அத்தியாயம் 37:
இளமாறனின் கண்கள் ரத்தச் சிவப்பாக மாறியிருந்தன. தன் மனைவி பூங்கொடியின் புடவை கலைந்து, அவள் அழுதுகொண்டிருப்பதைப் பார்த்த அந்த நொடி, அவனுக்குள் இருந்த மனிதன் மறைந்து ஒரு மிருகம் வெளியே வந்தது.
விஷ்வாவின் சட்டையைப் பிடித்துத் தூக்கிய இளமாறன், அவனது முகத்தில் ஓங்கி ஒரு குத்து விட்டான். விஷ்வா நிலைகுலைந்து கீழே விழ, அவன் வாயிலிருந்து ரத்தம் தெறித்தது.
"என் பொண்டாட்டி மேல கையை வைக்க எவ்ளோ தைரியம்டா உனக்கு? அந்த நிலாவோட வாழ்க்கையை அழிச்சதுக்கே உன்னைச் சாகடிச்சிருக்கணும்... இன்னைக்கு என் வாரிசையே கொல்லத் துணிஞ்சிட்ட இல்ல?" என கர்ஜித்தபடி, கீழே கிடந்த இரும்புக் கம்பியை எடுத்தான் இளமாறன்.
விஷ்வா தட்டுத்தடுமாறி எழுந்து கத்தியை எடுக்க முயல, இளமாறன் அவனது மணிக்கட்டில் கம்பியால் ஓங்கி அடித்தான். "ஆக்..." என அலறிய விஷ்வாவின் கையில் இருந்த கத்தி தெறித்து விழுந்தது. இளமாறன் விடவில்லை; அவனது நெஞ்சில் காலால் ஓங்கி மிதிக்க, விஷ்வா சுவற்றில் மோதி சரிந்தான்.
அதே சமயம், வெளியே விஷ்வாவின் ஆட்கள் நான்கு பேர் அரிவாளுடன் இளமாறனைத் தாக்க ஓடி வந்தனர். ஆனால், அங்கே ஒரு புயலாகப் புகுந்தான் பொற்செழியன்.
"டேய் எடுபட்ட பயலுகளா! என் தங்கச்சியைக் கை வச்சவனை விடமாட்டேன்டா!" என கத்திக்கொண்டே, ஒருவனின் கையைப் பிடித்து முறுக்கித் தூக்கி எறிந்தான். பொற்செழியன் ஒரு கராத்தே வீரனைப் போல எகிறிக் குதிக்க, ஆட்கள் ஒவ்வொருவராகச் சிதறி விழுந்தனர். ஒருவன் அரிவாளால் வெட்ட வர, பொற்செழியன் லாவகமாகத் தப்பித்து, அவன் முகத்தில் ஒரு பலமான உதையை விட்டான்.
இளமாறன் மீண்டும் விஷ்வாவை நோக்கிச் சென்றான். விஷ்வா பயத்தில் பின்னால் நகர, "இளமாறா... விட்டுடுடா... தெரியாம பண்ணிட்டேன்..." என அலறினான்.
"தெரியாமையா? ஒரு பொண்ணோட மானம் உனக்கு அவ்வளவு மலிவா போச்சா?" எனச் சொல்லி, இளமாறன் அவனது இரண்டு கால்களிலும் கம்பியால் பலமாக அடித்தான்.
எலும்பு முறியும் சத்தம் அந்த அறையில் கேட்டது. இனி விஷ்வா தன் வாழ்நாளில் எழுந்து நடக்கவே முடியாதபடி செய்தான் இளமாறன்.
மெல்லத் தள்ளாடியபடி பூங்கொடியின் அருகில் சென்றான். தன் சட்டையைக் கழற்றி, அவளது கலைந்த ஆடைகளை மறைக்கப் போர்த்தினான். "கொடி... பயப்படாதடி, உன் அத்தான் வந்துட்டேன்," என அவளை அணைத்துக் கொள்ள, பூங்கொடி அவன் மார்பில் சாய்ந்து தேம்பித் தேம்பி அழுதாள்.
சிறிது நேரத்தில் போலீஸ் ஜீப் சத்தம் கேட்டது. பொற்செழியன் அனைத்து அடியாட்களையும் கட்டிப் போட்டிருந்தான். இன்ஸ்பெக்டர் உள்ளே வர, இளமாறன் விஷ்வாவைக் காட்டி, "இவன் இனிமே ஜெயிலை விட்டுத் தப்பிக்கக் கூடாது சார்... அந்த அளவுக்கு இவன் கால்ல காயம் இருக்கு," என அமைதியாகச் சொன்னான்.
வீட்டிற்குத் திரும்பும் வழியில், காரில் பூங்கொடியின் கைகளை இளமாறன் இறுகப் பற்றிக் கொண்டான். "இனிமே ஒரு நிமிஷம் கூட உன்னை விட்டுத் தனியா அனுப்ப மாட்டேன் கொடி," என அவன் உறுதி பூண, பூங்கொடி தன் அத்தானின் பாதுகாப்பான அணைப்பில் அமைதியானாள்.
விஷ்வாவிடமிருந்து பூங்கொடியை மீட்டெடுத்த நிம்மதியில் இளமாறன் அவளைத் தன் மார்போடு அணைத்தபடி காரில் அமர வைத்தான். பொற்செழியன் காரை வேகமாக ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான். பூங்கொடி இன்னும் அந்த அதிர்ச்சியிலிருந்து மீளாமல் விக்கி விக்கி அழுதுகொண்டிருந்தாள்.
பாதி வழி கூடத் தாண்டவில்லை, திடீரென பூங்கொடி தன் அடிவயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு அலறினாள். "அத்தான்... அத்தான்... வயிறு ரொம்ப வலிக்குது அத்தான்... என்னால முடியல!" என அவனது சட்டையை இறுகப் பற்றினாள்.
இளமாறன் பதறிப்போனான். "கொடி... என்ன பண்ணுது? பயப்படாதடி, இதோ ஹாஸ்பிட்டல் வந்துடும்!" என அவளைத் தாங்கிக் கொண்டான். ஆனால், அடுத்த சில நொடிகளில் அவனது கண்கள் கலங்கின.
அவன் மடியில் அமர்ந்திருந்த பூங்கொடியின் புடவையில் மெல்ல மெல்ல ரத்தக்கறை பரவுவதைக் கண்டான். "பொற்செழியா... வண்டியை வேகமா ஓட்டுடா! ரத்தம் வருதுடா!" என இளமாறன் கதற, பொற்செழியனின் கைகள் ஸ்டீயரிங்கில் நடுங்கின.
கார் மருத்துவமனையின் அவசரப் பிரிவு முன்னால் வந்து நின்றது. இளமாறன் பூங்கொடியைத் தூக்கிக்கொண்டு உள்ளே ஓடினான்.
"டாக்டர்... டாக்டர்... என் பொண்டாட்டியைக் காப்பாத்துங்க! அவ மாசமா இருக்கா டாக்டர்!" என அவன் கத்த, செவிலியர்கள் பூங்கொடியை ஸ்ட்ரெச்சரில் படுக்க வைத்து அவசர சிகிச்சை அறைக்குள் தள்ளிச் சென்றனர்.
வெளியே இளமாறனும் பொற்செழியனும் சிலையாக நின்றனர்.
இளமாறனின் சட்டையில் பூங்கொடியின் ரத்தம் படிந்திருந்தது. அவன் தன் கைகளைப் பார்த்து ஓவென அழத் தொடங்கினான். "என் குழந்தைக்கு ஒன்னும் ஆகாதுல்லடா? நான் அவளைக் காப்பாத்திட்டேன்னு நினைச்சேன்... ஆனா அந்தப் பாவி என் வாரிசையே அடிச்சுட்டான் போலயே!"
சிறிது நேரம் கழித்து டாக்டர் வெளியே வந்தார். அவர் முகம் வாடியிருந்தது. இளமாறன் ஓடிச் சென்று அவர் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டான்.
"டாக்டர்... பூங்கொடி எப்படி இருக்கா? என் குழந்தை நல்லா இருக்கா?"
டாக்டர் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டு, "மிஸ்டர் இளமாறன்... உங்க வைஃப் இப்போ அபாயக் கட்டத்தைத் தாண்டிட்டாங்க. ஆனா, அந்தத் தாக்குதல்ல அவங்க அடிவயித்துல பலமான அடி பட்டிருக்கு. அதனால... கரு கலைஞ்சிடுச்சு. எவ்வளவோ முயற்சி செஞ்சோம், ஆனா குழந்தையைக் காப்பாத்த முடியல," என்றார் வருத்தத்துடன்.
அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் இளமாறன் அப்படியே தரையில் சரிந்தான். அவனது மொத்த உலகமும் இருண்டு போனது போல இருந்தது. பொற்செழியன் அவனைத் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டு கதறி அழுதான்.
"மச்சான்... நம்ம வாரிசு போயிடுச்சுடா... அந்த விஷ்வாவை அப்பவே நான் கொன்னிருக்கணும்!" என இளமாறன் தரையை ஓங்கி குத்திக் கத்தினான்.
வீட்டிலிருந்து ஓடி வந்த பெரியவர்கள் செய்தியைக் கேட்டு அதிர்ச்சியில் உறைந்து போயினர். பூங்கொடியின் தாய் தனலட்சுமி மயக்கமடைந்து விழ, சுப்பிரமணி கல்லுச் சிலையாக நின்றார்.
சிறிது நேரம் கழித்து இளமாறன் பூங்கொடி இருக்கும் அறைக்குள் சென்றான். அவள் கண்கள் திறந்திருந்தன, ஆனால் அதில் உயிர்ப்பே இல்லை. வெறித்த பார்வையுடன் மேலே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
இளமாறன் அவளருகே அமர்ந்து அவள் கையைப் பிடித்து முத்தமிட்டான். அவனது கண்ணீர் அவள் கைகளில் விழுந்தது. பூங்கொடி மெல்லத் திரும்பி அவனைப் பார்த்தாள். "அத்தான்... நம்ம பாப்பா போயிடுச்சா?" என மிக மெல்லிய குரலில் கேட்டாள்.
இளமாறன் பதில் சொல்ல முடியாமல் அவளைக் கட்டிக்கொண்டு அழுதான். அந்த அறையில் நிலவிய மௌனம் அவர்களின் ஆறாத துயரத்தைப் பறைசாற்றியது.
