மந்தாரை இறுதி பாகம்
பெரியவர்களின் பேச்சைக் கேட்டு, குழலி தன் முகத்தை மூடிக்கொண்டு வெட்கத்தோடு சமையலறைக்குள் ஓடினாள். அவளது பின்னாடியே கனகு பாட்டியும் சிரித்துக்கொண்டே சென்றார்.
திருமணமான இந்த ஒரு மாதத்தில், பாரி ஒரு வார விடுமுறையைத் திட்டமிட்டு குழலியை ஆச்சரியப்படுத்த நினைத்தான். “துணிகளை எல்லாம் பேக் பண்ணு குழலி” என்று ரகசியமாகச் சொன்னவன், அவளைத் திருச்சிராப்பள்ளி சர்வதேச விமான நிலையத்திற்கு அழைத்து வந்தபோதுதான் குழலிக்குத் தான் எங்கோ தூரப் பயணம் போகிறோம் என்பது புரிந்தது.
திருச்சியிலிருந்து டெல்லி வழியாக, இமாச்சலப் பிரதேசத்தின் புகழ்பெற்ற மலைப்பிரதேசமான மணாலிக்கு அவளைச் சர்ப்ரைஸாக அழைத்துச் சென்றான் பாரி.
விமானப் பயணத்தின் சிலிர்ப்பும், டெல்லியிலிருந்து மணாலி நோக்கிச் செல்லச் செல்ல மாறிய நிலப்பரப்பும் குழலியைப் பிரமிப்பில் ஆழ்த்தின. மணாலியை நெருங்கியபோது, சுற்றிலும் பனி படர்ந்த இமயமலைச் சிகரங்களும், பைன் மரக்காடுகளும், காற்றில் கலந்திருந்த கடும் குளிரும் அவளை நடுங்க வைத்தன.
அழகான மரக் குடில்கள் கொண்ட ஒரு சொகுசு ரிசார்ட்டில் பாரி அறையை முன்பதிவு செய்திருந்தான். அறைக்குள் நுழைந்ததும், அங்கிருந்த பெரிய ஜன்னல் வழியே தெரிந்த பனிமலைகளின் அழகைக் கண்டு குழலி குழந்தையைப் போலத் துள்ளிக் குதித்தாள்.
குளிரில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்த குழலியைப் பாரி பின்னால் இருந்து இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டு, காதோடு முணுமுணுத்தான், “மூணாறு நினைச்சியா? என் பொண்டாட்டியை இந்த வாரம் முழுக்கப் பனிமலைகளுக்கு நடுவுல வச்சுத் தாங்கணும்னுதான் இவ்வளவு தூரம் கூட்டிட்டு வந்தேன்.”
திருச்சியின் வெப்பத்திலிருந்து தப்பித்து, மணாலியின் பனிக்காற்றுக்கு நடுவே, காதலனின் அரவணைப்பில் குழலியின் தேனிலவு நாட்கள் இன்னும் சிலிர்ப்போடும் காதலோடும் தொடங்கின.
மணாலியின் பனி படர்ந்த அழகில், அந்த ஒரு வாரம் பாரி மற்றும் குழலி இருவருக்குமே காலத்தை மறந்து வாழும் ஒரு அற்புதக் கனவாக மாறியது.
ரிசார்ட்டின் ஜன்னல் வழியே பனி விழும் அழகைப் பார்த்தபடி, சுடச்சுட காபியைப் பகிர்ந்து கொள்வதில் அவர்களது காலை பொழுதுகள் தொடங்கின. கைகளைப் பிணைத்தபடி மணாலியின் மால் ரோடில் உலா வருவது, சோலாங் பள்ளத்தாக்கில் பனிச்சறுக்கு விளையாடி ஒருவரை ஒருவர் பனிப்பந்துகளால் அடித்து மகிழ்வது என ஒவ்வொரு நாளும் புதுப் புது நினைவுகளால் நிறைந்தது.
குளிரின் தீவிரம் அதிகமாகும் போதெல்லாம், பாரி தன் கம்பளி கோட்டிற்குள் குழலியை இழுத்து அணைத்துக் கொள்வதும், அந்தப் பனிமலையின் பின்னணியில் அவர்கள் எடுத்துக் கொண்ட புகைப்படங்களும் அவர்களது காதலை இன்னும் அழகாக்கின. ஹிடிம்பா தேவி கோவிலின் அமைதியிலும், ரோஹ்தாங் பாஸின் பிரம்மாண்ட வெள்ளைப்பனியிலும் அவர்கள் தங்களின் புதிய வாழ்க்கையின் ஆசைகளைப் பகிர்ந்து கொண்டனர்.
மணாலியின் அழகிய வீதிகளில் உலா வந்தபோது, அங்கிருந்த உள்ளூர் கடைகளில் குழலி பார்த்த சில பொருட்களைப் பாரி அவளுக்குத் தெரியாமலேயே ஆசையோடு வாங்கத் தொடங்கினான்.
மால் ரோடில் நடந்து சென்றபோது, அங்குள்ள பாரம்பரியக் கைவினைஞர்கள் செய்திருந்த கம்பளி உடைகளும், அழகிய எம்பிராய்டரி செய்யப்பட்ட சால்வைகளும் குழலியின் கண்களைக் கவர்ந்தன. அவள் ஒரு அழகான, மெரூன் நிற சால்வையைப் பார்த்துவிட்டு, “விலை அதிகமா இருக்கும் போல” என்று பாரியின் கையை இழுத்துக் கொண்டு நகர்ந்தாள். ஆனால், குழலியின் பார்வை அங்கே நிலைத்ததை கவனித்த பாரி, அவள் அடுத்த கடைக்குச் சென்ற கேப்பில், ரகசியமாக அந்தக் கடைக்குத் திரும்பிச் சென்று அவள் ஆசைப்பட்ட அந்தச் சால்வையை வாங்கிக் கொண்டான்.
அதுமட்டுமன்றி, மணாலியின் மரவேலைப்பாடுகள் உலகப் புகழ்பெற்றவை. ஒரு கடையில், மரத்தினால் செய்யப்பட்ட ஒரு சிறிய, அழகான நகைப் பெட்டியை குழலி கையில் எடுத்துப் பார்த்து ரசித்தாள். அதன் பூட்டு அமைப்பு அவளுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.
அன்று இரவு ரிசார்ட் அறைக்குத் திரும்பியதும், பாரி அவள் முன்னால் இரண்டு அழகான கிப்ட் பாக்ஸ்களை நீட்டினான்.
“என்னது இது?” என்று குழலி ஆச்சரியமாகக் கேட்க, “திறந்து பாரேன்” என்றான் குறும்புடன்.
அவள் பிரித்துப் பார்த்தபோது, பகலில் அவள் பார்த்துவிட்டு வந்த அதே மெரூன் நிற சால்வையும், அந்த மர நகைப் பெட்டியும் உள்ளே இருந்தன. குழலிக்கு சந்தோஷத்தில் பேச்சு வரவில்லை.
“நான் சும்மாதானே மாமா பார்த்தேன்… அதுக்குள்ள எப்ப வாங்குனீங்க?” என்று அவனது நெஞ்சில் அடித்துக் கேட்டாள்.
“என் பொண்டாட்டி ஒரு பொருளை ஆசையா பார்க்கும்போது, அதை அவளுக்கு வாங்கிக் கொடுக்காம இந்த பாரி வேற யாருக்கு வாங்கிக் கொடுப்பான்?” என்று அவளைத் தன் பக்கம் இழுத்து அணைத்துக் கொண்டான்.
அவளுக்குப் பிடித்தமான இமயமலைப் பகுதிக்கே உரிய ஆப்பிள் ஜாம், சில அழகான நினைவுப் பொருட்கள் என அவள் வாய் திறந்து கேட்காத பல பொருட்களையும் அவளது ரசனை அறிந்து பாரி அள்ளித் தந்தான். அவனது இந்த அளவற்ற அன்பும், கவனிப்பும் குழலியை மணாலியின் குளிரிலும் காதலால் உருக வைத்தது.
பகலின் சுற்றல்களுக்குப் பிறகு, இரவில் தங்கியிருந்த மரக்குடிலுக்குள் திரும்பியதும், அங்கிருந்த நெருப்புக்காய் காக்கும் வசதிக்கு முன்னால் அமர்ந்து நீண்ட நேரம் பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள். குடும்பப் பொறுப்புகள், ஊர் கதைகள் என எதுவுமின்றி, “நீயும் நானும் மட்டும் தான்” என்ற அந்த ஒரு வார தனிமை, இருவருக்குள்ளும் இருந்த காதலை ஆழமாக வேரூன்றச் செய்தது.
கடைசி நாள் இரவு, குளிரில் நடுங்கியபடி பாரியின் நெஞ்சில் சாய்ந்திருந்த குழலி, “இந்த ஒரு வாரம் என் வாழ்க்கையில மறக்கவே முடியாத வாரம் மாமா. என்னை இவ்வளவு தூரம் கூட்டிட்டு வந்து, இவ்வளவு சந்தோஷத்தைக் கொடுத்ததுக்கு தேங்க்ஸ்,” என்று நெகிழ்ச்சியோடு கூறினாள்.
பாரி அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டு, “இது ஆரம்பம்தான் குழலி… நம்ம வாழ்க்கை முழுக்க இதே சந்தோஷம் இருக்கும்,” என்று வாக்களித்தான்.
ஒரு வாரத் தேனிலவு இனிதே முடிய, நெஞ்சில் பிரியாத நினைவுகளோடும், முகத்தில் புதுப்பொலிவோடும் அவர்கள் மீண்டும் ஊருக்குத் திரும்பத் தயாரானார்கள்.
மூன்று மாதங்கள் சடாரெனக் கடந்துவிட்டன. இதோ, எல்லாரும் ஆவலோடு எதிர்பார்த்த கபிலன் – மஞ்சுவின் திருமணமும் இருவீட்டுப் பெரியவர்கள் ஆசியோடு ஊரே வியக்கும் வண்ணம் மிக விமரிசையாக நடந்து முடிந்தது. இரண்டு குடும்பங்களும் இப்போது ஒரே நேர்க்கோட்டில் மகிழ்ச்சியாகப் பயணித்துக் கொண்டிருந்தன.
ஒரு நாள் காலையில், தன் கணவன் பாரிவேந்தனுக்குக் காலை உணவைப் பரிமாறுவதற்காகக் குழலி சமையலறைக்குள் நின்றுகொண்டிருந்தாள். திடீரென அவளுக்குக் குடலைப் பிடுங்குவது போலத் தலைச்சுற்றலும், குமட்டலும் ஏற்பட… கையில் இருந்த தட்டை அப்படியே வைத்துவிட்டு ஓடிப் போய் வாந்தி எடுத்தாள்.
பதறிப்போய் ஓடிவந்த பாரி, அவளைத் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டு தண்ணீரை முகத்தில் தெளித்தான். உடனே, பிடிவாதமாக மருத்துவரிடம் அழைத்து போய் பரிசோதித்துப் பார்த்தபோதுதான் அந்த இனிப்பான செய்தி தெரியவந்தது: கார்குழலி கர்ப்பமாக இருக்கிறாள்!
தங்கள் வம்சத்தின் அடுத்த வாரிசு உருவாகியிருக்கும் செய்தி கேட்டதும் தம்புசாமி குடும்பமும், சக்கரை குடும்பமும் அளவிலா மகிழ்ச்சியில் திளைத்தன. எல்லாவற்றையும் விடப் பாரிக்குத்தான் சந்தோஷம் தலைகால் புரியவில்லை. அன்று முதல், தன் அன்பான மனைவியை அவன் ஒரு பூவைப் போலத் தாங்கத் தொடங்கினான்.
அவள் கீழே கால் வைக்கக் கூட விடாமல், “குழலி… அங்க போகாத, இதைத் தூக்காத, சமத்தா உட்காருடி” என்று அன்புக் கட்டளைகளைப் போட்டுக் கொண்டே இருந்தான்.
அவன் காட்டும் அதிகப்படியான பாசத்தைப் பார்த்து மிரண்ட குழலி, “யோவ்… இப்போ வயித்துல புள்ள இருக்குது மாமா! உங்க சேட்டையெல்லாம் கொஞ்சம் தள்ளி வச்சுட்டு, அமைதியா இருங்க” என்று செல்லமாக மிரட்டினாள்.
அதற்குப் பாரியோ அவளது இடுப்பை வளைத்துப் பிடித்து, “அதெல்லாம் முடியாதுடி! வயித்துல புள்ள வந்தாலும், வராட்டியும் என் பொண்டாட்டிக்கு நான்தான் எப்போதுமே ராஜா. என் சேட்டையை நிறுத்தவே முடியாது!” என்று அவளது கன்னத்தைக் கிள்ளி வம்பு செய்ய, இருவருக்குள்ளும் பிரியமான செல்லச் சண்டைகளோடு நாட்கள் மிக அழகாக ஓடின.
நாட்கள் நகர, குழலியின் வயிறு நன்றாகக் கூடிப் பெருத்திருந்தது. ஒன்பதாவது மாதம் பிறக்க, இருவீட்டுப் பெரியவர்களும் ஒன்று கூடி, குழலிக்கு மங்களகரமாக வளைகாப்பு விழாவை நடத்தினர்.
கை நிறையப் பளபளக்கும் கண்ணாடி வளையல்களைப் பூட்டி, மங்களப் பாடல்களைப் பாடி, அவளுக்குப் பிடித்த விதவிதமான சித்ரான்னங்களைச் செய்து கொடுத்தனர். வளைகாப்பு முடிந்ததும், முறைப்படி பிரசவத்திற்காகப் பக்கத்துத் தெருவில் இருக்கும் அவளது தாய் சகுந்தலா வீட்டிற்கு அவளை அழைத்துச் செல்ல ஏற்பாடுகள் நடந்தன.
