மந்தாரை 13
பூனா-பிம்பிரி:
அடுத்த ஒரு வாரத்தில் சந்தர்-கயல் இருவருக்கும் சட்டப்படி திருமணம் முடிந்ததும் அவர்களோடு பிடிவாதமாக விக்ரமையும் சென்னைக்கு அனுப்பி வைத்தவள்,திட்டமிட்ட போல காயினை நகர்த்தி அமர்நாத்திடம் பழகும் சூழலை எழில்முகை உருவாக்கினாள்.
நாளடைவில் அது காதலாக மாற,அவனை தீர்த்துக்கட்ட சந்தர்பத்தை உருவாக்கியவளுக்கு அதற்கான சந்தர்ப்பம் அமைந்தது.
அந்த வார வீக் எண்டில் அவனோடு லாங் டிராவல் போனவள்,ஒடிசாவில் கவினை கொன்றது போல அமர்நாத்தையும் தீர்த்து கட்டிவிட்டு அங்கிருந்து சென்னைக்கு வந்து சேர்ந்தவள்,அடுத்த கொலைக்கான திட்டத்தை தீட்டும் போது விக்ரமனின் நினைவுகள் அவளை ரொம்பவும் அலை கழித்தது.
எப்போ அவனை வேறு கல்யாணம் பண்ணிக்க சொன்னாளோ அன்றிலிருந்து அவளிடம் பேசுவதை படிப்படியாக குறைத்துவிட்டான்.
முதலில் சாதாரணமாக எடுத்துக் கொண்டவள் போகப் போக காதல் கொண்ட நெஞ்சத்தின் ஏக்கங்களை மூடி மறைக்க முடியாமல் தவித்து போனவளுக்கு சில நிகழ்வுகள் காட்சியாக மனக்கண்ணில் ஓட,தனது தலையை உலுக்கியவளோ பழைய போல இறுக்கமானவள்,வசந்த் இன்றோடு உன் கதையை முடிக்கிறேன்.
என்னமோ தெரியவில்லை உனக்கு இந்த காதல் டிராமா எல்லாம் வேண்டாம் போல. சும்மா ஒரு பார்வை பார்த்தாலே நீ பிளாட் ஆகிடுவ என்றவாறு தனது கையிலிருந்த போட்டோவை பார்த்து பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.
நேரமும் கடந்து செல்ல நவீன உடையில் பேரழகுடன் மின்னினாள். ஒருமுறை கண்ணாடியில் தன் பிம்பத்தைச் சரிபார்த்துவிட்டு, ஹேண்ட் பேக்கை எடுத்துக் கொண்டு வெளியே வந்த எழில்முகை வாசலிலேயே கார் ஒன்றை புக் செய்து, ஈசிஆர் சாலையில் அமைந்திருந்த அந்தப் பிரபலமான பப்பிற்கு வந்து சேர்ந்தாள்.
பப்பிற்குள் நுழையும்போதே அவளது கண்கள் அந்த இடத்தைச் சுற்றி மேய்ந்தன. அவள் எதிர்பார்த்தது போலவே வசந்த் அங்கு இருப்பதைக் கண்டாள். சில நிமிடங்களிலேயே அவன் கண்கள் அவளது அழகில் நிலை குத்தி நின்றன. ஒருவித போதையிலும், மயக்கத்திலும் இருந்த வசந்தை, அவள் சைகை மூலமாகவே வெளியே வரும்படி அழைத்தாள்.
பப்பின் இரைச்சலிலிருந்து விலகி, ஆள் நடமாட்டம் இல்லாத அந்தப் பின்புற இடத்திற்கு வசந்த் பின் தொடர்ந்து வந்தான். அங்கு நிலவிய இருளும், அவள் மீது படர்ந்திருந்த மர்மமான அழகும் அவனை முழுமையாக நிலைகுலையச் செய்தன. அது அவளது திட்டத்தின் ஒரு பகுதிதான் என்பது அவனுக்குத் தெரியவில்லை.
பேபி செமையா இருக்கியே டி…இதுவரை உன்னை நான் பார்த்ததில்லையே என்றவாறு அவளை இறுக அணைத்தவனோ தன்னை முற்றிலும் மறந்திருந்த அந்த நொடியில், மிகவும் நேர்த்தியாகவும் வேகமாகவும் அவனைத் தீர்த்துக்கட்டினாள்.
வசந்தின் உடல் மண்ணில் சரிந்தபோது, எவ்வித பதற்றமும் இன்றி அங்கிருந்து கிளம்பினாள். அவசரமாய் வெளியேறும்போது, இருட்டில் சரியாகத் தெரியாத ஒரு மரத்தின் கிளை அவளது தோள்பட்டையில் மோதியது. தோள்பட்டை கிழிந்து ரத்தம் கசியத் தொடங்கியது. வலியைப் பற்களால் கடித்துப் பொறுத்துக்கொண்டவள், தடம் தெரியாமல் அங்கிருந்து மறைந்தாள்.
டெல்லி:
“வெரி குட். உங்களுக்குத் துணையாகவும், உதவியாகவும் இருக்க இரண்டு அதிகாரிகளை நான் அப்பாயிண்ட் பண்ணியிருக்கிறேன்” என்று அதிகாரி சொல்லும்போதே, கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்ட அடுத்த சில நொடிகளில் இருவர் உள்ளே நுழைந்தனர்.
“இவங்கதான் பரத் மற்றும் தீரன். இனிமேல் நீங்கள் மிஸ்டர் பாரிவேந்தனுடன் இணைந்து இந்த கேஸில் வொர்க் பண்ணுவீங்க” என்று அறிமுகப்படுத்தினார் அதிகாரி. இருவரும் வேந்தனைப் பார்த்து, “எஸ் சார்!” என்றனர்.
அதன் பின்னர், தங்களுக்கு என ஒதுக்கப்பட்ட பிரத்யேக விசாரணை அறைக்கு மூவரும் வந்தனர். பாரிவேந்தன் மேஜையில் அமர்ந்து, அந்த ஃபைலின் ஒவ்வொரு பக்கத்தையும், சாட்சியங்களையும், புகைப்படங்களையும் மிகத் தீவிரமாகப் படித்து முடித்தான். அவனது மூளை மிக வேகமாக வேலை செய்யத் தொடங்கியது.
ஃபைலை மூடிவிட்டு, தன் முன்னால் நின்றிருந்த இருவரையும் நிமிர்ந்து பார்த்தான். “பரத், தீரன்… இந்த கேஸை நல்லா ஸ்டடி பண்ணிட்டேன். எனக்கு ஒரு விஷயம் தெரியணும், இதுக்கு முன்னாடி இதே பாணியில் ஏதாச்சும் சம்பவங்கள் நம் நாட்டில் நடந்திருக்கா?” என்று கேட்டான்.
பரத் சற்றே யோசித்துவிட்டு, “இதுவரை இல்லைங்க சார். ரெக்கார்ட்ஸ் படி பார்த்தா இப்படி ஒரு சம்பவம் இதுதான் முதல்முறை” என்றான்.
தீரன் குறுக்கிட்டு, “ஆனா சார், இதில் இருக்கிற இரண்டு கொலைகளும் வெவ்வேறு மாநிலங்கள்ல நடந்திருக்கு சார். அதுதான் நமக்கிருக்கிற பெரிய சவாலே” என்றான்.
வேந்தன் தன் கைகளைத் தாடையில் வைத்தபடி யோசித்தான். “ஹம்… வெவ்வேறு மாநிலங்கள்ல நடந்திருந்தாலும் கொலை செய்யப்பட்ட விதம் ஒன்றுதான். அப்படியென்றால், அடுத்த கொலையும் நடப்பதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகமாக இருக்கிறது, இல்லையா?” என்றான் கூர்மையாக.
பாரிவேந்தன் சொன்னதைக் கேட்ட பரத்தும் தீரனும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். “அதை இப்போதைக்கு நாம உறுதியா சொல்ல முடியாதுங்களே சார்? ஒருவேளை இந்தத் தொடர் கொலைகள் இதோடு முடிந்திருக்கலாமே?” என்றான் தீரன் சந்தேகத்துடன்.
“இல்லை… இதோடு முடிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை” என்று தீர்க்கமாகச் சொன்ன பாரிவேந்தன், மீண்டும் அந்த இரண்டு கொலைகளின் டாக்குமென்ட்டுகளையும் கையில் எடுத்தான். சதுர்வேதமங்கலத்து பாரிவேந்தன் இப்போது ஒரு முழுமையான சிபிஐ அதிகாரியாக மாறி, அந்த வழக்கின் மர்ம முடிச்சுகளை அவிழ்க்கத் தன் கவனத்தை முழுமையாகத் திருப்பினான்.
சதுர்வேதமங்கலம்:
இரவு உணவு வேளை. வீட்டிற்குள் விளக்கு வெளிச்சம் மங்கலாக இருக்க, வாசலில் வீசும் குளிர்ந்த காற்றில் உணவின் மணம் பரவியிருந்தது. சர்க்கரை தன் தட்டில் இருந்த சாதத்தைப் பிசைந்தபடி, மெல்லத் தன் மனைவியைப் பார்த்தார்.
“ஏன்டி… உன் பேரன் டெல்லி போய் ரெண்டு நாள் ஆவுதே, என்ன ஏதுனு ஏதாவது போன் பண்ணிச் சொன்னானா?” என்று கேட்டார் சர்க்கரை. அவர் குரலில் பேரனைப் பிரிந்ததற்கான லேசான ஏக்கம் தெரிந்தது.
பாட்டி குழம்பைத் தட்டில் அள்ளி ஊற்றிக் கொண்டே, “புள்ள வேலை விஷயமா போறான். பெரிய ஆபீஸ், பெரிய வேலையாம். அங்க போய் இறங்குறதுக்கே நேரம் சரியாகிருக்கும். எல்லாம் நல்லபடியா நடக்கும்னு சொல்லிட்டுதானே போனா? அவசரப்பட்டுப் பதறாதீங்க,” என்று தன் கணவனை முறைத்தபடி பதில் சொன்னார்.
“இல்லடி, முதல் முறையா வேற ஊருக்குப் போயிருக்கான். அதான் மனசுக்கு ஏதோ மாதிரி இருக்கு…” என்று சர்க்கரை இழுக்க, பாட்டி குறுக்கிட்டார்.
“அவன் மேல உங்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லையா என்ன? என் பேரன் சாமான்யன் இல்ல, எதையும் சமாளிச்சிருவான்,” என்று அவர் பெருமையுடன் சொல்ல, அதைக் கேட்ட சர்க்கரைக்கு உதட்டில் ஒரு புன்னகை அரும்பியது.
அவர் தன் மனைவியின் முகத்தைப் பார்த்து, “அதானே… நீ எப்பவுமே அவனை விட்டுக்கொடுக்க மாட்டே! உனக்கு அவன் மேல அவ்வளவு பாசம்!” என்று கேலியாகச் சொல்லிவிட்டுச் சிரிக்க, பாட்டி முகம் சிவக்க, மீண்டும் பரிமாறத் தொடங்கினார்.
தாத்தாவும் பாட்டியும் தங்கள் பேரனின் வரவை எதிர்நோக்கி, அவனது நினைவுகளுடன் அந்த இரவைக் கடக்கத் தயாரானார்கள். அந்த வீட்டிற்குள், பாரிவேந்தனின் வெற்றி குறித்து அவர்கள் கொண்டிருந்த அசைக்க முடியாத நம்பிக்கைதான் அந்த உணவின் ருசியைவிட அவர்களுக்கு அதிகத் திருப்தியைத் தந்தது.
அதேநேரத்தில், தனது அறையில் படுத்திருந்த கார்குழலிக்கு மூன்று நாட்களாக பாரிவேந்தனைக் காணாதது பெரும் தவிப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. அவன் எப்போதும் நடமாடும் அந்த முற்றமும், அந்தப் போர் கொட்டகையும் இப்போது வெறிச்சோடிக் கிடப்பது அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை. எங்கே போனான்? ஏன் எதையும் சொல்லவில்லை? யாரைக் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்வது என்று தெரியாமல் மனதிற்குள் புழுங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.
அந்தத் தவிப்பின் உச்சத்தில் இருந்தபோதுதான், மருது ஏதோ வேலையாக அவர்களது வீட்டிற்கு வந்தான். கார்குழலிக்கு இது ஒரு பொன்னான வாய்ப்பாகத் தோன்றியது. மருதுவிடம் கேட்டுவிடலாம் என்று தீர்மானித்தவள், அவன் கிளம்பும் தருணத்திற்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தாள்.
மருது வீட்டை விட்டு வெளியே வரும்போது, அவனது குரல் கேட்டு, “அண்ணா!” என்று தயக்கத்துடன் அழைத்தாள்.
திரும்பிப் பார்த்த மருது, அவள் கண்களில் இருந்த அந்தத் தவிப்பையும், கேள்வியையும் ஒரே நொடியில் புரிந்துகொண்டான். கார்குழலி தன் கேள்வியைக் கேட்க வாயைத் திறப்பதற்கு முன்பே, அவள் மனதைக் கண்ணாடி போலப் படித்தவன் போல, “நம்ம மச்சானுக்கு வேலை கிடைச்சிருக்கு டா பாப்பா. அதான் டெல்லிக்கு கிளம்பிப் போயிருக்கான்,” என்று சுருக்கமாகச் சொல்லிவிட்டு, அவள் அடுத்த கேள்வியைக் கேட்கும் முன்பே அங்கிருந்து வேகமாகக் கிளம்பிச் சென்றுவிட்டான்.
அவன் சொல்லிவிட்டுச் சென்ற அந்தச் செய்தி, கார்குழலிக்கு ஒருபுறம் நிம்மதியைத் தந்தாலும், மறுபுறம் பேரதிர்ச்சியாக இருந்தது.
“டெல்லிக்கா? இவ்வளவு தூரமா?” என்று அவள் உதடுகள் முணுமுணுத்தன.
தனது மாமன்
இப்போது ஊரில் இல்லை, தன்னைவிட்டு வெகுதூரத்தில் இருக்கிறான் என்ற உண்மை அவளுக்குள் ஒரு பெரும் வெற்றிடத்தை உருவாக்கியது. இத்தனை நாள் பாராமுகம் காட்டியவன், இப்போது கண்ணுக்கே தெரியாத தூரத்திற்குச் சென்றுவிட்டான். கார்குழலி திகைத்து நின்றாள்.
அவன் இல்லாத அந்த ஊர், இப்போது அவளுக்கு இன்னும் அந்நியமாகத் தெரிந்தது. அந்தச் செய்தி அவளது மனக்குமுறலை இன்னும் அதிகமாக்கியது. இனி அவனை எப்போது பார்ப்பாள்? அவன் திரும்பி வருவானா? அல்லது டெல்லியின் அந்தப் புதிய வாழ்க்கையில் அவளை முற்றிலும் மறந்துவிடுவானா?கேள்விகள் அவளைச் சூழ்ந்துகொள்ள, கார்குழலி அப்படியே அந்தத் திண்ணையிலேயே அமர்ந்து, டெல்லியை நோக்கித் தன் பார்வையைச் செலுத்தினாள்.
செடி வளரும்…
