அத்தியாயம் 33:
விடிந்தும் விடியாத அந்த அதிகாலை வேளையில், கூர்க் மலைத் தொடர் ஒரு வெள்ளை கம்பளம் போர்த்தியது போலப் பனி மூட்டத்துடன் காட்சியளித்தது. ஜன்னல் திரையை மெல்ல விலக்கிய இளமாறன், வெளியே தெரிந்த அந்த ரம்மியமான சூழலைக் கண்டு வியந்தான்.
படுக்கையில் போர்வைக்குள் சுருண்டு படுத்திருந்த பூங்கொடியின் அருகில் அமர்ந்து, அவளது நெற்றியில் வழிந்த குழல் கற்றைகளை மெல்ல ஒதுக்கினான். அவனது விரல் பட்டதும் பூங்கொடி மெல்லக் கண் விழித்தாள்.
"கொடி... எழுந்திரு செல்லம், வெளிய பாரு சொர்க்கம் மாதிரி இருக்கு," என இளமாறன் அழைக்க,
அவள் சோம்பலாக அவனது மடியில் தலை சாய்த்துக் கொண்டாள். "இன்னும் கொஞ்ச நேரம் அத்தான்... இந்தக் குளிர்ல எழவே முடியல," என அவள் முணுமுணுக்க, இளமாறன் குனிந்து அவளது கன்னத்தில் ஒரு அழுத்தமான முத்தத்தைப் பதித்தான்.
"இப்போ சூடா ஒரு காபி குடிச்சிட்டு, இந்தத் தோட்டத்துக்குள்ள ஒரு 'வாக்கிங்' போலாமா?" எனக் கேட்க, பூங்கொடி உற்சாகமாகத் தலையாட்டினாள்.
இருவரும் குளித்துவிட்டு, இளமாறன் ஒரு ஜாக்கெட் அணிந்திருக்க, பூங்கொடி ஒரு அழகான ஸ்வெட்டருடன் காபி தோட்டத்திற்குள் கைகோர்த்து நடந்தனர். காபி பூக்களின் வாசமும், ஈர மண்ணின் மணமும் அவர்களை மயக்கியது.
யாருமே இல்லாத அந்தத் தனிமையில், இளமாறன் சட்டென பூங்கொடியை இழுத்து ஒரு மரத்தின் பின்னால் சாய்த்தான்.
"அத்தான்... என்ன பண்றீங்க? யாராவது பாக்கப் போறாங்க!" எனப் பூங்கொடி படபடப்புடன் சொல்ல,
"இங்க பாரு பூங்கொடி... இந்த அஞ்சு ஏக்கர் தோட்டத்துல நாம ரெண்டு பேர் மட்டும்தான். இப்போ உன்னை நான் என்ன பண்ணப்போறேன்னு யாருக்கும் தெரியாது," என அவன் அவளது இடையை வளைத்துப் பிடிக்க, பூங்கொடியின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.
அவன் மெல்லக் குனிந்து அவளது இதழ்களைத் தீண்ட, காபி இலைகளிலிருந்து விழுந்த பனித்துளிகள் அவள் மீது பட்டுச் சிலிர்க்க வைத்தன. அந்தப் பனிப் பொழிவில் அவர்களின் முத்தம் இன்னும் சூடாக மாறியது.
அவர்கள் அப்படியே பேசிக்கொண்டே நடக்க, ஒரு பெரிய மரத்தடியில் ஒரு வயதான தம்பதி அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தனர். அவர்கள் அந்தத் தோட்டத்தின் உரிமையாளர்கள்.
"என்ன தம்பி... புது மணமக்களா?" என அந்தப் பெரியவர் சிரித்துக் கொண்டே கேட்க, இளமாறனும் பூங்கொடியும் வெட்கத்துடன் "ஆமாங்க ஐயா" என்றனர்.
"இந்தக் கூர்க் மலைக்கு ஒரு ராசி உண்டு தம்பி... இங்க வர்ற தம்பதிகள் மத்தியில காதல் மட்டும் வளராது, ஒருத்தர் மேல ஒருத்தருக்கு இருக்குற நம்பிக்கையும் அதிகமாகும். இந்தச் செடிங்க மாதிரி உங்க வாழ்க்கையும் எப்பவும் பசுமையா இருக்கட்டும்," என அவர்கள் ஆசி வழங்கினர்.
ரிசார்ட்டிற்குத் திரும்பும் வழியில் இளமாறன் சொன்னான், "கொடி... மதியம் நாம 'அப்பி பால்ஸ்' (Abbey Falls) போறோம். அங்க போயிட்டு வந்துட்டு, நைட்டுக்கு ஒரு ஸ்பெஷல் 'கேண்டில் லைட் டின்னர்' ஏற்பாடு பண்ணிருக்கேன்."
"அத்தான்... நீங்க இவ்வளவு ரொமான்டிக்கா இருப்பீங்கன்னு நான் நினைக்கவே இல்லை," என அவள் அவனது தோளில் செல்லமாகச் சாய,
"இது வெறும் ஆரம்பம் தான்டி பொண்டாட்டி... இன்னும் போகப் போக நீயே ஆச்சரியப்படுவ!" என அவன் கண் அடிக்க, அவர்கள் மீண்டும் தங்கள் அறைக்குள் நுழைந்தனர்.
மதிய வெயில் கூர்க்கின் காபி தோட்டங்களுக்கு இடையே தங்கம் போல ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தது. இளமாறனும் பூங்கொடியும் புகழ்பெற்ற 'அப்பி பால்ஸ்' (Abbey Falls) அருவிக்குச் சென்றனர். மேலிருந்து ஆர்ப்பரித்து கொட்டும் தண்ணீரின் சத்தமும், அங்கிருந்து எழும் பனி போன்ற நீர்த்திவலைகளும் அந்த இடத்தையே ஒரு கனவு உலகம் போல மாற்றியிருந்தது.
அருவிக்கு அருகில் இருந்த பாலத்தில் நின்று பூங்கொடி வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். காற்றில் பறந்த நீர்த்துளிகள் அவள் முகத்தில் பட்டு முத்துக்களாகத் தெறித்தன.
"அத்தான்... பாருங்களேன், தண்ணி எவ்வளவு வேகமா கொட்டுது!" என அவள் ஆச்சரியத்தில் சொல்ல, இளமாறன் அவளையே இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
"தண்ணி கொட்டுறது கிடக்கட்டும் கொடி... என் மனசு உன்கிட்ட எப்படி கொட்டுதுன்னு பாரு," என அவன் பின்னால் இருந்து அவளை அணைத்துக் கொண்டு, அவள் காதோரம் மெல்லக் கடித்தான்.
"அத்தான்... எல்லாரும் பாக்குறாங்க!" என அவள் வெட்கத்தில் நெளிய, "யாரும் பார்க்கல... அந்த அருவிச் சத்தத்துல நான் சொல்றது கூட உனக்கு மட்டும் தான் கேட்கும்," என அவன் அவளது கழுத்துச் சரிவில் ஒரு அழுத்தமான முத்தத்தை வைத்தான். அந்தச் சாரலில் நனைந்த அவளது மேனியின் குளிர்ச்சி, இளமாறனின் இதழ் பட்டதும் ஒருவித வெப்பமாக மாறியது.
இரவு வந்தது. ரிசார்ட்டின் ஒரு ஓரத்தில், திறந்த வெளி புல்வெளியில் அவர்களுக்காக ஒரு பிரத்யேக மேஜை தயார் செய்யப்பட்டிருந்தது. சுற்றிலும் மெழுகுவர்த்திகள் எரிய, இளஞ்சிவப்பு நிற ரோஜா இதழ்கள் தூவப்பட்டிருந்தது. மேலே வானத்தில் நட்சத்திரங்கள் மின்னிக் கொண்டிருந்தன.
பூங்கொடி ஒரு அழகான கறுப்பு நிறப் புடவையில் தேவதை போல வந்தாள். இளமாறன் அவளைத் தன் கையைப் பிடித்து அழைத்து வந்து நாற்காலியில் அமர வைத்தான்.
"கொடி... இன்னைக்கு உன்னைப் பார்க்கும்போது, எனக்கு அந்தப் பழைய பூங்கொடி ஞாபகம் வரல. என் உயிரா இருக்குற என் மனைவி மட்டும் தான் தெரியுறா," என இளமாறன் அவளது கைகளைப் பற்றிச் சொன்னான்.
சாப்பிட்டு முடித்ததும், அங்கிருந்த மெல்லிய இசைக்கு ஏற்ப இளமாறன் பூங்கொடியைத் தன் கைகளோடு சேர்த்து அணைத்து மெதுவாக ஆடத் தொடங்கினான்.
இருவரின் இதயத் துடிப்பும் ஒன்றாகக் கலந்தது. இளமாறன் மெல்ல அவளது முகத்தை நிமிர்த்தினான். அந்த நிலவொளியில் அவளது உதடுகள் கோவைப்பழம் போலச் சிவந்திருந்தன.
அவன் பொறுமையாக, மிக மென்மையாக அவளது இதழ்களைச் சுவைக்கத் தொடங்கினான்.
பூங்கொடி தன் கண்கள் மூடி, அவனது சட்டையைப் பலமாகப் பிடித்துக் கொண்டு அந்த இன்பத்தில் திளைத்தாள்.
"அத்தான்... உங்களை எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு," என மூச்சிரைக்க அவள் சொல்ல,
"பிடிச்சிருக்கா? நான் உன்னை என் சுவாசமாவே வச்சிருக்கேன் கொடி," எனச் சொல்லி அவளை அப்படியேத் தூக்கிக்கொண்டு அறைக்கு நடந்தான் இளமாறன்.
அறைக்குள் நுழைந்ததும் கதவைத் தாளிட்டான். அந்தக் கூர்க் குளிரில், ஜன்னலுக்கு வெளியே காற்று வீசிக் கொண்டிருக்க, உள்ளே காதலின் அக்னி கொழுந்து விட்டு எரிந்தது. இளமாறன் அவளைக் கட்டிலில் அமர வைத்து, அவளது கால் கொலுசுகளை மெல்ல நீவினான்.
அவளது பாதங்களில் அவன் முத்தமிட, பூங்கொடி வெட்கத்தில் நெளிந்தாள். மெல்ல மேலெழுந்த இளமாறன், அவளது ஆடையின் இடையூறுகளை ஒவ்வொன்றாக அகற்ற, அந்த இரவு மீண்டும் ஒருமுறை இரு உயிர்களின் சங்கமத்திற்குச் சாட்சியாக அமைந்தது...
