இரண்டறக் கலந்தனவே - 1

[ரோசி கஜன்]

சென்னையின் மாலை நேரத்து அந்திச் சாயும் பொழுது. மேகங்கள் கறுக்கத் தொடங்கி, எப்போது வேண்டுமானாலும் மழையாகப் பொழியத் தயாராக இருந்தன. அந்தப் பரபரப்பான நுங்கம்பாக்கம் சாலையில், "தி ஓல்ட் ஓக்" (The Old Oak) என்ற கஃபே மட்டும் ஒரு தனித்தீவு போல அமைதியாக இருந்தது. உள்ளே பழைய காலத்து மரச் சாமான்களும், சுவர்களில் தொங்கிய ஓவியங்களும், காபி கொட்டைகளின் நறுமணமும் ஒரு விதமான இதமான சூழலைத் தந்துகொண்டிருந்தன.

அந்தக் கஃபேயின் ஒரு ஓரத்தில் ஜன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தான் ஆதித்யா. அவன் ஒரு கட்டிடக் கலைஞர் (Architect). அவனது கண்கள் லேப்டாப் திரையில் ஓடிக்கொண்டிருந்த வரைபடங்களில் (Blueprints) மூழ்கியிருந்தன. கையில் இருந்த காபி ஆறிப்போயிருந்தது கூடத் தெரியாமல், ஏதோ ஒரு நுணுக்கமான வேலையில் கவனமாக இருந்தான். அவனது முகம் ஒருவிதமான இறுக்கத்துடனும், அதே சமயம் ஒரு தெளிவான இலக்கோடும் இருந்தது. அவனுக்குச் சத்தம் பிடிக்காது, தேவையில்லாத பேச்சுகள் பிடிக்காது. அவனது உலகம் எண்களாலும் கோடுகளாலும் ஆனது.

அதே நேரத்தில், கஃபேயின் கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே நுழைந்தாள் மிருதுளா. வெளியே பெய்யத் தொடங்கியிருந்த லேசான சாரல் அவளது சுடிதாரின் ஓரங்களை நனைத்திருந்தது. அவளது கையில் ஒரு பெரிய ஓவியக் கோப்பு (Art Portfolio) இருந்தது. அவள் ஒரு வளர்ந்து வரும் ஓவியக் கலைஞர். அவளது கண்கள் எப்போதும் ஒரு தேடலோடு இருக்கும், அவளது புன்னகையில் ஒரு மர்மமான அமைதி குடி கொண்டிருக்கும். அன்று அவள் ஒரு முக்கியமான நேர்காணலுக்காகத் தயாராக வந்திருந்தாள்.

கஃபேவில் கூட்டம் குறைவாகவே இருந்தது. மிருதுளா தனக்கான ஒரு இடத்தைத் தேடினாள். அவள் கவனமெல்லாம் கையில் இருந்த ஓவியக் கோப்பின் மேல்தான் இருந்தது. அது அவளது மாதக்கணக்கிலான உழைப்பு. அதைச் சரியாகப் பிடித்துக்கொண்டே தன் பையிலிருந்து போனை எடுக்க முயன்றபோது, எதிர்பாராத விதமாக அவளது காலணி தரைவிரிப்பில் சிக்கியது.

சமநிலை தவறி அவள் தடுமாற, கையில் இருந்த அந்தப் பெரிய கோப்பு நழுவி தரையில் விழுந்தது. அதிலிருந்த ஓவியங்கள், வண்ணப் புகைப்படங்கள், வரைபடங்கள் என அனைத்தும் அந்த இடமெங்கும் சிதறின.

"ஐயோ!" என்று மெல்லிய குரலில் அலறினாள் மிருதுளா. அவளது இதயம் ஒரு நிமிடம் நின்று துடித்தது. அவளது கனவுகள் அனைத்தும் சிதறித் தரையில் கிடப்பது போல அவளுக்குத் தோன்றியது.

அந்தச் சத்தம் ஆதித்யாவின் கவனத்தைக் கலைத்தது. வழக்கமாக யாராவது இப்படிச் சத்தம் போட்டால் எரிச்சலடையும் ஆதித்யா, அன்று ஏன் என்று தெரியாமல் நிமிர்ந்து பார்த்தான். அங்கே பதற்றத்துடன் சிதறிக் கிடந்த தாள்களைச் சேகரிக்க முயன்று கொண்டிருந்த மிருதுளாவைக் கண்டான். அவளது முகத்தில் இருந்த அந்தத் தவிப்பு, ஏனோ அவனது மனதிற்குள் ஒரு மெல்லிய அசைவை ஏற்படுத்தியது.

யாரும் சொல்லாமலேயே, ஆதித்யா தன் இருக்கையை விட்டு எழுந்து அவளுக்கு உதவச் சென்றான்.

இருவரும் தரையில் மண்டியிட்டு அமர்ந்து தாள்களைச் சேகரிக்கத் தொடங்கினர். மிருதுளா தலைகுனிந்தபடி, "சாரி... ரொம்ப சாரி... நான் கவனிக்கல," என்று யாரிடமோ சொல்வது போல முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அப்போதுதான் அந்தச் சம்பவம் நடந்தது.

இருவரும் ஒரே ஒரு காகிதத்தை எடுப்பதற்காகக் கையை நீட்டினர். அது ஒரு நீர்வண்ண ஓவியம் (Watercolour painting). அதில் ஒரு தனிமையான மரம் மழையில் நனைவது போல வரையப்பட்டிருந்தது. இருவரின் விரல்களும் அந்த ஓவியத்தின் ஓரத்தில் ஒன்றையொன்று தொட்டன.

அந்த நொடி... நேரம் அப்படியே உறைந்து போனது போல இருந்தது. ஆதித்யாவின் கரடுமுரடான விரல்கள் மிருதுளாவின் மென்மையான விரல்களைத் தீண்டியபோது, இருவருக்குள்ளும் ஒரு இனம் புரியாத மின்சாரம் பாய்ந்தது. அதுவரை அந்த கஃபேவில் கேட்டுக் கொண்டிருந்த இசையோ, காபி இயந்திரத்தின் சத்தமோ, வெளியே பெய்த மழையின் இரைச்சலோ அவர்களுக்குக் கேட்கவில்லை.

மிருதுளா மெதுவாகத் தலையை நிமிர்த்திப் பார்த்தாள். அவளுக்கு மிக அருகில் ஆதித்யாவின் முகம். அவனது கூர்மையான நாசி, அடர்ந்த புருவங்கள், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவனது அந்த ஆழமான கண்கள். அந்தக் கண்கள் அவளைப் பார்ப்பது போலவும், அதே சமயம் அவளது ஆன்மாவையே ஊடுருவிச் செல்வது போலவும் அவளுக்குத் தோன்றியது.

ஆதித்யாவும் அவளைப் பார்த்தான். அவளது கண்கள் கலங்கியிருந்தன, ஆனால் அதில் ஒரு பிரகாசம் இருந்தது. அவளது நெற்றியில் வழிந்த அந்த ஒரு துளி மழைநீர் அவளது புருவத்தின் ஓரத்தில் நின்றிருந்தது. அவளைப் பார்த்த அந்த நொடியில், தான் வரைந்து கொண்டிருந்த ஜியோமெட்ரி கோடுகளை விட, அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த வளைவுகள் மிக அழகாக இருப்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

"பரவாயில்லை... நான் பார்த்துக்கிறேன்," என்று மிருதுளா மெல்லிய குரலில் சொன்னாள். அவளது குரல் ஆதித்யாவின் காதுகளில் ஒரு மெல்லிய வீணை இசை போல ஒலித்தது.

ஆதித்யா மெதுவாகத் தன் கையை விலக்கிக் கொண்டான். "ஒன்னும் அவசரமில்லை. பொறுமையா எடுங்க. உங்க பெயிண்டிங்ஸ் எல்லாம் ரொம்ப அழகா இருக்கு," என்றான். அவனது குரலில் ஒரு பிசிறும் இல்லை, ஆனால் ஒரு விதமான கனிவு இருந்தது.

"தேங்க்ஸ்," என்று சுருக்கமாக முடித்துக் கொண்டாள் மிருதுளா. அவளது முகம் லேசாகச் சிவந்தது.

அனைத்துப் பேப்பர்களையும் எடுத்து மீண்டும் கோப்பில் அடுக்கினார்கள். ஆதித்யா எழுந்து நின்று, அவளுக்குத் தன் கையை நீட்டி உதவினான். மிருதுளா அவனது கையைப் பிடித்துக் கொண்டு எழுந்தபோது, மீண்டும் அந்தத் தீண்டல் அவளை ஏதோ செய்தது.

"நீங்கள் ஒரு ஆர்ட்டிஸ்ட்டா?" என்று கேட்டான் ஆதித்யா, பேச்சை வளர்க்க விரும்புவது போல.

"ஆமாம்... ஒரு இன்டர்வியூக்காக வந்தேன். ஆனா மழையால கொஞ்சம் லேட் ஆகிடுச்சு, அந்தப் பதற்றத்துலதான் இப்படி ஆகிடுச்சு," என்றாள் மிருதுளா, இப்போது கொஞ்சம் ஆசுவாசமாக.

"நான் ஆதித்யா. ஆர்க்கிடெக்ட்," என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டான்.

"நான் மிருதுளா," என்று சொல்லிவிட்டு, அவள் அவனை ஒரு முறை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள். அவன் அணிந்திருந்த கருப்பு நிறச் சட்டை அவனுக்கு அவ்வளவு பொருத்தமாக இருந்தது.

இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து ஒரு சிறு புன்னகையைப் பரிமாறிக் கொண்டனர். அந்தப் புன்னகையில் ஆயிரம் அர்த்தங்கள் புதைந்திருந்தன. அவர்கள் அதுவரை ஒருவரையொருவர் பார்த்ததே இல்லை, ஆனால் ஏதோ பல ஜென்மத்துப் பழக்கம் இருப்பது போன்ற ஒரு உணர்வு இருவருக்குள்ளும் ஓடியது.

"காபி குடிக்கிறீங்களா? நீங்க இன்னும் கொஞ்சம் நார்மல் ஆகணும்னு நினைக்கிறேன்," என்று ஆதித்யா கேட்டான்.

மிருதுளா கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள். "இல்ல... எனக்கு டைம் ஆகிடுச்சு. நான் கிளம்பணும். ஹெல்ப் பண்ணதுக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ் ஆதித்யா," என்று சொல்லிவிட்டு, தன் கோப்பை அணைத்தபடி கஃபேயின் கதவை நோக்கி நடந்தாள்.

வாசல் வரை சென்றவள், மீண்டும் ஒரு முறை திரும்பிப் பார்த்தாள். ஆதித்யா அவளையே பார்த்துக் கொண்டு நின்றான். அவள் ஒரு சிறு தலையசைப்போடு வெளியேறி மழையில் மறைந்தாள்.

ஆதித்யா மீண்டும் தன் இருக்கையில் அமர்ந்தான். ஆனால் அவனால் இப்போது அந்த வரைபடங்களில் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. அவனது விரல்களில் இன்னும் அவளது தீண்டலின் வெப்பம் மிச்சமிருந்தது. அவனது லேப்டாப் திரைக்குப் பின்னால், இப்போது மிருதுளாவின் அந்த ஒரு நொடிப் புன்னகைதான் தெரிந்தது.

அதே சமயம், மழையில் நனைந்து கொண்டே நடந்த மிருதுளாவின் மனதுக்குள், ஆதித்யாவின் அந்தக் கண்கள் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தன. "ஆதித்யா..." என்று அவள் தன் மனதிற்குள் உச்சரித்துப் பார்த்தாள். அந்தப் பெயர் அவளுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.

யாருமே அறியாமல், அந்த மழைக் காலத்தில், ஒரு கஃபேவின் மூலையில், இரண்டு அந்நியர்களின் இதயம் ஒன்றோடொன்று பேசத் தொடங்கியிருந்தது. இதுதான் அந்த நீண்ட காவியத்தின் முதல் வரி என்பது அவர்களுக்கு அப்போது தெரிந்திருக்கவில்லை.

அந்த முதல் சந்திப்பு நடந்து சரியாக ஒரு வாரம் கடந்திருந்தது. சென்னையில் வெயில் மெல்ல தலைதூக்கத் தொடங்கியிருந்தது. ஆதித்யாவின் நாட்குறிப்பில் வேலைகளும், வரைபடங்களும் வழக்கம்போல நிறைந்திருந்தன. ஆனால், அவனது மனதின் ஒரு மூலையில் அந்த "மிருதுளா" என்ற பெயர் மட்டும் ஒரு மெல்லிய ரீங்காரமிட்டுக் கொண்டே இருந்தது. அவளது அந்த ஓவியக் கோப்பும், சிதறிய தாள்களும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவளது அந்த அமைதியான கண்கள் தந்த தாக்கமும் அவனை விட்டு விலகவில்லை.

ஆதித்யா ஒரு பெரிய கார்ப்பரேட் நிறுவனத்தின் புதிய அலுவலகக் கட்டிட வடிவமைப்பை முடித்திருந்தான். அதற்கான ஒரு சிறிய கலை கண்காட்சி (Art Exhibition) மற்றும் கட்டிடக் கலை அறிமுக விழா அன்று மாலை ஒரு புகழ்பெற்ற கலைக்கூடமான "லலித் கலா அகாடமி"யில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. ஆதித்யாவிற்கு இதுபோன்ற கூட்டங்கள் பிடிக்காது என்றாலும், அவனது நிறுவனத்திற்காக அவன் அங்கு சென்றே ஆக வேண்டிய கட்டாயம்.

நீல நிற பிளேஸர் அணிந்து, கம்பீரமாக அந்த அரங்கிற்குள் நுழைந்தான் ஆதித்யா. அரங்கம் முழுவதும் வண்ணமயமான ஓவியங்களாலும், நுணுக்கமான கட்டிட மாதிரிகளாலும் நிறைந்திருந்தது. மக்கள் கூட்டம் மெல்ல மெல்ல அதிகரிக்கத் தொடங்கியது. ஆதித்யா ஒரு ஓரமாக நின்று, தன் கையில் இருந்த ஜூஸ் கிளாஸைப் பிடித்தபடி அங்கிருந்த ஓவியங்களை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

அப்போது, ஒரு குறிப்பிட்ட ஓவியத்தின் முன் ஒரு சிறிய கூட்டம் நின்றிருந்தது. ஆதித்யாவின் கண்கள் இயல்பாக அந்தப் பக்கம் திரும்பின. அந்த ஓவியம்... அது ஒரு மரம். மழையில் நனைந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு தனித்த மரம்.

ஆதித்யாவின் இதயம் ஒரு நிமிடம் வேகமாகத் துடித்தது. "இது... இது அன்றைக்கு அந்தக் கஃபேவில் நான் பார்த்த ஓவியம் அல்லவா?" என்று அவன் தனக்குள் கேட்டுக்கொண்டான்.

அவன் மெல்ல அந்த ஓவியத்தை நோக்கி நடந்தான். அருகில் செல்லச் செல்ல, அந்த ஓவியத்தின் அடியில் இருந்த சிறிய பெயர் பலகை அவன் கண்ணில் பட்டது: "மிருதுளா - உயிர்ப்புள்ள நிழல்கள்".

அவன் அந்தப் பெயரைப் பார்த்த மாத்திரத்தில், அவனது இதயம் ஒரு விசித்திரமான குதூகலத்தை அடைந்தது. அவன் சுற்றிலும் தேடினான். அங்கே, ஒரு தூணுக்குப் பின்னால் நின்றபடி, ஒரு முதியவரிடம் அந்த ஓவியத்தைப் பற்றி விளக்கிக் கொண்டிருந்தாள் மிருதுளா.

இன்று அவள் இன்னும் அழகாகத் தெரிந்தாள். ஒரு சந்தன நிறப் புடவையில், தலையில் மல்லிகைப்பூச் சூடி, மிக எளிமையாக அதே சமயம் தேவதையைப் போலத் தெரிந்தாள். அவளது பேச்சில் ஒரு தன்னம்பிக்கை இருந்தது. ஆதித்யா அவளையே இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவள் பேசி முடித்துத் திரும்பிய போது, தற்செயலாக ஆதித்யாவின் கண்களைச் சந்தித்தாள்.

அவளது முகத்தில் ஆச்சரியம், மகிழ்ச்சி, மற்றும் ஒரு சிறு தயக்கம் என அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் வந்து சென்றன. அவள் மெல்ல அவனிடம் நெருங்கி வந்தாள்.

"ஆதித்யா... நீங்களா? இங்கே?" என்று கேட்டாள், அவளது குரலில் ஒரு மெல்லிய நடுக்கம் தெரிந்தது.

ஆதித்யா ஒரு சிறிய புன்னகையுடன், "ஆமாம் மிருதுளா. நான் ஒரு ஆர்க்கிடெக்ட்னு சொன்னேன் இல்லையா? எங்க கம்பெனியோட டிசைன்ஸ் கூட இங்கே டிஸ்ப்ளேல இருக்கு. ஆனா, உங்க பெயிண்டிங்க இங்க பார்ப்பேன்னு நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை," என்றான்.

"உண்மையாவா? அன்னைக்கு அந்த கஃபேல அந்த இன்டர்வியூ நல்லபடியா முடிஞ்சது. அதனாலதான் இன்னைக்கு இந்த எக்ஸிபிஷன்ல என் ஓவியங்களுக்கு இடம் கிடைச்சது. எல்லாம் அன்னைக்கு நீங்க ஹெல்ப் பண்ணதுனாலதான்," என்றாள் மிருதுளா நன்றியுடன்.

"நான் வெறும் பேப்பரைத்தான் எடுத்து கொடுத்தேன் மிருதுளா. ஆனா அந்த பேப்பர்ல இருந்த உங்க உழைப்பும், திறமையும்தான் உங்களை இங்க கொண்டு வந்திருக்கு," என்று ஆதித்யா அவளைப் பாராட்டினான்.

இருவரும் மெல்ல அந்த அரங்கத்தைச் சுற்றி நடக்கத் தொடங்கினர். ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் அங்கு இருந்தாலும், ஆதித்யாவிற்கும் மிருதுளாவிற்கும் அந்த உலகம் சுருங்கி அவர்கள் இருவருக்குள் மட்டுமே இருப்பது போலத் தோன்றியது. அவர்கள் கட்டிடக் கலைக்கும், ஓவியக் கலைக்கும் இடையே உள்ள ஒற்றுமைகளைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டார்கள்.

"கோடுகளும் வடிவங்களும் ஒரு கட்டிடத்தை உருவாக்குது ஆதித்யா, ஆனா அந்த கட்டிடத்துக்கு உயிர் கொடுக்கிறது நீங்க பயன்படுத்துற அந்த ஸ்பேஸ் (Space) தான்," என்றாள் மிருதுளா ஒரு ஓவியத்தை சுட்டிக்காட்டி.

ஆதித்யா வியப்புடன் அவளைப் பார்த்தான். "சரியாச் சொன்னீங்க. அதே போலத்தான் உங்க ஓவியங்களும். வெறும் வர்ணங்கள் இல்ல, அதுல இருக்கிற அந்த உணர்வுகள்தான் அதை அழகாக்குது," என்றான்.

பேசிக்கொண்டே வெளியே வந்தபோது, அன்றும் ஒரு மெல்லிய தூறல் பெய்யத் தொடங்கியது. அந்த இதமான சூழல் அவர்களை இன்னும் நெருக்கமாக்கியது.

"மிருதுளா... ஒன்னு கேட்கலாமா?" என்று ஆதித்யா தயக்கத்துடன் கேட்டான்.

"கேளுங்க," என்றாள் அவள் அவனது கண்களைப் பார்த்தபடி.

"அன்னைக்கு கஃபேல உங்க ஃபைல் கீழே விழுந்தப்ப... நாம ரெண்டு பேரும் ஒரே நேரத்துல அந்த ஓவியத்தை எடுக்கப்போனோம் இல்லையா... அப்போ ஏதோ ஒரு உணர்வு... எனக்கு மட்டும் தானா? இல்ல உங்களுக்கும் அப்படித்தான் இருந்ததா?"

மிருதுளா சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தாள். அவளது கன்னங்கள் லேசாகச் சிவந்தன. அவள் தன் காலால் தரையை வருடியபடி, "உங்களுக்கு மட்டுமில்லை ஆதித்யா. எனக்கும் அந்த நொடி ஏதோ புதுசா இருந்தது. அதை எப்படிச் சொல்றதுன்னு தெரியல... ஆனா அது ஒரு அழகான விபத்து," என்றாள் மெதுவாக.

ஆதித்யா நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டான். "நன்றி... நான் மட்டும் தான் அப்படி யோசிச்சேன்னு நினைச்சேன்."

"இனிமே நாம அடிக்கடி சந்திப்போமா?" என்று ஆதித்யா கேட்டபோது, அவனது குரலில் ஒரு ஏக்கம் இருந்தது.

மிருதுளா புன்னகைத்தாள். "கலைஞர்கள் சந்திக்கிறதுக்குக் காரணமே தேவையில்லை ஆதித்யா. உங்களோட டிசைன்ஸும், என்னோட பெயிண்டிங்ஸும் எங்காவது ஒரு இடத்துல ஒன்னு சேரும்."

அப்போது ஆதித்யாவிற்கு ஒரு போன் கால் வந்தது. அவன் அதை எடுத்துப் பேசிவிட்டுத் திரும்பிய போது, "மிருதுளா, எனக்கு ஒரு சின்ன மீட்டிங் இருக்கு. நான் கிளம்பணும். ஆனா ஒன்னு... இந்த முறை நான் உங்க காண்டாக்ட் நம்பர் வாங்காம போகமாட்டேன்," என்றான் உரிமையுடன்.

மிருதுளா சிரித்துக் கொண்டே அவனது போனை வாங்கி தன் எண்ணைப் பதிவு செய்தாள். "இது என் நம்பர். நேரம் கிடைக்கும்போது பேசலாம்," என்றாள்.

அவன் விடைபெற்றுச் செல்லும்போது, அவளைத் திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்தான். அவள் அங்கேயே நின்று அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அன்று இரவு, ஆதித்யா தன் படுக்கையில் சாய்ந்தபோது, அவனது போனில் ஒரு மெசேஜ் வந்தது.

"மழை பெய்யும்போது மட்டும் இல்ல... வெயில் அடிக்கும்போதும் அந்த மரம் அழகாத்தான் இருக்கும். - மிருதுளா."

ஆதித்யா சிரித்துக்கொண்டான். அந்த இரவு அவனுக்கு மிகவும் இனிமையாக இருந்தது. இரு அந்நியர்களாகத் தொடங்கிய பயணம், இப்போது ஒரு மெல்லிய நட்பாகவும், அதைத் தாண்டிய ஒரு இனிய உறவாகவும் மாறத் தொடங்கியிருந்தது. விதியின் விளையாட்டு இவர்களை இன்னும் எங்கே அழைத்துச் செல்லப் போகிறது?


அந்தக் கண்காட்சி முடிந்து சில நாட்கள் கடந்திருந்தாலும், ஆதித்யாவின் அலுவலக மேஜையில் இருந்த வரைபடங்களுக்கு நடுவே மிருதுளாவின் முகம் அடிக்கடி வந்து போனது. வழக்கமாக வேலையில் காட்டும் தீவிரத்தை விட, இப்போது ஏதோ ஒரு புதிய உத்வேகம் அவனிடம் தெரிந்தது. அவனது கைப்பேசியில் அவள் எண்ணைப் பதிவு செய்திருந்தாலும், அவளை அழைக்க வேண்டுமா அல்லது ஒரு குறுஞ்செய்தி அனுப்ப வேண்டுமா என்ற தயக்கம் அவனுக்குள் ஒரு யுத்தத்தையே நடத்திக் கொண்டிருந்தது.

மறுபுறம், மிருதுளா தன் ஸ்டுடியோவில் அமர்ந்து ஒரு புதிய ஓவியத்தை வரைந்து கொண்டிருந்தாள். ஆனால், அவள் தூரிகை அவளையும் அறியாமல் ஆதித்யாவின் அந்த ஆழமான கண்களைத் திரையில் கொண்டு வர முயன்றது. "ஏன் இப்படி நடக்கிறது?" என்று அவள் தனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்டாள். ஒரு வாரத்திற்கு முன் வரை அந்நியமாக இருந்த ஒருவன், இப்போது அவளது எண்ண ஓட்டங்களில் இவ்வளவு பெரிய ஆக்கிரமிப்பைச் செய்வது அவளுக்கே வியப்பாக இருந்தது.

அன்று மாலை, சென்னை மெரினா கடற்கரையின் ஓரத்தில் இருக்கும் ஒரு பழைய கட்டிடத்தைப் புதுப்பிக்கும் பணிக்காக ஆதித்யா அங்கு சென்றிருந்தான். அதே சமயம், மிருதுளா கடற்கரை மணலில் அமர்ந்து மறையும் சூரியனை வரைய வந்திருந்தாள். இது தற்செயலானதா அல்லது விதியின் திட்டமா என்று தெரியவில்லை, ஆனால் இருவருமே ஒரே இடத்திற்கு ஈர்க்கப்பட்டிருந்தார்கள்.

தூரத்தில் ஒரு பெண் அமர்ந்து வரைந்து கொண்டிருப்பதை ஆதித்யா கவனித்தான். அந்த அமர்ந்திருக்கும் தோரணை, காற்றில் பறக்கும் அவளது அந்த நீளமான கூந்தல்... அது மிருதுளா தான் என்று அவனது இதயம் அடித்துக் கொண்டது. மெல்ல அவளை நோக்கி நடந்தான்.

அவள் தன் ஓவியத்தில் மூழ்கியிருந்தாள். அவளது விரல்கள் வண்ணங்களைத் தீட்டுவதில் ஒரு தனி லயத்தைக் கொண்டிருந்தன. ஆதித்யா அவள் பின்னால் வந்து நின்று, சத்தமில்லாமல் அந்த ஓவியத்தைப் பார்த்தான். அதில் ஆரஞ்சு நிறச் சூரியன் கடலுக்குள் மூழ்கிக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் அதன் கரையில் ஒரு ஆணும் பெண்ணும் கைகோர்த்து நிற்பது போல ஒரு நிழல் உருவம் இருந்தது.

"அந்த நிழல் உருவங்கள்... யாராவது தெரிந்தவர்களா?" என்று ஆதித்யா மெல்லிய குரலில் கேட்டான்.

திடுக்கிட்டுத் திரும்பிய மிருதுளா, ஆதித்யாவைக் கண்டதும் சட்டென்று எழுந்தாள். அவளது இதயத்துடிப்பு ஒரு நிமிடம் எகிறியது. "ஆதித்யா! நீங்க... இங்க எப்படி?"

"இந்த பழைய பில்டிங் வேலைக்காக வந்தேன். அப்படியே உங்களைப் பார்த்தேன். நான் உங்களைத் தொந்தரவு செய்தேனா?"

"இல்லை... இல்லை... நான் சும்மா வரைந்து கொண்டிருந்தேன்," என்று அவள் சொல்லும்போதே அவளது கண்கள் தரையைப் பார்த்தன. அவள் முகத்தில் படர்ந்திருந்த அந்தச் சிறு வெட்கம், ஆதித்யாவிற்குள் ஒரு ரசாயன மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.

இருவரும் மணலில் அமர்ந்தனர். அலைகள் கரையைத் தொட்டுத் தொட்டுச் செல்லும் சத்தம் மட்டுமே அங்கிருந்தது.

"மிருதுளா, அன்னைக்கு எக்ஸிபிஷன்ல பார்த்ததுல இருந்து என் மனசுல ஒரு சலனம். உங்க ஓவியங்களை விட, உங்களைப் பத்தின நினைவுகள் தான் அதிகமா இருக்கு," என்று ஆதித்யா நேராக அவளது கண்களைப் பார்த்துச் சொன்னான். அவனது குரலில் எந்தப் பாசாங்கும் இல்லை, வெறும் உண்மை மட்டுமே இருந்தது.

மிருதுளா ஒரு கணம் மௌனமானாள். அந்த மௌனத்தில் ஒரு பதற்றம் இருந்தது. "ஆதித்யா, எனக்கும் அப்படித்தான் இருக்கு. ஆனா இதெல்லாம் சரியான்னு தெரியல. நாம ஒருத்தரை ஒருத்தர் சந்திச்சு சில நாட்கள்தான் ஆகுது. ஆனா பல வருஷமா தெரிஞ்சவங்க கிட்ட கூடப் பேசாத விஷயங்களை உங்கள்கிட்ட பேசத் தோணுது. இது எனக்குள்ள ஒரு பயத்தை ஏற்படுத்துது."

ஆதித்யா அவளது கையை மெல்லப் பற்றினான். அந்தத் தீண்டலில் இப்போது ஒரு உரிமை இருந்தது. "பயம் வேண்டாம் மிருதுளா. சில சந்திப்புகள் அப்படித்தான் இருக்கும். காலத்தை விட உணர்வுகள் தான் முக்கியம். உங்களை முதன்முதலில் அந்தக் கஃபேல பார்த்த அந்த நொடி, என் வாழ்க்கையில ஏதோ ஒரு பெரிய மாற்றம் வரப்போகுதுன்னு எனக்குத் தோணுச்சு. அந்தச் சலனம் தான் இன்னைக்கு என்னை இங்க கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருக்கு."

அலைகள் ஆக்ரோஷமாக வந்து மோதின. கடற்கரையின் குளிர்ந்த காற்று அவளது முகத்தில் அறைந்தது. மிருதுளா ஆதித்யாவின் கையைப் பலமாகப் பிடித்துக்கொண்டாள். அந்தப் பிடியில் ஒரு பாதுகாப்பை அவள் உணர்ந்தாள்.

 

[ரோசி கஜன்]

"ஆதித்யா, எனக்கு ஒரு உண்மை சொல்லுங்க. அந்த ஓவியத்துல இருக்கிற அந்த நிழல் உருவம்... அது நாம ரெண்டு பேரும் தான் அப்படின்னு எனக்குத் தோணுது. உங்களுக்கு எப்படி?" என்று கேட்டாள் மிருதுளா.

ஆதித்யா சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பு அவளது இதயத்தை ஊடுருவியது. "உங்க தூரிகை பொய் சொல்லாது மிருதுளா. என் மனசுல இருக்கிற வரைபடமும் இப்போ உங்களைச் சுத்தி தான் ஓடிக்கிட்டு இருக்கு. நாம ஒருத்தரை ஒருத்தர் முழுசா தெரிஞ்சுக்க இன்னும் நிறையப் பயணிக்கணும். ஆனா இந்தத் தொடக்கம்... இது ரொம்ப அழகானது."

மிருதுளாவின் கண்களில் ஒரு நீர்த்துளி மின்னியது. அது சோகத்தால் வந்ததல்ல, ஒரு நீண்ட தேடலுக்குப் பிறகு கிடைத்த ஒரு அமைதியால் வந்தது. "ஆதித்யா, நீங்க என் வாழ்க்கையில ஒரு அழகான வண்ணமா வந்திருக்கீங்க. இந்த வண்ணம் கலைஞ்சு போகாம இருக்குமா?"

"கலைஞ்சு போக விடமாட்டேன் மிருதுளா. நான் ஒரு ஆர்க்கிடெக்ட். ஒரு கட்டிடத்தை எவ்வளவு பலமா கட்டுவேனோ, அதைவிடப் பலமா இந்த உறவை நான் உருவாக்குவேன். இது வெறும் சலனம் இல்ல... இது ஒரு பெரிய அலைக்கு முன்னாடி இருக்குற அமைதி," என்று அவன் உறுதியளித்தான்.

இருவரும் வெகுநேரம் மௌனமாகவே அமர்ந்திருந்தனர். வார்த்தைகளை விட அந்த மௌனம் அவர்களுக்கு இடையே பல ரகசியங்களைப் பகிர்ந்து கொண்டது. கடல் நீர் அவர்கள் கால்களை வந்து நனைத்தது. அந்தத் தருணத்தில், அவர்கள் இருவருமே ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தனர். இது வெறும் நட்பு அல்ல, அதையும் தாண்டிய ஒரு தெய்வீகப் பிணைப்பு.

இருவர் மனதிலும் எழுந்த அந்தச் சலனம், இப்போது ஒரு தெளிவான நீரோடையாக மாறத் தொடங்கியிருந்தது. அந்த மெரினா கடற்கரையின் மணல் பரப்பில், அவர்கள் இருவரின் கால்தடங்களும் இணையாகப் பதிந்திருந்தன.

ஆதித்யா அவளை அவளது வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்ல கார் வரை வந்தான். கார் கதவைத் திறந்து அவளை வழியனுப்பும் போது, "நாளைக்கு நாம ஒரு இடத்துக்குப் போகலாமா? நான் ஒரு அழகான பழைய கோயிலைப் புதுப்பிச்சுட்டு இருக்கேன். அங்க இருக்கிற சிற்பங்களை நீங்க பார்க்கணும்னு ஆசைப்படுறேன்," என்றான்.

மிருதுளா புன்னகையுடன், "நிச்சயமா வருவேன் ஆதித்யா. உங்களோட உலகத்தை நானும் பார்க்கணும்," என்றாள்.

கார் கிளம்பும் வரை ஆதித்யா அங்கேயே நின்றான். மிருதுளா கண்ணாடியின் வழியே அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே சென்றாள். அவளது இதயம் இப்போது ஒரு புதிய ராகத்தைப் பாடிக் கொண்டிருந்தது. "ஆதித்யா... என் ஆதித்யா..." என்று அவள் மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்தாள்.


அந்தக் கடற்கரைச் சந்திப்பிற்குப் பிறகு, ஆதித்யா மற்றும் மிருதுளாவின் உறவில் ஒரு மெல்லிய தெளிவு பிறந்தது. அதுவரை "சலனம்" என்று நினைத்தது, இப்போது ஒரு அழகான "காதலாக" மலரத் தொடங்கியிருந்தது. அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்க்காமல் இருக்க முடியாத நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். போன் கால்களும், குறுஞ்செய்திகளும் அவர்களின் அன்றாட உணவாக மாறின. ஆம், அவர்கள் காதலிக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள்; ஆனால், அந்தக் காதலுக்குப் பின்னால் இருக்கும் குடும்பப் பின்னணிகள் முற்றிலும் மாறுபட்ட இரு துருவங்களாக இருந்தன.

ஆதித்யா ஒரு பாரம்பரியமிக்க, வசதியான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன். அவனது தந்தை ராஜசேகர், ஒரு ஓய்வுபெற்ற ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரி. ஒழுக்கம், நேரம் தவறாமை, மற்றும் சமூக அந்தஸ்து ஆகியவற்றிற்கு முதலிடம் கொடுப்பவர். ஆதித்யாவின் தாய் சாந்தி, ஒரு மென்மையான குணமுடையவர் என்றாலும், கணவரின் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு நடப்பவர்.

ஆதித்யாவிற்கு ஒரு அக்கா உண்டு, அவளுக்கு ஏற்கனவே திருமணமாகி லண்டனில் வசிக்கிறாள். ராஜசேகர் தனது மகன் ஆதித்யாவை ஒரு பெரிய பிசினஸ் சாம்ராஜ்யத்தின் அதிபதியாகப் பார்க்க விரும்பினார். ஆதித்யா ஆர்க்கிடெக்ட் ஆனதே அவருக்குப் பெரிய அளவில் விருப்பமில்லை, இருந்தாலும் மகனின் திறமைக்காக அமைதி காத்தார். ஆதித்யாவின் திருமணத்தைப் பொறுத்தவரை, ஒரு பெரிய தொழிலதிபரின் மகளைத் தான் அவர் மனதில் குறித்து வைத்திருந்தார். ஆதித்யாவிற்குத் தெரியும், தன் தந்தை ஒரு 'கலைஞரை' மருமகளாக ஏற்றுக்கொள்வது அவ்வளவு எளிதல்ல என்று.


மிருதுளாவின் உலகம் ஆதித்யாவினுடையதை விட முற்றிலும் மாறுபட்டது. அவள் ஒரு நடுத்தரக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவள். அவளது தந்தை விஸ்வநாதன், ஒரு பள்ளியில் தலைமை ஆசிரியராகப் பணியாற்றிப் ஓய்வுபெற்றவர். அறிவும், நேர்மையும் தான் ஒரு மனிதனின் உண்மையான சொத்து என்று நம்புபவர். அவளது தாய் கல்யாணி, ஒரு சிறந்த இல்லத்தரசி.

மிருதுளாவிற்கு ஒரு தம்பி இருக்கிறான், அவன் தற்போது பொறியியல் படித்துக் கொண்டிருக்கிறான். கலைத் துறையில் மிருதுளா சாதிக்க வேண்டும் என்பதுதான் அவளது தந்தையின் ஆசை. ஆனால், அவளது குடும்பம் பொருளாதார ரீதியாகப் பெரிய அளவில் வலுவானது அல்ல. மிருதுளா தனது ஓவியங்கள் மூலம் கிடைக்கும் வருமானத்தை வைத்தே தன் தம்பிக்கும், குடும்பத்திற்கும் ஒரு சிறிய அளவில் உதவி வருகிறாள். ஒரு பெரிய கோடீஸ்வரக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஆதித்யாவைத் தன் மகள் காதலிக்கிறாள் என்று தெரிந்தால், அந்தத் தகுதி வித்தியாசம் (Status difference) தன் மகளைக் காயப்படுத்துமோ என்ற அச்சம் விஸ்வநாதனுக்கு நிச்சயம் வரும்.


ஆதித்யா சொன்னது போலவே, அடுத்த நாள் மாலை மிருதுளாவைத் தான் புதுப்பித்துக்கொண்டிருந்த அந்தப் பழமையான சிவபெருமான் கோயிலுக்கு அழைத்துச் சென்றான். நகரத்தின் இரைச்சலில் இருந்து தள்ளி, அமைதியான ஒரு கிராமத்துப் பகுதியில் அந்தக் கோயில் அமைந்திருந்தது.

மிருதுளா அந்தக் கோயிலின் கோபுர அழகையும், அங்குள்ள சிற்பங்களையும் பார்த்து வியந்து போனாள். "ஆதித்யா, இது எவ்வளவு அற்புதம்! இந்தச் சிற்பங்கள்ல இருக்கிற அந்த நுணுக்கங்கள்... இதை மறுபடியும் உயிர்ப்பிக்கிறது எவ்வளவு பெரிய விஷயம்," என்றாள் பரவசத்துடன்.

ஆதித்யா அவளைப் பார்த்தபடி, "இந்தக் கோயில்ல இருக்கிற ஒவ்வொரு கல்லும் ஒரு கதை சொல்லும் மிருதுளா. ஆனா எனக்கு உங்களைப் பத்தின கதைதான் கேட்கணும் போல இருக்கு," என்றான்.

மிருதுளா மெல்லப் புன்னகைத்துத் தன் குடும்பத்தைப் பற்றிச் சொல்லத் தொடங்கினாள். "நாங்க ரொம்ப சாதாரண குடும்பம் ஆதித்யா. அப்பாவோட பென்ஷன் காசு, என்னோட ஓவியங்கள்... இதுதான் எங்க உலகம். எனக்குப் பெரிய கனவுகள் எல்லாம் கிடையாது, ஆனா நான் நேசிக்கிறவங்க சந்தோஷமா இருக்கணும்னு நினைப்பேன்."

ஆதித்யா அவள் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டான். "உங்க எளிமைதான் உங்களை இவ்வளவு அழகாக்குது மிருதுளா. எங்க வீட்ல எல்லாமே ஒரு ரூல்ஸ் படி தான் நடக்கும். அப்பா ரொம்ப ஸ்ட்ரிக்ட். ஆனா, உங்களைச் சந்திச்சதுக்கு அப்புறம் தான் எனக்கு வாழ்க்கையோட நிஜமான அர்த்தம் புரியுது. வசதிகளையும், அந்தஸ்தையும் விட மனசுக்குத் தர்ற நிம்மதிதான் முக்கியம்னு தோணுது."

"ஆனா ஆதித்யா... உங்க அப்பா என்னைப் பத்தித் தெரிஞ்சா ஏத்துக்குவாரா? நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் இடையில இருக்கிற இந்த இடைவெளி... அது என்னை யோசிக்க வைக்குது," என்று தன் அச்சத்தை வெளிப்படுத்தினாள் மிருதுளா.

ஆதித்யா உறுதியான குரலில் சொன்னான், "இந்த இடைவெளியைக் குறைக்கத்தான் நான் இருக்கேன். என்னோட காதலுக்கு முன்னாடி வேற எதுவுமே பெருசு கிடையாது. ஆதித்யா எப்போவும் தன் மிருதுளாவோட கையைப் பிடிச்சுட்டு தான் இருப்பான்."

அந்தக் கோயிலின் மணிக்கூண்டு மெல்ல ஒலித்தது. அந்தச் சத்தம் அவர்களின் காதலுக்குச் சாட்சியாக அமைந்தது போல இருந்தது. அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். அதில் காதல் மட்டும் இல்லை, வரப்போகும் சவால்களைச் சந்திக்கத் தேவையான தைரியமும் இருந்தது.

இருவரும் காதலிக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள் என்பது இப்போது உறுதி. ஆனால், அந்த அதிகாரமிக்க ராஜசேகரும், நேர்மையான விஸ்வநாதனும் இந்த உறவை எப்போது தெரிந்துகொள்வார்கள்? அந்த மோதல் எப்படி இருக்கும்?