அன்று மகன் சொன்னதைக் கேட்டிருக்க வேண்டும் என்கிற நினைப்பு வேறு. பழையபடி அவனுக்குத் தொந்தரவு கொடுத்து, விரட்டி விரட்டி அடிக்க ஆரம்பித்தனர். இங்கே வாணியின் கைப்பேசி குணவதியால் கைப்பற்றப்பட்டது.
சிறகொடிந்த பறவையானாள் வாணி. எதுவும் அவள் கையில் இல்லை. எப்போதும் அவள் மனமறிந்து நடக்கிற கணவனும் பக்கத்தில் இல்லை. அவர்கள் இழுக்கிற இழுவைக்கு இழுப்பட்டாள். அவர்களைத் தாண்டி, திமிறி, எனக்கு இதுதான் வேண்டும் என்று முடிவெடுக்கும் வலிமை அவளிடம் இல்லை. அதற்கு அவள் பழக்கப்பட்டவளும் இல்லை.
கண்ணீர் விட மட்டுமே முடிந்தது. அதன் பிறகு நீதிமன்றில் வைத்துத்தான் பார்த்தாள். தாயைக் கண்ட கன்றாக அவனிடம் ஓடிவிடத் துடித்தவளை இங்கே இவர்கள் விடவில்லை என்றால், இவள் ஒருத்தி அங்கே நிற்கிறாள் என்று நிமிர்ந்து கூடப் பாராதவனின் நடத்தை அவளை மொத்தமாகச் சிதைத்தே போட்டது.
இளங்கோ இளங்கோ இளங்கோ என்று அவள் உள்ளம் அந்த நீதிமன்ற வாசலில் கிடந்து கதறியது அவன் காதில் விழாமலேயே போயிற்று.
விவாகரத்துத்தான் வேண்டும் என்று அவள் முன்னாலேயே அவன் சொன்ன பிறகு அவள் எதையும் மறுக்கவில்லை. கண்ணீர் வழிந்த விழிகளால் இமைக்காது சில கணங்களுக்குக் கணவனையே பார்த்தாள். அவளின் உயிர் அவளின் கூட்டை விட்டு வெளியேறுவதை அவளே கண்டாள். அவ்வளவுதான். அதன் பிறகு அவர்கள் சொன்ன இடத்திலெல்லாம் கையெழுத்தைக் கண்ணீருடன் சேர்த்துப் போட்டுவிட்டு உயிருள்ள பிணமாக வீடு திரும்பினாள்.
நகைக்காகவும் காசுக்காகவும் மரியாதைக்காகவும் மூச்சு விடாமல் சண்டை பிடித்தவர்கள் அவள் வாழ்க்கை தொலைந்தபோது அமைதியாகிவிட்டார்கள். வாழ்க்கையை விட நகை நட்டுப் பெரிது போலும்.
அப்பாவிற்குத் தான் உருவாக்கியவன் தனக்கு எதிராகவே கடை திறந்து நிற்பானா என்கிற கோபம்.
அம்மாவிற்குத் தான் போட்ட சாப்பாட்டில் உடம்பை வளர்த்தவனுக்கு இவ்வளவு திமிரா என்கிற ஆத்திரம்.
அண்ணாவிற்கு என் கடையில் வேலைக்கு நின்ற உன்னை மச்சானாக்கியதே பெரிது. இதில் நீ எங்களிடமே திமிறுவாயா என்கிற அகங்காரம்.
அனைவரும் அவன் மீதான கோபத்தைத் தீர்க்க எடுத்துக்கொண்ட ஆயுதம் அவள் வாழ்க்கை. அவர்கள் வென்றுவிட்டார்கள். அவள் தோற்று நிற்கிறாள்.
இனி வடிப்பதற்கு எதுவுமே இல்லை என்றாக்கும் கண்ணீர் கூட வற்றிப் போயிற்று. அந்தப் பூங்காவின் ஒரு ஓரமாகச் சென்று தண்ணீரை முகத்தில் அடித்துக் கழுவினாள். மிச்சமாக இருந்ததை வாய்க்குள்ளும் அவள் சரித்து முடித்தபோது அப்பாவும் மகளும் வந்துகொண்டிருந்தார்கள்.
இப்போது தகப்பனின் கரத்தைப் பற்றிக்கொண்டு துள்ளல் நடையில் வந்துகொண்டிருந்தாள் மிளிர். அவன் முகம் பார்த்து, கண்களை விரித்து அவள் ஏதோ கதை சொல்வதும், அவன் மகள் முகம் பார்த்துக் கனிவுடன் முறுவலிப்பதும் அவள் நெஞ்சில் அழகான சித்திரமாகப் பதிந்துபோனது.
அவ்வளவு நேரமாக மலர்ந்து விகசித்திருந்த அவன் முகம் அவளைக் கண்டதும் இலேசாக மாறிற்று. அதை உணர்ந்து சிறிதாக முறுவலித்துக்கொண்டாள் வாணி. வலிகளை ஒற்றைப் புன்னகையில் கடக்கும் முயற்சி அது!
“இப்பவே போகோணுமா?”
“இல்ல, எனக்குப் பிரச்சினை இல்ல. நீங்க வேற எங்கயும் போறது எண்டாலும் போயிற்று வாங்க.”
“ஒரு கோப்பிதான். குடிச்சிட்டுப் போவமா?”
மறுப்போமா என்றுதான் நினைத்தாள். ஆனாலும் சரி என்பதுபோல் தலையை அசைத்தாள்.
நடந்து செல்லும் தூரத்தில் இருந்த ஒரு கடையினுள் உள்ளிட்டு, இடம் தேடி அமர்ந்துகொண்டனர். மிளிரைக் கேட்டு அவளுக்குப் பிடித்ததாகச் சொன்னான்.
அப்படியே இவளுக்கும் நெஸ்ட்டர்மோல்ட்டுக்கு அவன் சொல்ல, “இல்ல, எனக்கு பிளாக் கோப்பி.” என்றாள் அவள் இதையிட்டு.
அவன் விழிகள் தெறித்துவிடும்போல் அவளைப் பார்த்தான்.
கோப்பியே குடிக்கமாட்டாள். இதில் கறுப்புக் கோப்பியா என்று அவன் பார்ப்பது தெரிந்தது. வாழ்க்கையின் கசப்பின் முன் நாக்கின் கசப்பு அவளுக்குத் தெரிவதேயில்லை என்று அவனிடம் எப்படிச் சொல்ல?
மூவரின் பானங்களும் வந்து சேர்ந்தன. சின்னவள் ஆசையாசையாகப் பருகினாள்.
அவன் பாராதபோது அவளும் அவள் பாராதபோது அவனும் ஒருவரை மற்றவர் பார்த்து, எப்படி இருக்கிறார்கள் என்று கவனித்தனர்.
“எப்பிடி இருக்கிறீங்க?”
“நல்லாருக்கிறன்.”
“மகன்… மகன்தானே? எப்பிடி இருக்கிறார்?”
“ம்! இப்ப வைஃப் மூண்டு மாதம்.” சொன்ன பிறகுதான் சொல்லியிருக்க வேண்டாம் என்று நினைத்தான்.
அவள் சோகமாய் முறுவலித்தாள். அவள் கண்களில் தெரிந்த கண்ணீரின் பளபளப்பு அவனை என்னவோ செய்தது.
தவறு செய்துவிட்டோமோ என்கிற இந்தப் பரிதவிப்பை என்ன செய்ய என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை.
“நீ?”
“எனக்கு என்ன? இனி இஞ்சதான். அது இஞ்ச மீன்ஸ் ஒரு கஃபே கடை திறக்கப்போறன்.” அவன் எதைக் குறித்துக் கேட்டான் என்று தெரிந்தும் இதைச் சொன்னாள்.
“இன்னொரு கலியாணம்?” அவன் அவளுக்கு யாரோவாக மட்டுமன்று, இன்னொருத்தியின் கணவனாக மாறிவிட்ட பின்னும் அந்தக் கேள்வியை அவனால் இலகுவாகக் கேட்க இயலவில்லை.
அவனை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு ஒன்றும் சொல்லாமல் பார்வையை அகற்றினாள் அவள். அந்த விழிகளில் இன்னுமே கண்ணீர் திரண்டு சேர்ந்தன.
“நான் ஏதாவது பிழை செய்திட்டன் எண்டு நினைக்கிறியா?” அதற்குமேலும் அவனால் அவன் உள்ளத்தின் உறுத்தலைத் தாங்கிக்கொள்ள இயலவில்லை.
“சேச்சே!” என்றபடி கண்ணீரைச் சுண்டி எறிந்தாள் வாணி.
பிறகு ஏன் இந்தக் கண்ணீர் என்று கேட்க முடியாமல் நின்றான் இளங்கோ. உன்னைப் பிரிந்து வாழமுடியவில்லை என்று அவள் சொல்லிவிட்டால்?
“ப்ளீஸ் இன்னொரு கலியாணம் கட்டு. எனக்காக…” என்றான் கெஞ்சலாக.
“அப்பிடி இன்னொருத்தருக்காகக் கட்டி நான் பட்ட பாடு போதும்.”
சுருக்கென்று தைத்தது அவனுக்கு. “உண்மைதான். அந்தக் கலியாணம் நடக்காம இருந்திருக்கலாம்.” என்றான் விரக்தியோடு.
“இல்ல. அப்பிடி நான் நினைக்கேல்ல. அது நடந்ததாலதான் எனக்கு மிளிர் கிடச்சவா.”
அப்படியானால் அவனுக்கு? அவன் இரத்தத்தில் உதித்த அவன் குழந்தையைப் பற்றி யோசிக்காமல் விட்டுவிட்டானே. நாள் தவறாது அவன் உயிரைத் தின்னும் கேள்வி இது. ஆனால் அன்று… யாரைக் குறித்தும் யோசிக்கும் நிலையில் அவன் இருக்கவில்லை.
திடீரென்று அவன் கைப்பேசி அழைத்தது. எடுத்துப் பார்த்துவிட்டுக் காதுக்குக் கொடுத்தான்.
“வெளிக்கிட்டாச்சா? சரி சரி தம்பி கவனம். நீ சமைச்சுச் சிரமப்படாத. வெளில பாப்பம். இன்னும் ஒரு அரை மணித்தியாலத்தில வந்திடுவன்.” என்று சொல்லிவிட்டு வைத்தான் அவன்.
முன்னரும் அவன் இப்படித்தான். இலேசாக இவளுக்கு முகம் வாடியிருந்தாலும் ஒரு வேலை செய்ய விடமாட்டான். என்னவோ கிடைக்கவே கிடைக்காத பொக்கிசம் ஒன்று அவனுக்குக் கிடைத்தது போலல்லவா அவளைக் கொண்டாடுவான். ‘என்னை உங்களுக்கு முதலே பிடிக்குமா?’ என்று எத்தனை தடவைகள் கேட்டிருப்பாள்?
இன்று அதே இடத்தில் இன்னொருத்தி. அவளையும் இவளைக் கொண்டாடியது போலவே கொண்டாடி மகிழ்வானோ?
சே! இதென்ன நினைப்பு! அவன் மனைவி இப்போது இவள் அல்லள். அவள்! அப்படியானால் அப்படித்தானே கொண்டாடுவான். இன்னும் கொண்டாடுவானாய் இருக்கும்.
ஏற்கனவே கலியாணமாகி, மகள் இருக்கும் ஒருவனை மணந்து, அவனுக்கு நிம்மதியான ஒரு வாழ்க்கையைக் கொடுக்கும் ஒருத்தியைக் கொண்டாடாமல் விட்டால் அது நியாயம் இல்லையே!
மீண்டும் தான் நிலைகுலைந்துகொண்டிருக்கிறோம் என்று விளங்க, எழுந்து புறப்பட்டாள்.
“தனியா போயிடுவியா?” மெல்லிய தவிப்புடன் வினவினான்.
இந்த உலகத்தில் அவனால் தனித்து விடப்பட்டவள் அவள். தனியாகப் போகாமல்? விரக்தியாய் ஒரு முறுவலைச் சிந்திவிட்டுப் புறப்பட்டாள்.
அவள் புறப்பட்ட பிறகும் அவன் அங்கேயே அமர்ந்திருந்தான். விவாகரத்தாகி ஒரு மாதம் முடிந்த அடுத்த நாளே அவனுக்கு அடுத்த திருமணம் நடந்திருந்தது.
வேண்டவே வேண்டாம் என்று நின்றவனை மங்கை விடவில்லை. அதுவும் வக்கீல், விவாகரத்தானாலும் வாணி மேல்முறையீடு செய்தால் அந்த விவாகரத்தைத் தள்ளுபடி செய்வதற்குச் சாத்தியங்கள் உண்டு என்று சொல்லிவிட்டதில் அவன் திருமணத்தை முடித்துவிட்டுத்தான் ஓய்ந்தார் மங்கை.
அவனும் விட்டுவிட்டான். விவாகரத்தே ஆகிவிட்டது. திரும்பவும் அவளோடு சேரவா போகிறான்? இல்லையே?
நாளடைவில் அத்தனையிலிருந்தும் மீண்டுவிட்டான். பட்ட அவமானமும், மனத்தில் இருந்த வைராக்கியமும் எந்த டவுனுக்குள் அவனை அவர்கள் கள்ளர் என்று அடையாளம் காட்டினார்களோ அதே டவுனுக்குள் சின்ன கடையாக ஆரம்பித்து, இன்று பெரிய கடை ஒன்றையே திறந்திருந்தான்.
மனம் கேளாமல், “போயிட்டியா?” என்று கேட்டுக் குறுந்தகவல் அனுப்பிவிட்டான்.
பார்த்தவள் பதில் போடப் போகவில்லை. இந்தப் பரிவும் பாசமும் காலாவதியாகிப்போனவை. அதனால் எந்தப் பிரயோசனமும் இல்லை. பிறகு எதற்குப் பதில் போட்டு அவன் அக்கறைக்குத் தண்ணீர் ஊற்ற?
அன்று, தாய் முகம் பார்க்கும் குழந்தையாய் உன்னால் உன்னிடமிருந்து என்னை முற்றிலுமாக அறுத்து எறிந்துவிட முடிகிறதா என்று அவள் பார்த்த பார்வைகள் எதுவும் அவனைச் சேராத போது, அப்போது வராத பரிவும் பாசமும் இப்போது எதற்கு?
நான்தான் முதுகெலும்பு இல்லாதவளாய் நின்றேன். என்னை உனக்குத் தெரியும்தானே? நீயும் முதுகெலும்பு இல்லாதவனாக அன்று நின்றுவிட்டு இன்று என்ன ‘போயிட்டியா?’
ஒரு நெடிய மூச்சுடன் எழுந்து வீடு வந்தான் இளங்கோ. அவன் மனைவி, மகனோடு வெளியே செல்லத் தயாராகியிருந்தாள்.
அப்பா என்று ஓடி வந்த மகனை ஆசையாக அள்ளித் தூக்கியவனுக்கு மகளின் நினைவு. அவளை எண்ணி இவன் கன்னத்தில் அழுத்தி முத்தமிட்டவன் பார்வையில் பட்டது அந்தச் செயின்.
ஒரு கணம் அவன் இதயம் தன் துடிப்பையே நிறுத்தியிருந்தது. அதை அவன் எடுத்துப் பார்க்க, “அது மாமி அங்க கட்டாரில சீட்டுப் போட்டுத் தம்பிக்கு எண்டு வாங்கினவாவாம் இளங்கோ. வடிவா இருக்கு எல்லா?” என்றுகொண்டு வந்தாள் அவன் மனைவி.
ஆம் என்று சொல்லக்கூட முடியாமல் நின்றான் இளங்கோ. அது பவன் மிளிருக்குப் போட்டுவிட்ட செயின். தலையைச் சுற்றிக்கொண்டு வருவது போலிருக்கவும் இடிந்துபோய் சோஃபாவில் விழுந்தான்.
முற்றும்.
