சென்னையின் மாலை நேரத்து அந்திச் சாயும் பொழுது. மேகங்கள் கறுக்கத் தொடங்கி, எப்போது வேண்டுமானாலும் மழையாகப் பொழியத் தயாராக இருந்தன. அந்தப் பரபரப்பான நுங்கம்பாக்கம் சாலையில், "தி ஓல்ட் ஓக்" (The Old Oak) என்ற கஃபே மட்டும் ஒரு தனித்தீவு போல அமைதியாக இருந்தது. உள்ளே பழைய காலத்து மரச் சாமான்களும், சுவர்களில் தொங்கிய ஓவியங்களும், காபி கொட்டைகளின் நறுமணமும் ஒரு விதமான இதமான சூழலைத் தந்துகொண்டிருந்தன.
அந்தக் கஃபேயின் ஒரு ஓரத்தில் ஜன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தான் ஆதித்யா. அவன் ஒரு கட்டிடக் கலைஞர் (Architect). அவனது கண்கள் லேப்டாப் திரையில் ஓடிக்கொண்டிருந்த வரைபடங்களில் (Blueprints) மூழ்கியிருந்தன. கையில் இருந்த காபி ஆறிப்போயிருந்தது கூடத் தெரியாமல், ஏதோ ஒரு நுணுக்கமான வேலையில் கவனமாக இருந்தான். அவனது முகம் ஒருவிதமான இறுக்கத்துடனும், அதே சமயம் ஒரு தெளிவான இலக்கோடும் இருந்தது. அவனுக்குச் சத்தம் பிடிக்காது, தேவையில்லாத பேச்சுகள் பிடிக்காது. அவனது உலகம் எண்களாலும் கோடுகளாலும் ஆனது.
அதே நேரத்தில், கஃபேயின் கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே நுழைந்தாள் மிருதுளா. வெளியே பெய்யத் தொடங்கியிருந்த லேசான சாரல் அவளது சுடிதாரின் ஓரங்களை நனைத்திருந்தது. அவளது கையில் ஒரு பெரிய ஓவியக் கோப்பு (Art Portfolio) இருந்தது. அவள் ஒரு வளர்ந்து வரும் ஓவியக் கலைஞர். அவளது கண்கள் எப்போதும் ஒரு தேடலோடு இருக்கும், அவளது புன்னகையில் ஒரு மர்மமான அமைதி குடி கொண்டிருக்கும். அன்று அவள் ஒரு முக்கியமான நேர்காணலுக்காகத் தயாராக வந்திருந்தாள்.
கஃபேவில் கூட்டம் குறைவாகவே இருந்தது. மிருதுளா தனக்கான ஒரு இடத்தைத் தேடினாள். அவள் கவனமெல்லாம் கையில் இருந்த ஓவியக் கோப்பின் மேல்தான் இருந்தது. அது அவளது மாதக்கணக்கிலான உழைப்பு. அதைச் சரியாகப் பிடித்துக்கொண்டே தன் பையிலிருந்து போனை எடுக்க முயன்றபோது, எதிர்பாராத விதமாக அவளது காலணி தரைவிரிப்பில் சிக்கியது.
சமநிலை தவறி அவள் தடுமாற, கையில் இருந்த அந்தப் பெரிய கோப்பு நழுவி தரையில் விழுந்தது. அதிலிருந்த ஓவியங்கள், வண்ணப் புகைப்படங்கள், வரைபடங்கள் என அனைத்தும் அந்த இடமெங்கும் சிதறின.
"ஐயோ!" என்று மெல்லிய குரலில் அலறினாள் மிருதுளா. அவளது இதயம் ஒரு நிமிடம் நின்று துடித்தது. அவளது கனவுகள் அனைத்தும் சிதறித் தரையில் கிடப்பது போல அவளுக்குத் தோன்றியது.
அந்தச் சத்தம் ஆதித்யாவின் கவனத்தைக் கலைத்தது. வழக்கமாக யாராவது இப்படிச் சத்தம் போட்டால் எரிச்சலடையும் ஆதித்யா, அன்று ஏன் என்று தெரியாமல் நிமிர்ந்து பார்த்தான். அங்கே பதற்றத்துடன் சிதறிக் கிடந்த தாள்களைச் சேகரிக்க முயன்று கொண்டிருந்த மிருதுளாவைக் கண்டான். அவளது முகத்தில் இருந்த அந்தத் தவிப்பு, ஏனோ அவனது மனதிற்குள் ஒரு மெல்லிய அசைவை ஏற்படுத்தியது.
யாரும் சொல்லாமலேயே, ஆதித்யா தன் இருக்கையை விட்டு எழுந்து அவளுக்கு உதவச் சென்றான்.
இருவரும் தரையில் மண்டியிட்டு அமர்ந்து தாள்களைச் சேகரிக்கத் தொடங்கினர். மிருதுளா தலைகுனிந்தபடி, "சாரி... ரொம்ப சாரி... நான் கவனிக்கல," என்று யாரிடமோ சொல்வது போல முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அப்போதுதான் அந்தச் சம்பவம் நடந்தது.
இருவரும் ஒரே ஒரு காகிதத்தை எடுப்பதற்காகக் கையை நீட்டினர். அது ஒரு நீர்வண்ண ஓவியம் (Watercolour painting). அதில் ஒரு தனிமையான மரம் மழையில் நனைவது போல வரையப்பட்டிருந்தது. இருவரின் விரல்களும் அந்த ஓவியத்தின் ஓரத்தில் ஒன்றையொன்று தொட்டன.
அந்த நொடி... நேரம் அப்படியே உறைந்து போனது போல இருந்தது. ஆதித்யாவின் கரடுமுரடான விரல்கள் மிருதுளாவின் மென்மையான விரல்களைத் தீண்டியபோது, இருவருக்குள்ளும் ஒரு இனம் புரியாத மின்சாரம் பாய்ந்தது. அதுவரை அந்த கஃபேவில் கேட்டுக் கொண்டிருந்த இசையோ, காபி இயந்திரத்தின் சத்தமோ, வெளியே பெய்த மழையின் இரைச்சலோ அவர்களுக்குக் கேட்கவில்லை.
மிருதுளா மெதுவாகத் தலையை நிமிர்த்திப் பார்த்தாள். அவளுக்கு மிக அருகில் ஆதித்யாவின் முகம். அவனது கூர்மையான நாசி, அடர்ந்த புருவங்கள், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவனது அந்த ஆழமான கண்கள். அந்தக் கண்கள் அவளைப் பார்ப்பது போலவும், அதே சமயம் அவளது ஆன்மாவையே ஊடுருவிச் செல்வது போலவும் அவளுக்குத் தோன்றியது.
ஆதித்யாவும் அவளைப் பார்த்தான். அவளது கண்கள் கலங்கியிருந்தன, ஆனால் அதில் ஒரு பிரகாசம் இருந்தது. அவளது நெற்றியில் வழிந்த அந்த ஒரு துளி மழைநீர் அவளது புருவத்தின் ஓரத்தில் நின்றிருந்தது. அவளைப் பார்த்த அந்த நொடியில், தான் வரைந்து கொண்டிருந்த ஜியோமெட்ரி கோடுகளை விட, அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த வளைவுகள் மிக அழகாக இருப்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
"பரவாயில்லை... நான் பார்த்துக்கிறேன்," என்று மிருதுளா மெல்லிய குரலில் சொன்னாள். அவளது குரல் ஆதித்யாவின் காதுகளில் ஒரு மெல்லிய வீணை இசை போல ஒலித்தது.
ஆதித்யா மெதுவாகத் தன் கையை விலக்கிக் கொண்டான். "ஒன்னும் அவசரமில்லை. பொறுமையா எடுங்க. உங்க பெயிண்டிங்ஸ் எல்லாம் ரொம்ப அழகா இருக்கு," என்றான். அவனது குரலில் ஒரு பிசிறும் இல்லை, ஆனால் ஒரு விதமான கனிவு இருந்தது.
"தேங்க்ஸ்," என்று சுருக்கமாக முடித்துக் கொண்டாள் மிருதுளா. அவளது முகம் லேசாகச் சிவந்தது.
அனைத்துப் பேப்பர்களையும் எடுத்து மீண்டும் கோப்பில் அடுக்கினார்கள். ஆதித்யா எழுந்து நின்று, அவளுக்குத் தன் கையை நீட்டி உதவினான். மிருதுளா அவனது கையைப் பிடித்துக் கொண்டு எழுந்தபோது, மீண்டும் அந்தத் தீண்டல் அவளை ஏதோ செய்தது.
"நீங்கள் ஒரு ஆர்ட்டிஸ்ட்டா?" என்று கேட்டான் ஆதித்யா, பேச்சை வளர்க்க விரும்புவது போல.
"ஆமாம்... ஒரு இன்டர்வியூக்காக வந்தேன். ஆனா மழையால கொஞ்சம் லேட் ஆகிடுச்சு, அந்தப் பதற்றத்துலதான் இப்படி ஆகிடுச்சு," என்றாள் மிருதுளா, இப்போது கொஞ்சம் ஆசுவாசமாக.
"நான் ஆதித்யா. ஆர்க்கிடெக்ட்," என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டான்.
"நான் மிருதுளா," என்று சொல்லிவிட்டு, அவள் அவனை ஒரு முறை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள். அவன் அணிந்திருந்த கருப்பு நிறச் சட்டை அவனுக்கு அவ்வளவு பொருத்தமாக இருந்தது.
இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து ஒரு சிறு புன்னகையைப் பரிமாறிக் கொண்டனர். அந்தப் புன்னகையில் ஆயிரம் அர்த்தங்கள் புதைந்திருந்தன. அவர்கள் அதுவரை ஒருவரையொருவர் பார்த்ததே இல்லை, ஆனால் ஏதோ பல ஜென்மத்துப் பழக்கம் இருப்பது போன்ற ஒரு உணர்வு இருவருக்குள்ளும் ஓடியது.
"காபி குடிக்கிறீங்களா? நீங்க இன்னும் கொஞ்சம் நார்மல் ஆகணும்னு நினைக்கிறேன்," என்று ஆதித்யா கேட்டான்.
மிருதுளா கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள். "இல்ல... எனக்கு டைம் ஆகிடுச்சு. நான் கிளம்பணும். ஹெல்ப் பண்ணதுக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ் ஆதித்யா," என்று சொல்லிவிட்டு, தன் கோப்பை அணைத்தபடி கஃபேயின் கதவை நோக்கி நடந்தாள்.
வாசல் வரை சென்றவள், மீண்டும் ஒரு முறை திரும்பிப் பார்த்தாள். ஆதித்யா அவளையே பார்த்துக் கொண்டு நின்றான். அவள் ஒரு சிறு தலையசைப்போடு வெளியேறி மழையில் மறைந்தாள்.
ஆதித்யா மீண்டும் தன் இருக்கையில் அமர்ந்தான். ஆனால் அவனால் இப்போது அந்த வரைபடங்களில் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. அவனது விரல்களில் இன்னும் அவளது தீண்டலின் வெப்பம் மிச்சமிருந்தது. அவனது லேப்டாப் திரைக்குப் பின்னால், இப்போது மிருதுளாவின் அந்த ஒரு நொடிப் புன்னகைதான் தெரிந்தது.
அதே சமயம், மழையில் நனைந்து கொண்டே நடந்த மிருதுளாவின் மனதுக்குள், ஆதித்யாவின் அந்தக் கண்கள் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தன. "ஆதித்யா..." என்று அவள் தன் மனதிற்குள் உச்சரித்துப் பார்த்தாள். அந்தப் பெயர் அவளுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.
யாருமே அறியாமல், அந்த மழைக் காலத்தில், ஒரு கஃபேவின் மூலையில், இரண்டு அந்நியர்களின் இதயம் ஒன்றோடொன்று பேசத் தொடங்கியிருந்தது. இதுதான் அந்த நீண்ட காவியத்தின் முதல் வரி என்பது அவர்களுக்கு அப்போது தெரிந்திருக்கவில்லை.
அந்த முதல் சந்திப்பு நடந்து சரியாக ஒரு வாரம் கடந்திருந்தது. சென்னையில் வெயில் மெல்ல தலைதூக்கத் தொடங்கியிருந்தது. ஆதித்யாவின் நாட்குறிப்பில் வேலைகளும், வரைபடங்களும் வழக்கம்போல நிறைந்திருந்தன. ஆனால், அவனது மனதின் ஒரு மூலையில் அந்த "மிருதுளா" என்ற பெயர் மட்டும் ஒரு மெல்லிய ரீங்காரமிட்டுக் கொண்டே இருந்தது. அவளது அந்த ஓவியக் கோப்பும், சிதறிய தாள்களும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவளது அந்த அமைதியான கண்கள் தந்த தாக்கமும் அவனை விட்டு விலகவில்லை.
ஆதித்யா ஒரு பெரிய கார்ப்பரேட் நிறுவனத்தின் புதிய அலுவலகக் கட்டிட வடிவமைப்பை முடித்திருந்தான். அதற்கான ஒரு சிறிய கலை கண்காட்சி (Art Exhibition) மற்றும் கட்டிடக் கலை அறிமுக விழா அன்று மாலை ஒரு புகழ்பெற்ற கலைக்கூடமான "லலித் கலா அகாடமி"யில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. ஆதித்யாவிற்கு இதுபோன்ற கூட்டங்கள் பிடிக்காது என்றாலும், அவனது நிறுவனத்திற்காக அவன் அங்கு சென்றே ஆக வேண்டிய கட்டாயம்.
நீல நிற பிளேஸர் அணிந்து, கம்பீரமாக அந்த அரங்கிற்குள் நுழைந்தான் ஆதித்யா. அரங்கம் முழுவதும் வண்ணமயமான ஓவியங்களாலும், நுணுக்கமான கட்டிட மாதிரிகளாலும் நிறைந்திருந்தது. மக்கள் கூட்டம் மெல்ல மெல்ல அதிகரிக்கத் தொடங்கியது. ஆதித்யா ஒரு ஓரமாக நின்று, தன் கையில் இருந்த ஜூஸ் கிளாஸைப் பிடித்தபடி அங்கிருந்த ஓவியங்களை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அப்போது, ஒரு குறிப்பிட்ட ஓவியத்தின் முன் ஒரு சிறிய கூட்டம் நின்றிருந்தது. ஆதித்யாவின் கண்கள் இயல்பாக அந்தப் பக்கம் திரும்பின. அந்த ஓவியம்... அது ஒரு மரம். மழையில் நனைந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு தனித்த மரம்.
ஆதித்யாவின் இதயம் ஒரு நிமிடம் வேகமாகத் துடித்தது. "இது... இது அன்றைக்கு அந்தக் கஃபேவில் நான் பார்த்த ஓவியம் அல்லவா?" என்று அவன் தனக்குள் கேட்டுக்கொண்டான்.
அவன் மெல்ல அந்த ஓவியத்தை நோக்கி நடந்தான். அருகில் செல்லச் செல்ல, அந்த ஓவியத்தின் அடியில் இருந்த சிறிய பெயர் பலகை அவன் கண்ணில் பட்டது: "மிருதுளா - உயிர்ப்புள்ள நிழல்கள்".
அவன் அந்தப் பெயரைப் பார்த்த மாத்திரத்தில், அவனது இதயம் ஒரு விசித்திரமான குதூகலத்தை அடைந்தது. அவன் சுற்றிலும் தேடினான். அங்கே, ஒரு தூணுக்குப் பின்னால் நின்றபடி, ஒரு முதியவரிடம் அந்த ஓவியத்தைப் பற்றி விளக்கிக் கொண்டிருந்தாள் மிருதுளா.
இன்று அவள் இன்னும் அழகாகத் தெரிந்தாள். ஒரு சந்தன நிறப் புடவையில், தலையில் மல்லிகைப்பூச் சூடி, மிக எளிமையாக அதே சமயம் தேவதையைப் போலத் தெரிந்தாள். அவளது பேச்சில் ஒரு தன்னம்பிக்கை இருந்தது. ஆதித்யா அவளையே இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவள் பேசி முடித்துத் திரும்பிய போது, தற்செயலாக ஆதித்யாவின் கண்களைச் சந்தித்தாள்.
அவளது முகத்தில் ஆச்சரியம், மகிழ்ச்சி, மற்றும் ஒரு சிறு தயக்கம் என அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் வந்து சென்றன. அவள் மெல்ல அவனிடம் நெருங்கி வந்தாள்.
"ஆதித்யா... நீங்களா? இங்கே?" என்று கேட்டாள், அவளது குரலில் ஒரு மெல்லிய நடுக்கம் தெரிந்தது.
ஆதித்யா ஒரு சிறிய புன்னகையுடன், "ஆமாம் மிருதுளா. நான் ஒரு ஆர்க்கிடெக்ட்னு சொன்னேன் இல்லையா? எங்க கம்பெனியோட டிசைன்ஸ் கூட இங்கே டிஸ்ப்ளேல இருக்கு. ஆனா, உங்க பெயிண்டிங்க இங்க பார்ப்பேன்னு நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை," என்றான்.
"உண்மையாவா? அன்னைக்கு அந்த கஃபேல அந்த இன்டர்வியூ நல்லபடியா முடிஞ்சது. அதனாலதான் இன்னைக்கு இந்த எக்ஸிபிஷன்ல என் ஓவியங்களுக்கு இடம் கிடைச்சது. எல்லாம் அன்னைக்கு நீங்க ஹெல்ப் பண்ணதுனாலதான்," என்றாள் மிருதுளா நன்றியுடன்.
"நான் வெறும் பேப்பரைத்தான் எடுத்து கொடுத்தேன் மிருதுளா. ஆனா அந்த பேப்பர்ல இருந்த உங்க உழைப்பும், திறமையும்தான் உங்களை இங்க கொண்டு வந்திருக்கு," என்று ஆதித்யா அவளைப் பாராட்டினான்.
இருவரும் மெல்ல அந்த அரங்கத்தைச் சுற்றி நடக்கத் தொடங்கினர். ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் அங்கு இருந்தாலும், ஆதித்யாவிற்கும் மிருதுளாவிற்கும் அந்த உலகம் சுருங்கி அவர்கள் இருவருக்குள் மட்டுமே இருப்பது போலத் தோன்றியது. அவர்கள் கட்டிடக் கலைக்கும், ஓவியக் கலைக்கும் இடையே உள்ள ஒற்றுமைகளைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டார்கள்.
"கோடுகளும் வடிவங்களும் ஒரு கட்டிடத்தை உருவாக்குது ஆதித்யா, ஆனா அந்த கட்டிடத்துக்கு உயிர் கொடுக்கிறது நீங்க பயன்படுத்துற அந்த ஸ்பேஸ் (Space) தான்," என்றாள் மிருதுளா ஒரு ஓவியத்தை சுட்டிக்காட்டி.
ஆதித்யா வியப்புடன் அவளைப் பார்த்தான். "சரியாச் சொன்னீங்க. அதே போலத்தான் உங்க ஓவியங்களும். வெறும் வர்ணங்கள் இல்ல, அதுல இருக்கிற அந்த உணர்வுகள்தான் அதை அழகாக்குது," என்றான்.
பேசிக்கொண்டே வெளியே வந்தபோது, அன்றும் ஒரு மெல்லிய தூறல் பெய்யத் தொடங்கியது. அந்த இதமான சூழல் அவர்களை இன்னும் நெருக்கமாக்கியது.
"மிருதுளா... ஒன்னு கேட்கலாமா?" என்று ஆதித்யா தயக்கத்துடன் கேட்டான்.
"கேளுங்க," என்றாள் அவள் அவனது கண்களைப் பார்த்தபடி.
"அன்னைக்கு கஃபேல உங்க ஃபைல் கீழே விழுந்தப்ப... நாம ரெண்டு பேரும் ஒரே நேரத்துல அந்த ஓவியத்தை எடுக்கப்போனோம் இல்லையா... அப்போ ஏதோ ஒரு உணர்வு... எனக்கு மட்டும் தானா? இல்ல உங்களுக்கும் அப்படித்தான் இருந்ததா?"
மிருதுளா சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தாள். அவளது கன்னங்கள் லேசாகச் சிவந்தன. அவள் தன் காலால் தரையை வருடியபடி, "உங்களுக்கு மட்டுமில்லை ஆதித்யா. எனக்கும் அந்த நொடி ஏதோ புதுசா இருந்தது. அதை எப்படிச் சொல்றதுன்னு தெரியல... ஆனா அது ஒரு அழகான விபத்து," என்றாள் மெதுவாக.
ஆதித்யா நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டான். "நன்றி... நான் மட்டும் தான் அப்படி யோசிச்சேன்னு நினைச்சேன்."
"இனிமே நாம அடிக்கடி சந்திப்போமா?" என்று ஆதித்யா கேட்டபோது, அவனது குரலில் ஒரு ஏக்கம் இருந்தது.
மிருதுளா புன்னகைத்தாள். "கலைஞர்கள் சந்திக்கிறதுக்குக் காரணமே தேவையில்லை ஆதித்யா. உங்களோட டிசைன்ஸும், என்னோட பெயிண்டிங்ஸும் எங்காவது ஒரு இடத்துல ஒன்னு சேரும்."
அப்போது ஆதித்யாவிற்கு ஒரு போன் கால் வந்தது. அவன் அதை எடுத்துப் பேசிவிட்டுத் திரும்பிய போது, "மிருதுளா, எனக்கு ஒரு சின்ன மீட்டிங் இருக்கு. நான் கிளம்பணும். ஆனா ஒன்னு... இந்த முறை நான் உங்க காண்டாக்ட் நம்பர் வாங்காம போகமாட்டேன்," என்றான் உரிமையுடன்.
மிருதுளா சிரித்துக் கொண்டே அவனது போனை வாங்கி தன் எண்ணைப் பதிவு செய்தாள். "இது என் நம்பர். நேரம் கிடைக்கும்போது பேசலாம்," என்றாள்.
அவன் விடைபெற்றுச் செல்லும்போது, அவளைத் திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்தான். அவள் அங்கேயே நின்று அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அன்று இரவு, ஆதித்யா தன் படுக்கையில் சாய்ந்தபோது, அவனது போனில் ஒரு மெசேஜ் வந்தது.
"மழை பெய்யும்போது மட்டும் இல்ல... வெயில் அடிக்கும்போதும் அந்த மரம் அழகாத்தான் இருக்கும். - மிருதுளா."
ஆதித்யா சிரித்துக்கொண்டான். அந்த இரவு அவனுக்கு மிகவும் இனிமையாக இருந்தது. இரு அந்நியர்களாகத் தொடங்கிய பயணம், இப்போது ஒரு மெல்லிய நட்பாகவும், அதைத் தாண்டிய ஒரு இனிய உறவாகவும் மாறத் தொடங்கியிருந்தது. விதியின் விளையாட்டு இவர்களை இன்னும் எங்கே அழைத்துச் செல்லப் போகிறது?
அந்தக் கண்காட்சி முடிந்து சில நாட்கள் கடந்திருந்தாலும், ஆதித்யாவின் அலுவலக மேஜையில் இருந்த வரைபடங்களுக்கு நடுவே மிருதுளாவின் முகம் அடிக்கடி வந்து போனது. வழக்கமாக வேலையில் காட்டும் தீவிரத்தை விட, இப்போது ஏதோ ஒரு புதிய உத்வேகம் அவனிடம் தெரிந்தது. அவனது கைப்பேசியில் அவள் எண்ணைப் பதிவு செய்திருந்தாலும், அவளை அழைக்க வேண்டுமா அல்லது ஒரு குறுஞ்செய்தி அனுப்ப வேண்டுமா என்ற தயக்கம் அவனுக்குள் ஒரு யுத்தத்தையே நடத்திக் கொண்டிருந்தது.
மறுபுறம், மிருதுளா தன் ஸ்டுடியோவில் அமர்ந்து ஒரு புதிய ஓவியத்தை வரைந்து கொண்டிருந்தாள். ஆனால், அவள் தூரிகை அவளையும் அறியாமல் ஆதித்யாவின் அந்த ஆழமான கண்களைத் திரையில் கொண்டு வர முயன்றது. "ஏன் இப்படி நடக்கிறது?" என்று அவள் தனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்டாள். ஒரு வாரத்திற்கு முன் வரை அந்நியமாக இருந்த ஒருவன், இப்போது அவளது எண்ண ஓட்டங்களில் இவ்வளவு பெரிய ஆக்கிரமிப்பைச் செய்வது அவளுக்கே வியப்பாக இருந்தது.
அன்று மாலை, சென்னை மெரினா கடற்கரையின் ஓரத்தில் இருக்கும் ஒரு பழைய கட்டிடத்தைப் புதுப்பிக்கும் பணிக்காக ஆதித்யா அங்கு சென்றிருந்தான். அதே சமயம், மிருதுளா கடற்கரை மணலில் அமர்ந்து மறையும் சூரியனை வரைய வந்திருந்தாள். இது தற்செயலானதா அல்லது விதியின் திட்டமா என்று தெரியவில்லை, ஆனால் இருவருமே ஒரே இடத்திற்கு ஈர்க்கப்பட்டிருந்தார்கள்.
தூரத்தில் ஒரு பெண் அமர்ந்து வரைந்து கொண்டிருப்பதை ஆதித்யா கவனித்தான். அந்த அமர்ந்திருக்கும் தோரணை, காற்றில் பறக்கும் அவளது அந்த நீளமான கூந்தல்... அது மிருதுளா தான் என்று அவனது இதயம் அடித்துக் கொண்டது. மெல்ல அவளை நோக்கி நடந்தான்.
அவள் தன் ஓவியத்தில் மூழ்கியிருந்தாள். அவளது விரல்கள் வண்ணங்களைத் தீட்டுவதில் ஒரு தனி லயத்தைக் கொண்டிருந்தன. ஆதித்யா அவள் பின்னால் வந்து நின்று, சத்தமில்லாமல் அந்த ஓவியத்தைப் பார்த்தான். அதில் ஆரஞ்சு நிறச் சூரியன் கடலுக்குள் மூழ்கிக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் அதன் கரையில் ஒரு ஆணும் பெண்ணும் கைகோர்த்து நிற்பது போல ஒரு நிழல் உருவம் இருந்தது.
"அந்த நிழல் உருவங்கள்... யாராவது தெரிந்தவர்களா?" என்று ஆதித்யா மெல்லிய குரலில் கேட்டான்.
திடுக்கிட்டுத் திரும்பிய மிருதுளா, ஆதித்யாவைக் கண்டதும் சட்டென்று எழுந்தாள். அவளது இதயத்துடிப்பு ஒரு நிமிடம் எகிறியது. "ஆதித்யா! நீங்க... இங்க எப்படி?"
"இந்த பழைய பில்டிங் வேலைக்காக வந்தேன். அப்படியே உங்களைப் பார்த்தேன். நான் உங்களைத் தொந்தரவு செய்தேனா?"
"இல்லை... இல்லை... நான் சும்மா வரைந்து கொண்டிருந்தேன்," என்று அவள் சொல்லும்போதே அவளது கண்கள் தரையைப் பார்த்தன. அவள் முகத்தில் படர்ந்திருந்த அந்தச் சிறு வெட்கம், ஆதித்யாவிற்குள் ஒரு ரசாயன மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.
இருவரும் மணலில் அமர்ந்தனர். அலைகள் கரையைத் தொட்டுத் தொட்டுச் செல்லும் சத்தம் மட்டுமே அங்கிருந்தது.
"மிருதுளா, அன்னைக்கு எக்ஸிபிஷன்ல பார்த்ததுல இருந்து என் மனசுல ஒரு சலனம். உங்க ஓவியங்களை விட, உங்களைப் பத்தின நினைவுகள் தான் அதிகமா இருக்கு," என்று ஆதித்யா நேராக அவளது கண்களைப் பார்த்துச் சொன்னான். அவனது குரலில் எந்தப் பாசாங்கும் இல்லை, வெறும் உண்மை மட்டுமே இருந்தது.
மிருதுளா ஒரு கணம் மௌனமானாள். அந்த மௌனத்தில் ஒரு பதற்றம் இருந்தது. "ஆதித்யா, எனக்கும் அப்படித்தான் இருக்கு. ஆனா இதெல்லாம் சரியான்னு தெரியல. நாம ஒருத்தரை ஒருத்தர் சந்திச்சு சில நாட்கள்தான் ஆகுது. ஆனா பல வருஷமா தெரிஞ்சவங்க கிட்ட கூடப் பேசாத விஷயங்களை உங்கள்கிட்ட பேசத் தோணுது. இது எனக்குள்ள ஒரு பயத்தை ஏற்படுத்துது."
ஆதித்யா அவளது கையை மெல்லப் பற்றினான். அந்தத் தீண்டலில் இப்போது ஒரு உரிமை இருந்தது. "பயம் வேண்டாம் மிருதுளா. சில சந்திப்புகள் அப்படித்தான் இருக்கும். காலத்தை விட உணர்வுகள் தான் முக்கியம். உங்களை முதன்முதலில் அந்தக் கஃபேல பார்த்த அந்த நொடி, என் வாழ்க்கையில ஏதோ ஒரு பெரிய மாற்றம் வரப்போகுதுன்னு எனக்குத் தோணுச்சு. அந்தச் சலனம் தான் இன்னைக்கு என்னை இங்க கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருக்கு."
அலைகள் ஆக்ரோஷமாக வந்து மோதின. கடற்கரையின் குளிர்ந்த காற்று அவளது முகத்தில் அறைந்தது. மிருதுளா ஆதித்யாவின் கையைப் பலமாகப் பிடித்துக்கொண்டாள். அந்தப் பிடியில் ஒரு பாதுகாப்பை அவள் உணர்ந்தாள்.
அந்தக் கஃபேயின் ஒரு ஓரத்தில் ஜன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தான் ஆதித்யா. அவன் ஒரு கட்டிடக் கலைஞர் (Architect). அவனது கண்கள் லேப்டாப் திரையில் ஓடிக்கொண்டிருந்த வரைபடங்களில் (Blueprints) மூழ்கியிருந்தன. கையில் இருந்த காபி ஆறிப்போயிருந்தது கூடத் தெரியாமல், ஏதோ ஒரு நுணுக்கமான வேலையில் கவனமாக இருந்தான். அவனது முகம் ஒருவிதமான இறுக்கத்துடனும், அதே சமயம் ஒரு தெளிவான இலக்கோடும் இருந்தது. அவனுக்குச் சத்தம் பிடிக்காது, தேவையில்லாத பேச்சுகள் பிடிக்காது. அவனது உலகம் எண்களாலும் கோடுகளாலும் ஆனது.
அதே நேரத்தில், கஃபேயின் கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே நுழைந்தாள் மிருதுளா. வெளியே பெய்யத் தொடங்கியிருந்த லேசான சாரல் அவளது சுடிதாரின் ஓரங்களை நனைத்திருந்தது. அவளது கையில் ஒரு பெரிய ஓவியக் கோப்பு (Art Portfolio) இருந்தது. அவள் ஒரு வளர்ந்து வரும் ஓவியக் கலைஞர். அவளது கண்கள் எப்போதும் ஒரு தேடலோடு இருக்கும், அவளது புன்னகையில் ஒரு மர்மமான அமைதி குடி கொண்டிருக்கும். அன்று அவள் ஒரு முக்கியமான நேர்காணலுக்காகத் தயாராக வந்திருந்தாள்.
கஃபேவில் கூட்டம் குறைவாகவே இருந்தது. மிருதுளா தனக்கான ஒரு இடத்தைத் தேடினாள். அவள் கவனமெல்லாம் கையில் இருந்த ஓவியக் கோப்பின் மேல்தான் இருந்தது. அது அவளது மாதக்கணக்கிலான உழைப்பு. அதைச் சரியாகப் பிடித்துக்கொண்டே தன் பையிலிருந்து போனை எடுக்க முயன்றபோது, எதிர்பாராத விதமாக அவளது காலணி தரைவிரிப்பில் சிக்கியது.
சமநிலை தவறி அவள் தடுமாற, கையில் இருந்த அந்தப் பெரிய கோப்பு நழுவி தரையில் விழுந்தது. அதிலிருந்த ஓவியங்கள், வண்ணப் புகைப்படங்கள், வரைபடங்கள் என அனைத்தும் அந்த இடமெங்கும் சிதறின.
"ஐயோ!" என்று மெல்லிய குரலில் அலறினாள் மிருதுளா. அவளது இதயம் ஒரு நிமிடம் நின்று துடித்தது. அவளது கனவுகள் அனைத்தும் சிதறித் தரையில் கிடப்பது போல அவளுக்குத் தோன்றியது.
அந்தச் சத்தம் ஆதித்யாவின் கவனத்தைக் கலைத்தது. வழக்கமாக யாராவது இப்படிச் சத்தம் போட்டால் எரிச்சலடையும் ஆதித்யா, அன்று ஏன் என்று தெரியாமல் நிமிர்ந்து பார்த்தான். அங்கே பதற்றத்துடன் சிதறிக் கிடந்த தாள்களைச் சேகரிக்க முயன்று கொண்டிருந்த மிருதுளாவைக் கண்டான். அவளது முகத்தில் இருந்த அந்தத் தவிப்பு, ஏனோ அவனது மனதிற்குள் ஒரு மெல்லிய அசைவை ஏற்படுத்தியது.
யாரும் சொல்லாமலேயே, ஆதித்யா தன் இருக்கையை விட்டு எழுந்து அவளுக்கு உதவச் சென்றான்.
இருவரும் தரையில் மண்டியிட்டு அமர்ந்து தாள்களைச் சேகரிக்கத் தொடங்கினர். மிருதுளா தலைகுனிந்தபடி, "சாரி... ரொம்ப சாரி... நான் கவனிக்கல," என்று யாரிடமோ சொல்வது போல முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அப்போதுதான் அந்தச் சம்பவம் நடந்தது.
இருவரும் ஒரே ஒரு காகிதத்தை எடுப்பதற்காகக் கையை நீட்டினர். அது ஒரு நீர்வண்ண ஓவியம் (Watercolour painting). அதில் ஒரு தனிமையான மரம் மழையில் நனைவது போல வரையப்பட்டிருந்தது. இருவரின் விரல்களும் அந்த ஓவியத்தின் ஓரத்தில் ஒன்றையொன்று தொட்டன.
அந்த நொடி... நேரம் அப்படியே உறைந்து போனது போல இருந்தது. ஆதித்யாவின் கரடுமுரடான விரல்கள் மிருதுளாவின் மென்மையான விரல்களைத் தீண்டியபோது, இருவருக்குள்ளும் ஒரு இனம் புரியாத மின்சாரம் பாய்ந்தது. அதுவரை அந்த கஃபேவில் கேட்டுக் கொண்டிருந்த இசையோ, காபி இயந்திரத்தின் சத்தமோ, வெளியே பெய்த மழையின் இரைச்சலோ அவர்களுக்குக் கேட்கவில்லை.
மிருதுளா மெதுவாகத் தலையை நிமிர்த்திப் பார்த்தாள். அவளுக்கு மிக அருகில் ஆதித்யாவின் முகம். அவனது கூர்மையான நாசி, அடர்ந்த புருவங்கள், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவனது அந்த ஆழமான கண்கள். அந்தக் கண்கள் அவளைப் பார்ப்பது போலவும், அதே சமயம் அவளது ஆன்மாவையே ஊடுருவிச் செல்வது போலவும் அவளுக்குத் தோன்றியது.
ஆதித்யாவும் அவளைப் பார்த்தான். அவளது கண்கள் கலங்கியிருந்தன, ஆனால் அதில் ஒரு பிரகாசம் இருந்தது. அவளது நெற்றியில் வழிந்த அந்த ஒரு துளி மழைநீர் அவளது புருவத்தின் ஓரத்தில் நின்றிருந்தது. அவளைப் பார்த்த அந்த நொடியில், தான் வரைந்து கொண்டிருந்த ஜியோமெட்ரி கோடுகளை விட, அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த வளைவுகள் மிக அழகாக இருப்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
"பரவாயில்லை... நான் பார்த்துக்கிறேன்," என்று மிருதுளா மெல்லிய குரலில் சொன்னாள். அவளது குரல் ஆதித்யாவின் காதுகளில் ஒரு மெல்லிய வீணை இசை போல ஒலித்தது.
ஆதித்யா மெதுவாகத் தன் கையை விலக்கிக் கொண்டான். "ஒன்னும் அவசரமில்லை. பொறுமையா எடுங்க. உங்க பெயிண்டிங்ஸ் எல்லாம் ரொம்ப அழகா இருக்கு," என்றான். அவனது குரலில் ஒரு பிசிறும் இல்லை, ஆனால் ஒரு விதமான கனிவு இருந்தது.
"தேங்க்ஸ்," என்று சுருக்கமாக முடித்துக் கொண்டாள் மிருதுளா. அவளது முகம் லேசாகச் சிவந்தது.
அனைத்துப் பேப்பர்களையும் எடுத்து மீண்டும் கோப்பில் அடுக்கினார்கள். ஆதித்யா எழுந்து நின்று, அவளுக்குத் தன் கையை நீட்டி உதவினான். மிருதுளா அவனது கையைப் பிடித்துக் கொண்டு எழுந்தபோது, மீண்டும் அந்தத் தீண்டல் அவளை ஏதோ செய்தது.
"நீங்கள் ஒரு ஆர்ட்டிஸ்ட்டா?" என்று கேட்டான் ஆதித்யா, பேச்சை வளர்க்க விரும்புவது போல.
"ஆமாம்... ஒரு இன்டர்வியூக்காக வந்தேன். ஆனா மழையால கொஞ்சம் லேட் ஆகிடுச்சு, அந்தப் பதற்றத்துலதான் இப்படி ஆகிடுச்சு," என்றாள் மிருதுளா, இப்போது கொஞ்சம் ஆசுவாசமாக.
"நான் ஆதித்யா. ஆர்க்கிடெக்ட்," என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டான்.
"நான் மிருதுளா," என்று சொல்லிவிட்டு, அவள் அவனை ஒரு முறை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள். அவன் அணிந்திருந்த கருப்பு நிறச் சட்டை அவனுக்கு அவ்வளவு பொருத்தமாக இருந்தது.
இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து ஒரு சிறு புன்னகையைப் பரிமாறிக் கொண்டனர். அந்தப் புன்னகையில் ஆயிரம் அர்த்தங்கள் புதைந்திருந்தன. அவர்கள் அதுவரை ஒருவரையொருவர் பார்த்ததே இல்லை, ஆனால் ஏதோ பல ஜென்மத்துப் பழக்கம் இருப்பது போன்ற ஒரு உணர்வு இருவருக்குள்ளும் ஓடியது.
"காபி குடிக்கிறீங்களா? நீங்க இன்னும் கொஞ்சம் நார்மல் ஆகணும்னு நினைக்கிறேன்," என்று ஆதித்யா கேட்டான்.
மிருதுளா கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள். "இல்ல... எனக்கு டைம் ஆகிடுச்சு. நான் கிளம்பணும். ஹெல்ப் பண்ணதுக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ் ஆதித்யா," என்று சொல்லிவிட்டு, தன் கோப்பை அணைத்தபடி கஃபேயின் கதவை நோக்கி நடந்தாள்.
வாசல் வரை சென்றவள், மீண்டும் ஒரு முறை திரும்பிப் பார்த்தாள். ஆதித்யா அவளையே பார்த்துக் கொண்டு நின்றான். அவள் ஒரு சிறு தலையசைப்போடு வெளியேறி மழையில் மறைந்தாள்.
ஆதித்யா மீண்டும் தன் இருக்கையில் அமர்ந்தான். ஆனால் அவனால் இப்போது அந்த வரைபடங்களில் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. அவனது விரல்களில் இன்னும் அவளது தீண்டலின் வெப்பம் மிச்சமிருந்தது. அவனது லேப்டாப் திரைக்குப் பின்னால், இப்போது மிருதுளாவின் அந்த ஒரு நொடிப் புன்னகைதான் தெரிந்தது.
அதே சமயம், மழையில் நனைந்து கொண்டே நடந்த மிருதுளாவின் மனதுக்குள், ஆதித்யாவின் அந்தக் கண்கள் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தன. "ஆதித்யா..." என்று அவள் தன் மனதிற்குள் உச்சரித்துப் பார்த்தாள். அந்தப் பெயர் அவளுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.
யாருமே அறியாமல், அந்த மழைக் காலத்தில், ஒரு கஃபேவின் மூலையில், இரண்டு அந்நியர்களின் இதயம் ஒன்றோடொன்று பேசத் தொடங்கியிருந்தது. இதுதான் அந்த நீண்ட காவியத்தின் முதல் வரி என்பது அவர்களுக்கு அப்போது தெரிந்திருக்கவில்லை.
அந்த முதல் சந்திப்பு நடந்து சரியாக ஒரு வாரம் கடந்திருந்தது. சென்னையில் வெயில் மெல்ல தலைதூக்கத் தொடங்கியிருந்தது. ஆதித்யாவின் நாட்குறிப்பில் வேலைகளும், வரைபடங்களும் வழக்கம்போல நிறைந்திருந்தன. ஆனால், அவனது மனதின் ஒரு மூலையில் அந்த "மிருதுளா" என்ற பெயர் மட்டும் ஒரு மெல்லிய ரீங்காரமிட்டுக் கொண்டே இருந்தது. அவளது அந்த ஓவியக் கோப்பும், சிதறிய தாள்களும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவளது அந்த அமைதியான கண்கள் தந்த தாக்கமும் அவனை விட்டு விலகவில்லை.
ஆதித்யா ஒரு பெரிய கார்ப்பரேட் நிறுவனத்தின் புதிய அலுவலகக் கட்டிட வடிவமைப்பை முடித்திருந்தான். அதற்கான ஒரு சிறிய கலை கண்காட்சி (Art Exhibition) மற்றும் கட்டிடக் கலை அறிமுக விழா அன்று மாலை ஒரு புகழ்பெற்ற கலைக்கூடமான "லலித் கலா அகாடமி"யில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. ஆதித்யாவிற்கு இதுபோன்ற கூட்டங்கள் பிடிக்காது என்றாலும், அவனது நிறுவனத்திற்காக அவன் அங்கு சென்றே ஆக வேண்டிய கட்டாயம்.
நீல நிற பிளேஸர் அணிந்து, கம்பீரமாக அந்த அரங்கிற்குள் நுழைந்தான் ஆதித்யா. அரங்கம் முழுவதும் வண்ணமயமான ஓவியங்களாலும், நுணுக்கமான கட்டிட மாதிரிகளாலும் நிறைந்திருந்தது. மக்கள் கூட்டம் மெல்ல மெல்ல அதிகரிக்கத் தொடங்கியது. ஆதித்யா ஒரு ஓரமாக நின்று, தன் கையில் இருந்த ஜூஸ் கிளாஸைப் பிடித்தபடி அங்கிருந்த ஓவியங்களை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அப்போது, ஒரு குறிப்பிட்ட ஓவியத்தின் முன் ஒரு சிறிய கூட்டம் நின்றிருந்தது. ஆதித்யாவின் கண்கள் இயல்பாக அந்தப் பக்கம் திரும்பின. அந்த ஓவியம்... அது ஒரு மரம். மழையில் நனைந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு தனித்த மரம்.
ஆதித்யாவின் இதயம் ஒரு நிமிடம் வேகமாகத் துடித்தது. "இது... இது அன்றைக்கு அந்தக் கஃபேவில் நான் பார்த்த ஓவியம் அல்லவா?" என்று அவன் தனக்குள் கேட்டுக்கொண்டான்.
அவன் மெல்ல அந்த ஓவியத்தை நோக்கி நடந்தான். அருகில் செல்லச் செல்ல, அந்த ஓவியத்தின் அடியில் இருந்த சிறிய பெயர் பலகை அவன் கண்ணில் பட்டது: "மிருதுளா - உயிர்ப்புள்ள நிழல்கள்".
அவன் அந்தப் பெயரைப் பார்த்த மாத்திரத்தில், அவனது இதயம் ஒரு விசித்திரமான குதூகலத்தை அடைந்தது. அவன் சுற்றிலும் தேடினான். அங்கே, ஒரு தூணுக்குப் பின்னால் நின்றபடி, ஒரு முதியவரிடம் அந்த ஓவியத்தைப் பற்றி விளக்கிக் கொண்டிருந்தாள் மிருதுளா.
இன்று அவள் இன்னும் அழகாகத் தெரிந்தாள். ஒரு சந்தன நிறப் புடவையில், தலையில் மல்லிகைப்பூச் சூடி, மிக எளிமையாக அதே சமயம் தேவதையைப் போலத் தெரிந்தாள். அவளது பேச்சில் ஒரு தன்னம்பிக்கை இருந்தது. ஆதித்யா அவளையே இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவள் பேசி முடித்துத் திரும்பிய போது, தற்செயலாக ஆதித்யாவின் கண்களைச் சந்தித்தாள்.
அவளது முகத்தில் ஆச்சரியம், மகிழ்ச்சி, மற்றும் ஒரு சிறு தயக்கம் என அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் வந்து சென்றன. அவள் மெல்ல அவனிடம் நெருங்கி வந்தாள்.
"ஆதித்யா... நீங்களா? இங்கே?" என்று கேட்டாள், அவளது குரலில் ஒரு மெல்லிய நடுக்கம் தெரிந்தது.
ஆதித்யா ஒரு சிறிய புன்னகையுடன், "ஆமாம் மிருதுளா. நான் ஒரு ஆர்க்கிடெக்ட்னு சொன்னேன் இல்லையா? எங்க கம்பெனியோட டிசைன்ஸ் கூட இங்கே டிஸ்ப்ளேல இருக்கு. ஆனா, உங்க பெயிண்டிங்க இங்க பார்ப்பேன்னு நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை," என்றான்.
"உண்மையாவா? அன்னைக்கு அந்த கஃபேல அந்த இன்டர்வியூ நல்லபடியா முடிஞ்சது. அதனாலதான் இன்னைக்கு இந்த எக்ஸிபிஷன்ல என் ஓவியங்களுக்கு இடம் கிடைச்சது. எல்லாம் அன்னைக்கு நீங்க ஹெல்ப் பண்ணதுனாலதான்," என்றாள் மிருதுளா நன்றியுடன்.
"நான் வெறும் பேப்பரைத்தான் எடுத்து கொடுத்தேன் மிருதுளா. ஆனா அந்த பேப்பர்ல இருந்த உங்க உழைப்பும், திறமையும்தான் உங்களை இங்க கொண்டு வந்திருக்கு," என்று ஆதித்யா அவளைப் பாராட்டினான்.
இருவரும் மெல்ல அந்த அரங்கத்தைச் சுற்றி நடக்கத் தொடங்கினர். ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் அங்கு இருந்தாலும், ஆதித்யாவிற்கும் மிருதுளாவிற்கும் அந்த உலகம் சுருங்கி அவர்கள் இருவருக்குள் மட்டுமே இருப்பது போலத் தோன்றியது. அவர்கள் கட்டிடக் கலைக்கும், ஓவியக் கலைக்கும் இடையே உள்ள ஒற்றுமைகளைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டார்கள்.
"கோடுகளும் வடிவங்களும் ஒரு கட்டிடத்தை உருவாக்குது ஆதித்யா, ஆனா அந்த கட்டிடத்துக்கு உயிர் கொடுக்கிறது நீங்க பயன்படுத்துற அந்த ஸ்பேஸ் (Space) தான்," என்றாள் மிருதுளா ஒரு ஓவியத்தை சுட்டிக்காட்டி.
ஆதித்யா வியப்புடன் அவளைப் பார்த்தான். "சரியாச் சொன்னீங்க. அதே போலத்தான் உங்க ஓவியங்களும். வெறும் வர்ணங்கள் இல்ல, அதுல இருக்கிற அந்த உணர்வுகள்தான் அதை அழகாக்குது," என்றான்.
பேசிக்கொண்டே வெளியே வந்தபோது, அன்றும் ஒரு மெல்லிய தூறல் பெய்யத் தொடங்கியது. அந்த இதமான சூழல் அவர்களை இன்னும் நெருக்கமாக்கியது.
"மிருதுளா... ஒன்னு கேட்கலாமா?" என்று ஆதித்யா தயக்கத்துடன் கேட்டான்.
"கேளுங்க," என்றாள் அவள் அவனது கண்களைப் பார்த்தபடி.
"அன்னைக்கு கஃபேல உங்க ஃபைல் கீழே விழுந்தப்ப... நாம ரெண்டு பேரும் ஒரே நேரத்துல அந்த ஓவியத்தை எடுக்கப்போனோம் இல்லையா... அப்போ ஏதோ ஒரு உணர்வு... எனக்கு மட்டும் தானா? இல்ல உங்களுக்கும் அப்படித்தான் இருந்ததா?"
மிருதுளா சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தாள். அவளது கன்னங்கள் லேசாகச் சிவந்தன. அவள் தன் காலால் தரையை வருடியபடி, "உங்களுக்கு மட்டுமில்லை ஆதித்யா. எனக்கும் அந்த நொடி ஏதோ புதுசா இருந்தது. அதை எப்படிச் சொல்றதுன்னு தெரியல... ஆனா அது ஒரு அழகான விபத்து," என்றாள் மெதுவாக.
ஆதித்யா நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டான். "நன்றி... நான் மட்டும் தான் அப்படி யோசிச்சேன்னு நினைச்சேன்."
"இனிமே நாம அடிக்கடி சந்திப்போமா?" என்று ஆதித்யா கேட்டபோது, அவனது குரலில் ஒரு ஏக்கம் இருந்தது.
மிருதுளா புன்னகைத்தாள். "கலைஞர்கள் சந்திக்கிறதுக்குக் காரணமே தேவையில்லை ஆதித்யா. உங்களோட டிசைன்ஸும், என்னோட பெயிண்டிங்ஸும் எங்காவது ஒரு இடத்துல ஒன்னு சேரும்."
அப்போது ஆதித்யாவிற்கு ஒரு போன் கால் வந்தது. அவன் அதை எடுத்துப் பேசிவிட்டுத் திரும்பிய போது, "மிருதுளா, எனக்கு ஒரு சின்ன மீட்டிங் இருக்கு. நான் கிளம்பணும். ஆனா ஒன்னு... இந்த முறை நான் உங்க காண்டாக்ட் நம்பர் வாங்காம போகமாட்டேன்," என்றான் உரிமையுடன்.
மிருதுளா சிரித்துக் கொண்டே அவனது போனை வாங்கி தன் எண்ணைப் பதிவு செய்தாள். "இது என் நம்பர். நேரம் கிடைக்கும்போது பேசலாம்," என்றாள்.
அவன் விடைபெற்றுச் செல்லும்போது, அவளைத் திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்தான். அவள் அங்கேயே நின்று அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அன்று இரவு, ஆதித்யா தன் படுக்கையில் சாய்ந்தபோது, அவனது போனில் ஒரு மெசேஜ் வந்தது.
"மழை பெய்யும்போது மட்டும் இல்ல... வெயில் அடிக்கும்போதும் அந்த மரம் அழகாத்தான் இருக்கும். - மிருதுளா."
ஆதித்யா சிரித்துக்கொண்டான். அந்த இரவு அவனுக்கு மிகவும் இனிமையாக இருந்தது. இரு அந்நியர்களாகத் தொடங்கிய பயணம், இப்போது ஒரு மெல்லிய நட்பாகவும், அதைத் தாண்டிய ஒரு இனிய உறவாகவும் மாறத் தொடங்கியிருந்தது. விதியின் விளையாட்டு இவர்களை இன்னும் எங்கே அழைத்துச் செல்லப் போகிறது?
அந்தக் கண்காட்சி முடிந்து சில நாட்கள் கடந்திருந்தாலும், ஆதித்யாவின் அலுவலக மேஜையில் இருந்த வரைபடங்களுக்கு நடுவே மிருதுளாவின் முகம் அடிக்கடி வந்து போனது. வழக்கமாக வேலையில் காட்டும் தீவிரத்தை விட, இப்போது ஏதோ ஒரு புதிய உத்வேகம் அவனிடம் தெரிந்தது. அவனது கைப்பேசியில் அவள் எண்ணைப் பதிவு செய்திருந்தாலும், அவளை அழைக்க வேண்டுமா அல்லது ஒரு குறுஞ்செய்தி அனுப்ப வேண்டுமா என்ற தயக்கம் அவனுக்குள் ஒரு யுத்தத்தையே நடத்திக் கொண்டிருந்தது.
மறுபுறம், மிருதுளா தன் ஸ்டுடியோவில் அமர்ந்து ஒரு புதிய ஓவியத்தை வரைந்து கொண்டிருந்தாள். ஆனால், அவள் தூரிகை அவளையும் அறியாமல் ஆதித்யாவின் அந்த ஆழமான கண்களைத் திரையில் கொண்டு வர முயன்றது. "ஏன் இப்படி நடக்கிறது?" என்று அவள் தனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்டாள். ஒரு வாரத்திற்கு முன் வரை அந்நியமாக இருந்த ஒருவன், இப்போது அவளது எண்ண ஓட்டங்களில் இவ்வளவு பெரிய ஆக்கிரமிப்பைச் செய்வது அவளுக்கே வியப்பாக இருந்தது.
அன்று மாலை, சென்னை மெரினா கடற்கரையின் ஓரத்தில் இருக்கும் ஒரு பழைய கட்டிடத்தைப் புதுப்பிக்கும் பணிக்காக ஆதித்யா அங்கு சென்றிருந்தான். அதே சமயம், மிருதுளா கடற்கரை மணலில் அமர்ந்து மறையும் சூரியனை வரைய வந்திருந்தாள். இது தற்செயலானதா அல்லது விதியின் திட்டமா என்று தெரியவில்லை, ஆனால் இருவருமே ஒரே இடத்திற்கு ஈர்க்கப்பட்டிருந்தார்கள்.
தூரத்தில் ஒரு பெண் அமர்ந்து வரைந்து கொண்டிருப்பதை ஆதித்யா கவனித்தான். அந்த அமர்ந்திருக்கும் தோரணை, காற்றில் பறக்கும் அவளது அந்த நீளமான கூந்தல்... அது மிருதுளா தான் என்று அவனது இதயம் அடித்துக் கொண்டது. மெல்ல அவளை நோக்கி நடந்தான்.
அவள் தன் ஓவியத்தில் மூழ்கியிருந்தாள். அவளது விரல்கள் வண்ணங்களைத் தீட்டுவதில் ஒரு தனி லயத்தைக் கொண்டிருந்தன. ஆதித்யா அவள் பின்னால் வந்து நின்று, சத்தமில்லாமல் அந்த ஓவியத்தைப் பார்த்தான். அதில் ஆரஞ்சு நிறச் சூரியன் கடலுக்குள் மூழ்கிக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் அதன் கரையில் ஒரு ஆணும் பெண்ணும் கைகோர்த்து நிற்பது போல ஒரு நிழல் உருவம் இருந்தது.
"அந்த நிழல் உருவங்கள்... யாராவது தெரிந்தவர்களா?" என்று ஆதித்யா மெல்லிய குரலில் கேட்டான்.
திடுக்கிட்டுத் திரும்பிய மிருதுளா, ஆதித்யாவைக் கண்டதும் சட்டென்று எழுந்தாள். அவளது இதயத்துடிப்பு ஒரு நிமிடம் எகிறியது. "ஆதித்யா! நீங்க... இங்க எப்படி?"
"இந்த பழைய பில்டிங் வேலைக்காக வந்தேன். அப்படியே உங்களைப் பார்த்தேன். நான் உங்களைத் தொந்தரவு செய்தேனா?"
"இல்லை... இல்லை... நான் சும்மா வரைந்து கொண்டிருந்தேன்," என்று அவள் சொல்லும்போதே அவளது கண்கள் தரையைப் பார்த்தன. அவள் முகத்தில் படர்ந்திருந்த அந்தச் சிறு வெட்கம், ஆதித்யாவிற்குள் ஒரு ரசாயன மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.
இருவரும் மணலில் அமர்ந்தனர். அலைகள் கரையைத் தொட்டுத் தொட்டுச் செல்லும் சத்தம் மட்டுமே அங்கிருந்தது.
"மிருதுளா, அன்னைக்கு எக்ஸிபிஷன்ல பார்த்ததுல இருந்து என் மனசுல ஒரு சலனம். உங்க ஓவியங்களை விட, உங்களைப் பத்தின நினைவுகள் தான் அதிகமா இருக்கு," என்று ஆதித்யா நேராக அவளது கண்களைப் பார்த்துச் சொன்னான். அவனது குரலில் எந்தப் பாசாங்கும் இல்லை, வெறும் உண்மை மட்டுமே இருந்தது.
மிருதுளா ஒரு கணம் மௌனமானாள். அந்த மௌனத்தில் ஒரு பதற்றம் இருந்தது. "ஆதித்யா, எனக்கும் அப்படித்தான் இருக்கு. ஆனா இதெல்லாம் சரியான்னு தெரியல. நாம ஒருத்தரை ஒருத்தர் சந்திச்சு சில நாட்கள்தான் ஆகுது. ஆனா பல வருஷமா தெரிஞ்சவங்க கிட்ட கூடப் பேசாத விஷயங்களை உங்கள்கிட்ட பேசத் தோணுது. இது எனக்குள்ள ஒரு பயத்தை ஏற்படுத்துது."
ஆதித்யா அவளது கையை மெல்லப் பற்றினான். அந்தத் தீண்டலில் இப்போது ஒரு உரிமை இருந்தது. "பயம் வேண்டாம் மிருதுளா. சில சந்திப்புகள் அப்படித்தான் இருக்கும். காலத்தை விட உணர்வுகள் தான் முக்கியம். உங்களை முதன்முதலில் அந்தக் கஃபேல பார்த்த அந்த நொடி, என் வாழ்க்கையில ஏதோ ஒரு பெரிய மாற்றம் வரப்போகுதுன்னு எனக்குத் தோணுச்சு. அந்தச் சலனம் தான் இன்னைக்கு என்னை இங்க கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருக்கு."
அலைகள் ஆக்ரோஷமாக வந்து மோதின. கடற்கரையின் குளிர்ந்த காற்று அவளது முகத்தில் அறைந்தது. மிருதுளா ஆதித்யாவின் கையைப் பலமாகப் பிடித்துக்கொண்டாள். அந்தப் பிடியில் ஒரு பாதுகாப்பை அவள் உணர்ந்தாள்.
