்த்தான். ஜெயராணி பதற்றத்தில் நகத்தைக் கடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
இளமாறன் மெதுவாகப் பவித்ராவின் பக்கம் திரும்பினான். "பவித்ரா... நீ சொன்னதுக்கு தேங்க்ஸ். ஆனா, என் காதலைப் பத்தி எனக்குத் தெரியும். அதோ அங்க நிக்கிறாளே ஒரு ராட்சசி... அவ கத்தறதும், அடிக்க வரதும் தான் எனக்குப் பிடிச்ச காதல்.
நீ படிச்ச பொண்ணு, உனக்கு ஏத்த நல்ல பையன் கிடைப்பான். இனிமே இப்படிப் பேசாத," எனத் தெளிவாகச் சொன்னான்.
பூங்கொடியின் முகம் ஒரு நொடியில் ஆயிரம் வாட்ஸ் பல்பு போலப் பிரகாசித்தது. ஆனால், பவித்ராவின் முகம் அவமானத்தில் கறுத்துப் போனது.
அவள் அங்கிருந்து விறுவிறுவென தீபிகாவின் வீட்டிற்குள் ஓடினாள்.
இளமாறன் பூங்கொடியின் அருகில் வந்து, "இப்போ சந்தோஷமா குந்தாணி?" எனக் கேட்க, பூங்கொடி மீண்டும் தன் பழைய நிலைக்குத் திரும்பினாள்.
"இப்போ மட்டும் நீ மாத்திச் சொல்லிருந்த... உன் மொத்த முடியையும் பிச்சிருப்பேன்டா கருவாயா!" என மீண்டும் வம்புக்கு இழுக்க, தோட்டம் அந்த இளவட்டங்களின் சிரிப்பொலியால் நிறைந்தது.
அவமானத்தில் முகம் சிவக்க வீட்டிற்குள் ஓடிய பவித்ராவின் மனது ஆத்திரத்தில் அலைபாய்ந்தது. இளமாறன் தன்னை நிராகரித்ததை விட, அந்தப் பூங்கொடி முன்னால் தன்னை மட்டந்தட்டியதை அவளால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.
பவித்ரா தன் அறைக்குள் சென்று கதவைச் சாத்திக்கொண்டாள். "என்னை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்காமல் அந்தப் பூங்கொடிக்கு வக்காலத்து வாங்குறானா? இவங்க ரெண்டு பேரையும் சேர விடக்கூடாது. இந்த ஊரே காறித் துப்புற மாதிரி ஏதாவது செய்யணும்!" என வன்மத்துடன் யோசித்தாள்.
அடுத்த நாள் காலை, சுப்பிரமணியின் வீட்டில் யாரும் இல்லாத சமயம் பார்த்து, இளமாறனின் பைக்கை யாரோ சேதப்படுத்தியது போலவும், பூங்கொடியின் மீது வீணான பழி விழும் படியும் சில வேலைகளைச் செய்தாள்.
மேலும், பெரியவர்களிடம் சென்று, "அம்மா, பூங்கொடியும் இளமாறனும் தனியாத் தோப்புல சண்டை போட்டுட்டு இருந்தாங்க, அதுல பூங்கொடி அவனை அடிக்கப் போனா... பாக்கவே ரொம்ப அசிங்கமா இருந்தது," என இல்லாததும் பொல்லாததுமாகத் திரித்துக் கூறினாள்.
இதனால் வீட்டில் ஒரு சிறிய சலசலப்பு ஏற்பட்டது. ஆனால், எல்லாவற்றையும் கவனித்துக் கொண்டிருந்த தீபிகாவிற்குப் பவித்ராவின் எண்ணம் தெளிவாகப் புரிந்தது.
தீபிகா மெல்லப் பவித்ராவின் அறைக்குள் நுழைந்தாள். அங்கே பவித்ரா எதையோ தீவிரமாக யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
"பவி... என்ன பண்ணிட்டு இருக்க?" எனத் தீபிகா அமைதியாகக் கேட்டாள்.
"ஒன்னும் இல்ல தீபி, இங்க இருக்கப் பிடிக்கல... எல்லாரும் ரொம்ப ஒரு மாதிரியா இருக்காங்க," எனப் பவித்ரா முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள்.
தீபிகா அவள் அருகில் அமர்ந்து, மென்மையாக அவள் கையைப் பிடித்தாள். "பவி, நீ அத்தை பொண்ணுங்கிற உரிமைல சொல்றேன். நேத்து தோப்புல நடந்ததை ஜெயராணி என்கிட்ட சொன்னா.
இளமாறன் மேல உனக்கு ஒரு ஈர்ப்பு இருந்தது தப்பில்லை. ஆனா, அவர் தன் மனசுல யாரை வச்சிருக்காருன்னு தெரிஞ்ச பிறகும், நீ இப்படிச் சின்னத்தனமாப் பழிவாங்க நினைக்கிறது உனக்கே அழகா?"
பவித்ரா திடுக்கிட்டாள். "நான்... நான் என்ன பண்ணேன்?"
"எனக்கு எல்லாம் தெரியும் பவி. அவங்க பைக்ல யாரு கை வச்சதுன்னு எனக்குத் தெரியும். ஆனா, இந்த விஷயம் பெரியவங்களுக்குத் தெரிஞ்சா, உன் மேல இருக்கிற மரியாதை போயிடும். அத்தைக்கும் கெட்ட பெயர் வரும். இப்போவே கிளம்பி ஊருக்குப் போறதுதான் உனக்கும் நல்லது, நம்ம குடும்பத்துக்கும் நல்லது," எனத் தீபிகா உறுதியான குரலில் கூறினாள்.
பவித்ராவுக்குத் தான் பிடிபட்டுவிட்டோம் என்பது புரிந்தது. தீபிகாவின் கண்கள் உண்மையைச் சொல்லத் தயங்காது என்பதையும் அவள் உணர்ந்தாள்.
"நான்... நான் வேணும்னு பண்ணல தீபி," எனப் பவித்ரா திக்கினாள்.
"பரவாயில்லை பவி. இப்போவே கிளம்புறதுக்கான ஏற்பாடுகளைப் பாரு. அத்தை கிட்ட நானே ஏதோ ஒரு காரணம் சொல்லிச் சமாளிச்சுடுறேன். நீ கிளம்பு," எனத் தீபிகா கனிவோடும் அதே சமயம் அதிகாரத்தோடும் சொல்லிவிட்டு வெளியே வந்தாள்.
அரை மணி நேரத்தில், "அம்மாவுக்கு உடம்பு சரியில்லையாம், போன் வந்துச்சு... நான் இப்போவே கிளம்புறேன்," எனப் பவித்ரா கிளம்பினாள்.
வாசலில் நின்றிருந்த பூங்கொடி, பவித்ரா போவதைப் பார்த்து ஒரு கிண்டல் சிரிப்பு சிரித்தாள். பவித்ரா அவளை ஏறிட்டுப் பார்க்காமல் தலைகுனிந்து ஆட்டோவில் ஏறிச் சென்றாள்.
தீபிகா பூங்கொடியின் அருகில் வந்து, "இப்போ சந்தோஷமா பூங்கொடி? உங்க அத்தான் உங்களுக்கே தான்!" எனத் தட்டிக் கொடுக்க, பூங்கொடி வெட்கத்தில் நெளிந்தாள்.
அந்நேரம் இளமாறன் அங்கே வர, "அத்தான்! உங்க ஆளு கிளம்பிட்டா... போய்ப் பை பை சொல்லலையா?" எனப் பூங்கொடி மீண்டும் தன் 'டார்ச்சர்' வேலையைத் தொடங்க, வீடு பழையபடி கலகலப்பானது.
