ஆதித்யா மற்றும் மிருதுளாவின் காதலில் வசந்தம் வீசிக்கொண்டிருந்தாலும், அந்த வசந்தத்தை சூறாவளியாக மாற்றத் தயாராக இருந்தன அவர்களின் வீடுகள். கடற்கரைச் சந்திப்பிற்கும், கோயில் தரிசனத்திற்கும் பிறகு, உண்மையை மறைப்பது நேர்மையானது அல்ல என்று இருவரும் முடிவெடுத்தனர். முதலில் அவரவர் வீட்டில் பேசி சம்மதம் வாங்கலாம் என்று துணிந்தனர். ஆனால், அந்தத் துணிச்சல் ஒரு பெரும் சுவரை முட்டும் என்று அவர்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை.
அன்று இரவு ஆதித்யாவின் வீட்டில் இரவு உணவு மேஜையில் ஒருவிதமான கனத்த மௌனம் நிலவியது. ராஜசேகர் தனது வழக்கமான கம்பீரத்துடன் அமர்ந்திருக்க, சாந்தி பரிமாறிக்கொண்டிருந்தார். ஆதித்யா மெல்லத் தொண்டையைச் சரிசெய்தபடி பேசத் தொடங்கினான்.
"அப்பா... நான் ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும்."
ராஜசேகர் நிமிர்ந்து பார்த்தார். "சொல்லு ஆதித்யா, அந்தப் புதிய ப்ராஜெக்ட் விஷயமாகவா?"
"இல்லை அப்பா... என் வாழ்க்கை விஷயமாக. நான் ஒரு பெண்ணைக் காதலிக்கிறேன். அவள் பெயர் மிருதுளா, ஒரு ஆர்ட்டிஸ்ட். அவளைத்தான் நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்னு ஆசைப்படுறேன்."
அடுத்த நொடி, அந்த அறையில் ஒரு மயான அமைதி நிலவியது. ராஜசேகர் தன் கையில் இருந்த ஸ்பூனை மெல்லக் கீழே வைத்தார். அவரது கண்கள் சிவந்தன. "ஆதித்யா... நீ என்ன பேசுறன்னு உனக்குத் தெரியுதா? நான் ஏற்கனவே நம்ம பிசினஸ் பார்ட்னர் மகாலிங்கத்தோட பொண்ணு ஸ்வேதாவை உனக்காகப் பேசி வச்சிருக்கேன். இது நம்ம குடும்ப அந்தஸ்து சம்பந்தப்பட்ட விஷயம். ஏதோ ஒரு ஓவியம் வரையுற பொண்ணை நீ கொண்டு வந்து நிறுத்தினா, இந்தச் சமூகம் என்னை என்ன கேட்கும்?"
"அப்பா, எனக்கு அந்தஸ்து முக்கியம் இல்லை, அவளோட குணமும் திறமையும்தான் முக்கியம்," என்று ஆதித்யா குரலை உயர்த்தினான்.
"போதும்!" என்று மேஜையைத் தட்டினார் ராஜசேகர். "என் முடிவுக்கு மறுபேச்சு கிடையாது. நீயா அந்தப் பெண்ணை மறக்கப்போறியா, இல்ல நானா மறக்கடிக்கட்டுமா? உன் ஆசைக்காக நான் என் கௌரவத்தை விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேன்!" என்று சொல்லிவிட்டு விறுவிறுவென எழுந்து சென்றார். சாந்தி செய்வதறியாது திகைத்து நின்றார். ஆதித்யாவின் மனம் முதன்முதலில் தன் தந்தைக்கு எதிராகக் கொதிக்கத் தொடங்கியது.
அதே சமயம், மிருதுளாவின் வீட்டில் நிலைமை இன்னும் உணர்ச்சிகரமாக இருந்தது. மிருதுளா தயங்கித் தயங்கித் தன் தந்தை விஸ்வநாதனிடம் ஆதித்யாவைப் பற்றிச் சொன்னாள்.
விஸ்வநாதன் நீண்ட நேரம் அமைதியாக இருந்தார். அவரது முகத்தில் கோபத்தை விட ஒருவிதமான வேதனை தெரிந்தது. "மிருதுளா... நாம யாருன்னு உனக்குத் தெரியும்ல? நாம ஏழைங்க இல்லை, ஆனா மிடில் கிளாஸ். அந்த ஆதித்யா ஒரு பெரிய இடத்து வாரிசு. அவங்க உலகம் வேற, நம்ம உலகம் வேற."
"அப்பா, அவர் அப்படிப்பட்டவர் இல்லை. அவர் என்னைப் புரிஞ்சுக்கிறாரு," என்றாள் மிருதுளா கண்ணீருடன்.
"அவர் புரிஞ்சுக்கலாம் மா... ஆனா அவர் குடும்பம் உன்னை ஏத்துக்குமா? பணக்கார வீட்டுக்கு மருமகளா போறதுங்கிறது ஒரு முள் படுக்கையில படுக்குற மாதிரி. ஒரு சின்ன தப்பு நடந்தாலும் 'பணம் இல்லாத வீட்டுப் பொண்ணு'ன்னு உன் குலத்தையே இழுப்பாங்க. என்னால என் பொண்ணு அசிங்கப்படுறதைச் சகிச்சுக்க முடியாது. அந்தப் பையன் உனக்கு வேண்டாம். உனக்கு ஏத்த மாதிரி ஒரு பையனை நானே பார்த்து வைக்கிறேன்," என்றார் விஸ்வநாதன் உறுதியாக.
கல்யாணி அவளைத் தேற்ற முயன்றார். "அப்பா சொல்றதைக் கேளு மிருதுளா. நம்ம தகுதிக்கு மீறின ஆசை ஆபத்துலதான் முடியும்."
அன்று இரவு ஆதித்யாவும் மிருதுளாவும் போனில் பேசிக்கொண்டனர். இருவர் குரலிலும் சோகம் இழைந்தோடியது.
"ஆதித்யா... எங்க அப்பா ரொம்ப பயப்படுறாரு. நம்மால இந்தச் சமூகத்தை எதிர்க்க முடியுமா?" என்று அழுதாள் மிருதுளா.
"மிருதுளா, பயப்படாதே. எங்க அப்பா கௌரவத்தைப் பார்க்குறாரு, உங்க அப்பா பாதுகாப்பைப் பார்க்குறாரு. ஆனா அவங்க ரெண்டு பேருக்கும் நம்ம காதலோட பலம் தெரியல. நான் உன்னை விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேன். இதுக்கான வழியை நான் கண்டுபிடிப்பேன்," என்று ஆதித்யா ஆறுதல் கூறினான்.
அந்த இரவு அவர்களுக்கு மிக நீளமானதாக இருந்தது. ஒரு பக்கம் பணம் மற்றும் அதிகாரத்தின் மிரட்டல், மறுபக்கம் பாசம் மற்றும் பாதுகாப்பின் அச்சம். இரண்டுக்கும் நடுவே சிக்கிக்கொண்டது அவர்களின் தூய்மையான காதல்.
ஆதித்யாவின் வீட்டில் திருமண ஏற்பாடுகள் மின்னல் வேகத்தில் நடந்தன. ராஜசேகர், ஆதித்யாவின் எதிர்ப்பைப் பொருட்படுத்தாமல், தொழிலதிபர் மகாலிங்கத்தின் மகள் ஸ்வேதாவுடன் நிச்சயதார்த்த தேதியைக் குறித்துவிட்டார். ஆதித்யாவிற்குப் போடப்பட்ட முட்டுக்கட்டைகள் அதிகம். அவனது கார் சாவிகள் பிடுங்கப்பட்டன, வங்கிக் கணக்குகள் முடக்கப்பட்டன. "பணம் இல்லையென்றால் உன் காதல் என்ன ஆகும் என்று பார்க்கிறேன்" என்பதுதான் ராஜசேகரின் சவாலாக இருந்தது.
மறுபுறம், மிருதுளாவின் வீட்டில் ஒரு மௌனப் போராட்டம் நடந்தது. விஸ்வநாதன் அவளிடம் பேசுவதையே நிறுத்திவிட்டார். "நீ அந்தப் பையனைப் பார்த்தால் நான் உயிரோடு இருக்க மாட்டேன்" என்ற அந்தப் பாசப்போராட்டம் அவளை நிலைகுலைய வைத்தது. ஆனால், ஆதித்யா இல்லாமல் தன் வாழ்க்கையில் வண்ணங்களே இருக்காது என்பதை அவள் ஆழமாக உணர்ந்தாள்.
நிச்சயதார்த்தத்திற்கு முதல் நாள் இரவு, ஆதித்யா ஒரு நண்பனின் உதவியோடு வீட்டை விட்டு வெளியேறினான். அவனிடம் இப்போது கௌரவமான பதவி இல்லை, பண பலம் இல்லை; இருந்தது எல்லாம் மிருதுளா மீதான மாறாத காதல் மட்டுமே. ஒரு வாடகை காரில் அவன் மிருதுளாவின் வீட்டின் அருகே சென்றான்.
மிருதுளாவிற்குத் தகவல் அனுப்பப்பட்டது. அவள் தன் பெற்றோரின் பாசத்திற்கும், ஆதித்யாவின் காதலுக்கும் இடையே ஒரு கணம் தவித்தாள். ஆனால், தன் தந்தை பயப்படும் அந்தப் "பணக்கார வீட்டு" ஆதித்யாவாக அவன் வரவில்லை, வெறும் "ஆதித்யாவாக" தனக்காக எல்லாவற்றையும் இழந்து நிற்கிறான் என்று தெரிந்தபோது, அவளது பயம் மறைந்தது. நள்ளிரவில், யாரிடமும் சொல்லாமல் ஒரு சிறிய பையுடன் அவள் வெளியே வந்தாள்.
இருவரும் நேராக ஒரு சிறிய பிள்ளையார் கோயிலுக்குச் சென்றனர். விடியற்காலை பிரம்ம முகூர்த்தத்தில், மிகச் சில நண்பர்களின் முன்னிலையில் எந்த ஆடம்பரமும் இன்றி திருமணம் நடந்தது.
ஆதித்யா, மஞ்சள் கயிற்றில் கோர்க்கப்பட்ட அந்தத் தாலியை மிருதுளாவின் கழுத்தில் கட்டினான். அந்த நொடி, இருவர் கண்களிலும் கண்ணீர் தளும்பியது. அது துயரத்தினால் வந்த கண்ணீர் அல்ல, ஒரு பெரும் போராட்டத்தை வென்றெடுத்த வெற்றியின் கண்ணீர்.
"மிருதுளா, இப்போ என்கிட்ட உனக்குக் கொடுக்கப் பெரிய பங்களா இல்ல, கார் இல்ல. ஆனா, உன் கடைசி மூச்சு வரை உன்னை ராணி மாதிரி பார்த்துக்கிற ஒரு இதயம் இருக்கு," என்றான் ஆதித்யா அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டு.
அன்று இரவு ஆதித்யாவின் வீட்டில் இரவு உணவு மேஜையில் ஒருவிதமான கனத்த மௌனம் நிலவியது. ராஜசேகர் தனது வழக்கமான கம்பீரத்துடன் அமர்ந்திருக்க, சாந்தி பரிமாறிக்கொண்டிருந்தார். ஆதித்யா மெல்லத் தொண்டையைச் சரிசெய்தபடி பேசத் தொடங்கினான்.
"அப்பா... நான் ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும்."
ராஜசேகர் நிமிர்ந்து பார்த்தார். "சொல்லு ஆதித்யா, அந்தப் புதிய ப்ராஜெக்ட் விஷயமாகவா?"
"இல்லை அப்பா... என் வாழ்க்கை விஷயமாக. நான் ஒரு பெண்ணைக் காதலிக்கிறேன். அவள் பெயர் மிருதுளா, ஒரு ஆர்ட்டிஸ்ட். அவளைத்தான் நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்னு ஆசைப்படுறேன்."
அடுத்த நொடி, அந்த அறையில் ஒரு மயான அமைதி நிலவியது. ராஜசேகர் தன் கையில் இருந்த ஸ்பூனை மெல்லக் கீழே வைத்தார். அவரது கண்கள் சிவந்தன. "ஆதித்யா... நீ என்ன பேசுறன்னு உனக்குத் தெரியுதா? நான் ஏற்கனவே நம்ம பிசினஸ் பார்ட்னர் மகாலிங்கத்தோட பொண்ணு ஸ்வேதாவை உனக்காகப் பேசி வச்சிருக்கேன். இது நம்ம குடும்ப அந்தஸ்து சம்பந்தப்பட்ட விஷயம். ஏதோ ஒரு ஓவியம் வரையுற பொண்ணை நீ கொண்டு வந்து நிறுத்தினா, இந்தச் சமூகம் என்னை என்ன கேட்கும்?"
"அப்பா, எனக்கு அந்தஸ்து முக்கியம் இல்லை, அவளோட குணமும் திறமையும்தான் முக்கியம்," என்று ஆதித்யா குரலை உயர்த்தினான்.
"போதும்!" என்று மேஜையைத் தட்டினார் ராஜசேகர். "என் முடிவுக்கு மறுபேச்சு கிடையாது. நீயா அந்தப் பெண்ணை மறக்கப்போறியா, இல்ல நானா மறக்கடிக்கட்டுமா? உன் ஆசைக்காக நான் என் கௌரவத்தை விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேன்!" என்று சொல்லிவிட்டு விறுவிறுவென எழுந்து சென்றார். சாந்தி செய்வதறியாது திகைத்து நின்றார். ஆதித்யாவின் மனம் முதன்முதலில் தன் தந்தைக்கு எதிராகக் கொதிக்கத் தொடங்கியது.
அதே சமயம், மிருதுளாவின் வீட்டில் நிலைமை இன்னும் உணர்ச்சிகரமாக இருந்தது. மிருதுளா தயங்கித் தயங்கித் தன் தந்தை விஸ்வநாதனிடம் ஆதித்யாவைப் பற்றிச் சொன்னாள்.
விஸ்வநாதன் நீண்ட நேரம் அமைதியாக இருந்தார். அவரது முகத்தில் கோபத்தை விட ஒருவிதமான வேதனை தெரிந்தது. "மிருதுளா... நாம யாருன்னு உனக்குத் தெரியும்ல? நாம ஏழைங்க இல்லை, ஆனா மிடில் கிளாஸ். அந்த ஆதித்யா ஒரு பெரிய இடத்து வாரிசு. அவங்க உலகம் வேற, நம்ம உலகம் வேற."
"அப்பா, அவர் அப்படிப்பட்டவர் இல்லை. அவர் என்னைப் புரிஞ்சுக்கிறாரு," என்றாள் மிருதுளா கண்ணீருடன்.
"அவர் புரிஞ்சுக்கலாம் மா... ஆனா அவர் குடும்பம் உன்னை ஏத்துக்குமா? பணக்கார வீட்டுக்கு மருமகளா போறதுங்கிறது ஒரு முள் படுக்கையில படுக்குற மாதிரி. ஒரு சின்ன தப்பு நடந்தாலும் 'பணம் இல்லாத வீட்டுப் பொண்ணு'ன்னு உன் குலத்தையே இழுப்பாங்க. என்னால என் பொண்ணு அசிங்கப்படுறதைச் சகிச்சுக்க முடியாது. அந்தப் பையன் உனக்கு வேண்டாம். உனக்கு ஏத்த மாதிரி ஒரு பையனை நானே பார்த்து வைக்கிறேன்," என்றார் விஸ்வநாதன் உறுதியாக.
கல்யாணி அவளைத் தேற்ற முயன்றார். "அப்பா சொல்றதைக் கேளு மிருதுளா. நம்ம தகுதிக்கு மீறின ஆசை ஆபத்துலதான் முடியும்."
அன்று இரவு ஆதித்யாவும் மிருதுளாவும் போனில் பேசிக்கொண்டனர். இருவர் குரலிலும் சோகம் இழைந்தோடியது.
"ஆதித்யா... எங்க அப்பா ரொம்ப பயப்படுறாரு. நம்மால இந்தச் சமூகத்தை எதிர்க்க முடியுமா?" என்று அழுதாள் மிருதுளா.
"மிருதுளா, பயப்படாதே. எங்க அப்பா கௌரவத்தைப் பார்க்குறாரு, உங்க அப்பா பாதுகாப்பைப் பார்க்குறாரு. ஆனா அவங்க ரெண்டு பேருக்கும் நம்ம காதலோட பலம் தெரியல. நான் உன்னை விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேன். இதுக்கான வழியை நான் கண்டுபிடிப்பேன்," என்று ஆதித்யா ஆறுதல் கூறினான்.
அந்த இரவு அவர்களுக்கு மிக நீளமானதாக இருந்தது. ஒரு பக்கம் பணம் மற்றும் அதிகாரத்தின் மிரட்டல், மறுபக்கம் பாசம் மற்றும் பாதுகாப்பின் அச்சம். இரண்டுக்கும் நடுவே சிக்கிக்கொண்டது அவர்களின் தூய்மையான காதல்.
ஆதித்யாவின் வீட்டில் திருமண ஏற்பாடுகள் மின்னல் வேகத்தில் நடந்தன. ராஜசேகர், ஆதித்யாவின் எதிர்ப்பைப் பொருட்படுத்தாமல், தொழிலதிபர் மகாலிங்கத்தின் மகள் ஸ்வேதாவுடன் நிச்சயதார்த்த தேதியைக் குறித்துவிட்டார். ஆதித்யாவிற்குப் போடப்பட்ட முட்டுக்கட்டைகள் அதிகம். அவனது கார் சாவிகள் பிடுங்கப்பட்டன, வங்கிக் கணக்குகள் முடக்கப்பட்டன. "பணம் இல்லையென்றால் உன் காதல் என்ன ஆகும் என்று பார்க்கிறேன்" என்பதுதான் ராஜசேகரின் சவாலாக இருந்தது.
மறுபுறம், மிருதுளாவின் வீட்டில் ஒரு மௌனப் போராட்டம் நடந்தது. விஸ்வநாதன் அவளிடம் பேசுவதையே நிறுத்திவிட்டார். "நீ அந்தப் பையனைப் பார்த்தால் நான் உயிரோடு இருக்க மாட்டேன்" என்ற அந்தப் பாசப்போராட்டம் அவளை நிலைகுலைய வைத்தது. ஆனால், ஆதித்யா இல்லாமல் தன் வாழ்க்கையில் வண்ணங்களே இருக்காது என்பதை அவள் ஆழமாக உணர்ந்தாள்.
நிச்சயதார்த்தத்திற்கு முதல் நாள் இரவு, ஆதித்யா ஒரு நண்பனின் உதவியோடு வீட்டை விட்டு வெளியேறினான். அவனிடம் இப்போது கௌரவமான பதவி இல்லை, பண பலம் இல்லை; இருந்தது எல்லாம் மிருதுளா மீதான மாறாத காதல் மட்டுமே. ஒரு வாடகை காரில் அவன் மிருதுளாவின் வீட்டின் அருகே சென்றான்.
மிருதுளாவிற்குத் தகவல் அனுப்பப்பட்டது. அவள் தன் பெற்றோரின் பாசத்திற்கும், ஆதித்யாவின் காதலுக்கும் இடையே ஒரு கணம் தவித்தாள். ஆனால், தன் தந்தை பயப்படும் அந்தப் "பணக்கார வீட்டு" ஆதித்யாவாக அவன் வரவில்லை, வெறும் "ஆதித்யாவாக" தனக்காக எல்லாவற்றையும் இழந்து நிற்கிறான் என்று தெரிந்தபோது, அவளது பயம் மறைந்தது. நள்ளிரவில், யாரிடமும் சொல்லாமல் ஒரு சிறிய பையுடன் அவள் வெளியே வந்தாள்.
இருவரும் நேராக ஒரு சிறிய பிள்ளையார் கோயிலுக்குச் சென்றனர். விடியற்காலை பிரம்ம முகூர்த்தத்தில், மிகச் சில நண்பர்களின் முன்னிலையில் எந்த ஆடம்பரமும் இன்றி திருமணம் நடந்தது.
ஆதித்யா, மஞ்சள் கயிற்றில் கோர்க்கப்பட்ட அந்தத் தாலியை மிருதுளாவின் கழுத்தில் கட்டினான். அந்த நொடி, இருவர் கண்களிலும் கண்ணீர் தளும்பியது. அது துயரத்தினால் வந்த கண்ணீர் அல்ல, ஒரு பெரும் போராட்டத்தை வென்றெடுத்த வெற்றியின் கண்ணீர்.
"மிருதுளா, இப்போ என்கிட்ட உனக்குக் கொடுக்கப் பெரிய பங்களா இல்ல, கார் இல்ல. ஆனா, உன் கடைசி மூச்சு வரை உன்னை ராணி மாதிரி பார்த்துக்கிற ஒரு இதயம் இருக்கு," என்றான் ஆதித்யா அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டு.
