ஆதித்யாவின் கண்கள் அன்று உறக்கத்தை அறியவில்லை. அவன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது எல்லாம் படுக்கையில் அழுது சோர்ந்து போயிருந்த மிருதுளாவைத்தான். அவனது காதலியாக, மனைவியாக அவளை அவன் எவ்வளவோ கொண்டாடியிருக்கிறான்; ஆனால் இன்று, அவளது உயிருக்குப் பாதுகாப்பாகத் தானே ஒரு எதிரியைப் போல நிற்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டிருந்தான். விடிந்தால் விடியற்காலைக் காற்று ஊட்டியில் எப்போதும் போலக் குளிர்ச்சியாக இருக்கும், ஆனால் ஆதித்யாவின் மனதிற்குள் ஒரு கனல் எரிந்து கொண்டிருந்தது. அந்த உயிர் அவனுக்கு வேண்டும், ஆனால் அது மிருதுளாவின் உயிருக்கு விலையாக இருக்கக்கூடாது என்பதில் அவன் உறுதியாக இருந்தான்.
"மிருதுளா, எழுந்திரு. நாம கிளம்பணும்," என்று ஆதித்யா சொன்னபோது அவனது குரல் கல்லைப் போலக் கடினமாக இருந்தது.
மிருதுளா எழுந்து அமர்ந்தாள். அவளது கண்கள் அழுது வீங்கி, சிவந்து போயிருந்தன. "ஆதித்யா, கடைசி ஒரு முறை கேட்கிறேன். தயவுசெய்து என்னை விட்டுடுங்க. நம்ம பாப்பாவோட துடிப்பை நான் நேத்துதான் கேட்டேன். அதை எப்படி நீங்களே நிறுத்தச் சொல்றீங்க? நாம வேற எங்காவது போயிடலாம், வேற டாக்டரைப் பார்க்கலாம்..." என்று அவள் அவன் கால்களைப் பிடித்துக் கெஞ்சினாள்.
ஆதித்யா அவளது கைகளை மெல்ல விலக்கினான். "வேற டாக்டர் சொன்னாலும் இதேதான் உண்மை மிருதுளா. உன் இதயம் பலவீனமா இருக்கு. உன்னை இழந்துட்டு எனக்கு எந்த வாரிசும் வேண்டாம். எனக்கு நீதான் வாரிசு, நீதான் உலகம். இப்போ நீ கிளம்பலன்னா, நான் உன்னைத் தூக்கிட்டுப் போக வேண்டியிருக்கும். முடிவெடு," என்று கத்தினான். அவனது கத்தலில் கோபத்தை விட, அவளை இழந்துவிடுவோமோ என்ற ஒரு பெரும் பயம் கலந்திருந்தது.
வழியில் கார் ஓடிக்கொண்டிருந்தபோது, மிருதுளா ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தாள். அந்த மலைப்பாதைகள், அவர்கள் மகிழ்ச்சியாகக் கைகோர்த்து நடந்த இடங்கள் எல்லாம் இப்போது அவளைப் பார்த்துப் பரிகசிப்பது போல இருந்தன. ஆதித்யா காரை அதிவேகமாகச் செலுத்தினான். அவன் அந்த மருத்துவமனையை எவ்வளவு சீக்கிரம் அடைய முடியுமோ அவ்வளவு சீக்கிரம் அடையத் துடித்தான். அந்த இடத்தை அடைந்துவிட்டால், இந்தச் சிக்கலில் இருந்து தன் மனைவியை மீட்டுவிடலாம் என்று அவன் நம்பினான்.
மருத்துவமனையின் வாசலில் கார் நின்றது. மிருதுளா இறங்க மறுத்தாள். காரின் கதவை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள். ஆதித்யா அவளது கரங்களை வலுக்கட்டாயமாகப் பிரித்து, அவளைத் தாங்கிப் பிடித்து அழைத்துச் சென்றான். அவளது கால்கள் தரையில் இழுபட்டன. அங்கே நின்றிருந்தவர்கள் ஆதித்யாவை ஒரு கொடூரமானவனைப் போலப் பார்த்தார்கள். ஆனால் ஆதித்யா எதையும் பொருட்படுத்தவில்லை. அவனது நோக்கம் எல்லாம் அந்த 3-வது மாடியில் இருக்கும் டாக்டர் காயத்ரியின் அறை மட்டும்தான்.
அறைக்குள் நுழைந்ததும் ஆதித்யா மூச்சிரைக்க நின்றான். மிருதுளா ஒரு மூலையில் அமர்ந்து விம்மி விம்மி அழுது கொண்டிருந்தாள்.
"டாக்டர்... இவ ஒத்துக்க மாட்டேங்குறா. உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பேசிட்டு இருக்கா. அவளுக்கு இதயம் பலவீனமா இருக்குன்னு சொன்னீங்கள்ள? அதைத் தெளிவா சொல்லுங்க. குழந்தை வளர்ந்தா அவளுக்கு என்ன ஆகும்னு அவ கண்ணைப் பார்த்துச் சொல்லுங்க. எனக்கு என் மனைவி உயிரோட இருக்கணும் டாக்டர். அதுக்கு இந்த நிமிஷமே கருவைக் கலைக்கணும்னா நான் தயார். நீங்க அவளுக்குப் புரிய வைங்க," என்றான் ஆதித்யா ஆவேசமாக.
டாக்டர் காயத்ரி தன் இருக்கையில் இருந்து எழுந்து வந்து மிருதுளாவின் தோளில் கை வைத்தார். "மிருதுளா, தயவுசெஞ்சு என்னைப் பாருங்க. ஒரு டாக்டரா நான் சொல்றதை நீங்க நம்பணும். உங்க ஹார்ட் கண்டிஷன் இப்போ 30% தான் இருக்கு. குழந்தை வளர வளர, உங்க உடம்புல ரத்தத்தோட அளவு அதிகமாகும். அந்தப் பாரத்தைத் தாங்க உங்க இதயத்துக்குத் தகுதி இல்லை. அஞ்சாவது மாசத்துல நீங்க மூச்சு விட முடியாமக் கஷ்டப்படுவீங்க. அப்போ எங்களால குழந்தையையும் காப்பாத்த முடியாது, உங்களையும் காப்பாத்த முடியாது. ஒரு உயிரைக் காப்பாத்த இன்னொன்றைத் தியாகம் பண்றது மருத்துவத்துல சாதாரணம்தான். ஆனா இங்க அந்தத் தியாகம் உங்க உயிரையே பறிச்சுடும்," என்று நிதானமாகவும் அழுத்தமாகவும் சொன்னார்.
மிருதுளா தன் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு நிமிர்ந்து பார்த்தாள். "டாக்டர், ஒரு அம்மாவா எனக்கு ஒரு விஷயம் சொல்லுங்க. என் குழந்தையைக் கொல்ல எனக்கு என்ன உரிமை இருக்கு? ஆதித்யாவுக்கு நான் வேணும், எனக்கும் அவர் வேணும். ஆனா அதுக்காக நாங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து உருவாக்கின இந்த உயிரை எப்படிப் பலி கொடுக்க முடியும்? என் இதயம் நிக்கட்டும் டாக்டர், ஆனா என் குழந்தை உலகத்தைப் பார்க்கட்டும். அதுக்கு வழியே இல்லையா?" என்று கத்தினாள்.
ஆதித்யா குறுக்கிட்டு, "டாக்டர், இவ பேசுறது முட்டாள்தனம். அவளுக்கு எது நல்லதுன்னு எனக்குத் தெரியும். நான்தான் இவளோட கணவன், நான்தான் இந்த வீட்டுக்குத் தலைவன். இப்போவே அந்த ஃபார்ம்ஸைக் கொண்டு வாங்க, நான் கையெழுத்துப் போடுறேன். இன்னைக்கே இந்த ப்ரொசீஜர் முடியணும். அவ அழுதுட்டு இருக்கட்டும், ஆனா அவ உயிரோட இருக்கணும். அதுதான் எனக்கு முக்கியம்," என்று மேஜையைத் தட்டினான்.
மிருதுளா ஆதித்யாவைப் பார்த்த பார்வை அவனது இதயத்தை உலுக்கியது. அதில் ஒரு பெரும் ஏமாற்றமும், வெறுப்பும் கலந்திருந்தது. "நீங்க என்னைக் காப்பாத்தல ஆதித்யா... என்னைக் கொல்லுறீங்க. என் மனசைக் கொன்னுட்டு என் உடம்பு உயிரோட இருந்து என்ன பயன்?" என்று அவள் கேட்ட கேள்விக்கு ஆதித்யாவிடம் பதில் இல்லை.
டாக்டர் காயத்ரி ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டார். "ஆதித்யா, கட்டாயப்படுத்தி ஒரு பெண்ணுக்கு இதைச் செய்யுறது சட்டப்படி தப்புதான். ஆனா மெடிக்கல் எமர்ஜென்சிங்கிறதால நான் உங்க பக்கம் நிக்கிறேன். மிருதுளா, நீங்க தயார் ஆகணும். உங்க உயிருக்குத்தான் முதல் முன்னுரிமை," என்று சொல்லிவிட்டு செவிலியரை அழைத்துத் தேவையான ஏற்பாடுகளைச் செய்யச் சொன்னார்.
ஆதித்யா அறையை விட்டு வெளியே வந்தான். அவனது இதயம் இப்போது வெடித்துவிடும் போல இருந்தது. மிருதுளாவைத் தான் காப்பாற்றப் போகிறோம் என்ற நிம்மதி ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், அவளது அன்பை இழந்துவிடுவோமோ என்ற பயம் அவனை ஆட்கொண்டது. அந்த மருத்துவமனை வராண்டாவில் அவன் ஒரு பெரும் குற்றவாளியைப் போலத் தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தான். உள்ளே மிருதுளா ஒரு இயந்திரத்தைப் போலச் செவிலியர்களின் அறிவுறுத்தல்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்து கொண்டிருந்தாள். அவளது கண்கள் வறண்டு போயிருந்தன; அவள் இப்போது அழுது தீர்த்துவிட்டாள்.
மருத்துவமனையின் அந்த அறுவை சிகிச்சை அறையின் கதவுகள் திறக்கப்படுவதற்கு முன்பே, மிருதுளாவின் உள்ளத்தில் ஒரு பெரும் எரிமலை வெடித்தது. செவிலியர் அவளைத் தொட முயன்றபோது, ஒரு சீறும் பெண் சிங்கத்தைப் போல அவள் பின்வாங்கினாள். அவளது கண்களில் இதுவரை ஆதித்யா பார்த்திராத ஒரு அந்நியமான வெறுப்பு குடி கொண்டிருந்தது. அதுவரை தன் கணவனின் அன்புதான் தனக்கு அரண் என்று நம்பியிருந்த ஒரு பெண்ணின் நம்பிக்கை சிதறிய தருணம் அது.
"மிருதுளா, எழுந்திரு. நாம கிளம்பணும்," என்று ஆதித்யா சொன்னபோது அவனது குரல் கல்லைப் போலக் கடினமாக இருந்தது.
மிருதுளா எழுந்து அமர்ந்தாள். அவளது கண்கள் அழுது வீங்கி, சிவந்து போயிருந்தன. "ஆதித்யா, கடைசி ஒரு முறை கேட்கிறேன். தயவுசெய்து என்னை விட்டுடுங்க. நம்ம பாப்பாவோட துடிப்பை நான் நேத்துதான் கேட்டேன். அதை எப்படி நீங்களே நிறுத்தச் சொல்றீங்க? நாம வேற எங்காவது போயிடலாம், வேற டாக்டரைப் பார்க்கலாம்..." என்று அவள் அவன் கால்களைப் பிடித்துக் கெஞ்சினாள்.
ஆதித்யா அவளது கைகளை மெல்ல விலக்கினான். "வேற டாக்டர் சொன்னாலும் இதேதான் உண்மை மிருதுளா. உன் இதயம் பலவீனமா இருக்கு. உன்னை இழந்துட்டு எனக்கு எந்த வாரிசும் வேண்டாம். எனக்கு நீதான் வாரிசு, நீதான் உலகம். இப்போ நீ கிளம்பலன்னா, நான் உன்னைத் தூக்கிட்டுப் போக வேண்டியிருக்கும். முடிவெடு," என்று கத்தினான். அவனது கத்தலில் கோபத்தை விட, அவளை இழந்துவிடுவோமோ என்ற ஒரு பெரும் பயம் கலந்திருந்தது.
வழியில் கார் ஓடிக்கொண்டிருந்தபோது, மிருதுளா ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தாள். அந்த மலைப்பாதைகள், அவர்கள் மகிழ்ச்சியாகக் கைகோர்த்து நடந்த இடங்கள் எல்லாம் இப்போது அவளைப் பார்த்துப் பரிகசிப்பது போல இருந்தன. ஆதித்யா காரை அதிவேகமாகச் செலுத்தினான். அவன் அந்த மருத்துவமனையை எவ்வளவு சீக்கிரம் அடைய முடியுமோ அவ்வளவு சீக்கிரம் அடையத் துடித்தான். அந்த இடத்தை அடைந்துவிட்டால், இந்தச் சிக்கலில் இருந்து தன் மனைவியை மீட்டுவிடலாம் என்று அவன் நம்பினான்.
மருத்துவமனையின் வாசலில் கார் நின்றது. மிருதுளா இறங்க மறுத்தாள். காரின் கதவை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள். ஆதித்யா அவளது கரங்களை வலுக்கட்டாயமாகப் பிரித்து, அவளைத் தாங்கிப் பிடித்து அழைத்துச் சென்றான். அவளது கால்கள் தரையில் இழுபட்டன. அங்கே நின்றிருந்தவர்கள் ஆதித்யாவை ஒரு கொடூரமானவனைப் போலப் பார்த்தார்கள். ஆனால் ஆதித்யா எதையும் பொருட்படுத்தவில்லை. அவனது நோக்கம் எல்லாம் அந்த 3-வது மாடியில் இருக்கும் டாக்டர் காயத்ரியின் அறை மட்டும்தான்.
அறைக்குள் நுழைந்ததும் ஆதித்யா மூச்சிரைக்க நின்றான். மிருதுளா ஒரு மூலையில் அமர்ந்து விம்மி விம்மி அழுது கொண்டிருந்தாள்.
"டாக்டர்... இவ ஒத்துக்க மாட்டேங்குறா. உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பேசிட்டு இருக்கா. அவளுக்கு இதயம் பலவீனமா இருக்குன்னு சொன்னீங்கள்ள? அதைத் தெளிவா சொல்லுங்க. குழந்தை வளர்ந்தா அவளுக்கு என்ன ஆகும்னு அவ கண்ணைப் பார்த்துச் சொல்லுங்க. எனக்கு என் மனைவி உயிரோட இருக்கணும் டாக்டர். அதுக்கு இந்த நிமிஷமே கருவைக் கலைக்கணும்னா நான் தயார். நீங்க அவளுக்குப் புரிய வைங்க," என்றான் ஆதித்யா ஆவேசமாக.
டாக்டர் காயத்ரி தன் இருக்கையில் இருந்து எழுந்து வந்து மிருதுளாவின் தோளில் கை வைத்தார். "மிருதுளா, தயவுசெஞ்சு என்னைப் பாருங்க. ஒரு டாக்டரா நான் சொல்றதை நீங்க நம்பணும். உங்க ஹார்ட் கண்டிஷன் இப்போ 30% தான் இருக்கு. குழந்தை வளர வளர, உங்க உடம்புல ரத்தத்தோட அளவு அதிகமாகும். அந்தப் பாரத்தைத் தாங்க உங்க இதயத்துக்குத் தகுதி இல்லை. அஞ்சாவது மாசத்துல நீங்க மூச்சு விட முடியாமக் கஷ்டப்படுவீங்க. அப்போ எங்களால குழந்தையையும் காப்பாத்த முடியாது, உங்களையும் காப்பாத்த முடியாது. ஒரு உயிரைக் காப்பாத்த இன்னொன்றைத் தியாகம் பண்றது மருத்துவத்துல சாதாரணம்தான். ஆனா இங்க அந்தத் தியாகம் உங்க உயிரையே பறிச்சுடும்," என்று நிதானமாகவும் அழுத்தமாகவும் சொன்னார்.
மிருதுளா தன் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு நிமிர்ந்து பார்த்தாள். "டாக்டர், ஒரு அம்மாவா எனக்கு ஒரு விஷயம் சொல்லுங்க. என் குழந்தையைக் கொல்ல எனக்கு என்ன உரிமை இருக்கு? ஆதித்யாவுக்கு நான் வேணும், எனக்கும் அவர் வேணும். ஆனா அதுக்காக நாங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து உருவாக்கின இந்த உயிரை எப்படிப் பலி கொடுக்க முடியும்? என் இதயம் நிக்கட்டும் டாக்டர், ஆனா என் குழந்தை உலகத்தைப் பார்க்கட்டும். அதுக்கு வழியே இல்லையா?" என்று கத்தினாள்.
ஆதித்யா குறுக்கிட்டு, "டாக்டர், இவ பேசுறது முட்டாள்தனம். அவளுக்கு எது நல்லதுன்னு எனக்குத் தெரியும். நான்தான் இவளோட கணவன், நான்தான் இந்த வீட்டுக்குத் தலைவன். இப்போவே அந்த ஃபார்ம்ஸைக் கொண்டு வாங்க, நான் கையெழுத்துப் போடுறேன். இன்னைக்கே இந்த ப்ரொசீஜர் முடியணும். அவ அழுதுட்டு இருக்கட்டும், ஆனா அவ உயிரோட இருக்கணும். அதுதான் எனக்கு முக்கியம்," என்று மேஜையைத் தட்டினான்.
மிருதுளா ஆதித்யாவைப் பார்த்த பார்வை அவனது இதயத்தை உலுக்கியது. அதில் ஒரு பெரும் ஏமாற்றமும், வெறுப்பும் கலந்திருந்தது. "நீங்க என்னைக் காப்பாத்தல ஆதித்யா... என்னைக் கொல்லுறீங்க. என் மனசைக் கொன்னுட்டு என் உடம்பு உயிரோட இருந்து என்ன பயன்?" என்று அவள் கேட்ட கேள்விக்கு ஆதித்யாவிடம் பதில் இல்லை.
டாக்டர் காயத்ரி ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டார். "ஆதித்யா, கட்டாயப்படுத்தி ஒரு பெண்ணுக்கு இதைச் செய்யுறது சட்டப்படி தப்புதான். ஆனா மெடிக்கல் எமர்ஜென்சிங்கிறதால நான் உங்க பக்கம் நிக்கிறேன். மிருதுளா, நீங்க தயார் ஆகணும். உங்க உயிருக்குத்தான் முதல் முன்னுரிமை," என்று சொல்லிவிட்டு செவிலியரை அழைத்துத் தேவையான ஏற்பாடுகளைச் செய்யச் சொன்னார்.
ஆதித்யா அறையை விட்டு வெளியே வந்தான். அவனது இதயம் இப்போது வெடித்துவிடும் போல இருந்தது. மிருதுளாவைத் தான் காப்பாற்றப் போகிறோம் என்ற நிம்மதி ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், அவளது அன்பை இழந்துவிடுவோமோ என்ற பயம் அவனை ஆட்கொண்டது. அந்த மருத்துவமனை வராண்டாவில் அவன் ஒரு பெரும் குற்றவாளியைப் போலத் தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தான். உள்ளே மிருதுளா ஒரு இயந்திரத்தைப் போலச் செவிலியர்களின் அறிவுறுத்தல்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்து கொண்டிருந்தாள். அவளது கண்கள் வறண்டு போயிருந்தன; அவள் இப்போது அழுது தீர்த்துவிட்டாள்.
மருத்துவமனையின் அந்த அறுவை சிகிச்சை அறையின் கதவுகள் திறக்கப்படுவதற்கு முன்பே, மிருதுளாவின் உள்ளத்தில் ஒரு பெரும் எரிமலை வெடித்தது. செவிலியர் அவளைத் தொட முயன்றபோது, ஒரு சீறும் பெண் சிங்கத்தைப் போல அவள் பின்வாங்கினாள். அவளது கண்களில் இதுவரை ஆதித்யா பார்த்திராத ஒரு அந்நியமான வெறுப்பு குடி கொண்டிருந்தது. அதுவரை தன் கணவனின் அன்புதான் தனக்கு அரண் என்று நம்பியிருந்த ஒரு பெண்ணின் நம்பிக்கை சிதறிய தருணம் அது.
