இரண்டறக் கலந்தனவே - 3

[ரோசி கஜன்]

ஆதித்யாவும் மிருதுளாவும் அந்தச் சிறிய வாடகை வீட்டில் தங்களின் மகிழ்ச்சியான உலகத்தை உருவாக்கி வைத்திருந்தாலும், வெளி உலகம் அவர்களை விடத் தயாராக இல்லை. அவர்கள் இருவரும் தங்களை மீறி வளர்ந்து விடுவார்களோ என்ற அச்சமும், கௌரவப் பிரச்சினையும் இரு வீட்டாரையும் மீண்டும் ஒருமுறை அவர்களை நோக்கித் திருப்பியது.


ஆதித்யாவின் தந்தை ராஜசேகர், தன் மகன் ஒரு சாதாரண வேலையில் சேர்ந்து கஷ்டப்படுவதைக் கேள்விப்பட்டு ஆத்திரமடைந்தார். ஆதித்யா தன்னிடம் மண்டியிட்டு மன்னிப்பு கேட்பான் என்று எதிர்பார்த்த அவருக்கு, ஆதித்யாவின் உழைப்பு ஒரு சவாலாகத் தெரிந்தது. அவர் தனது அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி ஆதித்யா வேலை செய்யும் நிறுவனத்தின் உரிமையாளருக்கு அழுத்தம் கொடுத்தார். "என் மகன் அங்கே வேலை செய்யக் கூடாது, அவனுக்கு எங்கும் வேலை கிடைக்கக் கூடாது" என்பதுதான் அவரது மறைமுக உத்தரவு.


விளைவு, ஒரு நாள் மாலை ஆதித்யா சோகமான முகத்துடன் வீட்டிற்கு வந்தான். அவனது கையில் ஒரு காகிதம் இருந்தது.


"என்ன ஆச்சு ஆதித்யா? ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்கீங்க?" என்று பதற்றத்துடன் கேட்டாள் மிருதுளா.


"வேலையை விட்டு நிறுத்திட்டாங்க மிருதுளா. எந்தக் காரணமும் சொல்லல. ஆனா எனக்குத் தெரியும், இது அப்பாவோட வேலைதான். நான் எங்கே போனாலும் அவர் நிழல் என்னைத் துரத்திக்கிட்டே இருக்கு. என்னைத் தோற்கடிக்கணும்னு அவர் முடிவு பண்ணிட்டாரு," என்று ஆதித்யா விரக்தியில் சோபாவில் சாய்ந்தான்.


அதே சமயம், மிருதுளாவின் வீட்டிலும் புயல் வீசியது. மிருதுளாவின் தந்தை விஸ்வநாதன், உறவினர்களின் ஏச்சுப் பேச்சுகளுக்குப் பயந்து, தன் மகளைப் பற்றித் தவறாகப் பேசத் தொடங்கினார். மிருதுளாவின் தம்பிக்குக் கிடைக்க வேண்டிய ஒரு வரன், "உன் அக்கா ஓடிப்போய் கல்யாணம் பண்ணவள்" என்ற காரணத்தால் தடைபட்டது. இதனால் ஆத்திரமடைந்த விஸ்வநாதன், மிருதுளாவின் வீட்டிற்கு நேராக வந்து கதவைத் தட்டினார்.


மிருதுளா கதவைத் திறந்தபோது, அங்கே கோபத்துடன் நின்ற தன் தந்தையைப் பார்த்து அதிர்ந்தாள். "அப்பா... உள்ள வாங்க..."


"உள்ள வரணுமா? நீ செஞ்ச காரியத்தால இன்னைக்கு உன் தம்பி வாழ்க்கை கேள்விக்குறியா நிக்குது. அந்தப் பணக்காரன் பின்னாடி போயிட்டு இப்போ இந்த அழுக்கு வீட்ல குடியிருக்கிறதுக்கு உனக்கு வெட்கமா இல்லையா? இன்னைக்கும் காலம் கடந்து போகல, அவன்கிட்ட இருந்து விவாகரத்து வாங்கிட்டு வந்துடு. உனக்கு வேற வாழ்க்கை அமைச்சுத் தர்றேன்," என்று கத்தினார் விஸ்வநாதன்.


உள்ளே இருந்து வந்த ஆதித்யா இதைக் கேட்டுத் திகைத்தான். ஆனால், மிருதுளா தன் தந்தையின் கண்களை நேராகப் பார்த்துச் சொன்னாள், "அப்பா, ஆதித்யா எனக்கு வெறும் கணவர் மட்டும் இல்ல, அவர்தான் என் உயிர். கஷ்டம் வரும்போது கையை விடுறது காதல் இல்லப்பா. நாங்க கஷ்டப்படலாம், ஆனா ஒருத்தரை ஒருத்தர் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டோம். தயவுசெஞ்சு எங்களைப் பிரிக்குற முயற்சியை நிறுத்திடுங்க."


விஸ்வநாதன் ஆத்திரத்தில் சாபமிட்டுவிட்டு அங்கிருந்து சென்றார்.


அன்று இரவு, அந்தச் சிறிய வீட்டில் ஒரு பாரமான அமைதி நிலவியது. ஆதித்யாவிற்கு வேலை இல்லை, கையில் சேமிப்பு குறைந்து கொண்டே வந்தது. ஒரு பக்கம் தந்தையின் அதிகார மிரட்டல், மறுபக்கம் சொந்தத் தந்தையின் சாபம். எங்கும் இருள் சூழ்ந்தது போல இருந்தது.


ஆதித்யா ஜன்னலோரம் நின்று இருளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். மிருதுளா மெல்ல அவன் அருகில் வந்து, அவன் தோளில் தலை சாய்த்தாள்.


"ஆதித்யா, பயப்படாதீங்க. அவங்க நம்ம வசதிகளைப் பறிக்கலாம், ஆனா நம்ம அன்பைப் பறிக்க முடியாது. உங்களுக்கு வேலை போனா என்ன? என் ஓவியங்கள் மூலமா வர்ற வருமானத்தை வச்சு நாம கொஞ்ச நாள் சமாளிக்கலாம். அப்புறம் நீங்க தனியா ஒரு கன்சல்டிங் (Consultancy) ஆரம்பிக்கலாம். நான் உங்களோட தூணா இருப்பேன்," என்றாள் உறுதியான குரலில்.


ஆதித்யா அவளது கைகளை இறுகப் பற்றிக் கொண்டான். "எல்லாரும் என்னை எதிர்க்கும்போது, நீ மட்டும் இப்படி என் பக்கம் நிக்கிறதுதான் எனக்குப் பெரிய பலம் மிருதுளா. ராஜசேகரோட அதிகாரமும், உங்க அப்பாவோட கோபமும் நம்ம பிணைப்பை இன்னும் பலமாக்குது. அவங்க எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு நம்மைக் கீழே தள்ளுறாங்களோ, அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு நாம மேல வருவோம். இது சத்தியம்."


அந்த இரவில், மின்தடை ஏற்பட்டு அந்த வீடு இருட்டில் மூழ்கியது. ஆனால், அவர்கள் ஏற்றி வைத்த ஒரு சிறிய மெழுகுவர்த்தியின் ஒளியில், இருவரின் முகமும் பிரகாசமாகத் தெரிந்தது. அந்த மெல்லிய வெளிச்சம், ஆயிரக்கணக்கான மின்விளக்குகளை விட அதிக நம்பிக்கையை அவர்களுக்குத் தந்தது.


குடும்பங்கள் அவர்களைத் தனிமைப்படுத்த நினைக்க, அந்தத் தனிமை அவர்களை இன்னும் நெருக்கமாக்கியது. ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருந்தால், எந்த மலையையும் அசைக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கையுடன் அவர்கள் அன்றைய இரவைக் கடந்தனர்.


சென்னையின் பரபரப்பும், குடும்பத்தினரின் இடைவிடாத நெருக்கடிகளும் ஆதித்யா மற்றும் மிருதுளாவை மூச்சுத்திணற வைத்தன. தங்களின் நிம்மதியைக் குலைக்கத் துடிக்கும் அதிகார வர்க்கத்திடமிருந்தும், பாசம் என்ற பெயரில் அழுத்தம் கொடுக்கும் சொந்தங்களிடமிருந்தும் வெகுதூரம் சென்றுவிட வேண்டும் என்று இருவரும் ஒருமித்த முடிவெடுத்தனர். யாருக்கும் தெரியாமல், ஒரு நள்ளிரவு நேரத்தில் தங்கள் வசம் இருந்த மிகக் குறைந்த உடமைகளுடன் அவர்கள் ஊட்டிக்குச் செல்லும் பேருந்தில் ஏறினர்.



மலைப்பாதையின் வளைவுகளில் பேருந்து ஏறிக்கொண்டிருந்தபோது, ஜன்னல் வழியே உள்ளே நுழைந்த குளிர்ந்த காற்று ஆதித்யாவின் முகத்தில் அறைந்தது. கடந்த சில வாரங்களாக அவனது மனதில் இருந்த பாரம் அந்த மேகக்கூட்டங்களுக்குள் கரைந்து போவது போல அவனுக்குத் தோன்றியது. அவன் அருகில் உறங்கிக் கொண்டிருந்த மிருதுளாவின் முகத்தைப் பார்த்தான். அவளது முகத்தில் ஒரு நீண்ட தேடலுக்குப் பின் கிடைத்த அமைதி தெரிந்தது. அவர்கள் இப்போது செல்வது ஒரு புதிய ஊருக்கு மட்டுமல்ல, ஒரு புதிய வாழ்க்கைக்கும் கூட.


விடியற்காலை நேரத்தில் ஊட்டி அவர்களை வரவேற்றது. எங்கும் படர்ந்திருந்த பனிமூட்டம், தேயிலைத் தோட்டங்களின் நறுமணம், மற்றும் பறவைகளின் சத்தம் என அந்த இடமே ஒரு சொர்க்கம் போல இருந்தது. அவர்கள் ஏற்கனவே ஆன்லைன் மூலம் தேடி வைத்திருந்த, ஊட்டி நகரத்திலிருந்து சற்று தள்ளி இருந்த ஒரு பழைய எஸ்டேட் வீட்டின் சிறிய பகுதியை வாடகைக்கு எடுத்தனர். அந்த வீடு ஒரு குன்றின் மீது அமைந்திருந்தது. அங்கிருந்து பார்த்தால் கீழே பள்ளத்தாக்கும், அதில் மிதக்கும் மேகங்களும் கண்கொள்ளாக் காட்சியாக இருக்கும்.


"ஆதித்யா... இங்க பாருங்களேன்! நாம ஒரு மேகத்துக்குள்ளேயே இருக்கிறது போல இருக்கு," என்று மிருதுளா உற்சாகத்தில் துள்ளிக் குதித்தாள்.

 

[ரோசி கஜன்]

அவர்களின் அந்தப் புதிய வாழ்க்கை சவால்கள் இல்லாதது அல்ல. ஊட்டியில் வாழ்க்கை என்பது அவ்வளவு எளிதல்ல. கடும் குளிரையும், அடிக்கடி மாறும் வானிலையையும் அவர்கள் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. ஆனால், தங்களை மிரட்டவோ, பிரிக்கவோ இங்கே யாரும் இல்லை என்ற உணர்வு அவர்களுக்குப் பெரும் பலத்தைக் கொடுத்தது.


ஆதித்யா அங்கே ஒரு சிறிய உள்ளூர் கட்டிடக் கலை நிறுவனத்தில் தனது அடையாளத்தை மறைத்துக்கொண்டு வேலை தேடினான். அவனது கைவண்ணம் மற்றும் நுணுக்கமான வடிவமைப்புகள் அந்த நிறுவனத்தின் உரிமையாளரை வியக்க வைத்தது. "உன் டிசைன்ஸ்ல ஒரு நேர்த்தி இருக்கு தம்பி. இங்க இருக்கிற ஹோம்-ஸ்டே (Home-stay) மற்றும் காட்டேஜ்களை (Cottages) டிசைன் பண்ற வேலையை நீயே எடுத்துக்கோ," என்று அவர் வாய்ப்பளித்தார். சென்னையில் இழந்த பதவியை விட, இங்கே அவன் ஒரு சிறிய மேஜையில் அமர்ந்து வரையும் கோடுகளுக்கு அதிக மதிப்பு கிடைத்தது.


மிருதுளாவிற்கு அந்த இடமே ஒரு தூரிகையாக மாறியது. ஊட்டியில் இருக்கும் கஃபேக்கள் மற்றும் ஹோட்டல்களில் வைப்பதற்கான ஓவியங்களை அவள் வரையத் தொடங்கினாள். குறிப்பாக, அந்த ஊரின் இயற்கை அழகை அவள் வரைந்த விதம் சுற்றுலாப் பயணிகளை வெகுவாகக் கவர்ந்தது. ஒரு சிறிய கலைக் கூடத்தை (Art Gallery) அவளது வீட்டின் ஒரு பகுதியிலேயே தொடங்கினாள்.


அவர்களின் காலைப் பொழுதுகள் ஒரு சூடான காபியுடன், அந்தப் பள்ளத்தாக்கைப் பார்த்தபடி தொடங்கும். ஆதித்யா வேலைக்குச் செல்லும் முன், இருவரும் சேர்ந்து அந்தத் தேயிலைத் தோட்டங்களுக்கு நடுவே ஒரு நீண்ட நடைப்பயணம் செல்வார்கள். அங்கே அவர்கள் பேசுவது பெரும்பாலும் எதிர்காலத்தைப் பற்றி மட்டும்தான். கடந்த காலத்தின் கசப்பான நினைவுகளை அவர்கள் அந்தப் பனியில் புதைத்துவிட்டார்கள்.


மாலை நேரங்களில், ஆதித்யா அலுவலகத்திலிருந்து வரும்போது கையில் ஏதேனும் ஒரு புதிய மலைப் பழத்தையோ அல்லது மிருதுளாவிற்குப் பிடித்தமான மலர்களையோ வாங்கி வருவான். அந்தச் சிறிய வீட்டில், ஒரு சிறிய நெருப்பு மூட்டி (Fireplace) அதன் முன் அமர்ந்து இருவரும் பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள்.


"ஆதித்யா, நம்ம சென்னை வாழ்க்கையை நினைச்சுப் பார்த்தா ஒரு கனவு போல இருக்குல்ல? அங்க நாம எவ்வளவு அழுத்தம் அனுபவிச்சோம்... ஆனா இங்க, இந்த மௌனம் கூட எவ்வளவு அழகா இருக்கு," என்றாள் மிருதுளா ஒரு நாள் இரவு அவன் தோளில் சாய்ந்தபடி.


ஆதித்யா அவளது கைகளைத் தடவிக்கொடுத்தபடி, "ஆமாம் மிருதுளா. அங்க நாம வசதிகளுக்கு நடுவுல வாழ்ந்தோம், ஆனா ஒருத்தரை ஒருத்தர் உணர நேரமில்லாம இருந்தோம். இங்க வசதிகள் குறைவுதான், ஆனா நமக்கான நேரம் அதிகமா இருக்கு. ராஜசேகர் மகனா இல்லாம, வெறும் ஆதித்யாவா இருக்கிறது எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு," என்றான்.


ஒரு முறை, ஆதித்யாவின் தந்தை எப்படியோ அவன் ஊட்டியில் இருப்பதை அறிந்து சில ஆட்களை அனுப்பி அவனை மீண்டும் சென்னைக்கு அழைக்க முயற்சிப்பார் என்ற பயம் ஆதித்யாவிற்கு இருந்தது. ஆனால், அவன் தன் மொபைல் எண்களை மாற்றி, சமூக வலைதளங்களில் இருந்து விலகி இருந்ததால், அந்த அமைதி நீடித்தது.


அவர்களின் வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கியமான மாற்றம் ஏற்பட்டது. ஊட்டியில் ஒரு பெரிய சொகுசு விடுதி (Luxury Resort) கட்டும் பொறுப்பு ஆதித்யாவிற்குத் தரப்பட்டது. அதன் உள் அலங்காரத்தை (Interior Design) மிருதுளாவின் ஓவியங்களைக் கொண்டு செய்ய வேண்டும் என்று ஆதித்யா ஒரு நிபந்தனை விதித்தான். அந்த ப்ராஜெக்ட் அவர்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தையே மாற்றியது. அவர்கள் வாடகைக்கு இருந்த அந்தப் பழைய எஸ்டேட் வீட்டைத் தங்களின் சொந்த உழைப்பில் விலைக்கு வாங்கினர்.


மிருதுளா இப்போது அந்தப் பகுதியில் ஒரு பிரபலமான ஓவியராக அறியப்பட்டாள். ஊட்டிக்கு வரும் சுற்றுலாப் பயணிகள் அவளது ஓவியக் கூடத்திற்கு வராமல் செல்வதில்லை. அவர்களுக்குக் கிடைத்த அந்த அங்கீகாரம், அவர்களின் பெற்றோர்கள் அவர்களுக்குத் தர மறுத்த மரியாதையை விடப் பெரியதாக இருந்தது.


ஒரு நாள் மாலை, ஊட்டியின் அந்த இதமான மழையில் நனைந்தபடி இருவரும் தங்கள் வீட்டின் பால்கனியில் நின்றனர்.


"மிருதுளா, நாம இங்க வந்து ஒரு வருஷம் முடியப்போகுது. நாம இப்போ சந்தோஷமா இருக்கோம்னு நினைக்கிறியா?" என்று கேட்டான் ஆதித்யா.


மிருதுளா அவன் கண்களைப் பார்த்துச் சிரித்தாள். "சந்தோஷம்ங்கிறது ஒரு பெரிய மாளிகையில இல்ல ஆதித்யா. நாம நேசிக்கிறவங்க கூட, நமக்கு விருப்பமான வேலையைச் செஞ்சுக்கிட்டு, மனசாட்சிக்கு விரோதம் இல்லாம வாழுற இந்த வாழ்க்கைதான் உண்மையான சந்தோஷம். எனக்கு இது போதும்... எனக்கு இதுவே ரொம்ப அதிகம்," என்றாள்.


அவர்களின் காதல் அந்த நீலமலையின் சிகரங்களைப் போல உயர்ந்தும், அங்கிருக்கும் ஏரியைப் போல ஆழமாகவும் இருந்தது. ஒரு புதிய ஊர், புதிய மனிதர்கள், ஆனால் அதே மாறாத அன்பு. ஆதித்யாவும் மிருதுளாவும் ஒரு புதிய காவியத்தை அங்கே எழுதத் தொடங்கியிருந்தார்கள். அது யாராலும் அழிக்க முடியாத, காலத்தால் மறையாத ஒரு காவியம்.



ஊட்டியின் அந்த இதமான பனிமூட்டமும், தேயிலைத் தோட்டங்களின் பசுமையும் ஆதித்யா மற்றும் மிருதுளாவின் வாழ்க்கையை ஒரு காவியம் போல மாற்றியிருந்தது. அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் ஆழமாக நேசித்தாலும், அந்தச் சிறிய வீட்டில் ஏதோ ஒரு மௌனமான தேடல் இருந்து கொண்டே இருந்தது.


ஊட்டியில் அன்று காலையில் பனி வழக்கத்தை விட அதிகமாகப் பெய்திருந்தது. ஜன்னல் வழியே எட்டிப் பார்த்தால் உலகம் முழுவதும் ஒரு வெள்ளை நிறப் போர்வை போர்த்தியது போலத் தெரிந்தது. ஆதித்யா தன் அலுவலக வேலைக்காகச் சில வரைபடங்களை வரைந்து கொண்டிருந்தான். மிருதுளா வழக்கமாக அந்த நேரத்தில் அவனுக்கு ஒரு கோப்பை தேநீர் கொண்டு வருவாள். ஆனால், அன்று நீண்ட நேரமாகியும் அவள் வரவில்லை.


அறையில் ஒருவிதமான நிசப்தம் நிலவியது. ஆதித்யா மெல்ல எழுந்து சமையலறைக்குச் சென்றான். அங்கே மிருதுளா ஒரு ஓரமாக அமர்ந்திருந்தாள். அவளது முகம் லேசாக வெளுத்திருந்தது, கண்களில் ஒரு சொல்ல முடியாத சோர்வும், அதே சமயம் ஒரு மின்னலும் தெரிந்தது.


"மிருதுளா... என்னாச்சு? உடம்புக்கு முடியலையா? ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்க?" என்று ஆதித்யா பதற்றத்துடன் அவளது நெற்றியைத் தொட்டுப் பார்த்தான்.


மிருதுளா அவனது கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டாள். அவளது விரல்கள் லேசாக நடுங்கின. அவள் மெல்லப் புன்னகைக்க முயன்றாள், ஆனால் அவளது கண்களில் இருந்து இரண்டு துளி கண்ணீர் கன்னங்களில் வழிந்தோடியது.


"ஆதித்யா... நான்... நான் ஒரு விஷயம் சொல்லணும்," என்று தழுதழுத்த குரலில் சொன்னாள்.


ஆதித்யாவின் இதயம் ஒரு நிமிடம் நின்று துடித்தது. "சொல்லு மிருதுளா... பயமா இருக்கு... என்னாச்சு?"


மிருதுளா அவன் கையை மெல்லத் தன் வயிற்றின் மீது வைத்தாள். "நம்ம வீட்டுக்கு... இன்னொரு உயிர் வரப்போகுது ஆதித்யா. நான்... நான் அம்மாவாகப் போறேன்."


அந்த ஒரு நொடி, ஆதித்யாவிற்குச் சுற்றியுள்ள உலகம் அப்படியே உறைந்து போனது போல இருந்தது. அவனது காதுகளில் அந்த வார்த்தைகள் மீண்டும் மீண்டும் எதிரொலித்தன. அவன் அப்படியே மண்டியிட்டு அவள் மடியில் முகம் புதைத்துக் கொண்டான். பல மாதப் போராட்டங்கள், குடும்பத்தின் அவமானங்கள், ஊர் விட்டு ஊர் வந்த வலிகள் என அனைத்தும் அந்த ஒரு செய்தியில் கரைந்து போயின.


"நிஜமாவா மிருதுளா? நீ... நீ விளையாட்டுக்குச் சொல்லலையே?" என்று அவன் குரல் உடைந்த நிலையில் கேட்டான்.


மிருதுளா அவன் தலையைக் கோதிவிட்டாள். "ஆமாம் ஆதித்யா. இது நம்ம காதலோட அடையாளம். நாம இதுவரைக்கும் வரைஞ்ச ஓவியங்கள்லயே இதுதான் ரொம்ப அழகானது. இனி நம்ம வாழ்க்கை இன்னும் முழுமையாகும்."


ஆதித்யா அவளை மெல்லத் தூக்கி அணைத்துக் கொண்டான். "நன்றி மிருதுளா... எனக்கு ஒரு உலகத்தையே கொடுத்துட்ட. நம்மைக் கைவிட்டவங்க, நம்மைக் கேலி செஞ்சவங்க முன்னாடி, நம்ம சந்தோஷத்துக்கு ஒரு சாட்சியா இந்தக் குழந்தை வரப்போகுது. நான் உன்னையும் நம்ம குழந்தையையும் கண்ணுல வச்சுப் பார்த்துப்பேன்," என்று அவன் உணர்ச்சிவசப்பட்டான்.


அன்று முதல் அந்த வீட்டின் சூழலே மாறிப்போனது. ஆதித்யா அவளை ஒரு நிமிடம் கூடத் தனியாக விடவில்லை. அவளுக்குப் பிடித்தமான உணவுகளைச் சமைப்பதும், அவளது கால்களைத் தேய்த்து விடுவதும் என அவனது உலகம் அவளைச் சுற்றியே சுழன்றது.


மாலை நேரங்களில், நெருப்பு மூட்டி அதன் முன் அமர்ந்திருக்கும்போது, ஆதித்யா மிருதுளாவின் வயிற்றில் காது வைத்து எதையோ கேட்க முயல்வான்.


"இப்போவே என்ன பேசுறான் பாருங்களேன்," என்று அவன் சொல்லும்போது, மிருதுளா சிரிப்பாள். "இப்போவே இல்லை ஆதித்யா, இன்னும் நேரம் இருக்கு."


"இருக்கட்டும் மிருதுளா... அவன் பிறக்குறதுக்கு முன்னாடியே அவனுக்குத் தெரியணும், அவனோட அப்பா அவனை எவ்வளவு நேசிக்கிறான்னு," என்பான் ஆதித்யா.


மிருதுளா அந்தப் பனிக்காலத்து மாலையில், தன் குழந்தையின் நினைவாக ஒரு ஓவியத்தை வரையத் தொடங்கினாள். அது ஒரு தாயின் கருவறைக்குள் ஒரு சிறு உயிர் விண்மீனைப் போல ஜொலிப்பது போன்ற ஓவியம். அவளது ஒவ்வொரு தூரிகை அசைவிலும் ஒரு தாய்மையின் பூரிப்பு தெரிந்தது.


அவர்களின் வறுமையும், குடும்பப் பிரிவும் இப்போது அவர்களுக்கு ஒரு பெரிய விஷயமாகத் தெரியவில்லை. ஒரு புதிய உயிர் தங்களை நம்பி வரப்போகிறது என்ற பொறுப்பு அவர்களை இன்னும் முதிர்ச்சியுள்ளவர்களாக மாற்றியது. ஊட்டியின் அந்த உறைபனிக்கு நடுவே, அவர்களின் காதல் ஒரு கதகதப்பான போர்வையாக மாறி அந்தச் சிறிய உயிரைத் தாலாட்டிக் கொண்டிருந்தது.


விதியின் விளையாட்டில் எத்தனையோ இழப்புகளைச் சந்தித்த அந்த இரண்டு இதயங்களுக்கும், இயற்கை கொடுத்த மிகப்பெரிய பரிசு இது.