இரண்டறக் கலந்தனவே - 2

[ரோசி கஜன்]

ஆதித்யா மற்றும் மிருதுளாவின் காதலில் வசந்தம் வீசிக்கொண்டிருந்தாலும், அந்த வசந்தத்தை சூறாவளியாக மாற்றத் தயாராக இருந்தன அவர்களின் வீடுகள். கடற்கரைச் சந்திப்பிற்கும், கோயில் தரிசனத்திற்கும் பிறகு, உண்மையை மறைப்பது நேர்மையானது அல்ல என்று இருவரும் முடிவெடுத்தனர். முதலில் அவரவர் வீட்டில் பேசி சம்மதம் வாங்கலாம் என்று துணிந்தனர். ஆனால், அந்தத் துணிச்சல் ஒரு பெரும் சுவரை முட்டும் என்று அவர்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை.



அன்று இரவு ஆதித்யாவின் வீட்டில் இரவு உணவு மேஜையில் ஒருவிதமான கனத்த மௌனம் நிலவியது. ராஜசேகர் தனது வழக்கமான கம்பீரத்துடன் அமர்ந்திருக்க, சாந்தி பரிமாறிக்கொண்டிருந்தார். ஆதித்யா மெல்லத் தொண்டையைச் சரிசெய்தபடி பேசத் தொடங்கினான்.


"அப்பா... நான் ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும்."


ராஜசேகர் நிமிர்ந்து பார்த்தார். "சொல்லு ஆதித்யா, அந்தப் புதிய ப்ராஜெக்ட் விஷயமாகவா?"


"இல்லை அப்பா... என் வாழ்க்கை விஷயமாக. நான் ஒரு பெண்ணைக் காதலிக்கிறேன். அவள் பெயர் மிருதுளா, ஒரு ஆர்ட்டிஸ்ட். அவளைத்தான் நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்னு ஆசைப்படுறேன்."


அடுத்த நொடி, அந்த அறையில் ஒரு மயான அமைதி நிலவியது. ராஜசேகர் தன் கையில் இருந்த ஸ்பூனை மெல்லக் கீழே வைத்தார். அவரது கண்கள் சிவந்தன. "ஆதித்யா... நீ என்ன பேசுறன்னு உனக்குத் தெரியுதா? நான் ஏற்கனவே நம்ம பிசினஸ் பார்ட்னர் மகாலிங்கத்தோட பொண்ணு ஸ்வேதாவை உனக்காகப் பேசி வச்சிருக்கேன். இது நம்ம குடும்ப அந்தஸ்து சம்பந்தப்பட்ட விஷயம். ஏதோ ஒரு ஓவியம் வரையுற பொண்ணை நீ கொண்டு வந்து நிறுத்தினா, இந்தச் சமூகம் என்னை என்ன கேட்கும்?"


"அப்பா, எனக்கு அந்தஸ்து முக்கியம் இல்லை, அவளோட குணமும் திறமையும்தான் முக்கியம்," என்று ஆதித்யா குரலை உயர்த்தினான்.


"போதும்!" என்று மேஜையைத் தட்டினார் ராஜசேகர். "என் முடிவுக்கு மறுபேச்சு கிடையாது. நீயா அந்தப் பெண்ணை மறக்கப்போறியா, இல்ல நானா மறக்கடிக்கட்டுமா? உன் ஆசைக்காக நான் என் கௌரவத்தை விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேன்!" என்று சொல்லிவிட்டு விறுவிறுவென எழுந்து சென்றார். சாந்தி செய்வதறியாது திகைத்து நின்றார். ஆதித்யாவின் மனம் முதன்முதலில் தன் தந்தைக்கு எதிராகக் கொதிக்கத் தொடங்கியது.


அதே சமயம், மிருதுளாவின் வீட்டில் நிலைமை இன்னும் உணர்ச்சிகரமாக இருந்தது. மிருதுளா தயங்கித் தயங்கித் தன் தந்தை விஸ்வநாதனிடம் ஆதித்யாவைப் பற்றிச் சொன்னாள்.


விஸ்வநாதன் நீண்ட நேரம் அமைதியாக இருந்தார். அவரது முகத்தில் கோபத்தை விட ஒருவிதமான வேதனை தெரிந்தது. "மிருதுளா... நாம யாருன்னு உனக்குத் தெரியும்ல? நாம ஏழைங்க இல்லை, ஆனா மிடில் கிளாஸ். அந்த ஆதித்யா ஒரு பெரிய இடத்து வாரிசு. அவங்க உலகம் வேற, நம்ம உலகம் வேற."


"அப்பா, அவர் அப்படிப்பட்டவர் இல்லை. அவர் என்னைப் புரிஞ்சுக்கிறாரு," என்றாள் மிருதுளா கண்ணீருடன்.


"அவர் புரிஞ்சுக்கலாம் மா... ஆனா அவர் குடும்பம் உன்னை ஏத்துக்குமா? பணக்கார வீட்டுக்கு மருமகளா போறதுங்கிறது ஒரு முள் படுக்கையில படுக்குற மாதிரி. ஒரு சின்ன தப்பு நடந்தாலும் 'பணம் இல்லாத வீட்டுப் பொண்ணு'ன்னு உன் குலத்தையே இழுப்பாங்க. என்னால என் பொண்ணு அசிங்கப்படுறதைச் சகிச்சுக்க முடியாது. அந்தப் பையன் உனக்கு வேண்டாம். உனக்கு ஏத்த மாதிரி ஒரு பையனை நானே பார்த்து வைக்கிறேன்," என்றார் விஸ்வநாதன் உறுதியாக.


கல்யாணி அவளைத் தேற்ற முயன்றார். "அப்பா சொல்றதைக் கேளு மிருதுளா. நம்ம தகுதிக்கு மீறின ஆசை ஆபத்துலதான் முடியும்."


அன்று இரவு ஆதித்யாவும் மிருதுளாவும் போனில் பேசிக்கொண்டனர். இருவர் குரலிலும் சோகம் இழைந்தோடியது.


"ஆதித்யா... எங்க அப்பா ரொம்ப பயப்படுறாரு. நம்மால இந்தச் சமூகத்தை எதிர்க்க முடியுமா?" என்று அழுதாள் மிருதுளா.


"மிருதுளா, பயப்படாதே. எங்க அப்பா கௌரவத்தைப் பார்க்குறாரு, உங்க அப்பா பாதுகாப்பைப் பார்க்குறாரு. ஆனா அவங்க ரெண்டு பேருக்கும் நம்ம காதலோட பலம் தெரியல. நான் உன்னை விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேன். இதுக்கான வழியை நான் கண்டுபிடிப்பேன்," என்று ஆதித்யா ஆறுதல் கூறினான்.


அந்த இரவு அவர்களுக்கு மிக நீளமானதாக இருந்தது. ஒரு பக்கம் பணம் மற்றும் அதிகாரத்தின் மிரட்டல், மறுபக்கம் பாசம் மற்றும் பாதுகாப்பின் அச்சம். இரண்டுக்கும் நடுவே சிக்கிக்கொண்டது அவர்களின் தூய்மையான காதல்.



ஆதித்யாவின் வீட்டில் திருமண ஏற்பாடுகள் மின்னல் வேகத்தில் நடந்தன. ராஜசேகர், ஆதித்யாவின் எதிர்ப்பைப் பொருட்படுத்தாமல், தொழிலதிபர் மகாலிங்கத்தின் மகள் ஸ்வேதாவுடன் நிச்சயதார்த்த தேதியைக் குறித்துவிட்டார். ஆதித்யாவிற்குப் போடப்பட்ட முட்டுக்கட்டைகள் அதிகம். அவனது கார் சாவிகள் பிடுங்கப்பட்டன, வங்கிக் கணக்குகள் முடக்கப்பட்டன. "பணம் இல்லையென்றால் உன் காதல் என்ன ஆகும் என்று பார்க்கிறேன்" என்பதுதான் ராஜசேகரின் சவாலாக இருந்தது.


மறுபுறம், மிருதுளாவின் வீட்டில் ஒரு மௌனப் போராட்டம் நடந்தது. விஸ்வநாதன் அவளிடம் பேசுவதையே நிறுத்திவிட்டார். "நீ அந்தப் பையனைப் பார்த்தால் நான் உயிரோடு இருக்க மாட்டேன்" என்ற அந்தப் பாசப்போராட்டம் அவளை நிலைகுலைய வைத்தது. ஆனால், ஆதித்யா இல்லாமல் தன் வாழ்க்கையில் வண்ணங்களே இருக்காது என்பதை அவள் ஆழமாக உணர்ந்தாள்.


நிச்சயதார்த்தத்திற்கு முதல் நாள் இரவு, ஆதித்யா ஒரு நண்பனின் உதவியோடு வீட்டை விட்டு வெளியேறினான். அவனிடம் இப்போது கௌரவமான பதவி இல்லை, பண பலம் இல்லை; இருந்தது எல்லாம் மிருதுளா மீதான மாறாத காதல் மட்டுமே. ஒரு வாடகை காரில் அவன் மிருதுளாவின் வீட்டின் அருகே சென்றான்.


மிருதுளாவிற்குத் தகவல் அனுப்பப்பட்டது. அவள் தன் பெற்றோரின் பாசத்திற்கும், ஆதித்யாவின் காதலுக்கும் இடையே ஒரு கணம் தவித்தாள். ஆனால், தன் தந்தை பயப்படும் அந்தப் "பணக்கார வீட்டு" ஆதித்யாவாக அவன் வரவில்லை, வெறும் "ஆதித்யாவாக" தனக்காக எல்லாவற்றையும் இழந்து நிற்கிறான் என்று தெரிந்தபோது, அவளது பயம் மறைந்தது. நள்ளிரவில், யாரிடமும் சொல்லாமல் ஒரு சிறிய பையுடன் அவள் வெளியே வந்தாள்.


இருவரும் நேராக ஒரு சிறிய பிள்ளையார் கோயிலுக்குச் சென்றனர். விடியற்காலை பிரம்ம முகூர்த்தத்தில், மிகச் சில நண்பர்களின் முன்னிலையில் எந்த ஆடம்பரமும் இன்றி திருமணம் நடந்தது.


ஆதித்யா, மஞ்சள் கயிற்றில் கோர்க்கப்பட்ட அந்தத் தாலியை மிருதுளாவின் கழுத்தில் கட்டினான். அந்த நொடி, இருவர் கண்களிலும் கண்ணீர் தளும்பியது. அது துயரத்தினால் வந்த கண்ணீர் அல்ல, ஒரு பெரும் போராட்டத்தை வென்றெடுத்த வெற்றியின் கண்ணீர்.


"மிருதுளா, இப்போ என்கிட்ட உனக்குக் கொடுக்கப் பெரிய பங்களா இல்ல, கார் இல்ல. ஆனா, உன் கடைசி மூச்சு வரை உன்னை ராணி மாதிரி பார்த்துக்கிற ஒரு இதயம் இருக்கு," என்றான் ஆதித்யா அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டு.

 

[ரோசி கஜன்]

"எனக்கு அது போதும் ஆதித்யா. நாம பூச்சியம்ல (Zero) இருந்து நம்ம வாழ்க்கையைத் தொடங்கலாம். உங்களோட இந்த தைரியம் தான் எனக்கு எல்லாமே," என்றாள் மிருதுளா அவன் தோளில் சாய்ந்தபடி.


திருமணம் முடிந்து அவர்கள் நேராக ஆதித்யாவின் வீட்டிற்குச் சென்றனர். அங்கே ராஜசேகர் இடி விழுந்தது போல அமர்ந்திருந்தார். ஆதித்யா தன் மனைவியுடன் அவர் முன்னால் நின்றான்.


"அப்பா, நீங்க சொன்ன அந்தஸ்து என்கிட்ட இப்போ இல்ல. ஆனா ஒரு மனுஷனா நான் ஜெயிச்சுட்டேன். உங்க பணமும் ஆதிக்கமும் என்னை மிருதுளாகிட்ட இருந்து பிரிக்க முடியல. நாங்க தனியாப் போய் வாழ்ந்து காட்டுவோம்," என்று உறுதியாகச் சொன்னான்.


ராஜசேகர் ஆத்திரத்தில் கத்தினார், "இந்த வீட்டுப் படியேற உனக்குத் தகுதி இல்ல! போய்த் தொலை!"


ஆதித்யா சலனமில்லாமல் அங்கிருந்து வெளியேறினான். மிருதுளா தன் புகுந்த வீட்டிற்குள் நுழையக் கூட முடியவில்லையே என்று வருந்தினாலும், ஆதித்யா காட்டிய அந்த உறுதி அவளுக்குத் தைரியத்தைக் கொடுத்தது. அவர்கள் இருவரும் ஒரு சிறிய வாடகை அறைக்குச் சென்றனர்.


ஒரு புதிய வாழ்க்கை, சவால்கள் நிறைந்த பயணம், ஆனால் துணையாக அன்பான இதயம். ஆதித்யாவும் மிருதுளாவும் உலகத்தை எதிர்கொள்ளத் தயாரானார்கள். விதியின் விளையாட்டில் இவர்கள் ஜெயிப்பார்களா?



சொகுசு கார்கள் இல்லை, ஏசி அறைகள் இல்லை, பணியாட்கள் இல்லை. ஆதித்யாவும் மிருதுளாவும் இப்போது வந்து சேர்ந்திருப்பது சென்னையின் ஒரு ஒதுக்குப்புறமான பகுதியில் இருக்கும் ஒரு சிறிய ஒற்றை அறை வீட்டிற்கு. அந்த வீட்டின் ஜன்னலைத் திறந்தால் இன்னொரு வீட்டின் சுவர் தான் தெரியும். ஆனால், அந்த நான்கு சுவர்களுக்குள் அவர்கள் கண்டுகொண்ட நிம்மதி, ஆதித்யாவின் பரந்த மாளிகையில் கூட அவனுக்குக் கிடைக்காத ஒன்று.


வாழ்க்கையின் எதார்த்தம் அவர்களை முதல் நாளிலேயே வரவேற்றது. கையில் இருந்த மிகக் குறைந்த பணத்தை வைத்துக்கொண்டு, ஒரு பாய், இரண்டு தலையணைகள், ஒரு சிறிய மின்சார அடுப்பு மற்றும் சில சமையல் பாத்திரங்களை வாங்கினார்கள். ஆதித்யா தன் விலையுயர்ந்த கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தான். அது இப்போது நேரத்தைக் காட்டுவதை விட, அவன் இழந்த வசதிகளை நினைவூட்டுவது போல இருந்தது. ஆனால், மறுபுறம் மிருதுளா அந்தச் சிறிய அறையைத் துடைத்துச் சுத்தம் செய்து, ஒரு மூலையில் தன் தூரிகைகளையும் வர்ணங்களையும் அடுக்கி வைத்தபோது, அந்த இடம் ஒரு கலைக்கூடமாக மாறியது.


"ஆதித்யா, இங்கே பாருங்களேன்... இந்த ஜன்னல் வழியா வர்ற அந்த ஒரு துளி வெளிச்சம் என் ஓவியங்களுக்கு எவ்வளவு அழகா இருக்கு," என்று அவள் உற்சாகமாகச் சொன்னபோது, ஆதித்யாவின் எல்லாச் சோர்வும் மறைந்தது.


அவர்களின் முதல் நாள் சமையல் ஒரு மறக்க முடியாத அனுபவம். ஆதித்யாவிற்குச் சமையல் அறையே புதியது. மிருதுளா பருப்பு வேக வைக்கச் சொல்ல, அவன் தண்ணீரை அதிகமாக ஊற்றி அது பொங்கி வழிந்தபோது இருவரும் சேர்ந்து சிரித்த சிரிப்பு, அந்தச் சிறிய வீட்டின் மூலைமுடுக்கெல்லாம் எதிரொலித்தது. வெறும் ரசமும் சாதமும் தான் அன்றைய உணவு. ஆனால்,அது அவர்களுக்குத் தேவாமிர்தமாக இருந்தது. தட்டில் இருந்த உணவை விட, அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் ஊட்டிவிட்ட அன்பில் தான் ருசி அதிகமாக இருந்தது.


சில நாட்கள் கடந்தன. ஆதித்யா தன் பழைய தொடர்புகளைப் பயன்படுத்தாமல், ஒரு சிறிய கட்டிடக் கலை நிறுவனத்தில் (Architecture Firm) சாதாரண ஊழியராக வேலைக்குச் சேர்ந்தான். அவனது திறமைக்கு அது மிகச் சிறிய வேலை என்றாலும், தன் உழைப்பில் கிடைக்கும் முதல் மாத சம்பளத்திற்காக அவன் ஆவலோடு காத்திருந்தான். காலையில் அவசர அவசரமாகக் கிளம்பும் ஆதித்யாவிற்கு, மிருதுளா ஒரு சிறிய டப்பாவில் மதிய உணவு கட்டிக் கொடுப்பாள். அந்த டப்பாவைத் திறக்கும்போது அதில் இருக்கும் உணவின் வாசனையை விட, அவளது பாசத்தின் வாசனை அவனுக்குப் புத்துயிர் அளிக்கும்.


மிருதுளாவும் சும்மா இருக்கவில்லை. அவள் ஆன்லைன் மூலம் குழந்தைகளுக்கு ஓவியம் கற்றுக்கொடுக்கத் தொடங்கினாள். மேலும், தனது ஓவியங்களைச் சமூக வலைத்தளங்களில் பதிவேற்றி, ஆர்டர்களைப் பெறத் தொடங்கினாள். ஒரு நாள் மாலை, ஆதித்யா வேலை முடிந்து வந்தபோது, மிருதுளா ஒரு கவரைக் காட்டினாள். அதில் ஐயாயிரம் ரூபாய் இருந்தது.


"இது என்ன மிருதுளா?" என்று ஆதித்யா ஆச்சரியமாகக் கேட்டான்.


"என் முதல் ஓவியம் விற்பனையாகி இருக்கு ஆதித்யா! இது நம்ம வீட்டுக்கான என்னோட முதல் பங்களிப்பு," என்று அவள் கண்கள் மின்னச் சொன்னபோது, ஆதித்யா அவளைக் கட்டி அணைத்துக் கொண்டான். "நீ ஒரு நிஜமான கலைஞர் மிருதுளா. உன் திறமைக்கு இந்த உலகம் சீக்கிரம் தலைவணங்கும்," என்றான் பெருமையுடன்.


மாலையில் அவர்கள் இருவரும் அந்தப் பகுதியின் சிறிய தெருக்களில் கைகோர்த்து நடப்பார்கள். தள்ளுவண்டியில் விற்கும் சூடான பஜ்ஜியும், ஒரு டீயும் அவர்களுக்குப் போதுமானதாக இருந்தது. கடற்கரைக்குச் சென்று மணலில் அமர்ந்து எதிர்காலத்தைப் பற்றிப் பேசுவார்கள்.


"ஆதித்யா, என்னைக்காவது ஒரு நாள் நீ பெரிய ஆர்க்கிடெக்ட் ஆகி, நாமளே ஒரு அழகான வீட்டைக் கட்டணும். அதுல ஒரு பெரிய ஸ்டுடியோ இருக்கணும், அங்க நான் வரைஞ்சுக்கிட்டே இருக்கணும்," என்று மிருதுளா கனவுடன் சொல்வாள்.


"நிச்சயமா நடக்கும் மிருதுளா. ஆனா அந்தப் பெரிய வீட்டை விட, இந்தச் சின்ன வீடு தான் எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு. ஏன்னா, இங்கே தான் நான் என்னையே கண்டுபிடிச்சேன். உன்னோட உண்மையான அன்பை உணர்ந்தேன்," என்பான் ஆதித்யா.


இருப்பினும், அவர்களுக்குள் ஒரு மெல்லிய வருத்தம் இருக்கத்தான் செய்தது. ஆதித்யா தன் தாயின் நினைவாக அவ்வப்போது மௌனமாவான். மிருதுளா தன் தந்தையின் கண்டிப்பான முகத்தை நினைத்து ஏங்குவாள். அவர்கள் குடும்பத்தினர் இன்னும் இவர்களைத் தொடர்பு கொள்ளவில்லை. ஆதித்யாவின் தந்தை ராஜசேகர், ஆதித்யா கஷ்டப்படுவதைப் பார்த்துவிட்டுத் தானாகவே திரும்பி வருவான் என்று காத்திருந்தார். ஆனால், ஆதித்யா தன் உழைப்பால் எதையும் சாதிக்க முடியும் என்ற பிடிவாதத்தில் இருந்தான்.

ஒரு நாள் இரவு, பலத்த மழை பெய்தது. அந்தப் பழைய வீட்டின் கூரையில் ஒரு இடத்தில் லேசாகத் தண்ணீர் கசிந்தது. ஆதித்யா பதறிப்போய் ஒரு வாளியை அங்கே வைத்தான். மிருதுளா பயப்படுவாள் என்று அவன் நினைத்தபோது, அவள் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னாள், "ஆதித்யா, பாருங்களேன்... பாத்திரத்துல விழுகுற அந்தத் தண்ணிச் சத்தம் கூட ஒரு தாளம் (Rhythm) மாதிரி இருக்கு. நாம ஏன் இதை ரசிக்கக் கூடாது?"


அவளது அந்த நேர்மறை எண்ணம் தான் ஆதித்யாவிற்குப் பெரிய பலமாக இருந்தது. கஷ்டங்கள் வந்தாலும், ஒருவரை ஒருவர் விட்டுக்கொடுக்காமல், ஒரு சிறிய தீபத்தைப் போல அவர்கள் காதல் அந்த இருண்ட நாட்களிலும் பிரகாசித்தது. அவர்கள் வாழ்க்கை இப்போது ஒரு அழகான ஓவியமாக மாறத் தொடங்கியிருந்தது. வர்ணங்கள் குறைவாக இருக்கலாம், ஆனால் அதில் இருந்த உணர்வுகள் மிக ஆழமானவை.


தனிக்குடித்தனம் அவர்களுக்குப் பொறுப்பைக் கற்றுக்கொடுத்தது. ஒவ்வொரு ரூபாயையும் சேமிப்பதும், ஒருவருக்காக ஒருவர் தியாகம் செய்வதும் அவர்களுக்குப் பழகிப்போனது. அந்த மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கையில், அவர்கள் உலகத்தையே மறந்து போயிருந்தார்கள். ஆனால், காலம் அவர்களுக்கு வைத்திருக்கும் அடுத்த சோதனை என்ன? அவர்களது குடும்பத்தினர் இவர்களின் இந்த வளர்ச்சியைக் கண்டு அமைதியாக இருப்பார்களா?