இறுதி அத்தியாயம் :
அத்தியாயம் 42:
ஐந்து வருடங்கள் ஓடி மறைந்தன. காலத்தின் சக்கரம் சுழன்றாலும், அந்தப் பெரிய குடும்பத்தின் அன்பு மட்டும் மாறாமல் இன்னும் ஆழமாக வேரூன்றி இருந்தது.
இளமாறன் - பூங்கொடி கட்டிய அந்த வீடு, இப்போது ஒரு குட்டிப் பள்ளிக்கூடமாகவே மாறியிருந்தது.
மாலை நேரத்துச் சூரியன் பொன்னிறமாக மறையத் தொடங்க, வீட்டின் பெரிய தோட்டத்தில் மூன்று குழந்தைகள் ஓடிப்பிடித்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர்.
நிலா (5 வயது): இளமாறன் - பூங்கொடியின் மகள். துறுதுறுப்பான கண்கள், அப்படியே தன் அப்பாவைப் போன்ற பிடிவாதம், அம்மாவைப் போன்ற அன்பு.
கதிர் (6 வயது): பொற்செழியன் - ஜெயராணியின் மகன். கராத்தே உடையில் வலம் வரும் இவன், நிலா பாப்பாவுக்குப் பாதுகாவலன்.
ஆருத்ரன் (4 வயது): இளஞ்செழியன் - தீபிகாவின் மகன். பல வருட தவத்திற்குப் பின் பிறந்த இவன், ஒட்டுமொத்தக் குடும்பத்தின் செல்லப் பிள்ளை.
"நிலா... நில்லுடி! என்கிட்ட இருந்து நீ தப்பிக்க முடியாது," என கதிர் துரத்த, நிலா ஓடிச் சென்று ஊஞ்சலில் அமர்ந்திருந்த தன் அப்பா இளமாறனின் பின்னால் மறைந்து கொண்டாள்.
இளமாறன் நிலாவைத் தூக்கித் தன் மடியில் அமர வைத்துக் கொண்டான். பூங்கொடி கையில் காபியுடன் அங்கே வந்தாள். ஐந்து வருடங்கள் அவளது அழகைக் கூட்டயிருந்ததே தவிர, குறைக்கவில்லை.
"என்ன அத்தான்... எப்பப் பார்த்தாலும் உங்க பொண்ணுக்கு சப்போர்ட் பண்ணிட்டே இருக்கீங்க?" எனப் பூங்கொடி செல்லமாகச் சலித்துக் கொள்ள,
"பின்ன என்ன கொடி? இவ நம்ம 'நிலா' ஆச்சே! இவளைக் கோவிச்சுக்க எனக்கு மனசு வருமா?" என இளமாறன் சொல்ல, நிலா தன் அப்பாவின் கன்னத்தில் ஒரு முத்தமிட்டாள்.
அப்போது வீட்டுக்குள் இருந்து செந்தூர் பாண்டியன் - அல்லிராணி தம்பதியினர் வெளியே வந்தனர். அவர்களுடன் தூரிகாவும் மிதுனும் வந்தார்கள். செந்தூர் இப்போது அந்த ஊரின் பெரிய மரியாதைக்குரிய மனிதராகத் திகழ்ந்தான்.
இளஞ்செழியன் - தீபிகா தங்கள் மகனைத் தூக்கிக் கொண்டு வர, பொற்செழியன் - ஜெயராணி ஜோடி சிரித்துக் கொண்டே வந்தனர்.
பெரியவர்கள் சுப்பிரமணி - முருகவள்ளி மற்றும் கதிரேசன் - தனலட்சுமி அனைவரும் ஒரு நீண்ட நாற்காலியில் அமர்ந்து, தங்கள் பேரக் குழந்தைகளைப் பார்த்துப் பூரித்துப் போயினர்.
"பாருங்களேன்... அன்னைக்கு ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் சண்டை போட்டுட்டு இருந்தோம். ஆனா இன்னைக்கு நம்ம வாரிசுங்க ஒன்னா விளையாடுறதைப் பார்க்கும்போது, நாம பட்ட கஷ்டமெல்லாம் மறந்துடுச்சு," என கதிரேசன் நெகிழ்ச்சியுடன் சொன்னார்.
நிலா அறக்கட்டளை
இளமாறன் எழுந்து நின்றான். "அண்ணே... மச்சான்... இன்னைக்கு நம்ம நிலா அறக்கட்டளை மூலமா 50 பெண் குழந்தைகளுக்கு உயர்கல்வி கொடுக்கிறோம். இதுக்கெல்லாம் காரணம் என் பூங்கொடி தான். அவ கொடுத்த தைரியம் தான் என்னை இந்த அளவுக்குக் கொண்டு வந்திருக்கு," எனச் சொல்லி பூங்கொடியின் கையைப் பற்றினான்.
விஷ்வாவின் முடிவு
அதே சமயம், சிறைக் கம்பிகளுக்குப் பின்னால் முடங்கிக் கிடந்த விஷ்வா, டிவியில் இளமாறனின் குடும்பம் செய்த சாதனைகளைப் பார்த்தான். அவனது இரண்டு கால்களும் செயலிழந்து, உதவிக்கு ஆள் இல்லாமல், தான் செய்த பாவங்களை எண்ணிப் புழுவாகத் துடித்தான். இளமாறனின் மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கைதான் விஷ்வாவுக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய தண்டனை.
இரவு நேரம்... அனைவரும் தூங்கிய பிறகு, இளமாறனும் பூங்கொடியும் மொட்டை மாடியில் நிலவைப் பார்த்தபடி நின்றனர்.
"கொடி... ஹனிமூன்ல ஆரம்பிச்ச நம்ம பயணம், எத்தனையோ மேடு பள்ளங்களைக் கடந்து இன்னைக்கு ஒரு அழகான இடத்துக்கு வந்திருக்கு," என இளமாறன் அவளைத் தன் தோளோடு அணைத்துக் கொண்டான்.
"ஆமா அத்தான்... அந்த நிலாவுக்கு நடந்த மாதிரி இனி யாருக்கும் நடக்கக் கூடாது. நம்ம நிலா பாப்பாவை ஒரு தைரியமான பெண்ணா வளர்க்கணும். உங்க காதல் எனக்கு எப்பவும் ஒரு பாதுகாப்பா இருக்கும்," எனப் பூங்கொடி அவன் நெஞ்சில் சாய்ந்தாள்.
வானத்தில் நிலவு பிரகாசமாக மின்ன, கீழே அந்தப் பெரிய குடும்பத்தின் வீட்டில் அன்பெனும் விளக்கு அணையாமல் எரிந்து கொண்டிருந்தது.
- முற்றும் -
