வீட்டிற்கு வந்த மறுநாளே சசி வேலைக்குச் செல்லத் தயாரானான் .. அப்போது, பரத் தான் அவனை நிறுத்தினான்.
"என்னடா மச்சான்? இப்பவே வேலைக்கு கிளம்பி வர?"
என்று கேட்டவன், அவன் பதில் சொல்லும் முன்பே, "இன்னும் ரெண்டு நாள் கழிச்சு வா. ஒன்னும் அவசரம் இல்ல."என்றான்.
"ஏன்டா?"என்று சசி புருவம் சுருக்க,
"ஹாஸ்பிடல்ல இருந்த வரைக்கும் சுத்தி எப்பவும் கூட்டமா இருந்தாங்க. தங்கச்சி கூட தனியா பேசவே முடியாம தான் இருந்து இருப்ப. இப்போ வீட்டுல தான் உங்களுக்கான நேரம் கிடைக்கும்.
வினிதாவும் லீவ் முடியிற வரை வீட்டுக்கு வந்துட்டு போவா..
பாப்பா தூங்குற நேரத்துல தங்கச்சி கூட பேசு, உங்களுக்காக கொஞ்சம் நேரம் செலவழிக்க வாய்ப்பு கிடைக்கும்ல.. என்னவோ உங்களுக்கான தனிப்பட்ட நேரம் கிடைக்கணும்னு நினைக்காத மாதிரியே பிஹேவ் பண்ற?" என்று கண் சிமிட்டினான்.
அவனது வார்த்தையில் சசி, "போடா லூசு."என்று முறைத்துக் கொண்டே அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.
ஆனால் நண்பன் தன்மீது வைத்திருந்த பாசத்தை நினைத்து மனதிற்குள் புன்னகைத்துக் கொண்டே சென்றான்.
பரத் சொன்னது உண்மைதான்.
மருத்துவமனையில் இருந்த நாட்களில் மனைவியுடன் தனியாக இரண்டு வார்த்தைகள் பேசக்கூட நேரம் கிடைக்கவில்லை.
இப்போது வீட்டிற்கு வந்த பிறகு தான் கொஞ்சம் அமைதி கிடைத்திருந்தது.
அன்று மதியம்... குழந்தை பால் குடித்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.
வினிதா ஹாலில் தொட்டிலை ஆட்டிக்கொண்டு இருந்தாள்.
"நீயும் கொஞ்ச நேரம் போய்த் தூங்கு ரேகா."என்று தெய்வா கூறியதால், ரேகாவும் அறைக்குள் சென்று கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டாள்.
சிறிது நேரம் கழித்து ஹாலில் இருந்த சசி மெதுவாக அறைக்குள் நுழைந்தான்.
பின்னால் இருந்து அவளை அணைத்துக் கொண்டவன், அவளது கன்னத்தில் இதழ்களை பதித்தான்.
அந்த அணைப்பு அவளுக்கும் தேவைப்பட்டிருந்தது.
அவனது மார்பில் சாய்ந்தபடி,
"மக வந்த உடனே என்னை மறந்துட்டீங்க இல்ல?"என்றாள் ரேகா.
"அடியேய்... நீதான் என்னைக் கண்டுக்கவே இல்ல. எப்ப பார்த்தாலும் பாப்பாவையே பார்த்துட்டு இருக்க."என்று குறை சொல்ல,
"பின்ன பாப்பா அழுதுட்டே இருந்தா பார்க்காம இருக்க முடியுமா?"என்றாள் வேகமாக
அவனோ சிரிக்க.
அவளோ, முகத்தைச் சுருக்கிக் கொண்டாள்.
அதைப் பார்த்தவன் உடனே,
"ஏய்... சும்மா சொன்னேன் டி."
என்று அவளது நெற்றியில் மெதுவாக முட்டினான்.
"எனக்கு தெரியாதா? இப்போ நமக்கு பாப்பா தான் முக்கியம்." என்று கூறியவன் அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.
உடனே, ரேகாவின் முகம் மலர்ந்தது.
சில நாட்களாக கணவன் அருகில் இருந்தாலும், இப்படியான நெருக்கம் கிடைக்கவில்லை.
அவளது பார்வையிலேயே அந்த ஏக்கம் தெரிந்தது.
அதை உணர்ந்த சசி, மெதுவாக அவளது நெற்றியிலும் கன்னத்திலும் முத்தமிட்டு அவளருகே சாய்ந்தான்.
அவள் இன்னும் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருக்க,
அவளின் ஆசையையும் ஏக்கத்தையும் புரிந்து கொண்டவன்..அவளது ,இதழ் தேனை பருகினான்.. பட்டும் படாமல் முத்தமிட்டு விலகினான் உடனே..
"ரொம்பத்தான் பண்றீங்க சசி..."
என்று முணுமுணுத்தாள்.
சிரித்தவன்."மூச்சு முட்டும் டி..."
என்று அவளது நெற்றியில் படர்ந்த முடிக்கற்களை ஒதுக்கிவிட்டு,
"பாப்பாக்கு ஃபீட் பண்ணுற. உனக்கு சரியான தூக்கமும் இல்ல.
முதல்ல ரெஸ்ட் எடு.அப்புறம் பாத்துக்கலாம்" என்று அவளது உடல்நிலையை நினைத்து விலகினான்.
ஆனால் அவளை விடாமல் தோளோடு சேர்த்துக் கட்டியணைத்தபடியே படுத்திருந்தான்.
அந்த அணைப்பே போதுமென இருவரும் தங்களை அறியாமலேயே ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்குள் சென்றனர்.
சிறிது நேரம் கழித்து குழந்தை அழ ஆரம்பித்தாள்.
அந்த சத்தத்தில் விழித்த சசி, தொட்டிலில் இருந்த குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்து ரேகாவிடம் கொடுத்தான்.
ரேகாவும் மகளின் பசியை ஆற்றி விட்டு, தோளில் போட்டு தட்டிக் கொடுத்தாள்..
சசியின் பார்வை மனைவியையும் மகளையும் மாறி மாறிப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தது.
வினிதா வீட்டில் இருக்கும் வரை பெரும்பாலும் அங்கேயே குழந்தையுடன் விளையாடிக் கொண்டிருப்பாள்.
இரவு நேரத்தில் தான் வீட்டிற்குச் செல்வாள்.
பானுமதியும் வீட்டு வேலைகளை முடித்துவிட்டு பகல் நேரங்களில் வந்து விடுவார்.இரவில் வினிதாவுடன் சேர்ந்து வீட்டிற்குத் திரும்புவார்.
இப்படியே மேலும் இரண்டு நாட்கள் கடந்தன.
"அம்மா ரேகாவையும் பாப்பாவையும் பார்த்துக்கோங்க. இதுக்கு மேலயும் வீட்ல இருந்தா சரியா வராது, ஏற்கனவே உங்க மருமகன் தான் எல்லாத்தையும் பாத்துட்டு இருக்கான்" என்றான் சசி.
தெய்வாவும்,"நாங்க எல்லாருமே இருக்கோம் டா. என் மருமகளையும், என் பேர புள்ளையையும் நான் பாத்துக்க மாட்டேன்னா அதை நீ சொல்லனுமா? போயிட்டு வாடா.
அவனும் பாவம் தான்."
பானுமதியும் அதையே ஆதரித்தார்."நானும் வேலை முடிச்சிட்டு இங்க வந்துருவேன் டா.போழுதுக்கும் கூட இருக்க தான் போறேன் பாத்துக்கோங்க
வினிதா இப்போதைக்கு உடன் இருந்தாள்.
ஏதாவது அவசரமாக தேவைப்பட்டாலும் சுந்தரம் இருந்தார்.
இல்லையென்றால் ஒரு போன் செய்தாலே வாங்கிக் கொண்டு வந்து கொடுத்துவிடுவார்.
அதனால் மனம் நிம்மதியடைந்த சசி, மீண்டும் தனது வேலையைத் தொடர ஆரம்பித்தான்.
ஆனால் இப்போது ஒவ்வொரு நாளும் வேலை முடிந்து வீட்டிற்கு திரும்பும் அவனை எதிர்பார்த்து காத்திருந்தது இரண்டு உயிர்கள் — அவனது ரேகாவும், அவனது குட்டி மகளும்.
இந்தக் காட்சியை நகைச்சுவையும், நண்பர்களின் பாசமும் வெளிப்படும் வகையில் இப்படி தொடரலாம்:
---
காலையில் வழக்கம் போல நண்பனுடன் வேலைக்குக் கிளம்பிவிடுவான் பரத்.
மாலை நேரம் வந்ததும் சசி வேலையை முடித்தவுடன் வீட்டிற்குக் கிளம்பி விடுவான். வேலை அதிகமாக இருந்தாலும் கூட பரத் அவனை துரத்தித்தான் அனுப்புவான்.
"போடா... உன் பொண்ணு காத்துட்டு இருப்பா."
என்று சொல்லி அனுப்பாமல் விடமாட்டான்.
உண்மையில் அந்தச் சிறுமி சசியை முற்றிலும் மாற்றியிருந்தாள்.
காலை எழுந்ததும் மகளைப் பார்ப்பது, மாலை வேலை முடிந்ததும் அவளைப் பார்ப்பது என்றே அவனது உலகம் மாறியிருந்தது.
இருவரும் தனித்தனி பைக்கில் வேலைக்குச் சென்றாலும், ஒரு மாத காலமாக தினமும் பரத் முதலில் சசியின் வீட்டிற்குச் சென்று தான் கிளம்புவான்.
நண்பனின் மகளை கொஞ்சிவிட்டு, உடன்பிறவா தங்கையான ரேகாவின் உடல்நிலையை விசாரித்துவிட்டு, தனது தாயை அங்கே விட்டுவிட்டு தான் வேலைக்குச் செல்வான்.
மாலை வினிதா கல்லூரி முடிந்து அங்கே வந்து விடுவாள்.
இரவு வரை அக்காவுடனும் குழந்தையுடனும் இருந்துவிட்டு, பானுமதியுடன் வீட்டிற்குச் செல்வாள்.
இப்படியே ஒரு மாதம் ஓடியது.
ஒருநாள் வேலை முடிந்து வீட்டிற்கு போகும் வழியில் பரத்திடம் சசி "என்ன மச்சான்... தினமும் என் கூடவே வர்ற? திரும்ப வீட்டுக்குப் போறதும் லேட்டாதான் போற. உன் விஷயத்தைப் பார்க்கலையா? உன் இஷ்ட தெய்வத்தை தரிசிக்க போகலையா?" என்றான்.
பரத் அவனை ஒரு பார்வை பார்த்தவன் அமைதியாக வர..
"உன்கிட்ட தாண்டா கேட்கிறேன்."
என அவன் தோளைத் தட்டினான்.
அப்போதும் பரத் அமைதியாக இருந்தான்.
"என்ன ஆச்சுடா?" என்று மீண்டும் கேட்க.
உடனே பரத் திரும்பி "லூசாடா நீ?"
என்றான் சிறு எரிச்சலுடன்.
"மச்சான்... கோபப்படாத. நாளைக்கு ஒரு சேஞ்சுக்கு ட்ரெயின்ல போகலா? நானும் வரேன்."என்று சசி குறும்பாக கூற.
நண்பனை நன்றாக அறிந்திருந்த பரத்,"ஒரு வெங்காயமும் வேணாம். மூடிட்டு இரு."என்றான் காட்டமாக,
அவனைப் பார்த்து சிரித்த சசி, "உனக்கு வேணாம். எனக்கு வேணுமே..."என்றான்.
"என்ன?"
"என் தங்கச்சி "... என்றவனின் வார்த்தை பரத்தின் முறைப்பில்
"உன்னோட இஷ்ட தெய்வம் எப்படி இருக்குன்னு நானும் பார்க்க வேண்டாமா?"என மேலும் அவனை வம்பிழுத்தான்.
அவன் அவ்வாறு கூறியவுடன் பரத் சசியின் கழுத்தில் கையைப் போட்டு வளைத்து, "லூசு மாறி ஏதாவது பெனாத்திக்கிட்டு வராத. கொஞ்ச நேரம் பொத்திகிட்டு வா"
என்று பற்களைக் கடித்தான்.
சசி சிரித்துக்கொண்டே,
"நானும் தான் இப்போ ரெகுலரா வேலைக்கு வர ஆரம்பிச்சுட்டேன். ஒன் மந்த் ஆயிடுச்சு."என்றான்.
"அதுக்கென்ன?"
"எனக்கு என் நண்பனைப் பத்தி தெரியாதா? இப்போ எதுக்காக நீ தினமும் பைக்ல வந்துட்டு இருக்க? நான் தான் ரெகுலரா வர ஆரம்பிச்சுட்டேன் இல்ல.. நீ ட்ரெயின்ல வர போக இருக்கலாம் இல்ல. உனக்கு அதான் வசதியா இருக்கும்.. வேணும்னா சொல்லு நானும் உன் கூட இனி ரெகுலரா ட்ரெயின்ல வர போக இருக்கேன்.."
"ஏன் எங்களுக்கு தனியா போக தெரியாது பாரு.. நீ என்ன கூட சிங் சாங் கா?" என பரத் முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்ள.
சசி வாயில் கை வைத்து சிரிக்க ஆரம்பித்து விட்டான்..."அதான் விஷயமா? நீ எதுக்குடா என்கூட ஒட்டிக்கிட்டு வர பன்னாட பரதேசி நாயேன்னு சொல்லாம சொல்ற அப்படித்தானே?"
"நான் நேரடியாகவே அதாண்டா சொல்றேன்.."என அவனின் காலை வாரி விட்டு , அவனைப் பார்த்து நக்கலாக புன்னகைத்தான்..
"இம்புட்டு நேரம் நான் கத்தும் போது அதை நேர சொல்றத விட்டுட்டு ஓவரா சீன் போட்டு முறைச்சுட்டு வீராப்பா திரிஞ்ச. இந்த வீராப்புக்கு ஒன்னும் குறைச்சல் இல்ல..பஞ்ச பரதேசி நாயே!" என்று அவன் முதுகில் ஓங்கி ஒன்று வைத்தான்.
பரத்துக்கும் சிரிப்பு வந்துவிட்டது.
"போடா..." என்றவன் தன் வீடு நோக்கி கிளம்பி விட்டான்..
அவன் சென்ற திசையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சசி , "இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு மறைக்கிறனு நானும் பார்க்கிறேன் மாப்ள.. ஒரு நாள் இல்ல ஒரு நாள் வெளியே வந்து தான ஆகும்.. கத்திரிக்காய் முத்தினா சந்தைக்கு வராமல் போயிடும்..."என வாய்விட்டே புலம்பினான்..
இங்கு தனக்குத்தானே சிரித்துக்கொண்டு வீட்டிற்குள் நுழைந்தான் பரத்...
மறுநாள் சசியிடம் கூறியது போல பரத் நேராக சென்றது ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்கு தான். தன்னவளை தன் மனம் நிறைந்தவளை ஒரு மாதங்களுக்குப் பிறகு பார்ப்பதற்கு ஆவலுடன் காத்துக் கொண்டிருந்தான்..
இதழ்களில் பரவிய புன்னகையுடன் ட்ரெயினில் ஏறியவன் அவளின் வருகைக்காக எதிர்பார்ப்புடன் நின்றான்.
இன்று ஏனோ மனம் லேசாக இருந்தது.காலை முதலே அவளைப் பார்க்கப் போகிறோம் என்ற எண்ணமே அவனுக்குள் ஒரு விதமான உற்சாகத்தை உருவாக்கியது.
ட்ரெயின் கிளம்புவதற்கான அறிவிப்புக்காக காத்திருந்தவன், பழக்கப்படி கதவுப்பக்கம் திரும்பிப் பார்த்தான்.
அப்போது தான் அவளைப் பார்த்தான்..பிரியாவே தான்.
எப்போதும் கடைசி நிமிடத்தில் ஓடி வந்து ஏறும் அவள், இன்று அவனுக்கு முன்னதாகவே ரயிலில் ஏறி நின்றிருந்தாள்.
'என்னடா இது... அதிசயமா இருக்கு...'என்று மனதிற்குள் எண்ணி சிரித்தவன், அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அவளோ கையில் இருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அப்போது,"அம்மா..."
என்ற மழலைக்குரல் கேட்டது.
அந்தக் குரல் கேட்டதும் பிரியாவின் முகம் உடனே மலர்ந்தது.
"என்னடா தரு குட்டி?" என்று குனிந்து அருகில் உட்கார்ந்து இருந்தவரின் மடியில் இருக்கும் குழந்தையிடம் கேட்டாள்.
அப்போதுதான் அவளது அருகில் அவளது முந்தியை பிடித்துக் கொண்டே உட்கார்ந்து இருப்பவரின் மடியில் இருக்கும் நான்கு வயது சிறுவனைப் பார்த்தான் பரத்.
"அம்மா... தூக்கு..." என்று கைகளை நீட்டியபடி இருந்தான் அந்தச் சிறுவன்.
"அச்சோ... என் தரு குட்டிக்கு என்கிட்ட வரணுமா?" என கொஞ்சியவள், அடுத்த நொடியே அவனைத் தூக்கிக் கொண்டாள்.
"நீங்க தானே அங்க உட்காரனும்னு கேட்டீங்க இப்போ என்கிட்ட வந்துட்டீங்க?" என்று கொஞ்சியபடி அவன் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள்.
சிறுவனும் சிரித்தபடி அவளது கழுத்தை கட்டிக்கொண்டான்.
அந்தக் காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பரத்துக்கு முதலில் எதுவுமே புரியவில்லை.
ஒரு கணம் வெறுமையாக அவளைப் பார்த்தான்.
அதன் பின் அந்தச் சிறுவனைப் பார்த்தான்.மீண்டும் அவளைப் பார்த்தான்.
மீண்டும் அந்தக் குழந்தையைப் பார்த்தான்.இதுவே ரொம்ப நேரமாக தொடர்ந்தது.. மாறி மாறி ப்ரியாவையும் அவளின் தோளில் இருக்கும் குழந்தையையும் பார்த்துக்கொண்டு நின்றான்..
அவன் காதுகள் கேட்டதை அவனது மனம் ஏற்க மறுத்தது.
'அம்மா...' என்ற அந்த ஒற்றை வார்த்தை மட்டும் மீண்டும் மீண்டும் அவனது காதுகளில் ரிங்காரமாக ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.
இல்லை...
இல்லை...
இது வேறு யாரோவாக இருக்கலாம்...
என்று அவனின் மனம் மறுக்க முயன்றது.
ஆனால் அந்தச் சிறுவன் அவளது தோளில் சாய்ந்து கொண்டு, "அம்மா... வீட்டுக்கு எப்போ போவோம்?" என்று கேட்டதும்,
அவனுக்குள் இருந்த கடைசி நம்பிக்கையும் சிதறிப் போனது.
ஒரு நொடி அவனது மூச்சே நின்றது.
கண்ணுக்கு முன்னால் இருந்த உலகமே மங்கியது போல தோன்றியது.
'தன்னவளுக்கு... நான்கு வயசுல ஒரு குழந்தையா...?'என்ற எண்ணம் மின்னல் போல தாக்கியது. அவனை வெட்டி கண்டம் துண்டமாக்கியது..
அடுத்த நொடியே,'அப்படின்னா... ஒரு குழந்தையின் தாயைத்தான் நான் காதலிச்சேனா...?' என்ற கேள்வி நெஞ்சை கிழித்தது.
கை தன்னிச்சையாக மார்பின் மீது சென்றது.
இதயம் வேகமாக துடித்தது.
மூச்சு வாங்கவே சிரமமாக இருந்தது.
'இல்ல...'என்று தலையை உலுக்கிக் கொண்டான் வேகமாக.
'அவள் வேறொருவரின் மனைவியா...?'என ஒவ்வொரு கேள்வியும் அவனது மனதை துண்டு துண்டாக உடைத்துக் கொண்டிருந்தது.
அவளைப் பற்றி அவன் கட்டியிருந்த கனவுகள்...
அவளுடன் வாழ்ந்திருப்பேன் என்று நினைத்த எதிர்காலம்...
அவளது அருகில் நிற்பேன் என்று எண்ணிய நாட்கள்...
அனைத்தும் ஒரே நொடியில் சிதறி விழுந்தது போல உணர்ந்தான்.
அவன் கண்களில் நீர் திரண்டது.
ஆனால் அதைத் துடைக்கக்கூட அவனால் முடியவில்லை. தோன்றவில்லை என்பதுதான் உண்மை..
எதிரில் நின்றிருந்த பிரியாவையும்...அவளது தோளில் சாய்ந்து இருந்த அந்தச் சிறுவனையும்...மாறி மாறிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் கண்களில் நீர் வழிய..
அந்த கணமே,அவனது மொத்த உலகமே உடைந்து சிதறியதுபோல ஒரு வெறுமை மட்டுமே அவனுக்குள் எஞ்சியிருந்தது.
"என்னடா மச்சான்? இப்பவே வேலைக்கு கிளம்பி வர?"
என்று கேட்டவன், அவன் பதில் சொல்லும் முன்பே, "இன்னும் ரெண்டு நாள் கழிச்சு வா. ஒன்னும் அவசரம் இல்ல."என்றான்.
"ஏன்டா?"என்று சசி புருவம் சுருக்க,
"ஹாஸ்பிடல்ல இருந்த வரைக்கும் சுத்தி எப்பவும் கூட்டமா இருந்தாங்க. தங்கச்சி கூட தனியா பேசவே முடியாம தான் இருந்து இருப்ப. இப்போ வீட்டுல தான் உங்களுக்கான நேரம் கிடைக்கும்.
வினிதாவும் லீவ் முடியிற வரை வீட்டுக்கு வந்துட்டு போவா..
பாப்பா தூங்குற நேரத்துல தங்கச்சி கூட பேசு, உங்களுக்காக கொஞ்சம் நேரம் செலவழிக்க வாய்ப்பு கிடைக்கும்ல.. என்னவோ உங்களுக்கான தனிப்பட்ட நேரம் கிடைக்கணும்னு நினைக்காத மாதிரியே பிஹேவ் பண்ற?" என்று கண் சிமிட்டினான்.
அவனது வார்த்தையில் சசி, "போடா லூசு."என்று முறைத்துக் கொண்டே அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.
ஆனால் நண்பன் தன்மீது வைத்திருந்த பாசத்தை நினைத்து மனதிற்குள் புன்னகைத்துக் கொண்டே சென்றான்.
பரத் சொன்னது உண்மைதான்.
மருத்துவமனையில் இருந்த நாட்களில் மனைவியுடன் தனியாக இரண்டு வார்த்தைகள் பேசக்கூட நேரம் கிடைக்கவில்லை.
இப்போது வீட்டிற்கு வந்த பிறகு தான் கொஞ்சம் அமைதி கிடைத்திருந்தது.
அன்று மதியம்... குழந்தை பால் குடித்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.
வினிதா ஹாலில் தொட்டிலை ஆட்டிக்கொண்டு இருந்தாள்.
"நீயும் கொஞ்ச நேரம் போய்த் தூங்கு ரேகா."என்று தெய்வா கூறியதால், ரேகாவும் அறைக்குள் சென்று கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டாள்.
சிறிது நேரம் கழித்து ஹாலில் இருந்த சசி மெதுவாக அறைக்குள் நுழைந்தான்.
பின்னால் இருந்து அவளை அணைத்துக் கொண்டவன், அவளது கன்னத்தில் இதழ்களை பதித்தான்.
அந்த அணைப்பு அவளுக்கும் தேவைப்பட்டிருந்தது.
அவனது மார்பில் சாய்ந்தபடி,
"மக வந்த உடனே என்னை மறந்துட்டீங்க இல்ல?"என்றாள் ரேகா.
"அடியேய்... நீதான் என்னைக் கண்டுக்கவே இல்ல. எப்ப பார்த்தாலும் பாப்பாவையே பார்த்துட்டு இருக்க."என்று குறை சொல்ல,
"பின்ன பாப்பா அழுதுட்டே இருந்தா பார்க்காம இருக்க முடியுமா?"என்றாள் வேகமாக
அவனோ சிரிக்க.
அவளோ, முகத்தைச் சுருக்கிக் கொண்டாள்.
அதைப் பார்த்தவன் உடனே,
"ஏய்... சும்மா சொன்னேன் டி."
என்று அவளது நெற்றியில் மெதுவாக முட்டினான்.
"எனக்கு தெரியாதா? இப்போ நமக்கு பாப்பா தான் முக்கியம்." என்று கூறியவன் அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.
உடனே, ரேகாவின் முகம் மலர்ந்தது.
சில நாட்களாக கணவன் அருகில் இருந்தாலும், இப்படியான நெருக்கம் கிடைக்கவில்லை.
அவளது பார்வையிலேயே அந்த ஏக்கம் தெரிந்தது.
அதை உணர்ந்த சசி, மெதுவாக அவளது நெற்றியிலும் கன்னத்திலும் முத்தமிட்டு அவளருகே சாய்ந்தான்.
அவள் இன்னும் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருக்க,
அவளின் ஆசையையும் ஏக்கத்தையும் புரிந்து கொண்டவன்..அவளது ,இதழ் தேனை பருகினான்.. பட்டும் படாமல் முத்தமிட்டு விலகினான் உடனே..
"ரொம்பத்தான் பண்றீங்க சசி..."
என்று முணுமுணுத்தாள்.
சிரித்தவன்."மூச்சு முட்டும் டி..."
என்று அவளது நெற்றியில் படர்ந்த முடிக்கற்களை ஒதுக்கிவிட்டு,
"பாப்பாக்கு ஃபீட் பண்ணுற. உனக்கு சரியான தூக்கமும் இல்ல.
முதல்ல ரெஸ்ட் எடு.அப்புறம் பாத்துக்கலாம்" என்று அவளது உடல்நிலையை நினைத்து விலகினான்.
ஆனால் அவளை விடாமல் தோளோடு சேர்த்துக் கட்டியணைத்தபடியே படுத்திருந்தான்.
அந்த அணைப்பே போதுமென இருவரும் தங்களை அறியாமலேயே ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்குள் சென்றனர்.
சிறிது நேரம் கழித்து குழந்தை அழ ஆரம்பித்தாள்.
அந்த சத்தத்தில் விழித்த சசி, தொட்டிலில் இருந்த குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்து ரேகாவிடம் கொடுத்தான்.
ரேகாவும் மகளின் பசியை ஆற்றி விட்டு, தோளில் போட்டு தட்டிக் கொடுத்தாள்..
சசியின் பார்வை மனைவியையும் மகளையும் மாறி மாறிப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தது.
வினிதா வீட்டில் இருக்கும் வரை பெரும்பாலும் அங்கேயே குழந்தையுடன் விளையாடிக் கொண்டிருப்பாள்.
இரவு நேரத்தில் தான் வீட்டிற்குச் செல்வாள்.
பானுமதியும் வீட்டு வேலைகளை முடித்துவிட்டு பகல் நேரங்களில் வந்து விடுவார்.இரவில் வினிதாவுடன் சேர்ந்து வீட்டிற்குத் திரும்புவார்.
இப்படியே மேலும் இரண்டு நாட்கள் கடந்தன.
"அம்மா ரேகாவையும் பாப்பாவையும் பார்த்துக்கோங்க. இதுக்கு மேலயும் வீட்ல இருந்தா சரியா வராது, ஏற்கனவே உங்க மருமகன் தான் எல்லாத்தையும் பாத்துட்டு இருக்கான்" என்றான் சசி.
தெய்வாவும்,"நாங்க எல்லாருமே இருக்கோம் டா. என் மருமகளையும், என் பேர புள்ளையையும் நான் பாத்துக்க மாட்டேன்னா அதை நீ சொல்லனுமா? போயிட்டு வாடா.
அவனும் பாவம் தான்."
பானுமதியும் அதையே ஆதரித்தார்."நானும் வேலை முடிச்சிட்டு இங்க வந்துருவேன் டா.போழுதுக்கும் கூட இருக்க தான் போறேன் பாத்துக்கோங்க
வினிதா இப்போதைக்கு உடன் இருந்தாள்.
ஏதாவது அவசரமாக தேவைப்பட்டாலும் சுந்தரம் இருந்தார்.
இல்லையென்றால் ஒரு போன் செய்தாலே வாங்கிக் கொண்டு வந்து கொடுத்துவிடுவார்.
அதனால் மனம் நிம்மதியடைந்த சசி, மீண்டும் தனது வேலையைத் தொடர ஆரம்பித்தான்.
ஆனால் இப்போது ஒவ்வொரு நாளும் வேலை முடிந்து வீட்டிற்கு திரும்பும் அவனை எதிர்பார்த்து காத்திருந்தது இரண்டு உயிர்கள் — அவனது ரேகாவும், அவனது குட்டி மகளும்.
இந்தக் காட்சியை நகைச்சுவையும், நண்பர்களின் பாசமும் வெளிப்படும் வகையில் இப்படி தொடரலாம்:
---
காலையில் வழக்கம் போல நண்பனுடன் வேலைக்குக் கிளம்பிவிடுவான் பரத்.
மாலை நேரம் வந்ததும் சசி வேலையை முடித்தவுடன் வீட்டிற்குக் கிளம்பி விடுவான். வேலை அதிகமாக இருந்தாலும் கூட பரத் அவனை துரத்தித்தான் அனுப்புவான்.
"போடா... உன் பொண்ணு காத்துட்டு இருப்பா."
என்று சொல்லி அனுப்பாமல் விடமாட்டான்.
உண்மையில் அந்தச் சிறுமி சசியை முற்றிலும் மாற்றியிருந்தாள்.
காலை எழுந்ததும் மகளைப் பார்ப்பது, மாலை வேலை முடிந்ததும் அவளைப் பார்ப்பது என்றே அவனது உலகம் மாறியிருந்தது.
இருவரும் தனித்தனி பைக்கில் வேலைக்குச் சென்றாலும், ஒரு மாத காலமாக தினமும் பரத் முதலில் சசியின் வீட்டிற்குச் சென்று தான் கிளம்புவான்.
நண்பனின் மகளை கொஞ்சிவிட்டு, உடன்பிறவா தங்கையான ரேகாவின் உடல்நிலையை விசாரித்துவிட்டு, தனது தாயை அங்கே விட்டுவிட்டு தான் வேலைக்குச் செல்வான்.
மாலை வினிதா கல்லூரி முடிந்து அங்கே வந்து விடுவாள்.
இரவு வரை அக்காவுடனும் குழந்தையுடனும் இருந்துவிட்டு, பானுமதியுடன் வீட்டிற்குச் செல்வாள்.
இப்படியே ஒரு மாதம் ஓடியது.
ஒருநாள் வேலை முடிந்து வீட்டிற்கு போகும் வழியில் பரத்திடம் சசி "என்ன மச்சான்... தினமும் என் கூடவே வர்ற? திரும்ப வீட்டுக்குப் போறதும் லேட்டாதான் போற. உன் விஷயத்தைப் பார்க்கலையா? உன் இஷ்ட தெய்வத்தை தரிசிக்க போகலையா?" என்றான்.
பரத் அவனை ஒரு பார்வை பார்த்தவன் அமைதியாக வர..
"உன்கிட்ட தாண்டா கேட்கிறேன்."
என அவன் தோளைத் தட்டினான்.
அப்போதும் பரத் அமைதியாக இருந்தான்.
"என்ன ஆச்சுடா?" என்று மீண்டும் கேட்க.
உடனே பரத் திரும்பி "லூசாடா நீ?"
என்றான் சிறு எரிச்சலுடன்.
"மச்சான்... கோபப்படாத. நாளைக்கு ஒரு சேஞ்சுக்கு ட்ரெயின்ல போகலா? நானும் வரேன்."என்று சசி குறும்பாக கூற.
நண்பனை நன்றாக அறிந்திருந்த பரத்,"ஒரு வெங்காயமும் வேணாம். மூடிட்டு இரு."என்றான் காட்டமாக,
அவனைப் பார்த்து சிரித்த சசி, "உனக்கு வேணாம். எனக்கு வேணுமே..."என்றான்.
"என்ன?"
"என் தங்கச்சி "... என்றவனின் வார்த்தை பரத்தின் முறைப்பில்
"உன்னோட இஷ்ட தெய்வம் எப்படி இருக்குன்னு நானும் பார்க்க வேண்டாமா?"என மேலும் அவனை வம்பிழுத்தான்.
அவன் அவ்வாறு கூறியவுடன் பரத் சசியின் கழுத்தில் கையைப் போட்டு வளைத்து, "லூசு மாறி ஏதாவது பெனாத்திக்கிட்டு வராத. கொஞ்ச நேரம் பொத்திகிட்டு வா"
என்று பற்களைக் கடித்தான்.
சசி சிரித்துக்கொண்டே,
"நானும் தான் இப்போ ரெகுலரா வேலைக்கு வர ஆரம்பிச்சுட்டேன். ஒன் மந்த் ஆயிடுச்சு."என்றான்.
"அதுக்கென்ன?"
"எனக்கு என் நண்பனைப் பத்தி தெரியாதா? இப்போ எதுக்காக நீ தினமும் பைக்ல வந்துட்டு இருக்க? நான் தான் ரெகுலரா வர ஆரம்பிச்சுட்டேன் இல்ல.. நீ ட்ரெயின்ல வர போக இருக்கலாம் இல்ல. உனக்கு அதான் வசதியா இருக்கும்.. வேணும்னா சொல்லு நானும் உன் கூட இனி ரெகுலரா ட்ரெயின்ல வர போக இருக்கேன்.."
"ஏன் எங்களுக்கு தனியா போக தெரியாது பாரு.. நீ என்ன கூட சிங் சாங் கா?" என பரத் முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்ள.
சசி வாயில் கை வைத்து சிரிக்க ஆரம்பித்து விட்டான்..."அதான் விஷயமா? நீ எதுக்குடா என்கூட ஒட்டிக்கிட்டு வர பன்னாட பரதேசி நாயேன்னு சொல்லாம சொல்ற அப்படித்தானே?"
"நான் நேரடியாகவே அதாண்டா சொல்றேன்.."என அவனின் காலை வாரி விட்டு , அவனைப் பார்த்து நக்கலாக புன்னகைத்தான்..
"இம்புட்டு நேரம் நான் கத்தும் போது அதை நேர சொல்றத விட்டுட்டு ஓவரா சீன் போட்டு முறைச்சுட்டு வீராப்பா திரிஞ்ச. இந்த வீராப்புக்கு ஒன்னும் குறைச்சல் இல்ல..பஞ்ச பரதேசி நாயே!" என்று அவன் முதுகில் ஓங்கி ஒன்று வைத்தான்.
பரத்துக்கும் சிரிப்பு வந்துவிட்டது.
"போடா..." என்றவன் தன் வீடு நோக்கி கிளம்பி விட்டான்..
அவன் சென்ற திசையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சசி , "இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு மறைக்கிறனு நானும் பார்க்கிறேன் மாப்ள.. ஒரு நாள் இல்ல ஒரு நாள் வெளியே வந்து தான ஆகும்.. கத்திரிக்காய் முத்தினா சந்தைக்கு வராமல் போயிடும்..."என வாய்விட்டே புலம்பினான்..
இங்கு தனக்குத்தானே சிரித்துக்கொண்டு வீட்டிற்குள் நுழைந்தான் பரத்...
மறுநாள் சசியிடம் கூறியது போல பரத் நேராக சென்றது ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்கு தான். தன்னவளை தன் மனம் நிறைந்தவளை ஒரு மாதங்களுக்குப் பிறகு பார்ப்பதற்கு ஆவலுடன் காத்துக் கொண்டிருந்தான்..
இதழ்களில் பரவிய புன்னகையுடன் ட்ரெயினில் ஏறியவன் அவளின் வருகைக்காக எதிர்பார்ப்புடன் நின்றான்.
இன்று ஏனோ மனம் லேசாக இருந்தது.காலை முதலே அவளைப் பார்க்கப் போகிறோம் என்ற எண்ணமே அவனுக்குள் ஒரு விதமான உற்சாகத்தை உருவாக்கியது.
ட்ரெயின் கிளம்புவதற்கான அறிவிப்புக்காக காத்திருந்தவன், பழக்கப்படி கதவுப்பக்கம் திரும்பிப் பார்த்தான்.
அப்போது தான் அவளைப் பார்த்தான்..பிரியாவே தான்.
எப்போதும் கடைசி நிமிடத்தில் ஓடி வந்து ஏறும் அவள், இன்று அவனுக்கு முன்னதாகவே ரயிலில் ஏறி நின்றிருந்தாள்.
'என்னடா இது... அதிசயமா இருக்கு...'என்று மனதிற்குள் எண்ணி சிரித்தவன், அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அவளோ கையில் இருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அப்போது,"அம்மா..."
என்ற மழலைக்குரல் கேட்டது.
அந்தக் குரல் கேட்டதும் பிரியாவின் முகம் உடனே மலர்ந்தது.
"என்னடா தரு குட்டி?" என்று குனிந்து அருகில் உட்கார்ந்து இருந்தவரின் மடியில் இருக்கும் குழந்தையிடம் கேட்டாள்.
அப்போதுதான் அவளது அருகில் அவளது முந்தியை பிடித்துக் கொண்டே உட்கார்ந்து இருப்பவரின் மடியில் இருக்கும் நான்கு வயது சிறுவனைப் பார்த்தான் பரத்.
"அம்மா... தூக்கு..." என்று கைகளை நீட்டியபடி இருந்தான் அந்தச் சிறுவன்.
"அச்சோ... என் தரு குட்டிக்கு என்கிட்ட வரணுமா?" என கொஞ்சியவள், அடுத்த நொடியே அவனைத் தூக்கிக் கொண்டாள்.
"நீங்க தானே அங்க உட்காரனும்னு கேட்டீங்க இப்போ என்கிட்ட வந்துட்டீங்க?" என்று கொஞ்சியபடி அவன் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள்.
சிறுவனும் சிரித்தபடி அவளது கழுத்தை கட்டிக்கொண்டான்.
அந்தக் காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பரத்துக்கு முதலில் எதுவுமே புரியவில்லை.
ஒரு கணம் வெறுமையாக அவளைப் பார்த்தான்.
அதன் பின் அந்தச் சிறுவனைப் பார்த்தான்.மீண்டும் அவளைப் பார்த்தான்.
மீண்டும் அந்தக் குழந்தையைப் பார்த்தான்.இதுவே ரொம்ப நேரமாக தொடர்ந்தது.. மாறி மாறி ப்ரியாவையும் அவளின் தோளில் இருக்கும் குழந்தையையும் பார்த்துக்கொண்டு நின்றான்..
அவன் காதுகள் கேட்டதை அவனது மனம் ஏற்க மறுத்தது.
'அம்மா...' என்ற அந்த ஒற்றை வார்த்தை மட்டும் மீண்டும் மீண்டும் அவனது காதுகளில் ரிங்காரமாக ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.
இல்லை...
இல்லை...
இது வேறு யாரோவாக இருக்கலாம்...
என்று அவனின் மனம் மறுக்க முயன்றது.
ஆனால் அந்தச் சிறுவன் அவளது தோளில் சாய்ந்து கொண்டு, "அம்மா... வீட்டுக்கு எப்போ போவோம்?" என்று கேட்டதும்,
அவனுக்குள் இருந்த கடைசி நம்பிக்கையும் சிதறிப் போனது.
ஒரு நொடி அவனது மூச்சே நின்றது.
கண்ணுக்கு முன்னால் இருந்த உலகமே மங்கியது போல தோன்றியது.
'தன்னவளுக்கு... நான்கு வயசுல ஒரு குழந்தையா...?'என்ற எண்ணம் மின்னல் போல தாக்கியது. அவனை வெட்டி கண்டம் துண்டமாக்கியது..
அடுத்த நொடியே,'அப்படின்னா... ஒரு குழந்தையின் தாயைத்தான் நான் காதலிச்சேனா...?' என்ற கேள்வி நெஞ்சை கிழித்தது.
கை தன்னிச்சையாக மார்பின் மீது சென்றது.
இதயம் வேகமாக துடித்தது.
மூச்சு வாங்கவே சிரமமாக இருந்தது.
'இல்ல...'என்று தலையை உலுக்கிக் கொண்டான் வேகமாக.
'அவள் வேறொருவரின் மனைவியா...?'என ஒவ்வொரு கேள்வியும் அவனது மனதை துண்டு துண்டாக உடைத்துக் கொண்டிருந்தது.
அவளைப் பற்றி அவன் கட்டியிருந்த கனவுகள்...
அவளுடன் வாழ்ந்திருப்பேன் என்று நினைத்த எதிர்காலம்...
அவளது அருகில் நிற்பேன் என்று எண்ணிய நாட்கள்...
அனைத்தும் ஒரே நொடியில் சிதறி விழுந்தது போல உணர்ந்தான்.
அவன் கண்களில் நீர் திரண்டது.
ஆனால் அதைத் துடைக்கக்கூட அவனால் முடியவில்லை. தோன்றவில்லை என்பதுதான் உண்மை..
எதிரில் நின்றிருந்த பிரியாவையும்...அவளது தோளில் சாய்ந்து இருந்த அந்தச் சிறுவனையும்...மாறி மாறிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் கண்களில் நீர் வழிய..
அந்த கணமே,அவனது மொத்த உலகமே உடைந்து சிதறியதுபோல ஒரு வெறுமை மட்டுமே அவனுக்குள் எஞ்சியிருந்தது.