இரண்டறக் கலந்தனவே - 6

[ரோசி கஜன்]

ஆதித்யாவின் கண்கள் அன்று உறக்கத்தை அறியவில்லை. அவன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது எல்லாம் படுக்கையில் அழுது சோர்ந்து போயிருந்த மிருதுளாவைத்தான். அவனது காதலியாக, மனைவியாக அவளை அவன் எவ்வளவோ கொண்டாடியிருக்கிறான்; ஆனால் இன்று, அவளது உயிருக்குப் பாதுகாப்பாகத் தானே ஒரு எதிரியைப் போல நிற்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டிருந்தான். விடிந்தால் விடியற்காலைக் காற்று ஊட்டியில் எப்போதும் போலக் குளிர்ச்சியாக இருக்கும், ஆனால் ஆதித்யாவின் மனதிற்குள் ஒரு கனல் எரிந்து கொண்டிருந்தது. அந்த உயிர் அவனுக்கு வேண்டும், ஆனால் அது மிருதுளாவின் உயிருக்கு விலையாக இருக்கக்கூடாது என்பதில் அவன் உறுதியாக இருந்தான்.


"மிருதுளா, எழுந்திரு. நாம கிளம்பணும்," என்று ஆதித்யா சொன்னபோது அவனது குரல் கல்லைப் போலக் கடினமாக இருந்தது.


மிருதுளா எழுந்து அமர்ந்தாள். அவளது கண்கள் அழுது வீங்கி, சிவந்து போயிருந்தன. "ஆதித்யா, கடைசி ஒரு முறை கேட்கிறேன். தயவுசெய்து என்னை விட்டுடுங்க. நம்ம பாப்பாவோட துடிப்பை நான் நேத்துதான் கேட்டேன். அதை எப்படி நீங்களே நிறுத்தச் சொல்றீங்க? நாம வேற எங்காவது போயிடலாம், வேற டாக்டரைப் பார்க்கலாம்..." என்று அவள் அவன் கால்களைப் பிடித்துக் கெஞ்சினாள்.


ஆதித்யா அவளது கைகளை மெல்ல விலக்கினான். "வேற டாக்டர் சொன்னாலும் இதேதான் உண்மை மிருதுளா. உன் இதயம் பலவீனமா இருக்கு. உன்னை இழந்துட்டு எனக்கு எந்த வாரிசும் வேண்டாம். எனக்கு நீதான் வாரிசு, நீதான் உலகம். இப்போ நீ கிளம்பலன்னா, நான் உன்னைத் தூக்கிட்டுப் போக வேண்டியிருக்கும். முடிவெடு," என்று கத்தினான். அவனது கத்தலில் கோபத்தை விட, அவளை இழந்துவிடுவோமோ என்ற ஒரு பெரும் பயம் கலந்திருந்தது.


வழியில் கார் ஓடிக்கொண்டிருந்தபோது, மிருதுளா ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தாள். அந்த மலைப்பாதைகள், அவர்கள் மகிழ்ச்சியாகக் கைகோர்த்து நடந்த இடங்கள் எல்லாம் இப்போது அவளைப் பார்த்துப் பரிகசிப்பது போல இருந்தன. ஆதித்யா காரை அதிவேகமாகச் செலுத்தினான். அவன் அந்த மருத்துவமனையை எவ்வளவு சீக்கிரம் அடைய முடியுமோ அவ்வளவு சீக்கிரம் அடையத் துடித்தான். அந்த இடத்தை அடைந்துவிட்டால், இந்தச் சிக்கலில் இருந்து தன் மனைவியை மீட்டுவிடலாம் என்று அவன் நம்பினான்.


மருத்துவமனையின் வாசலில் கார் நின்றது. மிருதுளா இறங்க மறுத்தாள். காரின் கதவை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள். ஆதித்யா அவளது கரங்களை வலுக்கட்டாயமாகப் பிரித்து, அவளைத் தாங்கிப் பிடித்து அழைத்துச் சென்றான். அவளது கால்கள் தரையில் இழுபட்டன. அங்கே நின்றிருந்தவர்கள் ஆதித்யாவை ஒரு கொடூரமானவனைப் போலப் பார்த்தார்கள். ஆனால் ஆதித்யா எதையும் பொருட்படுத்தவில்லை. அவனது நோக்கம் எல்லாம் அந்த 3-வது மாடியில் இருக்கும் டாக்டர் காயத்ரியின் அறை மட்டும்தான்.


அறைக்குள் நுழைந்ததும் ஆதித்யா மூச்சிரைக்க நின்றான். மிருதுளா ஒரு மூலையில் அமர்ந்து விம்மி விம்மி அழுது கொண்டிருந்தாள்.


"டாக்டர்... இவ ஒத்துக்க மாட்டேங்குறா. உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பேசிட்டு இருக்கா. அவளுக்கு இதயம் பலவீனமா இருக்குன்னு சொன்னீங்கள்ள? அதைத் தெளிவா சொல்லுங்க. குழந்தை வளர்ந்தா அவளுக்கு என்ன ஆகும்னு அவ கண்ணைப் பார்த்துச் சொல்லுங்க. எனக்கு என் மனைவி உயிரோட இருக்கணும் டாக்டர். அதுக்கு இந்த நிமிஷமே கருவைக் கலைக்கணும்னா நான் தயார். நீங்க அவளுக்குப் புரிய வைங்க," என்றான் ஆதித்யா ஆவேசமாக.


டாக்டர் காயத்ரி தன் இருக்கையில் இருந்து எழுந்து வந்து மிருதுளாவின் தோளில் கை வைத்தார். "மிருதுளா, தயவுசெஞ்சு என்னைப் பாருங்க. ஒரு டாக்டரா நான் சொல்றதை நீங்க நம்பணும். உங்க ஹார்ட் கண்டிஷன் இப்போ 30% தான் இருக்கு. குழந்தை வளர வளர, உங்க உடம்புல ரத்தத்தோட அளவு அதிகமாகும். அந்தப் பாரத்தைத் தாங்க உங்க இதயத்துக்குத் தகுதி இல்லை. அஞ்சாவது மாசத்துல நீங்க மூச்சு விட முடியாமக் கஷ்டப்படுவீங்க. அப்போ எங்களால குழந்தையையும் காப்பாத்த முடியாது, உங்களையும் காப்பாத்த முடியாது. ஒரு உயிரைக் காப்பாத்த இன்னொன்றைத் தியாகம் பண்றது மருத்துவத்துல சாதாரணம்தான். ஆனா இங்க அந்தத் தியாகம் உங்க உயிரையே பறிச்சுடும்," என்று நிதானமாகவும் அழுத்தமாகவும் சொன்னார்.


மிருதுளா தன் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு நிமிர்ந்து பார்த்தாள். "டாக்டர், ஒரு அம்மாவா எனக்கு ஒரு விஷயம் சொல்லுங்க. என் குழந்தையைக் கொல்ல எனக்கு என்ன உரிமை இருக்கு? ஆதித்யாவுக்கு நான் வேணும், எனக்கும் அவர் வேணும். ஆனா அதுக்காக நாங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து உருவாக்கின இந்த உயிரை எப்படிப் பலி கொடுக்க முடியும்? என் இதயம் நிக்கட்டும் டாக்டர், ஆனா என் குழந்தை உலகத்தைப் பார்க்கட்டும். அதுக்கு வழியே இல்லையா?" என்று கத்தினாள்.


ஆதித்யா குறுக்கிட்டு, "டாக்டர், இவ பேசுறது முட்டாள்தனம். அவளுக்கு எது நல்லதுன்னு எனக்குத் தெரியும். நான்தான் இவளோட கணவன், நான்தான் இந்த வீட்டுக்குத் தலைவன். இப்போவே அந்த ஃபார்ம்ஸைக் கொண்டு வாங்க, நான் கையெழுத்துப் போடுறேன். இன்னைக்கே இந்த ப்ரொசீஜர் முடியணும். அவ அழுதுட்டு இருக்கட்டும், ஆனா அவ உயிரோட இருக்கணும். அதுதான் எனக்கு முக்கியம்," என்று மேஜையைத் தட்டினான்.


மிருதுளா ஆதித்யாவைப் பார்த்த பார்வை அவனது இதயத்தை உலுக்கியது. அதில் ஒரு பெரும் ஏமாற்றமும், வெறுப்பும் கலந்திருந்தது. "நீங்க என்னைக் காப்பாத்தல ஆதித்யா... என்னைக் கொல்லுறீங்க. என் மனசைக் கொன்னுட்டு என் உடம்பு உயிரோட இருந்து என்ன பயன்?" என்று அவள் கேட்ட கேள்விக்கு ஆதித்யாவிடம் பதில் இல்லை.


டாக்டர் காயத்ரி ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டார். "ஆதித்யா, கட்டாயப்படுத்தி ஒரு பெண்ணுக்கு இதைச் செய்யுறது சட்டப்படி தப்புதான். ஆனா மெடிக்கல் எமர்ஜென்சிங்கிறதால நான் உங்க பக்கம் நிக்கிறேன். மிருதுளா, நீங்க தயார் ஆகணும். உங்க உயிருக்குத்தான் முதல் முன்னுரிமை," என்று சொல்லிவிட்டு செவிலியரை அழைத்துத் தேவையான ஏற்பாடுகளைச் செய்யச் சொன்னார்.


ஆதித்யா அறையை விட்டு வெளியே வந்தான். அவனது இதயம் இப்போது வெடித்துவிடும் போல இருந்தது. மிருதுளாவைத் தான் காப்பாற்றப் போகிறோம் என்ற நிம்மதி ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், அவளது அன்பை இழந்துவிடுவோமோ என்ற பயம் அவனை ஆட்கொண்டது. அந்த மருத்துவமனை வராண்டாவில் அவன் ஒரு பெரும் குற்றவாளியைப் போலத் தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தான். உள்ளே மிருதுளா ஒரு இயந்திரத்தைப் போலச் செவிலியர்களின் அறிவுறுத்தல்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்து கொண்டிருந்தாள். அவளது கண்கள் வறண்டு போயிருந்தன; அவள் இப்போது அழுது தீர்த்துவிட்டாள்.


மருத்துவமனையின் அந்த அறுவை சிகிச்சை அறையின் கதவுகள் திறக்கப்படுவதற்கு முன்பே, மிருதுளாவின் உள்ளத்தில் ஒரு பெரும் எரிமலை வெடித்தது. செவிலியர் அவளைத் தொட முயன்றபோது, ஒரு சீறும் பெண் சிங்கத்தைப் போல அவள் பின்வாங்கினாள். அவளது கண்களில் இதுவரை ஆதித்யா பார்த்திராத ஒரு அந்நியமான வெறுப்பு குடி கொண்டிருந்தது. அதுவரை தன் கணவனின் அன்புதான் தனக்கு அரண் என்று நம்பியிருந்த ஒரு பெண்ணின் நம்பிக்கை சிதறிய தருணம் அது.

 

[ரோசி கஜன்]

அவள் ஆதித்யாவை நேருக்கு நேர் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில் இருந்த கூர்மை ஆதித்யாவின் நெஞ்சைத் துளைத்தது. "ஆதித்யா, போதும் நிறுத்துங்க! இதுவரைக்கும் நான் உங்களை என் தெய்வமா நினைச்சேன். ஆனா இன்னைக்குத் தெரிஞ்சு போச்சு, நீங்க ஒரு சுயநலவாதி. உங்களுக்கு நான் வேணும், அதுக்காக நம்ம காதலோட அடையாளமான இந்தப் பிஞ்சு உயிரைக் கொல்லத் துணிஞ்ச உங்களை இனி என்னால கணவனா ஏத்துக்க முடியாது. இப்போ சொல்றேன் கேட்டுக்கோங்க... ஒருவேளை நீங்க வலுக்கட்டாயமா என் குழந்தையை அழிக்க நினைச்சா, அதுக்கு முன்னாடி என் உயிரை நான் மாய்த்துக்கொள்வேன். என் குழந்தையோட மூச்சு நிக்கிறதுக்கு முன்னாடி என் இதயம் நின்னுடும்! இது சத்தியம்!" என்று ஆவேசமாகக் கத்தினாள்.


ஆதித்யா அந்த இடத்திலேயே சிலையாக உறைந்து நின்றான். அவனது கைகள் நடுங்கின. "மிருதுளா... நான் உன் உயிருக்காகப் பயப்படுறேன் மா... தயவுசெஞ்சு புரிஞ்சுக்கோ..." என்று அவன் கதறினான். ஆனால் மிருதுளா அவன் பேச்சைத் துச்சமாக மதித்துவிட்டு, அங்கிருந்து விறுவிறுவென வெளியேறினாள். அவளது கால்கள் பலவீனமாக இருந்தாலும், அவளுக்குள் இருந்த அந்தத் தாய்மை அவளுக்கு ஒரு அசுர பலத்தைக் கொடுத்திருந்தது.


வீட்டிற்குத் திரும்பிய அந்த நொடியிலிருந்து, அந்தச் சிறிய வீடு ஒரு இருண்ட குகையைப் போல மாறியது. ஊட்டியில் வீசும் குளிர் காற்று கூட அந்த வீட்டிற்குள் நுழைய அஞ்சியது. மிருதுளா ஆதித்யாவுடன் பேசுவதை அடியோடு நிறுத்தினாள். அவன் அவளது அறைக்குள் நுழைந்தாலே, அவள் எழுந்து ஜன்னல் பக்கம் சென்றுவிடுவாள். அவன் அவளுக்குப் பிடித்தமான உணவைச் சமைத்து மேஜையில் வைப்பான்; அவள் அதை ஏறெடுத்தும் பார்க்க மாட்டாள். அவனது இருப்பே அவளுக்குப் பிடிக்காத ஒன்றாக மாறியிருந்தது.


அடுத்த மூன்று மாதங்கள் மிருதுளாவிற்கு ஒரு நீண்ட நெடிய போராட்டக் காலம். மருத்துவர் சொன்னது போலவே, கர்ப்பம் வளர வளர அவளது இதயம் பலவீனம் அடையத் தொடங்கியது. அவளது உடலின் ஒவ்வொரு அணுவிலும் வலி பரவியிருந்தது. ஒரு சாதாரண மனிதன் எடுக்கும் மூச்சைக் கூட அவள் பெரும் போராட்டத்திற்குப் பிறகுதான் எடுக்க முடிந்தது. நெஞ்சுக்கூடு அழுத்துவது போலவும், யாரோ இதயத்தைச் சுருக்குவது போலவும் அவளுக்குத் தோன்றும். ஆனால், அந்தத் தருணங்களில் எல்லாம் அவள் அழவில்லை. தன் வயிற்றைத் மென்மையாகத் தடவிக்கொண்டு, "கவலைப்படாதே கண்ணா... அம்மா இருக்கேன். உன் இதயத்துடிப்புக்காக என் இதயம் எவ்வளவு வேணா கஷ்டப்படும்," என்று தனக்குள்ளே ரகசியமாகப் பேசிக்கொள்வாள்.


ஆதித்யா ஒரு நடைப்பிணமாக அந்த வீட்டில் சுற்றி வந்தான். அவனது அலுவலக வேலைகள் அனைத்தும் நின்றன. அவனது கண்கள் எப்போதும் கண்ணீரில் ஊறியிருந்தன. மிருதுளா படும் வேதனையை அவனால் பார்க்க முடிந்தது, ஆனால் அவளுக்கு உதவ முடியவில்லை. அவள் மூச்சு விட முடியாமல் தவிக்கும்போது, ஆதித்யா ஓடிச் சென்று அவளைத் தாங்கப் போவான். ஆனால் அவள் தன் கரங்களால் அவனைத் தடுத்து நிறுத்தி, "என்னைத் தொடாதீங்க" என்று சொல்லாமல் சொல்லும் அந்தப் பார்வை அவனைச் சுட்டுப் பொசுக்கியது.


இரவு நேரங்களில், மிருதுளா படுக்கையில் அமர்ந்து மூச்சுத் திணறலில் போராடுவதை ஆதித்யா கதவோரம் நின்று பார்த்துக் கொண்டிருப்பான். அவனுக்குத் தெரியும், அவளது இதயம் இப்போது மிகக் கடுமையான அழுத்தத்தில் இருக்கிறது என்று. ஒருமுறை அவனது அழுகை சத்தம் கேட்டு மிருதுளா நிமிர்ந்து பார்த்தாள். ஆதித்யா மண்டியிட்டு, "மிருதுளா, ப்ளீஸ்... நான் தப்பு பண்ணிட்டேன். எனக்குப் பயமா இருக்கு மா... உன் இதயம் நிக்கிறதுக்கு முன்னாடி என் மூச்சு நின்னுடும் போல இருக்கு. என்னை மன்னிச்சிடு, உனக்கு என்ன உதவி வேணும்னாலும் கேளு, ஆனா இப்படி மௌனமா இருந்து என்னைக் கொல்லாதே," என்று கதறினான்.


மிருதுளா ஒரு கணம் மௌனமாக இருந்தாள். பிறகு மிக மெதுவான, ஆனால் உறுதியான குரலில் சொன்னாள், "உங்க மன்னிப்பு என் குழந்தையைத் திரும்பக் கொண்டு வராது ஆதித்யா. ஒருவேளை நீங்க அன்னைக்கு ஜெயிச்சிருந்தா, நான் இன்னைக்கு ஒரு பிணமா இருந்திருப்பேன். என் குழந்தையை நீங்க வெறுத்த அந்த நிமிஷமே, நீங்க எனக்கும் அந்நியமாயிட்டீங்க. எனக்கு உங்களோட எந்த உதவியும் வேண்டாம். என் குழந்தையும் நானும் பார்த்துப்போம்," என்று சொல்லிவிட்டுத் திரும்பிக் கொண்டாள்.


ஆதித்யாவிற்குச் சுற்றியுள்ள உலகம் இருண்டு போனது. அவன் தன் அறையில் போய் அமர்ந்து தன் தலையில் அடித்துக்கொண்டு அழுவான். ஒரு பக்கம் தன் மனைவியின் மெல்ல மெல்லச் சிதையும் உடல்நிலை, இன்னொரு பக்கம் அவளது மாறாத வெறுப்பு. அவனால் அந்த வீட்டை விட்டும் போக முடியவில்லை, அந்த வீட்டிற்குள் இருக்கவும் முடியவில்லை. மிருதுளாவின் ஒவ்வொரு மூச்சுத் திணறலும் ஆதித்யாவிற்கு ஒரு தூக்குக் கயிறாக மாறியிருந்தது.


ஆறாவது மாதம் முடிந்து ஏழாவது மாதம் தொடங்கியது. மிருதுளாவின் கால்கள் இப்போது அதிகமாக வீங்கியிருந்தன. அவளால் எழுந்து நடக்கக் கூட முடியவில்லை. படுக்கையிலேயே அவளது உலகம் சுருங்கிப் போனது. ஆனால் அந்தப் படுக்கையில் அவள் வரைந்த ஓவியங்கள் அனைத்தும் தளிர் விட்டுக் கொண்டிருந்தன. அவளது முகத்தில் ஒரு தீர்க்கமான ஒளி இருந்தது. "நான் என் குழந்தையைப் பெற்றே எடுப்பேன்" என்ற வைராக்கியம் அவளது பலவீனமான இதயத்தைத் தற்காலிகமாக இயக்கிக் கொண்டிருந்தது.


ஆதித்யா ஒவ்வொரு முறையும் மருத்துவரைத் ரகசியமாகத் தொடர்பு கொண்டு ஆலோசனைகள் கேட்டான். ஆனால் மருத்துவர் சொன்ன ஒரே பதில், "இது ஒரு மிராக்கிள் (Miracle). அவங்க மன உறுதிதான் அவங்களை இப்போ வரைக்கும் காப்பாத்திட்டு இருக்கு. ஆனா டெலிவரி டைம்ல என்ன ஆகும்னு சொல்ல முடியாது," என்பதுதான்.


ஆதித்யா தன் வீட்டின் பூஜை அறையில் ஒருபோதும் இல்லாத அளவிற்கு மண்டியிட்டான். "கடவுளே... நான் செஞ்சது தப்புதான். அவளுக்கு எதுவும் ஆகக்கூடாது. அவ ஆசைப்படுற மாதிரியே அந்தக் குழந்தை ஆரோக்கியமா பிறக்கணும். அதுக்கப்புறம் அவ என்னை வெறுத்தாலும் பரவாயில்லை, அவ உயிரோட இருக்கணும்," என்று வேண்டிக்கொண்டான். அந்த ஊட்டிக் குளிரிலும் ஆதித்யாவின் உடல் வேர்வையில் நனைந்திருந்தது. அவனது தவிப்புக்கு ஒரு முடிவே இல்லையா?



ஊட்டியின் அந்தப் பனிக்கால இரவுகள் இப்போது இதமானதாக இல்லை; அவை ஆதித்யாவின் ஆன்மாவை உறைய வைக்கும் மரண அமைதியைத் சுமந்து வந்தன. அந்தச் சிறிய வீட்டில் நிலவிய மௌனம், ஆயிரக்கணக்கான ஊசிகள் கொண்டு ஆதித்யாவின் இதயத்தைத் தைப்பது போல இருந்தது. மிருதுளா படுக்கையில் ஒரு பக்கமாகச் சாய்ந்து, தன் வயிற்றை இரு கைகளாலும் அணைத்தபடி மூச்சு விடப் போராடிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது ஒவ்வொரு சுவாசமும் ஒரு பெரும் போர்க்களத்தில் போராடிப் பெறும் வெற்றியைப் போல இருந்தது.


ஆதித்யாவால் இதற்கு மேல் பொறுக்க முடியவில்லை. அவனது ஆணவம், பிடிவாதம், கௌரவம் என அனைத்தும் அவளது அந்த ஒற்றை மூச்சுத் திணறலில் சிதைந்து போயின. அவன் மெல்ல அவளது படுக்கையருகே சென்றான். அவளது கால்கள் நீர் கோர்த்து வீங்கிப் போயிருந்தன. ஒரு காலத்தில் மென்மையாக இருந்த அந்தப் பாதங்கள் இப்போது வலியின் சாட்சியாகத் தெரிந்தன. ஆதித்யா அப்படியே மண்டியிட்டு, அவளது வீங்கிய பாதங்களில் தன் தலையை வைத்து விம்மி விம்மி அழத் தொடங்கினான்.

 

[ரோசி கஜன்]

"மிருதுளா... என்னை மன்னிச்சிடு மா... என்னால முடியல. நீ மௌனமா இருக்கிறது என் இதயத்துல ஈட்டியால குத்துற மாதிரி இருக்கு. நான் உன்னைக் காப்பாத்தணும்னு தான் நினைச்சேன், ஆனா உன்னைக் கொன்னுட்டு இருக்கேன்னு இப்போ புரியுது. உனக்கு நான் வேணும் மிருதுளா... நீ பேசுற ஒவ்வொரு வார்த்தையும் எனக்கு உயிர் பிச்சை மாதிரி. தயவுசெஞ்சு என் பக்கம் திரும்பு..." என்று அவளது பாதங்களில் தன் கண்ணீரால் அபிஷேகம் செய்தான்.


மிருதுளா கண்திறந்து அவனைப் பார்த்தாள். அவளது கண்களில் பழைய கோபம் இல்லை, ஆனால் ஒரு தீராத வலி இருந்தது. "ஆதித்யா... ஒரு அம்மாவோட பலம் என்னன்னு உங்களுக்குத் தெரியல. எனக்கு உயிர் பயம் இல்லை, என் குழந்தை இந்த உலகத்தைப் பார்க்காமப் போயிடுமேங்கிற பயம் தான் இருந்துச்சு. நீங்க என் குழந்தையை ஒரு சுமையா பார்த்தீங்க, ஆனா அதுதான் என்னோட உயிர்னு உங்களுக்குப் புரியல," என்று தழுதழுத்த குரலில் சொன்னாள்.


ஆதித்யா அவளது கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, "நான் தோத்துட்டேன் மிருதுளா. உன் தாய்மை முன்னாடி நான் தோத்துட்டேன். இனி நீயும் உன் குழந்தையும் தான் என் உலகம். நீ அந்தக் குழந்தையைப் பெத்துக்கணும், அதே சமயம் நீயும் உயிரோட இருக்கணும். அதுக்காக நான் எதை வேணா செய்வேன். உலகத்துல இருக்குற பெரிய டாக்டர்கள்கிட்ட பேசுவோம். நீ மட்டும் என்னை விட்டுப் போயிடாதே..." என்று குழந்தையைப் போலக் கதறினான்.


மிருதுளா மெல்லப் புன்னகைத்தாள். அந்தப் புன்னகையில் ஆயிரம் வேதனைகள் மறைந்திருந்தன. "சரி ஆதித்யா... நாம சேர்ந்து போராடுவோம். நம்ம குழந்தைக்காக," என்றாள். அந்த ஒரு வார்த்தை ஆதித்யாவிற்குப் புதிய ரத்தத்தைப் பாய்ச்சியது.


அடுத்த சில வாரங்கள் ஆதித்யா ஒரு இயந்திரத்தைப் போலச் செயல்பட்டான். அவனது ஒரே நோக்கம் 'மிருதுளாவையும் குழந்தையையும் எப்படிக் காப்பாற்றுவது' என்பதுதான். அவன் இணையதளங்களில் தேடினான், உலகெங்கிலும் உள்ள இதய நோய் நிபுணர்களுக்கு (Cardiologists) மின்னஞ்சல்களை அனுப்பினான். அவனது பழைய தொடர்புகள் அனைத்தையும் தூசு தட்டினான். ஒரு பக்கம் மருத்துவப் போராட்டம் என்றால், இன்னொரு பக்கம் மிருதுளாவின் உடல்நிலை அவனைச் சித்திரவதை செய்தது.


எட்டாவது மாதம் தொடங்கியபோது மிருதுளாவின் நிலைமை மிகவும் மோசமானது. அவளால் இப்போது நிமிர்ந்து உட்காரக் கூட முடியாது. படுத்தால் மூச்சு முட்டும், அமர்ந்தால் முதுகுத் தண்டுவடம் தெறிக்கும். ஆதித்யா அவளுக்குப் பின்னால் அமர்ந்து, அவளைத் தன் மார்பில் சாய்த்துக் கொண்டு விடிய விடிய உறங்காமல் அமர்ந்திருப்பான்.


"ஆதித்யா... நெஞ்சு ரொம்ப வலிக்குது... யாரோ கத்தியால குத்துற மாதிரி இருக்கு," என்று அவள் நள்ளிரவில் அலறுவாள்.


ஆதித்யா அவளது கைகளைத் தடவிக்கொடுத்து, "இதோ சரியாயிடும் மா... கொஞ்சம் பொறுத்துக்கோ. இதோ ஆக்சிஜன் சிலிண்டர் மாத்துறேன்," என்று பதற்றத்துடன் செயல்படுவான். அவளது வலி அவனுக்கு ரத்தக் கண்ணீரை வரவழைத்தது. அவளது ஒவ்வொரு முனகலும் அவனது நரம்புகளை அறுப்பது போல இருந்தது. தான் எவ்வளவு பெரிய ஆர்க்கிடெக்டாக இருந்து என்ன பயன், தன் மனைவியின் ஒரு நிமிட வலியைக் கூடத் தடுத்த நிறுத்த முடியவில்லையே என்று அவன் தன் தலையைச் சுவரில் முட்டிக்கொண்டு அழுவான்.


மிருதுளாவின் உடல் மெலிந்து, எலும்புகள் துருத்திக் கொண்டு தெரிந்தன. ஆனால் வயிறு மட்டும் ஒரு பிரம்மாண்டமான உலகத்தைச் சுமந்து கொண்டு நின்றது. அவளது இதயம் இப்போது ஒரு நிமிடத்திற்கு நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட முறை துடித்தது. அது ஓயாத ஒரு எந்திரத்தைப் போல ஓடிக்கொண்டிருந்தது, எப்போது வேண்டுமானாலும் நின்றுவிடும் என்ற அச்சம் ஆதித்யாவை ஒவ்வொரு நொடியும் கொன்றது.


"ஆதித்யா... ஒருவேளை... ஒருவேளை எனக்கு ஏதாவது ஆனா... நம்ம குழந்தையை நீங்கதான் பார்த்துக்கணும். அவனுக்கு என் ஓவியங்களைக் காட்டுங்க... என்னைப் பத்திச் சொல்லுங்க..." என்று அவள் சொல்லும்போது, ஆதித்யா அவளது வாயை மூடுவான்.


"இப்படிக் பேசாதே மிருதுளா! நீயும் வேணும், குழந்தையும் வேணும். நான் எதையும் இழக்கத் தயாரா இல்லை," என்று அவன் கதறுவான்.


ஆதித்யா ஊட்டியில் உள்ள ஒவ்வொரு கோயிலுக்கும் சென்றான். ஒரு காலத்தில் கடவுள் நம்பிக்கையற்றவனாக இருந்தவன், இன்று ஒவ்வொரு கல்லையும் தெய்வமாக வேண்டினான். மிருதுளா படும் அந்தத் துன்பத்தைப் பார்ப்பவர்கள் இதயம் கனக்கும் வண்ணம் இருந்தது. அவளது கண்கள் குழி விழுந்து, உதடுகள் காய்ந்து, அவள் ஒரு நடைப்பிணமாகத் தெரிந்தாள். ஆனால், தன் வயிற்றின் மேல் கை வைக்கும்போது மட்டும் அவளது முகத்தில் ஒரு மின்னல் வெட்டும். அந்த ஒரு நொடி மகிழ்ச்சிக்காக அவள் மரணத்தையே எதிர்கொள்ளத் தயாராக இருந்தாள்.


ஆதித்யா பல நிபுணர்களிடம் பேசி, கடைசியாக லண்டனில் இருக்கும் ஒரு பிரபல இதய அறுவை சிகிச்சை நிபுணரின் ஆலோசனையைப் பெற்றான். "பிரசவத்தின் போது இதயம் செயலிழக்க அதிக வாய்ப்பு உள்ளது, ஆனால் ஒரு குறிப்பிட்ட நவீன முறையைப் பயன்படுத்தினால் இருவரையும் காப்பாற்ற 40% வாய்ப்பு உள்ளது" என்று அவர் சொன்ன அந்த 40% நம்பிக்கையைத் தன் முழு வாழ்க்கையாக மாற்றிக்கொண்டான் ஆதித்யா.


நாட்கள் நகர நகர, மரணத்திற்கும் வாழ்விற்கும் இடையிலான அந்த மெல்லிய கோட்டில் ஆதித்யாவும் மிருதுளாவும் கைகோர்த்து நடந்தனர். ஆதித்யாவின் தவிப்பும், மிருதுளாவின் வைராக்கியமும் அந்த ஊட்டிக் குளிரையே உருக வைத்தது. ரத்தக் கண்ணீர் வராத குறையாக ஆதித்யா ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும் கழித்தான். விதியின் இறுதித் தீர்ப்பு என்னவாக இருக்கும்?