வர்ணம் 8
மறுநாள் விடியற்காலையிலேயே, பக்கத்து ஊரில் உள்ள நெருங்கிய உறவினர் வீட்டுத் திருமணத்திற்காக அருளின் பெற்றோர் முத்தையா ஐயாவும் பார்வதி அம்மாளும் கிளம்பிச் சென்றனர்.
“அருள்… பாப்பா தனியா இருக்கும். சாப்பாட்டுக்கு வந்து கூப்பிட்டுக்கோ. நாங்க சாயந்திரமா வந்துடுறோம்,” என்று சொல்லிவிட்டு அவர்கள் புறப்பட்டுச் சென்றார்கள்.
காலை நேரம் கடந்து கொண்டே இருந்தது. வழக்கமாக எட்டு மணிக்கெல்லாம் தறிக் கூடத்திற்கு வந்துவிடும் ராஷி, மணி பத்து ஆகியும் வரவில்லை.
‘நேற்றிரவு தோழி சாரு பிரிந்து சென்ற கவலையில் தூங்காமல் இருந்துவிட்டாளோ… இல்லை உடம்புக்கு ஏதும் முடியாதோ?’ என்ற யோசனையுடனும் கவலையுடனும் அருள் அவளைத் தேடி அவளது அறைக்குச் சென்றான்.
வீட்டின் வெளிக்கதவு லேசாகச் சாத்தப்பட்டிருந்தது.
“ராஷி…?” என்று மெல்லிய குரலில் கூப்பிட்டபடி அருள் கதவைத் தட்டி உள்ளே அடியெடுத்து வைத்தான்.
அங்கே கண்ட காட்சி அருளின் நெஞ்சை அடைக்க வைத்தது!
ராஷி பாயில் சுருண்டு படுத்துக் கொண்டு, தன் வயிற்றை இறுகப் பிடித்தபடி வலியால் துடித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது முகம் வெளுத்துப் போய், நெற்றியில் வேர்வைத் துளிகள் அரும்பியிருந்தன. வலியின் தீவிரத்தால் உதட்டைக் கடித்துக்கொண்டு அமைதியாகக் கண்ணீர் வடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
மாதவிடாய் வலியின் கடுமையான உபாதையால் நகரக்கூட முடியாமல் அவள் அவதிப்படுவதை அருள் நொடியில் புரிந்து கொண்டான்.
அருள் பதறியபடி அவள் அருகில் சென்று முழங்காலிட்டு அமர்ந்தான். “ராஷி… என்ன ஆச்சு? உடம்புக்கு என்ன பண்ணுது?” என்று பதற்றமும் கனிவும் கலந்த குரலில் கேட்டான்.
ராஷி மெல்லக் கண்களைத் திறந்து அருளைப் பார்த்தாள். அந்த வேதனையிலும், சாரு அருகில் இல்லாத தனிமையும், அருளின் இந்தத் திடீர் வருகையும் அவளுக்குள் ஒரு தயக்கத்தையும் அதே சமயம் மிகப்பெரிய ஆறுதலையும் தந்தன.
“அருள்… அது… ரொம்ப வயிறு வலிக்குது…” என்று தட்டுத்தடுமாறி, மெல்லிய குரலில் சொல்லிவிட்டு மீண்டும் சுருண்டு கொண்டாள்.
தன் தாய் வீட்டில் இல்லாத இந்தச் சூழலில், வேதனையில் துடிக்கும் ஒரு பெண்ணிற்கு எப்படி உதவ வேண்டும் என்பதை அருள் யோசித்தான். நகர்ப்புறத்துப் பெண் என்ற பாகுபாடெல்லாம் மறந்து, அவளது வலியைப் போக்க வேண்டியது தன் பொறுப்பு என்பதை உணர்ந்தான்.
“ஒன்னும் பயப்படாதீங்க… நான் இதோ வர்றேன்,” என்று உறுதியான குரலில் சொல்லிவிட்டு அவசரமாகத் தன் வீட்டிற்கு ஓடினான்.
பூட்டப்பட்டிருந்த தன் சமையலறைக்குச் சென்று, அடுப்பைப் பற்றவைத்துத் தண்ணீரை நன்கு கொதிக்க வைத்தான். கூடவே பார்வதி அம்மாள் கை வைத்தியமாகச் செய்து வைக்கும் சீரகக் கஷாயத்தையும் வேகமாகத் தயாரித்தான்.
ஒரு துணியில் சுடச்சுடச் சுடுதண்ணீர் ஒத்தடம் கொடுக்கும் பையையும், கஷாயத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு மீண்டும் ராஷியின் வீட்டிற்கு ஓடி வந்தவன், அவளின் தலைமாட்டிற்கு அருகில் அமர்ந்து, “ராஷி… மெல்ல எழுந்திருங்க. இந்தச் சீரகக் கஷாயத்தைக் குடியுங்க… வலி கொஞ்சம் குறையும்,” என்று கனிவோடு அவளைத் தூக்கி நிறுத்தினான்.
ராஷி அவன் கையிலிருந்த சூடான கஷாயத்தைப் பருகினாள். அருள் அந்தச் சுடுதண்ணீர் பையை அவளது வயிற்றுப் பகுதியில் மென்மையாக ஒத்தடம் கொடுத்து வைக்கும்படி அவளிடம் கொடுத்தான்.
கிராமத்து எளிய இளைஞனான அருளின் மனதில் எந்தவிதத் தவறான எண்ணமும் இன்றி, தன் உடன்பிறந்தவள் போலவும், தன் உயிராக மதிக்கத் தொடங்கும் ஒரு பெண்ணாகவும் அவள் மீது காட்டிய அந்தத் தூய்மையான அக்கறையும் அன்பும் ராஷியின் மனதை உருகச் செய்தது.
கஷாயத்தின் சூடும், அருளின் அருகாமையும் கொடுத்த கதகதப்பில் ராஷியின் வலி மெல்லக் குறையத் தொடங்கியது.
“இப்போ எப்படி இருக்கு ராஷி?” என்று அருள் அவளது முகத்தைப் பார்த்து ஆதுரத்துடன் கேட்டான்.
ராஷி தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு, அவனது கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்தாள். அவளது பார்வையில் நன்றியும், அதையும் தாண்டிய ஏதோ ஒரு ஆழமான உணர்வும் மிளிர்ந்தன…வலி சற்றுத் தணிந்ததும், ராஷி மெதுவாகச் சுவரில் சாய்ந்து அமர்ந்தாள். அவளது முகத்தில் இருந்த அந்தப் பதற்றமும் வேதனையும் குறைந்து, அமைதி திரும்பியிருந்தது.
அருள் தரையில் அமர்ந்தபடியே அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனது கண்களில் இன்னும் அந்த அக்கறையும் கவலையும் குறையவில்லை.
“இப்போ பரவாயில்லையா ராஷி? வலி கொஞ்சம் குறைஞ்சிருக்கா?” என்று மிகவும் மென்மையான குரலில் மீண்டும் கேட்டான்.
ராஷி தன் உதட்டில் ஒரு மெல்லிய புன்னகையை வரவழைத்துக்கொண்டு, “ரொம்ப பரவாயில்லை அருள்… அந்தச் சூடான கஷாயமும் இந்த ஒத்தடமும் பெரிய ரிலீஃப் கொடுத்திருக்கு. ரொம்ப நன்றி அருள்… நீங்க சரியான நேரத்துக்கு வரலைனா நான் என்ன பண்ணிருப்பேன்னே தெரியாது,” என்றாள் நெகிழ்ச்சியோடு.
“இதுல நன்றி சொல்றதுக்கு என்னங்க இருக்கு? சாரு வேற ஊர்ல இல்லை. அம்மாவும் அப்பாவும் காலையிலேயே கோயில் விசேஷத்துக்குப் போயிட்டாங்க. நீங்க தனியா இந்த வலியில துடிச்சதைப் பார்த்ததும் எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல… நம்ம வீட்டுல அம்மாவுக்கும் அக்காவுக்கும் இப்படி வந்தா என்ன செய்வேனோ, அதைத்தான் பண்ணேன்,” என்றான் அருள் மிகவும் இயல்பாக.
அவனது அந்தப் பேச்சில் இருந்த தூய்மையும், எந்தவித ஆடம்பரமும் இல்லாத உண்மையான அன்பும் ராஷியின் மனதைத் தொட்டது. சென்னையில் எத்தனையோ கார்ப்பரேட் நண்பர்கள், பந்தாவான மனிதர்களைப் பார்த்திருக்கும் ராஷிக்கு, அருளின் இந்த இயல்பான மனிதநேயமும் அக்கறையும் அவனுடனான பிணைப்பை இன்னும் ஆழமாக்கியது.
“இருங்க… நான் போய் உங்களுக்குக் குடிக்கிறதுக்குச் சூடா கஞ்சியும் துவையலும் பண்ணி எடுத்துட்டு வர்றேன். இந்த நேரத்துல வெறும் வயிற்றோட இருக்கக் கூடாது,” என்று சொல்லிவிட்டு அருள் எழுந்து நிற்க முயன்றான்.
“அருள்… வேண்டாம், உங்களுக்கு எதுக்கு சிரமம்? நீங்க ஏற்கனவே நிறைய பண்ணிட்டீங்க,” என்று ராஷி தடுமாற்றத்தோடு தடுத்தாள்.
அருள் தன் கம்பீரமான குரலில், “சிரமம்லாம் ஒன்னுமில்லைங்க. சமைக்கிறது ஒன்னும் பெரிய விஷயமில்லை. அம்மா எனக்கு எல்லாமே கத்துக் கொடுத்திருக்காங்க. நீங்க அமைதியா படுத்து ஓய்வெடுங்க. நான் இதோ பத்து நிமிஷத்துல வர்றேன்,” என்று சொல்லிவிட்டுத் தன் வீட்டை நோக்கி நடந்தான்.
அவன் நடந்து செல்வதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த ராஷிக்கு, தன் வயிற்று வலியை விட மனதுக்குள் ஏதோ ஒரு இனிய உணர்வு சுழன்றடிப்பது போல இருந்தது.
சொகுசான வாழ்க்கை, கோடி கோடியாய்ப் பணம் என எல்லாவற்றையும் விட, ஆபத்தான நேரத்தில் தட்டிப் பறிக்காத அன்போடு ஓடிவரும் இந்த எளிய மனிதனின் அருகாமை அவளுக்குள் ஒரு புதிய உலகத்தைத் திறந்திருந்தது.
அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் அருள் ஆவி பறக்கும் சுடச்சுடச் சிறுதானியக் கஞ்சியும், மணமான துவையலும் ஒரு தட்டில் எடுத்துக்கொண்டு வந்தான்.
ராஷிக்குத் தட்டை நீட்டி, “சூடா சாப்பிடுங்க… உடம்புக்குத் தெம்பு வரும்,” என்றான்.
ராஷி அந்த உணவை வாங்கி ஒரு வாய் வைத்தபோது, அதில் அருளின் அக்கறையும் அன்பும் ருசியாகக் கலந்திருந்தது!சாப்பிட்டு முடித்ததும் ராஷியின் முகத்தில் லேசான ரத்த ஓட்டம் திரும்பி, அவளது கண்கள் தெளிவடைந்திருந்தன. தட்டை வாங்கி ஓரமாக வைத்த அருள், அவளுக்குக் குடிப்பதற்குப் பானையில் இருந்த சில்லென்ற தண்ணீரைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தான்.
தண்ணீரைப் பருகியபடி, ராஷி அருளையே சில நொடிகள் உற்றுப் பார்த்தாள்.
“என்ன அப்படிப் பாக்குறீங்க ராஷி?” என்று அருள் மெல்லிய புன்னகையோடு கேட்டான்.
“இல்லை அருள்… ஒரு ஆம்பளையா இருந்துட்டு, எந்த யோசனையும் தயக்கமும் இல்லாம, ஒரு பொண்ணோட இந்த நிலைமையைப் புரிஞ்சுகிட்டு இவ்வளவு அக்கறையா பார்த்துப்பீங்கனு நான் நினைக்கவே இல்லை. நம்ம சமூகத்துல இதைப் பத்திப் பேசுறதுக்கே தயங்குறப்போ, நீங்க ரொம்ப இயல்பா வந்து உதவினது எனக்கு ரொம்ப ஆச்சரியமா இருக்கு,” என்றாள் ராஷி.
அருள் தன் தோளில் இருந்த துண்டைச் சரிசெய்தபடி நிமிர்ந்து அமர்ந்தான்.
“இதுல ஆச்சரியப்பட என்னங்க இருக்கு? நெசவு செய்யுற எங்களுக்கு ஒவ்வொரு நூலோட மென்மையும், பலமும் நல்லாத் தெரியும். அதே மாதிரிதான் பெண்களோட உடம்பும், மனசும். உழைக்கிற கிராமத்துல பொண்ணுங்களோட இந்த வலியை நாங்க இயல்பான ஒரு இயற்கை நிகழ்வாதான் பார்க்குறோம். அதுல கூச்சப்படுறதுக்கோ, ஒதுங்கி நிக்கிறதுக்கோ எதுவுமே இல்லை,” என்றான் ஆழமான குரலில்.
அருளின் அந்தப் முற்போக்கான பார்வையும், பண்பான மனதும் ராஷியின் நெஞ்சில் ஆழப் பதிந்தன.
“சரிங்க… நீங்க நல்லா ஓய்வெடுங்க. வெளிய திண்ணையிலதான் நான் இருப்பேன். எது வேணும்னாலும் கூப்பிடுங்க,” என்று கூறிவிட்டு அருள் வெளியே சென்று திண்ணையில் அமர்ந்து கொண்டான்.
வெளியே தெருவில் ஜில்லென்ற மாலைத் தென்றல் வீசிக்கொண்டிருக்க, அருள் திண்ணையில் அமர்ந்து தன் கையில் இருந்த வரைபடப் புத்தகத்தில் புதிய பட்டுப்புடவைக்கான டிசைன்களை வரைந்து கொண்டிருந்தான்.
உள்ளே படுத்திருந்த ராஷிக்கு, ஜன்னல் வழியாக வெளியே தெரியும் அருளின் கம்பீரமான உருவமும், அவன் காட்டிய அன்பும் மனதிற்குள் புதுவிதமான கதகதப்பைக் கொடுத்தன.
மாலை ஐந்து மணி அளவில், விசேஷத்தை முடித்துவிட்டு அருளின் பெற்றோர்களான முத்தையா ஐயாவும் பார்வதி அம்மாளும் வீட்டிற்குத் திரும்பினார்கள்.
விஷயத்தைக் கேள்விப்பட்டுப் பதறியபடி ஓடிவந்த பார்வதி அம்மாள், ராஷியின் தலை தடவி, “ஐயோ பாப்பா… உடம்புக்கு முடியாம போயிடுச்சா? அருள் வந்து பாத்துக்கிட்டானா? எனக்கு மனசே கேட்கலடி அம்மா…” என்று தாய்மையோடு புலம்பினார்.
“ஒன்னுமில்லைங்க அம்மா… அருள் கரெக்ட் டைம்க்கு வந்து கஷாயமெல்லாம் வச்சுக் கொடுத்துப் பார்த்துக்கிட்டாரு. இப்போ எனக்கு ஒன்னும் இல்லை,” என்றாள் ராஷி நெகிழ்ச்சியுடன்.
பார்வதி அம்மாள் அருளைப் பெருமையோடு பார்த்து, “நல்லவேளைப்பா… நீ வீட்ல இருந்தாய்ங்கற தைரியத்துலதான் நாங்க நிம்மதியா போயிட்டு வந்தோம்,” என்றார்.
இரவு மெல்லச் சூழத் தொடங்கிய வேளையில், உடலின் வலி மறைந்து, ராஷியின் மனதிற்குள் அருளைப் பற்றிய எண்ணங்கள் நிலவொளியைப் போலப் பிரகாசிக்கத் தொடங்கின.
சாருவின் பாட்டியின் இறப்புக்குப் பின் செய்யப்பட்ட இறுதிக் காரியங்கள் மற்றும் சடங்குகள் நீண்டதால், எதிர்பார்த்தபடி சாருவால் இரண்டு நாளில் ஊருக்குத் திரும்ப முடியவில்லை. சில நாட்கள் நீட்டிக்கப்படவே, ராஷி மட்டும் அந்த கிராமத்தில் தனியாகத் தங்கித் தன் பயிற்சியைத் தொடர வேண்டியதாயிற்று.
அடுத்து மூன்று நாட்களில் ராஷியும் உடல் நலம் தேறி, பழைய உற்சாகத்துடன் மீண்டும் தறிக் கூடத்திற்குச் சென்றாள்.
அன்று மதிய வேளை. தறிக் கூடத்தில் வழக்கமான “டக்… டக்…” என்ற நாடாவின் ஓசை ஒலிக்கவில்லை. கிராமத்தில் கடுமையான வெயில் சுட்டெரித்த அந்த நேரத்தில், கூடத்தில் அருளும் ராஷியும் மட்டுமே இருந்தனர். அருளின் பெற்றோர்கள் வேறு வேலை நிமித்தம் வெளியே சென்றிருக்க, அந்தப் பெரிய தறிக் கூடத்தில் ஒரு அமைதியான தனிமை நிலவியது.
அருள் தன் கையில் ஊடு நூலை வைத்துக்கொண்டு, தறியின் மற்றொரு பகுதியில் சிக்கலான ஒரு பூ வேலைப்பாட்டை நெய்வது எப்படி என்று ராஷிக்குக் கற்றுக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தான்.
“இங்க பாருங்க ராஷி… இந்த இடத்துல தங்கச் சரிகையைச் சேர்க்கும்போது, ஊடையோட பிடி ரொம்ப இறுக்கமாவும் இருக்கக் கூடாது, ரொம்பத் தளரவும் இருக்கக்கூடாது. கரெக்டா அந்த நடுநிலையைப் பிடிச்சாத்தான் புடவையோட பூ வேலைப்பாடு பார்க்க அழகா இருக்கும்,” என்று தன் கைகளால் செய்து காட்டினான்.
வர்ணம் மிளிரும்….
