வெண்மதி கிளம்பிச் சென்ற அந்தத் தடம் கூடத் தெரியாதபடி, மிருதுளா வாசற்படியிலேயே நின்று அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். வெண்மதியின் உருவம் அந்தப் பனிமூட்டத்திற்குள் மறையும் வரை அவள் கண்கள் இமைக்கவில்லை. இப்போது மிருதுளாவின் மனதில் ஒரு விசித்திரமான நிம்மதி. தன் கணவனின் எதிர்காலத்திற்கு ஒரு பாதுகாப்பான நிழலை உறுதி செய்துவிட்ட திருப்தி அவளது முகத்தில் ஒரு தெய்வீகப் புன்னகையைத் தந்தது. ஆனால், அந்தப் புன்னகையின் பின்னால் தன் உயிரைத் தானே தாரை வார்த்துக் கொடுத்த ஒரு மனைவியின் ரத்தக் கண்ணீர் மறைந்திருந்தது.
'ஆதித்யா... இனி நீ அனாதையாக மாட்டாய். உன்னைச் சிரிக்க வைக்க ஒரு ஜீவன் வந்துவிட்டது. என் கடமை முடிந்தது,' என்று மனதிற்குள் முணுமுணுத்தபடி மெல்லத் தன் அறைக்குள் நடந்தாள்.
சிறிது நேரத்தில் ஆதித்யா உள்ளே வந்தான். அவனது கையில் மிருதுளாவிற்குப் பிடித்தமான ஊட்டி ஆப்பிள்களும், சில பூக்களும் இருந்தன. மிருதுளாவின் முகத்தில் இருந்த அந்த அமைதியான புன்னகையைப் பார்த்ததும் அவனுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. "என்ன தங்கம்... இன்னைக்கு ரொம்பப் பிரகாசமா இருக்க? வெண்மதியோட லெட்டர் வந்ததாலயா?" என்று கிண்டலாகக் கேட்டான்.
மிருதுளா அவன் அருகில் வந்து, அவனது சட்டையைப் பிடித்து இழுத்துத் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டாள். "ஆமாம் வைரம்... இனி எனக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை. நான் ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கேன். நாம இன்னைக்கு முழுதும் ஒன்னா இருக்கணும். எதைப் பத்தியும் பேசாம, நாம ஒருத்தரை ஒருத்தர் நேசிக்கணும்," என்றாள்.
அடுத்த சில நாட்கள் அந்த வீடு ஒரு சொர்க்கமாக மாறியது. ஆதித்யாவுக்குத் தெரியாது, இது மிருதுளா அவனுக்குத் தரும் இறுதிப் பரிசு என்று. அவள் தன் வலிகளை எல்லாம் ஒரு இரும்புக் பெட்டிக்குள் போட்டுப் பூட்டி வைத்தாள். இதயம் துடிக்கச் சிரமப்படும் போதெல்லாம், ஆதித்யாவின் முகத்தைப் பார்த்து ஒரு புன்னகையை உதிர்த்து அந்த வலியை விழுங்கினாள்.
அவள் ஆதித்யாவிடம் பல விசித்திரமான ஆசைகளைக் கேட்டாள். "வைரம்... எனக்கு உங்களோட கைப்பட ஒரு படம் வரைஞ்சு கொடுங்க. அதுல நாம ரெண்டு பேரும், நம்ம பாப்பாவும் இருக்கணும்," என்பாள். ஆதித்யா மணிக்கணக்காக உட்கார்ந்து வரைவான். அவன் வரையும்போது, அவள் பின்னால் இருந்து அவன் தோளில் சாய்ந்து கொண்டு அந்த ஓவியத்தைப் பார்ப்பாள்.
"ஆதித்யா... ஒருவேளை நான் தூங்கிட்டே இருந்தா, நீங்க இந்த ஓவியத்தைப் பார்த்துட்டே என் பாப்பாவைத் தூங்க வைக்கணும் சரியா?" என்று அவள் சொல்லும்போது ஆதித்யாவின் கை நடுங்கும்.
"ஏன் இப்படிப் பேசுற மிருதுளா?" என்று அவன் கோபப்படுவான்.
"சும்மா தான் வைரம்... ஒரு கற்பனை," என்று சொல்லிவிட்டு அவன் கன்னத்தில் முத்தமிடுவாள்.
ஆனால், நாட்கள் நகர நகர உடல்நிலை அவளை வஞ்சிக்கத் தொடங்கியது. அவள் கேட்ட அந்த மகிழ்ச்சியான நாட்கள் நரகத்தின் விளிம்பிற்கு அவளை அழைத்துச் சென்றன. எட்டாவது மாதத்தின் இறுதி நாட்கள் நெருங்க நெருங்க, அவளது இதயம் ஒரு நிமிடம் துடித்தால் மறுநிமிடம் ஓய்வெடுக்கத் துடித்தது. அவளால் ஒரு அடி கூட எடுத்து வைக்க முடியவில்லை. கால்களில் இருந்த வீக்கம் இப்போது முழங்கால் வரை பரவியிருந்தது. நீர் கோர்த்து அந்தத் தோல் வெடிக்கும் நிலையில் இருந்தது.
நள்ளிரவு நேரங்களில் ஆதித்யாவுக்குத் தெரியாமல் அவள் படும் வேதனை கொடூரமானது. படுத்தால் இதயம் நசுங்குவது போல ஒரு அழுத்தம். அமர்ந்தால் முதுகுத் தண்டுவடம் உடைவது போன்ற வலி. அவள் வாயைத் பொத்திக்கொண்டு அழுவாள். ஒரு சிறு சத்தம் கேட்டால் கூட ஆதித்யா எழுந்துவிடுவான், அவனது நிம்மதி போய்விடும் என்று அவள் மரண வலியை மௌனமாக அனுபவித்தாள்.
"கடவுளே... இன்னும் கொஞ்ச நாள்... என் குழந்தை இந்த உலகத்தைப் பார்க்கும் வரை என் இதயம் மட்டும் ஓடிக்கொண்டிருக்கட்டும். அப்புறம் அதை நீயே எடுத்துக்கோ," என்று அவள் இருட்டில் பிரார்த்தனை செய்தாள்.
ஒருநாள் அதிகாலை, ஆதித்யா அவளுக்குக் காபி கொண்டு வந்தபோது, மிருதுளா மூச்சு விட முடியாமல் நீல நிறமாக மாறி படுக்கையில் கிடந்தாள். ஆதித்யா பதறிப்போய் அவளைத் தூக்கி மடியில் போட்டுக்கொண்டான். "மிருதுளா! தங்கம்! என்னாச்சு? கண்ணைத் திற மா!" என்று கதறினான்.
அவள் மெல்லக் கண்திறந்து அவனைப் பார்த்தாள். அவளது பார்வையில் ஒருவிதமான விடைபெறல் தெரிந்தது. "வைரம்... நெஞ்சு... ரொம்பப் பாரமா இருக்கு... யாரோ என்னைக் கூப்பிடுற மாதிரி இருக்கு," என்று தழுதழுத்தாள்.
ஆதித்யா அவளுக்கு ஆக்சிஜன் சிலிண்டரை மாட்டி, அவளது நெஞ்சைத் தேய்த்து விட்டான். "எந்தச் சத்தமும் உன்னைக் கூப்பிடாது! நான் கூப்பிடுறேன்ல... இங்கே பாரு. நம்ம பாப்பா உதைக்கிறான் பாரு. அவனுக்காக நீ இருக்கணும்," என்று அவன் அழுதுகொண்டே கத்தினான்.
பதினைந்து நிமிடப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு அவள் ஓரளவு தேறினாள். ஆனால், அவளது கண்கள் குழி விழுந்து, முகம் முற்றிலும் தேய்ந்து போயிருந்தது. ஒரு அழகான தேவதையாக இருந்தவள், இன்று ஒரு எலும்புக் கூடாகத் தெரிந்தாள். அவளது அந்த உருவத்தைப் பார்க்க முடியாமல் ஆதித்யா பால்கனிக்குச் சென்று கதறி அழுவான்.
"ஏன் இப்படிச் சோதனை செய்ற? அவளுக்குப் பதில் என் உயிரை எடுத்துக்கோ... என்னால இதைப் பார்க்க முடியல!" என்று அவன் சுவரில் தன் தலையை முட்டிக்கொண்டான்.
மிருதுளாவுக்குத் தெரியும், தன் நேரம் முடிந்துவிட்டது என்று. அவள் ஆதித்யாவை அழைத்து, "வைரம்... எனக்கு ஒரு பாட்டுப் பாடுங்களேன். நாம திருமணமான அன்னைக்கு நீங்க பாடுனீங்களே... அந்தப் பாட்டு," என்று கேட்டாள்.
ஆதித்யா விம்மி விம்மி அழுதபடி பாடினான். அவனது குரல் நடுக்கத்தில் அந்தப் பாடலின் வரிகள் சிதைந்தன. மிருதுளா அவனது மடியில் தலைசாய்த்து, அவனது கையைப் பிடித்துக் கொண்டு அந்தப் பாடலைக் கேட்டாள். அது ஒரு காதலனின் பாட்டு அல்ல; ஒரு கணவன் தன் மனைவியின் உயிருக்காகப் பாடும் ஒரு மரண கீதம் போல இருந்தது.
அவளது இதயம் இப்போது வினாடிக்கு வினாடி பலவீனமானது. பிரசவ வலி எப்போது வேண்டுமானாலும் வரலாம் என்ற நிலை. ஆனால், அந்த வலியைத் தாங்கும் சக்தி அவளது இதயத்திற்கு இல்லை என்பது தான் கசப்பான உண்மை. ஆதித்யா அவளை ஒரு கண்ணாடி பொம்மை போலப் பார்த்துக் கொண்டான். ஆனால் அந்தப் பொம்மை அவன் கைகளிலேயே உடைந்து போய்க்கொண்டிருந்தது.
'ஆதித்யா... இனி நீ அனாதையாக மாட்டாய். உன்னைச் சிரிக்க வைக்க ஒரு ஜீவன் வந்துவிட்டது. என் கடமை முடிந்தது,' என்று மனதிற்குள் முணுமுணுத்தபடி மெல்லத் தன் அறைக்குள் நடந்தாள்.
சிறிது நேரத்தில் ஆதித்யா உள்ளே வந்தான். அவனது கையில் மிருதுளாவிற்குப் பிடித்தமான ஊட்டி ஆப்பிள்களும், சில பூக்களும் இருந்தன. மிருதுளாவின் முகத்தில் இருந்த அந்த அமைதியான புன்னகையைப் பார்த்ததும் அவனுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. "என்ன தங்கம்... இன்னைக்கு ரொம்பப் பிரகாசமா இருக்க? வெண்மதியோட லெட்டர் வந்ததாலயா?" என்று கிண்டலாகக் கேட்டான்.
மிருதுளா அவன் அருகில் வந்து, அவனது சட்டையைப் பிடித்து இழுத்துத் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டாள். "ஆமாம் வைரம்... இனி எனக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை. நான் ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கேன். நாம இன்னைக்கு முழுதும் ஒன்னா இருக்கணும். எதைப் பத்தியும் பேசாம, நாம ஒருத்தரை ஒருத்தர் நேசிக்கணும்," என்றாள்.
அடுத்த சில நாட்கள் அந்த வீடு ஒரு சொர்க்கமாக மாறியது. ஆதித்யாவுக்குத் தெரியாது, இது மிருதுளா அவனுக்குத் தரும் இறுதிப் பரிசு என்று. அவள் தன் வலிகளை எல்லாம் ஒரு இரும்புக் பெட்டிக்குள் போட்டுப் பூட்டி வைத்தாள். இதயம் துடிக்கச் சிரமப்படும் போதெல்லாம், ஆதித்யாவின் முகத்தைப் பார்த்து ஒரு புன்னகையை உதிர்த்து அந்த வலியை விழுங்கினாள்.
அவள் ஆதித்யாவிடம் பல விசித்திரமான ஆசைகளைக் கேட்டாள். "வைரம்... எனக்கு உங்களோட கைப்பட ஒரு படம் வரைஞ்சு கொடுங்க. அதுல நாம ரெண்டு பேரும், நம்ம பாப்பாவும் இருக்கணும்," என்பாள். ஆதித்யா மணிக்கணக்காக உட்கார்ந்து வரைவான். அவன் வரையும்போது, அவள் பின்னால் இருந்து அவன் தோளில் சாய்ந்து கொண்டு அந்த ஓவியத்தைப் பார்ப்பாள்.
"ஆதித்யா... ஒருவேளை நான் தூங்கிட்டே இருந்தா, நீங்க இந்த ஓவியத்தைப் பார்த்துட்டே என் பாப்பாவைத் தூங்க வைக்கணும் சரியா?" என்று அவள் சொல்லும்போது ஆதித்யாவின் கை நடுங்கும்.
"ஏன் இப்படிப் பேசுற மிருதுளா?" என்று அவன் கோபப்படுவான்.
"சும்மா தான் வைரம்... ஒரு கற்பனை," என்று சொல்லிவிட்டு அவன் கன்னத்தில் முத்தமிடுவாள்.
ஆனால், நாட்கள் நகர நகர உடல்நிலை அவளை வஞ்சிக்கத் தொடங்கியது. அவள் கேட்ட அந்த மகிழ்ச்சியான நாட்கள் நரகத்தின் விளிம்பிற்கு அவளை அழைத்துச் சென்றன. எட்டாவது மாதத்தின் இறுதி நாட்கள் நெருங்க நெருங்க, அவளது இதயம் ஒரு நிமிடம் துடித்தால் மறுநிமிடம் ஓய்வெடுக்கத் துடித்தது. அவளால் ஒரு அடி கூட எடுத்து வைக்க முடியவில்லை. கால்களில் இருந்த வீக்கம் இப்போது முழங்கால் வரை பரவியிருந்தது. நீர் கோர்த்து அந்தத் தோல் வெடிக்கும் நிலையில் இருந்தது.
நள்ளிரவு நேரங்களில் ஆதித்யாவுக்குத் தெரியாமல் அவள் படும் வேதனை கொடூரமானது. படுத்தால் இதயம் நசுங்குவது போல ஒரு அழுத்தம். அமர்ந்தால் முதுகுத் தண்டுவடம் உடைவது போன்ற வலி. அவள் வாயைத் பொத்திக்கொண்டு அழுவாள். ஒரு சிறு சத்தம் கேட்டால் கூட ஆதித்யா எழுந்துவிடுவான், அவனது நிம்மதி போய்விடும் என்று அவள் மரண வலியை மௌனமாக அனுபவித்தாள்.
"கடவுளே... இன்னும் கொஞ்ச நாள்... என் குழந்தை இந்த உலகத்தைப் பார்க்கும் வரை என் இதயம் மட்டும் ஓடிக்கொண்டிருக்கட்டும். அப்புறம் அதை நீயே எடுத்துக்கோ," என்று அவள் இருட்டில் பிரார்த்தனை செய்தாள்.
ஒருநாள் அதிகாலை, ஆதித்யா அவளுக்குக் காபி கொண்டு வந்தபோது, மிருதுளா மூச்சு விட முடியாமல் நீல நிறமாக மாறி படுக்கையில் கிடந்தாள். ஆதித்யா பதறிப்போய் அவளைத் தூக்கி மடியில் போட்டுக்கொண்டான். "மிருதுளா! தங்கம்! என்னாச்சு? கண்ணைத் திற மா!" என்று கதறினான்.
அவள் மெல்லக் கண்திறந்து அவனைப் பார்த்தாள். அவளது பார்வையில் ஒருவிதமான விடைபெறல் தெரிந்தது. "வைரம்... நெஞ்சு... ரொம்பப் பாரமா இருக்கு... யாரோ என்னைக் கூப்பிடுற மாதிரி இருக்கு," என்று தழுதழுத்தாள்.
ஆதித்யா அவளுக்கு ஆக்சிஜன் சிலிண்டரை மாட்டி, அவளது நெஞ்சைத் தேய்த்து விட்டான். "எந்தச் சத்தமும் உன்னைக் கூப்பிடாது! நான் கூப்பிடுறேன்ல... இங்கே பாரு. நம்ம பாப்பா உதைக்கிறான் பாரு. அவனுக்காக நீ இருக்கணும்," என்று அவன் அழுதுகொண்டே கத்தினான்.
பதினைந்து நிமிடப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு அவள் ஓரளவு தேறினாள். ஆனால், அவளது கண்கள் குழி விழுந்து, முகம் முற்றிலும் தேய்ந்து போயிருந்தது. ஒரு அழகான தேவதையாக இருந்தவள், இன்று ஒரு எலும்புக் கூடாகத் தெரிந்தாள். அவளது அந்த உருவத்தைப் பார்க்க முடியாமல் ஆதித்யா பால்கனிக்குச் சென்று கதறி அழுவான்.
"ஏன் இப்படிச் சோதனை செய்ற? அவளுக்குப் பதில் என் உயிரை எடுத்துக்கோ... என்னால இதைப் பார்க்க முடியல!" என்று அவன் சுவரில் தன் தலையை முட்டிக்கொண்டான்.
மிருதுளாவுக்குத் தெரியும், தன் நேரம் முடிந்துவிட்டது என்று. அவள் ஆதித்யாவை அழைத்து, "வைரம்... எனக்கு ஒரு பாட்டுப் பாடுங்களேன். நாம திருமணமான அன்னைக்கு நீங்க பாடுனீங்களே... அந்தப் பாட்டு," என்று கேட்டாள்.
ஆதித்யா விம்மி விம்மி அழுதபடி பாடினான். அவனது குரல் நடுக்கத்தில் அந்தப் பாடலின் வரிகள் சிதைந்தன. மிருதுளா அவனது மடியில் தலைசாய்த்து, அவனது கையைப் பிடித்துக் கொண்டு அந்தப் பாடலைக் கேட்டாள். அது ஒரு காதலனின் பாட்டு அல்ல; ஒரு கணவன் தன் மனைவியின் உயிருக்காகப் பாடும் ஒரு மரண கீதம் போல இருந்தது.
அவளது இதயம் இப்போது வினாடிக்கு வினாடி பலவீனமானது. பிரசவ வலி எப்போது வேண்டுமானாலும் வரலாம் என்ற நிலை. ஆனால், அந்த வலியைத் தாங்கும் சக்தி அவளது இதயத்திற்கு இல்லை என்பது தான் கசப்பான உண்மை. ஆதித்யா அவளை ஒரு கண்ணாடி பொம்மை போலப் பார்த்துக் கொண்டான். ஆனால் அந்தப் பொம்மை அவன் கைகளிலேயே உடைந்து போய்க்கொண்டிருந்தது.
