மிருதுளா கர்ப்பமாக இருக்கும் அந்தத் தருணம், ஆதித்யாவிற்குள் இருந்த அந்தப் பழைய கோபக்கார இளைஞனை முற்றிலும் மறைத்து, ஒரு மென்மையானத் தாயுமானவனாக அவனை மாற்றியிருந்தது. அதிகாலையில் ஊட்டியின் பனித்திரை விலகும் முன்பே, ஆதித்யா விழித்துவிடுவான். மிருதுளா எழும்போது அறையில் இதமான கதகதப்பு இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, அவளது போர்வையைச் சரிசெய்வதில் தொடங்கி, அறையின் வெப்பநிலையைச் சீராக வைப்பது வரை ஒவ்வொன்றையும் பார்த்துப் பார்த்துச் செய்தான்.
ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை. ஜன்னலுக்கு வெளியே மேகங்கள் பூக்களைப் போல மிதந்து கொண்டிருந்தன. மிருதுளா மெல்லக் கண்திறந்தபோது, ஆதித்யா கையில் ஒரு கோப்பை சூடான பாலுடன் அவள் அருகே அமர்ந்திருந்தான். அதில் லேசான குங்குமப்பூவின் வாசம் வீசியது.
"ஆதித்யா... இப்போதான் முழிச்சேன். அதுக்குள்ளவா?" என்று அவள் செல்லமாகச் சிணுங்கினாள்.
"நீ மட்டும் இல்ல மிருதுளா... நம்ம குட்டிப் பையனும் (அல்லது பொண்ணும்) முழிச்சுட்டான் போல. அதான் அம்மாவுக்குப் பசிக்கும்னு நான் முன்னாடியே ரெடி பண்ணிட்டேன்," என்று அவள் வயிற்றை நோக்கி ஒரு கண் சிமிட்டிச் சொன்னான்.
மிருதுளா மெல்ல எழுந்து அமர்ந்து அந்தப் பாலை வாங்கிக் குடித்தாள். அவளது முகம் இப்போது ஒரு விசித்திரமான பொலிவுடன் (Pregnancy Glow) பிரகாசித்தது. "ஆதித்யா, எனக்கு ஒரு மாதிரி ஆசையா இருக்கு. நாம இன்னைக்குத் தேயிலைத் தோட்டத்து பக்கம் போகலாமா? அந்தப் பச்சை வாசனை எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு," என்றாள்.
"கண்டிப்பா போலாம். ஆனா நான் உன்னை நடத்த விடமாட்டேன், மெதுவா கார்ல கூட்டிட்டுப் போறேன்," என்றான் அவன் அக்கறையுடன்.
அவர்கள் அந்தப் பச்சைப்பசேல் என்ற மலைச்சரிவில் மெல்ல நடந்தனர். மிருதுளாவின் கையை ஆதித்யா ஒரு நிமிடம் கூட விடவில்லை. அவளது ஒவ்வொரு அடியையும் அவன் தன் இதயத்தில் தாங்குவது போல உணர்ந்தான். வழியில் பூத்திருந்த நீல நிறக் குறிஞ்சிப் பூக்களைப் பார்த்தபோது, மிருதுளா நின்றாள்.
"ஆதித்யா, இந்தப் பூக்கள் மாதிரிதான் நம்ம குழந்தையும். ஒரு பெரிய போராட்டத்துக்கு அப்புறம் பூக்குற அபூர்வமான பூ," என்று அவள் உணர்ச்சிவசப்பட்டாள்.
ஆதித்யா அவளை அணைத்துக்கொண்டான். "ஆமாம் மிருதுளா. இந்தக் குழந்தை வந்த அப்புறம், என் வரைபடங்கள்ல இருக்கிற கோடுகள் எல்லாம் இப்போ சிரிக்குற மாதிரி எனக்குத் தோணுது. நான் ஒரு பெரிய ஹோட்டல் டிசைன் பண்ணிட்டு இருக்கேன்ல... அதுல ஒரு பெரிய 'பிளே ஏரியா' (Play Area) டிசைன் பண்ணிருக்கேன். அது நம்ம குழந்தைக்காகத்தான்," என்றான்.
மிருதுளா சிரித்தாள். "இப்போவேவா? அவன் வர்றதுக்கு இன்னும் நிறைய மாசம் இருக்கே!"
"இருக்கட்டுமே! அவனுக்காக இந்த உலகத்தையே நான் அழகா மாத்தணும்னு நினைக்கிறேன்," என்றான் அவன் உறுதியாக.
அன்று மாலை, அவர்கள் வீட்டின் வரவேற்பறையில் ஒரு சிறிய மாற்றம் செய்திருந்தனர். மிருதுளா இப்போது பெரிய ஓவியங்களை வரைவதைக் குறைத்துக் கொண்டு, குழந்தைகளுக்கான குட்டி குட்டி ஓவியங்களை வரையத் தொடங்கினாள். ஆதித்யா அவளுக்குத் தேவையான வர்ணங்களைக் குழைத்துக் கொடுத்தான்.
"மிருதுளா, இந்தப் பெயிண்டிங்ல அந்தத் தேவதைக்கு உன் கண்ணு மாதிரியே வரை," என்று அவன் கிண்டல் செய்ய, அவள் அவன் மீது வர்ணத்தைத் தெளிக்க, அந்த வீடே ஒரு நந்தவனமாக மாறியது. அந்தச் சிரிப்பொலியில் அவர்கள் இழந்த செல்வம், அந்தஸ்து, குடும்பப் பகை அனைத்தும் காணாமல் போயின.
இரவு உணவு முடிந்து, இருவரும் பால்கனியில் அமர்ந்திருந்தனர். ஊட்டியின் நட்சத்திரங்கள் அவர்களுக்கு மிக அருகில் இருப்பது போலத் தெரிந்தன. ஆதித்யா மெல்ல மிருதுளாவின் வயிற்றின் மீது கை வைத்து, "உள்ள என்ன பண்றான்? தூங்கிட்டானா?" என்று கேட்டான்.
"இல்ல... இப்போதான் லேசா அசையுறான். நீங்க பேசுறது அவனுக்குக் கேக்குது போல," என்றாள் மிருதுளா கண்கள் பனிக்க.
அந்தப் பிணைப்பு, அந்த மௌனம், அந்த எதிர்பார்ப்பு... இதுதான் வாழ்க்கையின் ஆகச்சிறந்த மகிழ்ச்சி என்பதை அவர்கள் இருவரும் உணர்ந்தனர். அவர்கள் இருவரும் இப்போது இரண்டு பேர் அல்ல, மூன்று பேராகத் தங்களை உணர்ந்த அந்தத் தருணம், தெய்வீகமானது.
உலகமே எதிர்த்து நின்றாலும், ஒரு சிறிய உயிரின் வருகை எத்தகைய மாற்றத்தை ஒரு மனிதனுக்குள் ஏற்படுத்தும் என்பதற்கு ஆதித்யாவும் மிருதுளாவும் ஒரு நேரடி சாட்சியாக அங்கே வாழ்ந்து கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் காதலில் இப்போது ஒரு முழுமை இருந்தது.
ஊட்டியின் அந்த அமைதியான குளிர்கால இரவுகளில், ஆதித்யா மற்றும் மிருதுளாவின் உரையாடல்கள் இப்போது தங்களைப் பற்றியதாக மட்டும் இருக்கவில்லை. அவர்களின் ஒவ்வொரு சொல்லும், செயலும் பிறக்கப்போகும் அந்தச் சிறு உயிரைச் சுற்றியே ஒரு கனவு வலையாகப் பின்னப்பட்டது.
அன்று இரவு, வீட்டின் அடுப்புக்கரியில் இருந்து வெளிவந்த மெல்லிய வெப்பம் அந்த அறையை இதமாக வைத்திருந்தது. மிருதுளா சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்து, தன் வயிற்றின் மீது மென்மையாகக் கைகளை வைத்தபடி ஜன்னல் வழியே தெரிந்த நிலவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ஆதித்யா அவளது காலடியில் அமர்ந்து, ஒரு சிறிய டைரியில் ஏதோ வரைந்து கொண்டிருந்தான்.
"என்ன வரைஞ்சுட்டு இருக்கீங்க ஆதித்யா?" என்று மிருதுளா மெல்லக் கேட்டாள்.
ஆதித்யா அந்தத் தாளை அவளிடம் காட்டினான். அது ஒரு அறையின் வரைபடம். ஆனால், அது அவன் வழக்கமாக வரையும் பிரம்மாண்டமான கட்டிடங்கள் போல இல்லை. அதில் ஒரு சிறிய கட்டில், சுவர்களில் வண்ணத்துப்பூச்சி ஓவியங்கள், ஒரு மூலையில் நிறைய பொம்மைகள் என ஒரு குழந்தையின் உலகம் அங்கே சித்திரிக்கப்பட்டிருந்தது.
"இது நம்ம குட்டியோட அறை மிருதுளா. இதோ பாரு, இந்த ஜன்னல் வழியா வர்ற சூரிய ஒளி நேரா அவன் மேல விழக்கூடாது, ஆனா அந்த அறை முழுக்க வெளிச்சம் இருக்கணும். அவன் விளையாடுற இடத்துல தரை ரொம்ப மென்மையா இருக்கணும். இதுதான் என்னோட அடுத்த பெரிய புராஜெக்ட்," என்றான் ஆதித்யா ஒரு சிறுவனைப் போன்ற உற்சாகத்துடன்.
மிருதுளா அதை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தாள். "ஆதித்யா, அவன் பிறக்கவே இன்னும் பல மாசம் இருக்கு. அதுக்குள்ளவா?"
"நேரம் எப்படிப் போகும்னு தெரியாது மிருதுளா. எனக்கு ஒரு கனவு இருக்கு... நம்ம பையன் உன்னை மாதிரியே அழகா சிரிக்கணும். ஆனா அவன் கையில் தூரிகைக்கு பதிலா, என் ஆர்க்கிடெக்ட் பென்சில் இருக்கணும்னு நான் ஆசைப்படுறேன். அவனோட முதல் கோட்டை நான்தான் பிடிச்சு வரையக் கத்துக்கொடுப்பேன்," என்று கனவில் மூழ்கினான் ஆதித்யா.
ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை. ஜன்னலுக்கு வெளியே மேகங்கள் பூக்களைப் போல மிதந்து கொண்டிருந்தன. மிருதுளா மெல்லக் கண்திறந்தபோது, ஆதித்யா கையில் ஒரு கோப்பை சூடான பாலுடன் அவள் அருகே அமர்ந்திருந்தான். அதில் லேசான குங்குமப்பூவின் வாசம் வீசியது.
"ஆதித்யா... இப்போதான் முழிச்சேன். அதுக்குள்ளவா?" என்று அவள் செல்லமாகச் சிணுங்கினாள்.
"நீ மட்டும் இல்ல மிருதுளா... நம்ம குட்டிப் பையனும் (அல்லது பொண்ணும்) முழிச்சுட்டான் போல. அதான் அம்மாவுக்குப் பசிக்கும்னு நான் முன்னாடியே ரெடி பண்ணிட்டேன்," என்று அவள் வயிற்றை நோக்கி ஒரு கண் சிமிட்டிச் சொன்னான்.
மிருதுளா மெல்ல எழுந்து அமர்ந்து அந்தப் பாலை வாங்கிக் குடித்தாள். அவளது முகம் இப்போது ஒரு விசித்திரமான பொலிவுடன் (Pregnancy Glow) பிரகாசித்தது. "ஆதித்யா, எனக்கு ஒரு மாதிரி ஆசையா இருக்கு. நாம இன்னைக்குத் தேயிலைத் தோட்டத்து பக்கம் போகலாமா? அந்தப் பச்சை வாசனை எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு," என்றாள்.
"கண்டிப்பா போலாம். ஆனா நான் உன்னை நடத்த விடமாட்டேன், மெதுவா கார்ல கூட்டிட்டுப் போறேன்," என்றான் அவன் அக்கறையுடன்.
அவர்கள் அந்தப் பச்சைப்பசேல் என்ற மலைச்சரிவில் மெல்ல நடந்தனர். மிருதுளாவின் கையை ஆதித்யா ஒரு நிமிடம் கூட விடவில்லை. அவளது ஒவ்வொரு அடியையும் அவன் தன் இதயத்தில் தாங்குவது போல உணர்ந்தான். வழியில் பூத்திருந்த நீல நிறக் குறிஞ்சிப் பூக்களைப் பார்த்தபோது, மிருதுளா நின்றாள்.
"ஆதித்யா, இந்தப் பூக்கள் மாதிரிதான் நம்ம குழந்தையும். ஒரு பெரிய போராட்டத்துக்கு அப்புறம் பூக்குற அபூர்வமான பூ," என்று அவள் உணர்ச்சிவசப்பட்டாள்.
ஆதித்யா அவளை அணைத்துக்கொண்டான். "ஆமாம் மிருதுளா. இந்தக் குழந்தை வந்த அப்புறம், என் வரைபடங்கள்ல இருக்கிற கோடுகள் எல்லாம் இப்போ சிரிக்குற மாதிரி எனக்குத் தோணுது. நான் ஒரு பெரிய ஹோட்டல் டிசைன் பண்ணிட்டு இருக்கேன்ல... அதுல ஒரு பெரிய 'பிளே ஏரியா' (Play Area) டிசைன் பண்ணிருக்கேன். அது நம்ம குழந்தைக்காகத்தான்," என்றான்.
மிருதுளா சிரித்தாள். "இப்போவேவா? அவன் வர்றதுக்கு இன்னும் நிறைய மாசம் இருக்கே!"
"இருக்கட்டுமே! அவனுக்காக இந்த உலகத்தையே நான் அழகா மாத்தணும்னு நினைக்கிறேன்," என்றான் அவன் உறுதியாக.
அன்று மாலை, அவர்கள் வீட்டின் வரவேற்பறையில் ஒரு சிறிய மாற்றம் செய்திருந்தனர். மிருதுளா இப்போது பெரிய ஓவியங்களை வரைவதைக் குறைத்துக் கொண்டு, குழந்தைகளுக்கான குட்டி குட்டி ஓவியங்களை வரையத் தொடங்கினாள். ஆதித்யா அவளுக்குத் தேவையான வர்ணங்களைக் குழைத்துக் கொடுத்தான்.
"மிருதுளா, இந்தப் பெயிண்டிங்ல அந்தத் தேவதைக்கு உன் கண்ணு மாதிரியே வரை," என்று அவன் கிண்டல் செய்ய, அவள் அவன் மீது வர்ணத்தைத் தெளிக்க, அந்த வீடே ஒரு நந்தவனமாக மாறியது. அந்தச் சிரிப்பொலியில் அவர்கள் இழந்த செல்வம், அந்தஸ்து, குடும்பப் பகை அனைத்தும் காணாமல் போயின.
இரவு உணவு முடிந்து, இருவரும் பால்கனியில் அமர்ந்திருந்தனர். ஊட்டியின் நட்சத்திரங்கள் அவர்களுக்கு மிக அருகில் இருப்பது போலத் தெரிந்தன. ஆதித்யா மெல்ல மிருதுளாவின் வயிற்றின் மீது கை வைத்து, "உள்ள என்ன பண்றான்? தூங்கிட்டானா?" என்று கேட்டான்.
"இல்ல... இப்போதான் லேசா அசையுறான். நீங்க பேசுறது அவனுக்குக் கேக்குது போல," என்றாள் மிருதுளா கண்கள் பனிக்க.
அந்தப் பிணைப்பு, அந்த மௌனம், அந்த எதிர்பார்ப்பு... இதுதான் வாழ்க்கையின் ஆகச்சிறந்த மகிழ்ச்சி என்பதை அவர்கள் இருவரும் உணர்ந்தனர். அவர்கள் இருவரும் இப்போது இரண்டு பேர் அல்ல, மூன்று பேராகத் தங்களை உணர்ந்த அந்தத் தருணம், தெய்வீகமானது.
உலகமே எதிர்த்து நின்றாலும், ஒரு சிறிய உயிரின் வருகை எத்தகைய மாற்றத்தை ஒரு மனிதனுக்குள் ஏற்படுத்தும் என்பதற்கு ஆதித்யாவும் மிருதுளாவும் ஒரு நேரடி சாட்சியாக அங்கே வாழ்ந்து கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் காதலில் இப்போது ஒரு முழுமை இருந்தது.
ஊட்டியின் அந்த அமைதியான குளிர்கால இரவுகளில், ஆதித்யா மற்றும் மிருதுளாவின் உரையாடல்கள் இப்போது தங்களைப் பற்றியதாக மட்டும் இருக்கவில்லை. அவர்களின் ஒவ்வொரு சொல்லும், செயலும் பிறக்கப்போகும் அந்தச் சிறு உயிரைச் சுற்றியே ஒரு கனவு வலையாகப் பின்னப்பட்டது.
அன்று இரவு, வீட்டின் அடுப்புக்கரியில் இருந்து வெளிவந்த மெல்லிய வெப்பம் அந்த அறையை இதமாக வைத்திருந்தது. மிருதுளா சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்து, தன் வயிற்றின் மீது மென்மையாகக் கைகளை வைத்தபடி ஜன்னல் வழியே தெரிந்த நிலவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ஆதித்யா அவளது காலடியில் அமர்ந்து, ஒரு சிறிய டைரியில் ஏதோ வரைந்து கொண்டிருந்தான்.
"என்ன வரைஞ்சுட்டு இருக்கீங்க ஆதித்யா?" என்று மிருதுளா மெல்லக் கேட்டாள்.
ஆதித்யா அந்தத் தாளை அவளிடம் காட்டினான். அது ஒரு அறையின் வரைபடம். ஆனால், அது அவன் வழக்கமாக வரையும் பிரம்மாண்டமான கட்டிடங்கள் போல இல்லை. அதில் ஒரு சிறிய கட்டில், சுவர்களில் வண்ணத்துப்பூச்சி ஓவியங்கள், ஒரு மூலையில் நிறைய பொம்மைகள் என ஒரு குழந்தையின் உலகம் அங்கே சித்திரிக்கப்பட்டிருந்தது.
"இது நம்ம குட்டியோட அறை மிருதுளா. இதோ பாரு, இந்த ஜன்னல் வழியா வர்ற சூரிய ஒளி நேரா அவன் மேல விழக்கூடாது, ஆனா அந்த அறை முழுக்க வெளிச்சம் இருக்கணும். அவன் விளையாடுற இடத்துல தரை ரொம்ப மென்மையா இருக்கணும். இதுதான் என்னோட அடுத்த பெரிய புராஜெக்ட்," என்றான் ஆதித்யா ஒரு சிறுவனைப் போன்ற உற்சாகத்துடன்.
மிருதுளா அதை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தாள். "ஆதித்யா, அவன் பிறக்கவே இன்னும் பல மாசம் இருக்கு. அதுக்குள்ளவா?"
"நேரம் எப்படிப் போகும்னு தெரியாது மிருதுளா. எனக்கு ஒரு கனவு இருக்கு... நம்ம பையன் உன்னை மாதிரியே அழகா சிரிக்கணும். ஆனா அவன் கையில் தூரிகைக்கு பதிலா, என் ஆர்க்கிடெக்ட் பென்சில் இருக்கணும்னு நான் ஆசைப்படுறேன். அவனோட முதல் கோட்டை நான்தான் பிடிச்சு வரையக் கத்துக்கொடுப்பேன்," என்று கனவில் மூழ்கினான் ஆதித்யா.
