இரண்டறக் கலந்தனவே - 4

[ரோசி கஜன்]

மிருதுளா கர்ப்பமாக இருக்கும் அந்தத் தருணம், ஆதித்யாவிற்குள் இருந்த அந்தப் பழைய கோபக்கார இளைஞனை முற்றிலும் மறைத்து, ஒரு மென்மையானத் தாயுமானவனாக அவனை மாற்றியிருந்தது. அதிகாலையில் ஊட்டியின் பனித்திரை விலகும் முன்பே, ஆதித்யா விழித்துவிடுவான். மிருதுளா எழும்போது அறையில் இதமான கதகதப்பு இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, அவளது போர்வையைச் சரிசெய்வதில் தொடங்கி, அறையின் வெப்பநிலையைச் சீராக வைப்பது வரை ஒவ்வொன்றையும் பார்த்துப் பார்த்துச் செய்தான்.


ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை. ஜன்னலுக்கு வெளியே மேகங்கள் பூக்களைப் போல மிதந்து கொண்டிருந்தன. மிருதுளா மெல்லக் கண்திறந்தபோது, ஆதித்யா கையில் ஒரு கோப்பை சூடான பாலுடன் அவள் அருகே அமர்ந்திருந்தான். அதில் லேசான குங்குமப்பூவின் வாசம் வீசியது.


"ஆதித்யா... இப்போதான் முழிச்சேன். அதுக்குள்ளவா?" என்று அவள் செல்லமாகச் சிணுங்கினாள்.


"நீ மட்டும் இல்ல மிருதுளா... நம்ம குட்டிப் பையனும் (அல்லது பொண்ணும்) முழிச்சுட்டான் போல. அதான் அம்மாவுக்குப் பசிக்கும்னு நான் முன்னாடியே ரெடி பண்ணிட்டேன்," என்று அவள் வயிற்றை நோக்கி ஒரு கண் சிமிட்டிச் சொன்னான்.


மிருதுளா மெல்ல எழுந்து அமர்ந்து அந்தப் பாலை வாங்கிக் குடித்தாள். அவளது முகம் இப்போது ஒரு விசித்திரமான பொலிவுடன் (Pregnancy Glow) பிரகாசித்தது. "ஆதித்யா, எனக்கு ஒரு மாதிரி ஆசையா இருக்கு. நாம இன்னைக்குத் தேயிலைத் தோட்டத்து பக்கம் போகலாமா? அந்தப் பச்சை வாசனை எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு," என்றாள்.


"கண்டிப்பா போலாம். ஆனா நான் உன்னை நடத்த விடமாட்டேன், மெதுவா கார்ல கூட்டிட்டுப் போறேன்," என்றான் அவன் அக்கறையுடன்.


அவர்கள் அந்தப் பச்சைப்பசேல் என்ற மலைச்சரிவில் மெல்ல நடந்தனர். மிருதுளாவின் கையை ஆதித்யா ஒரு நிமிடம் கூட விடவில்லை. அவளது ஒவ்வொரு அடியையும் அவன் தன் இதயத்தில் தாங்குவது போல உணர்ந்தான். வழியில் பூத்திருந்த நீல நிறக் குறிஞ்சிப் பூக்களைப் பார்த்தபோது, மிருதுளா நின்றாள்.


"ஆதித்யா, இந்தப் பூக்கள் மாதிரிதான் நம்ம குழந்தையும். ஒரு பெரிய போராட்டத்துக்கு அப்புறம் பூக்குற அபூர்வமான பூ," என்று அவள் உணர்ச்சிவசப்பட்டாள்.


ஆதித்யா அவளை அணைத்துக்கொண்டான். "ஆமாம் மிருதுளா. இந்தக் குழந்தை வந்த அப்புறம், என் வரைபடங்கள்ல இருக்கிற கோடுகள் எல்லாம் இப்போ சிரிக்குற மாதிரி எனக்குத் தோணுது. நான் ஒரு பெரிய ஹோட்டல் டிசைன் பண்ணிட்டு இருக்கேன்ல... அதுல ஒரு பெரிய 'பிளே ஏரியா' (Play Area) டிசைன் பண்ணிருக்கேன். அது நம்ம குழந்தைக்காகத்தான்," என்றான்.


மிருதுளா சிரித்தாள். "இப்போவேவா? அவன் வர்றதுக்கு இன்னும் நிறைய மாசம் இருக்கே!"


"இருக்கட்டுமே! அவனுக்காக இந்த உலகத்தையே நான் அழகா மாத்தணும்னு நினைக்கிறேன்," என்றான் அவன் உறுதியாக.


அன்று மாலை, அவர்கள் வீட்டின் வரவேற்பறையில் ஒரு சிறிய மாற்றம் செய்திருந்தனர். மிருதுளா இப்போது பெரிய ஓவியங்களை வரைவதைக் குறைத்துக் கொண்டு, குழந்தைகளுக்கான குட்டி குட்டி ஓவியங்களை வரையத் தொடங்கினாள். ஆதித்யா அவளுக்குத் தேவையான வர்ணங்களைக் குழைத்துக் கொடுத்தான்.


"மிருதுளா, இந்தப் பெயிண்டிங்ல அந்தத் தேவதைக்கு உன் கண்ணு மாதிரியே வரை," என்று அவன் கிண்டல் செய்ய, அவள் அவன் மீது வர்ணத்தைத் தெளிக்க, அந்த வீடே ஒரு நந்தவனமாக மாறியது. அந்தச் சிரிப்பொலியில் அவர்கள் இழந்த செல்வம், அந்தஸ்து, குடும்பப் பகை அனைத்தும் காணாமல் போயின.


இரவு உணவு முடிந்து, இருவரும் பால்கனியில் அமர்ந்திருந்தனர். ஊட்டியின் நட்சத்திரங்கள் அவர்களுக்கு மிக அருகில் இருப்பது போலத் தெரிந்தன. ஆதித்யா மெல்ல மிருதுளாவின் வயிற்றின் மீது கை வைத்து, "உள்ள என்ன பண்றான்? தூங்கிட்டானா?" என்று கேட்டான்.


"இல்ல... இப்போதான் லேசா அசையுறான். நீங்க பேசுறது அவனுக்குக் கேக்குது போல," என்றாள் மிருதுளா கண்கள் பனிக்க.


அந்தப் பிணைப்பு, அந்த மௌனம், அந்த எதிர்பார்ப்பு... இதுதான் வாழ்க்கையின் ஆகச்சிறந்த மகிழ்ச்சி என்பதை அவர்கள் இருவரும் உணர்ந்தனர். அவர்கள் இருவரும் இப்போது இரண்டு பேர் அல்ல, மூன்று பேராகத் தங்களை உணர்ந்த அந்தத் தருணம், தெய்வீகமானது.


உலகமே எதிர்த்து நின்றாலும், ஒரு சிறிய உயிரின் வருகை எத்தகைய மாற்றத்தை ஒரு மனிதனுக்குள் ஏற்படுத்தும் என்பதற்கு ஆதித்யாவும் மிருதுளாவும் ஒரு நேரடி சாட்சியாக அங்கே வாழ்ந்து கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் காதலில் இப்போது ஒரு முழுமை இருந்தது.



ஊட்டியின் அந்த அமைதியான குளிர்கால இரவுகளில், ஆதித்யா மற்றும் மிருதுளாவின் உரையாடல்கள் இப்போது தங்களைப் பற்றியதாக மட்டும் இருக்கவில்லை. அவர்களின் ஒவ்வொரு சொல்லும், செயலும் பிறக்கப்போகும் அந்தச் சிறு உயிரைச் சுற்றியே ஒரு கனவு வலையாகப் பின்னப்பட்டது.



அன்று இரவு, வீட்டின் அடுப்புக்கரியில் இருந்து வெளிவந்த மெல்லிய வெப்பம் அந்த அறையை இதமாக வைத்திருந்தது. மிருதுளா சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்து, தன் வயிற்றின் மீது மென்மையாகக் கைகளை வைத்தபடி ஜன்னல் வழியே தெரிந்த நிலவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ஆதித்யா அவளது காலடியில் அமர்ந்து, ஒரு சிறிய டைரியில் ஏதோ வரைந்து கொண்டிருந்தான்.


"என்ன வரைஞ்சுட்டு இருக்கீங்க ஆதித்யா?" என்று மிருதுளா மெல்லக் கேட்டாள்.


ஆதித்யா அந்தத் தாளை அவளிடம் காட்டினான். அது ஒரு அறையின் வரைபடம். ஆனால், அது அவன் வழக்கமாக வரையும் பிரம்மாண்டமான கட்டிடங்கள் போல இல்லை. அதில் ஒரு சிறிய கட்டில், சுவர்களில் வண்ணத்துப்பூச்சி ஓவியங்கள், ஒரு மூலையில் நிறைய பொம்மைகள் என ஒரு குழந்தையின் உலகம் அங்கே சித்திரிக்கப்பட்டிருந்தது.


"இது நம்ம குட்டியோட அறை மிருதுளா. இதோ பாரு, இந்த ஜன்னல் வழியா வர்ற சூரிய ஒளி நேரா அவன் மேல விழக்கூடாது, ஆனா அந்த அறை முழுக்க வெளிச்சம் இருக்கணும். அவன் விளையாடுற இடத்துல தரை ரொம்ப மென்மையா இருக்கணும். இதுதான் என்னோட அடுத்த பெரிய புராஜெக்ட்," என்றான் ஆதித்யா ஒரு சிறுவனைப் போன்ற உற்சாகத்துடன்.


மிருதுளா அதை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தாள். "ஆதித்யா, அவன் பிறக்கவே இன்னும் பல மாசம் இருக்கு. அதுக்குள்ளவா?"


"நேரம் எப்படிப் போகும்னு தெரியாது மிருதுளா. எனக்கு ஒரு கனவு இருக்கு... நம்ம பையன் உன்னை மாதிரியே அழகா சிரிக்கணும். ஆனா அவன் கையில் தூரிகைக்கு பதிலா, என் ஆர்க்கிடெக்ட் பென்சில் இருக்கணும்னு நான் ஆசைப்படுறேன். அவனோட முதல் கோட்டை நான்தான் பிடிச்சு வரையக் கத்துக்கொடுப்பேன்," என்று கனவில் மூழ்கினான் ஆதித்யா.

 

[ரோசி கஜன்]

மிருதுளா சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள், "இல்ல ஆதித்யா, அது பெண்ணா இருந்தா... அவ கண்டிப்பா உங்களை மாதிரிப் பிடிவாதக்காரியா இருக்கக்கூடாது. அவ அமைதியா, இந்த ஊட்டிக் காத்து மாதிரி எல்லாரையும் நேசிக்கிறவளா இருக்கணும். அவளுக்கு நான் வர்ணங்களை அறிமுகப்படுத்துவேன். இந்த மலைகளையும், மேகங்களையும் அவ எப்படிப் பார்க்குறான்னு தெரிஞ்சுக்க நான் ரொம்ப ஆவலா இருக்கேன்."


"பெண்ணா இருந்தாலும் சரி, பையனா இருந்தாலும் சரி மிருதுளா... அவங்க இந்த உலகத்துல ரொம்ப சுதந்திரமா வளரணும். நாம பட்ட கஷ்டங்கள், அந்தஸ்து போராட்டம் எதுவுமே அவங்களைத் தீண்டக் கூடாது. இந்த ஊட்டிக் காத்துல அவங்க சுவாசிக்கிற ஒவ்வொரு மூச்சும் விடுதலையா இருக்கணும்," என்றான் ஆதித்யா அவளது கைகளை அழுத்தமாகப் பற்றிக்கொண்டு.


சிறிது நேரம் மௌனம் நிலவியது. அந்த மௌனத்தில் இருவரின் இதயத்துடிப்பும் ஒரு புதிய ராகத்தைப் பாடியது.


"ஆதித்யா... நீங்க அவனுக்கு என்ன பேர் வைப்பீங்க?" என்று கேட்டாள் மிருதுளா.


ஆதித்யா யோசித்தான். "நம்ம ரெண்டு பேரோட பெயரும் கலந்த மாதிரி இருக்கணும். இல்லன்னா, இந்த இயற்கை சம்பந்தப்பட்ட பேரா இருக்கணும். 'ஆதித்' அப்படின்னா சூரியன்னு அர்த்தம், உன் பேர்ல இருக்குற அந்த மென்மை... இரண்டையும் சேர்த்து ஒரு பேரை நான் கண்டிப்பா கண்டுபிடிப்பேன்."


"எனக்கு ஒரு கனவு இருக்கு ஆதித்யா," என்றாள் மிருதுளா மெல்லிய குரலில். "அவன் முதன்முதல்ல 'அப்பா'ன்னு உங்களைக் கூப்பிடும்போது, உங்க முகத்துல வர்ற அந்தப் பெருமையை நான் பார்க்கணும். உங்க அப்பா உங்களுக்குத் தராத அந்த அங்கீகாரத்தை, நம்ம குழந்தை தன் பிஞ்சு விரல்களால உங்களுக்குக் கொடுப்பான்."


ஆதித்யாவின் கண்கள் லேசாகக் கலங்கின. "நிச்சயமா மிருதுளா. இதுவரைக்கும் நான் எவ்வளவோ சாதிச்சிருக்கலாம், ஆனா இந்தக் குழந்தைக்கு அப்பாவா இருக்குறதுதான் எனக்குக் கிடைக்கப்போற ஆகச்சிறந்த கௌரவம்."


அவர்கள் அன்று இரவு வெகுநேரம் உறங்காமல், பிறக்கப்போகும் அந்தக் குழந்தைக்காகப் பல கதைகளைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவன் எப்படி நடப்பான், அவனது முதல் பல் எப்போது விழும், அவனுக்குப் பிடித்த உணவு எதுவாக இருக்கும் என ஒவ்வொன்றையும் அவர்கள் கற்பனை செய்து ரசித்தனர்.


கர்ப்பத்தின் அந்தத் தொடக்கக் காலத்திலேயே, அவர்கள் இருவரும் அந்தச் சிறு உயிரின் வழியாகத் தங்கள் வாழ்க்கையை மீண்டும் ஒருமுறை வாழ்ந்து பார்க்கத் தொடங்கினர். அந்தச் சிறிய வாடகை வீடு, இப்போது அவர்களின் கனவுகளால் ஒரு பிரம்மாண்டமான அரண்மனையாக மாறியிருந்தது.



கர்ப்பத்தின் அந்தத் தொடக்கக் காலம் ஆதித்யா மற்றும் மிருதுளாவிற்குப் பேரானந்தத்தைத் தந்திருந்தாலும், மறுபுறம் மிருதுளாவின் உடல்நிலை அவளுக்குப் பெரும் சவால்களைக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. மசக்கை (Morning Sickness) என்று சொல்லப்படும் அந்தத் தொடக்கக்கால உடல்நல மாற்றங்கள், அவளை ஒரு குழந்தையைப் போலப் படுக்கையில் முடக்கிப் போட்டிருந்தன.



ஊட்டியின் அதிகாலைக் குளிர் எப்போதும் இனிமையாக இருக்கும். ஆனால், கடந்த சில நாட்களாக மிருதுளாவிற்கு அந்த வாசனை கூட ஒவ்வாமையை ஏற்படுத்தியது. ஒருநாள் அதிகாலை, ஆதித்யா விழிக்கும் முன்னே, பாத்ரூமில் இருந்து மிருதுளா குமட்டிக்கொண்டிருக்கும் சத்தம் கேட்டு அவன் பதறியடித்து எழுந்தான்.


அங்கே சுவரைப் பிடித்தபடி தள்ளாடிய நிலையில் நின்றிருந்தாள் மிருதுளா. அவளது முகம் வெளுத்துப்போய், கண்கள் சொருகிக் கிடந்தன. எதையும் சாப்பிட முடியாமல், வெறும் தண்ணீரைக்கூட அவளது உடல் ஏற்க மறுத்தது.


"மிருதுளா... ரொம்ப முடியலையா? வா, மெதுவா வந்து படுத்துக்கோ," என்று ஆதித்யா அவளைத் தாங்கிப் பிடித்து அழைத்து வந்தான்.


அவளைப் படுக்க வைத்ததும், அவளது நெற்றியில் வழிந்த வியர்வையைத் துடைத்துவிட்டான். "ஏதாவது சாப்பிடுறியா மா? ஒரு துண்டு இஞ்சி அல்லது எலுமிச்சை ஜூஸ் போட்டுத் தரட்டுமா?" என்று கேட்டான்.


மிருதுளா பலவீனமாகத் தலையசைத்தாள். "வேண்டாம் ஆதித்யா... எதைப் பார்த்தாலும் வாந்தி வர்ற மாதிரி இருக்கு. இந்த ஊட்டிக் காபி வாசனையைக்கூட என்னால தாங்க முடியல. உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரி வலிக்குது," என்று சொல்லிவிட்டுச் சோர்ந்து கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.


ஆதித்யாவிற்கு மனது பாரமானது. அவளது இந்தத் தவிப்பைப் பார்க்கும்போது, தனக்கும் சேர்த்து வலிப்பது போல அவனுக்குத் தோன்றியது. வேலையை விட மிருதுளாவின் உடல்நிலைதான் அவனுக்கு முக்கியமாகத் தெரிந்தது. அவன் அன்று அலுவலகத்திற்கு விடுமுறை எடுத்துவிட்டு, அவளுக்குத் தேவையான கஞ்சி மற்றும் பழச்சாறுகளைத் தயார் செய்தான்.


"மிருதுளா, இது வெறும் மசக்கைதான். உள்ள ஒரு உயிர் வளரும்போது உன்னோட ஹார்மோன்கள் மாறுறதால வர்ற சின்னச் சின்னப் பிரச்சனைகள் தான் இது. டாக்டர் சொன்ன மாதிரி, இன்னும் ஒரு சில வாரங்கள்ல எல்லாம் சரியாகிடும். கொஞ்சம் கொஞ்சமா இந்த எலுமிச்சை ஜூஸை மட்டும் குடி," என்று அவளுக்கு அன்போடு ஊட்டினான்.


மிருதுளா அதை ஒரு மிடறு குடித்தபோதே, மீண்டும் அவளுக்குக் குமட்டல் எடுத்தது. "எதுவுமே உள்ள போக மாட்டேங்குது ஆதித்யா. எனக்குப் பயமா இருக்கு... குழந்தைக்குத் தேவையான சத்து கிடைக்காமப் போயிருமோ?" என்று கவலையுடன் கேட்டாள்.


ஆதித்யா அவளது கையைப் பற்றிக்கொண்டு, "அப்படியெல்லாம் ஆகாது மிருதுளா. குழந்தை ரொம்பப் பத்திரமா இருக்கு. நீ இப்போ ஓய்வு எடுக்குறதுதான் அவனுக்குத் தேவை. நீ கஷ்டப்பட்டாதான் அவன் கஷ்டப்படுவான். அதனால தைரியமா இரு," என்று ஆறுதல் கூறினான்.

அந்தக் குளிர்கால மதியத்தில், மிருதுளா உறங்கிய பிறகு, ஆதித்யா அவளது கால்களை மெதுவாகத் தேய்த்துவிட்டான். அவளுக்கு அடிக்கடி ஏற்படும் தசைப்பிடிப்பும், தலைவலியும் அவனுக்குத் தெரிந்தது. தான் எவ்வளவுதான் உழைத்தாலும், ஒரு தாய் படும் அந்த உடல் ரீதியான வலிகளுக்குத் தான் ஈடாக முடியாது என்பதை அவன் ஆழமாக உணர்ந்தான்.


மாலை நேரம் வந்ததும், மிருதுளா கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தேறினாள். அவள் மெல்ல எழுந்து அமர்ந்து, "ஆதித்யா, சாரி... நான் இன்னைக்கு உங்களை ரொம்ப வேலை வாங்கிட்டேன்," என்றாள் சங்கடத்துடன்.


ஆதித்யா சிரித்தான். "இதுல என்ன சாரி இருக்கு? நீ நம்ம காதலை ஒரு உயிரா மாத்துறதுக்காக இவ்வளவு வலிகளைச் சுமக்கிற. நான் செய்யுற இந்தச் சின்னச் சின்ன உதவிகள் எல்லாம் அதுக்கு முன்னாடி ஒண்ணுமே இல்லை. நீ கவலைப்படாம இரு, இந்த மசக்கை காலம் சீக்கிரம் முடிஞ்சு, நீ பழையபடி துள்ளி குதிப்ப," என்றான்.


மிருதுளா அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள். அந்த வலிகளிலும் ஒரு திருப்தி அவளுக்கு இருந்தது. தான் சுமக்கும் இந்தச் சிறு உயிருக்காகத் தான் அனுபவிக்கும் ஒவ்வொரு வலியும் ஒரு கவிதை போல அவளுக்குத் தோன்றியது.