இரண்டறக் கலந்தனவே - 9

  • நிதனிபிரபுவின் நாவல்களை வாசிக்க விரும்புகிறவர்கள் தளத்தில் ரெஜிஸ்ட்டர் செய்துகொள்ளுங்கள்.

    ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டால் nithaprabu@gmail.com என்கிற மின்னஞ்சல் வாயிலாகத் தொடர்புகொள்ளுங்கள்.

ரோசி கஜன்

Administrator
Staff member
Nov 11, 2018
1,723
1,020
113
வெண்மதி கிளம்பிச் சென்ற அந்தத் தடம் கூடத் தெரியாதபடி, மிருதுளா வாசற்படியிலேயே நின்று அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். வெண்மதியின் உருவம் அந்தப் பனிமூட்டத்திற்குள் மறையும் வரை அவள் கண்கள் இமைக்கவில்லை. இப்போது மிருதுளாவின் மனதில் ஒரு விசித்திரமான நிம்மதி. தன் கணவனின் எதிர்காலத்திற்கு ஒரு பாதுகாப்பான நிழலை உறுதி செய்துவிட்ட திருப்தி அவளது முகத்தில் ஒரு தெய்வீகப் புன்னகையைத் தந்தது. ஆனால், அந்தப் புன்னகையின் பின்னால் தன் உயிரைத் தானே தாரை வார்த்துக் கொடுத்த ஒரு மனைவியின் ரத்தக் கண்ணீர் மறைந்திருந்தது.


'ஆதித்யா... இனி நீ அனாதையாக மாட்டாய். உன்னைச் சிரிக்க வைக்க ஒரு ஜீவன் வந்துவிட்டது. என் கடமை முடிந்தது,' என்று மனதிற்குள் முணுமுணுத்தபடி மெல்லத் தன் அறைக்குள் நடந்தாள்.


சிறிது நேரத்தில் ஆதித்யா உள்ளே வந்தான். அவனது கையில் மிருதுளாவிற்குப் பிடித்தமான ஊட்டி ஆப்பிள்களும், சில பூக்களும் இருந்தன. மிருதுளாவின் முகத்தில் இருந்த அந்த அமைதியான புன்னகையைப் பார்த்ததும் அவனுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. "என்ன தங்கம்... இன்னைக்கு ரொம்பப் பிரகாசமா இருக்க? வெண்மதியோட லெட்டர் வந்ததாலயா?" என்று கிண்டலாகக் கேட்டான்.


மிருதுளா அவன் அருகில் வந்து, அவனது சட்டையைப் பிடித்து இழுத்துத் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டாள். "ஆமாம் வைரம்... இனி எனக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை. நான் ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கேன். நாம இன்னைக்கு முழுதும் ஒன்னா இருக்கணும். எதைப் பத்தியும் பேசாம, நாம ஒருத்தரை ஒருத்தர் நேசிக்கணும்," என்றாள்.


அடுத்த சில நாட்கள் அந்த வீடு ஒரு சொர்க்கமாக மாறியது. ஆதித்யாவுக்குத் தெரியாது, இது மிருதுளா அவனுக்குத் தரும் இறுதிப் பரிசு என்று. அவள் தன் வலிகளை எல்லாம் ஒரு இரும்புக் பெட்டிக்குள் போட்டுப் பூட்டி வைத்தாள். இதயம் துடிக்கச் சிரமப்படும் போதெல்லாம், ஆதித்யாவின் முகத்தைப் பார்த்து ஒரு புன்னகையை உதிர்த்து அந்த வலியை விழுங்கினாள்.


அவள் ஆதித்யாவிடம் பல விசித்திரமான ஆசைகளைக் கேட்டாள். "வைரம்... எனக்கு உங்களோட கைப்பட ஒரு படம் வரைஞ்சு கொடுங்க. அதுல நாம ரெண்டு பேரும், நம்ம பாப்பாவும் இருக்கணும்," என்பாள். ஆதித்யா மணிக்கணக்காக உட்கார்ந்து வரைவான். அவன் வரையும்போது, அவள் பின்னால் இருந்து அவன் தோளில் சாய்ந்து கொண்டு அந்த ஓவியத்தைப் பார்ப்பாள்.


"ஆதித்யா... ஒருவேளை நான் தூங்கிட்டே இருந்தா, நீங்க இந்த ஓவியத்தைப் பார்த்துட்டே என் பாப்பாவைத் தூங்க வைக்கணும் சரியா?" என்று அவள் சொல்லும்போது ஆதித்யாவின் கை நடுங்கும்.


"ஏன் இப்படிப் பேசுற மிருதுளா?" என்று அவன் கோபப்படுவான்.


"சும்மா தான் வைரம்... ஒரு கற்பனை," என்று சொல்லிவிட்டு அவன் கன்னத்தில் முத்தமிடுவாள்.


ஆனால், நாட்கள் நகர நகர உடல்நிலை அவளை வஞ்சிக்கத் தொடங்கியது. அவள் கேட்ட அந்த மகிழ்ச்சியான நாட்கள் நரகத்தின் விளிம்பிற்கு அவளை அழைத்துச் சென்றன. எட்டாவது மாதத்தின் இறுதி நாட்கள் நெருங்க நெருங்க, அவளது இதயம் ஒரு நிமிடம் துடித்தால் மறுநிமிடம் ஓய்வெடுக்கத் துடித்தது. அவளால் ஒரு அடி கூட எடுத்து வைக்க முடியவில்லை. கால்களில் இருந்த வீக்கம் இப்போது முழங்கால் வரை பரவியிருந்தது. நீர் கோர்த்து அந்தத் தோல் வெடிக்கும் நிலையில் இருந்தது.


நள்ளிரவு நேரங்களில் ஆதித்யாவுக்குத் தெரியாமல் அவள் படும் வேதனை கொடூரமானது. படுத்தால் இதயம் நசுங்குவது போல ஒரு அழுத்தம். அமர்ந்தால் முதுகுத் தண்டுவடம் உடைவது போன்ற வலி. அவள் வாயைத் பொத்திக்கொண்டு அழுவாள். ஒரு சிறு சத்தம் கேட்டால் கூட ஆதித்யா எழுந்துவிடுவான், அவனது நிம்மதி போய்விடும் என்று அவள் மரண வலியை மௌனமாக அனுபவித்தாள்.


"கடவுளே... இன்னும் கொஞ்ச நாள்... என் குழந்தை இந்த உலகத்தைப் பார்க்கும் வரை என் இதயம் மட்டும் ஓடிக்கொண்டிருக்கட்டும். அப்புறம் அதை நீயே எடுத்துக்கோ," என்று அவள் இருட்டில் பிரார்த்தனை செய்தாள்.


ஒருநாள் அதிகாலை, ஆதித்யா அவளுக்குக் காபி கொண்டு வந்தபோது, மிருதுளா மூச்சு விட முடியாமல் நீல நிறமாக மாறி படுக்கையில் கிடந்தாள். ஆதித்யா பதறிப்போய் அவளைத் தூக்கி மடியில் போட்டுக்கொண்டான். "மிருதுளா! தங்கம்! என்னாச்சு? கண்ணைத் திற மா!" என்று கதறினான்.


அவள் மெல்லக் கண்திறந்து அவனைப் பார்த்தாள். அவளது பார்வையில் ஒருவிதமான விடைபெறல் தெரிந்தது. "வைரம்... நெஞ்சு... ரொம்பப் பாரமா இருக்கு... யாரோ என்னைக் கூப்பிடுற மாதிரி இருக்கு," என்று தழுதழுத்தாள்.


ஆதித்யா அவளுக்கு ஆக்சிஜன் சிலிண்டரை மாட்டி, அவளது நெஞ்சைத் தேய்த்து விட்டான். "எந்தச் சத்தமும் உன்னைக் கூப்பிடாது! நான் கூப்பிடுறேன்ல... இங்கே பாரு. நம்ம பாப்பா உதைக்கிறான் பாரு. அவனுக்காக நீ இருக்கணும்," என்று அவன் அழுதுகொண்டே கத்தினான்.


பதினைந்து நிமிடப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு அவள் ஓரளவு தேறினாள். ஆனால், அவளது கண்கள் குழி விழுந்து, முகம் முற்றிலும் தேய்ந்து போயிருந்தது. ஒரு அழகான தேவதையாக இருந்தவள், இன்று ஒரு எலும்புக் கூடாகத் தெரிந்தாள். அவளது அந்த உருவத்தைப் பார்க்க முடியாமல் ஆதித்யா பால்கனிக்குச் சென்று கதறி அழுவான்.


"ஏன் இப்படிச் சோதனை செய்ற? அவளுக்குப் பதில் என் உயிரை எடுத்துக்கோ... என்னால இதைப் பார்க்க முடியல!" என்று அவன் சுவரில் தன் தலையை முட்டிக்கொண்டான்.


மிருதுளாவுக்குத் தெரியும், தன் நேரம் முடிந்துவிட்டது என்று. அவள் ஆதித்யாவை அழைத்து, "வைரம்... எனக்கு ஒரு பாட்டுப் பாடுங்களேன். நாம திருமணமான அன்னைக்கு நீங்க பாடுனீங்களே... அந்தப் பாட்டு," என்று கேட்டாள்.


ஆதித்யா விம்மி விம்மி அழுதபடி பாடினான். அவனது குரல் நடுக்கத்தில் அந்தப் பாடலின் வரிகள் சிதைந்தன. மிருதுளா அவனது மடியில் தலைசாய்த்து, அவனது கையைப் பிடித்துக் கொண்டு அந்தப் பாடலைக் கேட்டாள். அது ஒரு காதலனின் பாட்டு அல்ல; ஒரு கணவன் தன் மனைவியின் உயிருக்காகப் பாடும் ஒரு மரண கீதம் போல இருந்தது.


அவளது இதயம் இப்போது வினாடிக்கு வினாடி பலவீனமானது. பிரசவ வலி எப்போது வேண்டுமானாலும் வரலாம் என்ற நிலை. ஆனால், அந்த வலியைத் தாங்கும் சக்தி அவளது இதயத்திற்கு இல்லை என்பது தான் கசப்பான உண்மை. ஆதித்யா அவளை ஒரு கண்ணாடி பொம்மை போலப் பார்த்துக் கொண்டான். ஆனால் அந்தப் பொம்மை அவன் கைகளிலேயே உடைந்து போய்க்கொண்டிருந்தது.
 

Author: ரோசி கஜன்
Article Title: இரண்டறக் கலந்தனவே - 9
Source URL: NithaniPrabu Novels-https://nidhaniprabunovels.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
  • Like
Reactions: Magizh kutty

ரோசி கஜன்

Administrator
Staff member
Nov 11, 2018
1,723
1,020
113
அந்த ஊட்டிக் குளிரில், அவர்களின் காதல் ஒரு எரிமலைக்கு மேல் அமர்ந்து கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு நொடியும் ஒரு மரண பயம், ஒவ்வொரு மூச்சும் ஒரு நரகம். மிருதுளாவின் தியாகமும், ஆதித்யாவின் தவிப்பும் அந்தப் பனிமூட்டத்தைச் சோகத்தால் நனைத்தன.



ஊட்டியின் அந்த உறைபனி இரவு, ஒரு நீண்ட போராட்டத்தின் இறுதி அத்தியாயத்திற்குத் தயாரானது. மிருதுளாவின் உடல்நிலை மிக மோசமான நிலையை எட்டியிருப்பதை உணர்ந்த மருத்துவர்கள், இனி ஒரு நிமிடம் கூடத் தாமதிக்க முடியாது என்று எச்சரித்தனர். ஆதித்யாவின் பிடிவாதமும், மிருதுளாவின் வைராக்கியமும் ஒருபுறம் இருக்க, மருத்துவர்கள் அவளை முன்னதாகவே மருத்துவமனையில் அனுமதிக்க முடிவு செய்தனர்.


வெண்மதிதான் அந்தப் பெரும் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டாள். ஆதித்யா ஒரு நடைப்பிணமாக உடைந்து போயிருந்ததால், அவள் ரகசியமாக இரு குடும்பங்களுக்கும் தகவல் அனுப்பினாள். "இனி ஈகோ பார்க்க நேரமில்லை, உங்கள் மகள்/மருமகளின் கடைசி மூச்சு ஊசலாடிக்கொண்டிருக்கிறது, உடனே வாருங்கள்" என்ற அந்த ஒரு செய்தி, பிரிந்திருந்த இதயங்களை எல்லாம் ஒரே புள்ளியில் இணைத்தது.



அந்த நள்ளிரவில் ஊட்டி மருத்துவமனையின் நீண்ட வராண்டாக்கள் ஒரு மரண அமைதியில் மூழ்கியிருந்தன. ஆம்புலன்ஸ் சைரன் சத்தம் அந்த அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தது. ஸ்ட்ரெச்சரில் மிருதுளா கிடத்தப்பட்டிருந்தாள். அவளது முகம் வெளிறிப் போய், கண்கள் பாதி மூடிய நிலையில் இருந்தன. ஆதித்யா அவளது கைகளை விடாமல் பற்றிக்கொண்டு ஓடினான். அவனது கண்கள் கலங்கியிருக்கவில்லை; அவை வறண்டு போயிருந்தன. கண்ணீர் கூட வற்றிப்போன ஒரு நிலையை அவன் அடைந்திருந்தான்.


அதே நேரம், மருத்துவமனையின் வாசலில் இரண்டு கார்கள் வந்து நின்றன. அதிலிருந்து மிருதுளாவின் தந்தை விஸ்வநாதன், தாய் கல்யாணி மற்றும் அவளது தம்பி பதற்றத்துடன் இறங்கினர். இன்னொரு பக்கம் ஆதித்யாவின் தந்தை ராஜசேகர் மற்றும் தாய் சாந்தி இறங்கினர்.


ஆதித்யாவைக் கண்டதும் ராஜசேகர் அப்படியே உறைந்து நின்றார். தன் மகன் இவ்வளவு கோரமாக மாறிப்போயிருப்பான் என்று அவர் கனவிலும் நினைக்கவில்லை. ஆடம்பரமான உடைகள், அதிகாரமான தோரணை எல்லாம் மறைந்து, அழுக்குச் சட்டையும், கலைந்த தலைமுடியுமாக ஒரு அனாதையைப் போலத் தன் மகன் நிற்பதைக் கண்டு அந்தத் தந்தையின் இதயம் சுக்குநூறாக உடைந்தது.


"ஆதித்யா..." என்று சாந்தி ஓடி வந்து தன் மகனைத் தழுவ முயன்றார்.


ஆதித்யா எவ்வித அசைவும் இன்றி நின்றான். அவனது பார்வை ஸ்ட்ரெச்சரில் சென்றுகொண்டிருந்த மிருதுளா மேல் மட்டுமே இருந்தது. "அம்மா... அவளைக் காப்பாத்திடுங்கம்மா... எனக்கு அவ வேணும்..." என்று அவன் ஒரு சிறு பிள்ளையைப் போல முணுமுணுத்தான்.


மிருதுளாவின் தாய் கல்யாணி, தன் மகளின் அந்த நிலையைப் பார்த்ததும் அங்கேயே மயங்கிச் சரிந்தார். விஸ்வநாதன் தன் மகளின் கையைப் பிடிக்க ஓடினார். "மிருதுளா... அம்மா வந்திருக்கேன்டா... கண்ணைத் திற மா!" என்று அவர் போட்ட சத்தம் அந்த மருத்துவமனை முழுவதையும் உலுக்கியது. இத்தனை காலப் பகை, ஜாதி, கௌரவம் என அனைத்தும் ஒரு நொடியில் அந்தச் சத்தத்தில் கரைந்து போயின. தன் மகள் சாவின் விளிம்பில் நிற்கும்போது, அவர்களுக்குத் தங்கள் கௌரவம் ஒரு பொருட்டாகவே தெரியவில்லை.


வெண்மதி ஒரு தூணைப் பற்றிக்கொண்டு ஓரமாய் நின்று அழுதுகொண்டிருந்தாள். தான் கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாற்றப் போராடும் அந்தப் பெண்ணின் தியாகம் யாருக்கும் தெரியாது.


மருத்துவர் காயத்ரி வெளியே வந்து, "பேஷன்ட்டோட கண்டிஷன் ரொம்ப கிரிட்டிகல். அவங்களோட ஹார்ட் பம்பிங் (Heart Pumping) ரொம்பக் குறைஞ்சுட்டே வருது. நாம இப்போவே சிசேரியன் (C-Section) பண்ணியாகணும். ஆனா... இது ஒரு பெரிய ரிஸ்க். குழந்தையைக் காப்பாற்ற முயற்சி பண்ணும்போது தாயோட உயிருக்கு ஆபத்து வரலாம். ஆதித்யா, நீங்க சைன் பண்ணனும்," என்றார்.


அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் விஸ்வநாதன் ஆதித்யாவின் கால்களில் விழுந்தார். "தம்பி... என் பொண்ணை விட்டிடாதே தம்பி... அவளுக்கு ஒன்னும் ஆகாதுன்னு சொல்லு..." என்று அவர் கதறினார்.


ராஜசேகர் தன் மகனின் தோளைப் பற்றிக்கொண்டார். "ஆதித்யா... எங்களை மன்னிச்சிடுப்பா. நாங்க செஞ்ச தப்புக்கு என் மருமக இவ்வளவு கஷ்டப்படுறாளே," என்று அவர் முதன்முதலாகத் தன் தவறை உணர்ந்து அழுதார்.


ஆதித்யா அந்தப் படிவத்தில் கையெழுத்திடும்போது அவனது கைகள் நடுங்கின. அது ஒரு அறுவை சிகிச்சைக்கான கையெழுத்து அல்ல, தன் மனைவியின் மரண சாசனத்தில் கையெழுத்திடுவது போன்ற ஒரு உணர்வு அவனுக்கு ஏற்பட்டது.


மிருதுளா மெல்லக் கண் திறந்தாள். சுற்றிலும் நின்றிருந்த தன் குடும்பத்தினரையும், ஆதித்யாவின் பெற்றோரையும் பார்த்தாள். அவளது முகத்தில் ஒரு மெல்லிய நிம்மதி படர்ந்தது. "எல்லாரும்... வந்துட்டீங்களா... ஆதித்யா... இப்போ எனக்குப் பயமா இல்ல... பாப்பா... பாப்பாவை மட்டும்..." என்று சொல்லிவிட்டு அவள் மீண்டும் மயக்கமடைந்தாள்.


அவள் அறுவை சிகிச்சை அறைக்குள் கொண்டு செல்லப்பட்டாள். கதவுகள் மூடின. வெளியே இரு குடும்பங்களும் ஒன்று சேர்ந்து நின்றன. பகைமை மறந்தது, பாசம் மட்டுமே மிஞ்சியது. ஆனால், அந்தப் பாசத்தைச் சூடிக்கொள்ள மிருதுளா மீண்டும் வருவாளா?


ஆதித்யா அந்த அறையின் கதவருகே அமர்ந்து தரையில் தன் தலையை முட்டிக்கொண்டான். "மிருதுளா... நீ வரணும்... உனக்காக உன் அப்பாவும், அம்மாவும் வந்திருக்காங்க. இனி நமக்கு எந்தத் தடையும் இல்லை மா... ப்ளீஸ் திரும்பி வந்துடு..." என்று அவன் போட்ட ஊமைச் சத்தம் ஊட்டியின் அந்த அமைதியான இரவை ரணமாக்கியது.


சுற்றிலும் இருப்பவர்களின் அழுகைச் சத்தமும், மருத்துவமனை எந்திரங்களின் ஒலியும் சேர்ந்து ஒரு நரகத்தின் பின்னணி இசையைப் போல ஒலித்தன. விதியின் இறுதித் தீர்ப்புக்காக அந்த வராண்டாவே மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு காத்திருந்தது.


ஊட்டியின் அந்த மருத்துவமனை வராண்டா, ஒரு யுகத்தின் முடிவை எதிர்நோக்கி நின்றது. அறுவை சிகிச்சை அறையின் கதவுகள் திறக்கப்படுவதற்குச் சில நிமிடங்கள் முன்பு, மிருதுளா ஆதித்யாவை மட்டும் தனியாகத் தன்னருகே வரும்படி சைகை காட்டினாள். அவளது மூச்சு ஒவ்வொரு வினாடியும் ஒரு மெல்லிய நூலிழையைப் போலத் தேய்ந்துகொண்டிருந்தது.



ஆதித்யா அவளது கைகளைத் தன் இரு கரங்களால் இறுகப் பற்றிக்கொண்டு, மண்டியிட்டு அமர்ந்தான். அவனது கண்ணீர் அவளது கைகளை நனைத்துக் கொண்டிருந்தது.


"வைரம்..." என்று மிருதுளா மிக மெல்லிய குரலில் அழைத்தாள். "எனக்கு நேரம் முடிஞ்சிருச்சுன்னு தோணுது. ஆனா, நான் நிம்மதியா கண்ணை மூட நீ எனக்கு ஒரு சத்தியம் பண்ணிக் கொடுக்கணும்."


"என்னது மா? நீ எது கேட்டாலும் செய்வேன்... ஆனா பிரிஞ்சு போறத பத்தி மட்டும் பேசாதே," என்று ஆதித்யா விம்மி விம்மி அழுதான்.


மிருதுளா சிரமப்பட்டு ஒரு புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டாள். "என் பாப்பாவுக்கு ஒரு அம்மா வேணும் ஆதித்யா. உனக்கு ஒரு துணை வேணும். நான் போன அப்புறம் நீயும் என் பிள்ளையும் அனாதையா நிக்கிறதை நான் மேல இருந்து பார்த்தா என் ஆத்மா சாந்தியடையாது. நீ... நீ வெண்மதியைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கணும். அவ நம்ம பிள்ளையைத் தன் பிள்ளையா பார்த்துக்குவா. எனக்குச் சத்தியம் பண்ணிக் கொடு ஆதித்யா," என்றாள்.
 
  • Like
Reactions: Magizh kutty

ரோசி கஜன்

Administrator
Staff member
Nov 11, 2018
1,723
1,020
113
ஆதித்யாவின் உலகம் ஒரு நொடி இருண்டு போனது. "இல்லை மிருதுளா! உனக்குப் பைத்தியம் பிடிச்சிருச்சா? உன்னைத் தவிர இன்னொரு பெண்ணை என் மனசால கூட நினைக்க மாட்டேன். எனக்கு நீ மட்டும்தான் வேணும். இப்படி ஒரு சத்தியத்தைக் கேட்டு என் கழுத்தை அறுக்காதே!" என்று அவன் கதறினான்.


மிருதுளா அவனது கையைத் தன் பலவீனமான விரல்களால் அழுத்தினாள். "வைரம்... இது எனக்காக இல்லை, நம்ம பிள்ளைக்காக. நீ எனக்காகச் செய்யுற கடைசி உதவி இதுதான். உன் மேல சத்தியமா... என் பிள்ளை மேல சத்தியமா... நீ அவளுக்கு ஒரு வாழ்க்கை கொடுக்கணும். அப்போதான் நான் நிம்மதியா போவேன். சொல்லு ஆதித்யா... சத்தியம் பண்ணிக் கொடு," என்று அவள் மூச்சுத் திணறத் திணறக் கெஞ்சினாள்.


ஆதித்யாவால் அவளது அந்தத் தவிப்பைப் பார்க்க முடியவில்லை. அவளது உயிர் ஊசலாடிக்கொண்டிருக்கும் வேளையில் அவளது ஆசையை மறுக்க அவனுக்குத் துணிவில்லை. ரத்தக் கண்ணீர் வடித்தபடி, அவளது கைகளில் தன் கையை வைத்து, "சத்தியம்... சத்தியம் பண்ணித் தர்றேன் மிருதுளா... உன் ஆசைப்படியே நான் செய்றேன். ஆனா... நீ என்னை விட்டுப் போயிடாதே மா..." என்று அவன் கதறி அழுதான்.


அந்தச் சத்தியத்தைப் பெற்றதும் மிருதுளாவின் முகத்தில் ஒரு தெய்வீக நிம்மதி பரவியது. அவள் மெல்லக் கண்கள் சொருக அறுவை சிகிச்சை அறைக்குள் கொண்டு செல்லப்பட்டாள்.


சுமார் ஒரு மணி நேரம்... அந்த வராண்டாவில் இருந்த ஒவ்வொரு உயிருக்கும் அது ஒரு நரக காலம். திடீரென, உள்ளிருந்து ஒரு மெல்லிய, பிஞ்சு அழுகுரல் கேட்டது. "வாவ்... வாவ்..."


ஆதித்யா எழுந்து நின்றான். "குழந்தை... என் குழந்தை!" என்று அவன் ஓடினான். ஆனால் அடுத்த சில நிமிடங்களில், அந்த மகிழ்ச்சி ஒரு பெரும் இடியாக மாறியது. மருத்துவர் காயத்ரி வெளியே வந்தார். அவளது முகத்தில் வெற்றி இல்லை, ஒரு பெரும் தோல்வியின் கசப்பு இருந்தது.


"ஆதித்யா... குழந்தையைக் காப்பாத்திட்டோம். ஒரு அழகான ஆண் குழந்தை. ஆனா... மிருதுளாவோட இதயம்... சிசேரியன் முடிஞ்ச அடுத்த நிமிஷமே நின்றுடுச்சு. இப்போ மிஷின் மூலமா அவளோட மூச்சை ஓட வச்சிருக்கோம். அவளுக்குத் தன் குழந்தையைப் பார்க்கணும்னு ஒரு வைராக்யம் இருந்திருக்கு... அதான் அவளை இப்போ வரைக்கும் தாங்கிட்டு இருக்கு. சீக்கிரம் வாங்க... அவளோட கடைசி நிமிடங்கள் இவை," என்றார் மருத்துவர் கண்கள் கலங்க.


ஆதித்யா பித்துப் பிடித்தவன் போல உள்ளே ஓடினான். அங்கே வெள்ளை விரிப்புகளுக்கு நடுவே, ஒரு மெழுகு உருண்டையைப் போல மிருதுளா கிடந்தாள். அவளது கண்கள் லேசாகத் திறந்திருந்தன. செவிலியர் அந்தக் குழந்தையைத் துணியால் சுற்றி ஆதித்யாவிடம் கொடுத்தார்.


ஆதித்யா அந்தக் குழந்தையை வாங்கி, மிருதுளாவின் அருகில் கொண்டு சென்றான். "மிருதுளா... இதோ பாரு மா... நம்ம பாப்பா... உன் வைரம் வந்திருக்கான் பாரு," என்று அவன் அழுதபடி சொன்னான்.


மிருதுளா மெல்லத் தன் கையை உயர்த்த முயன்றாள். ஆதித்யா அவளது கையைத் தாங்கிப் பிடித்துக் குழந்தையிடம் கொண்டு சென்றான். அந்தப் பிஞ்சு விரல்களைத் தன் விரல்களால் தொட்டபோது, மிருதுளாவின் கண்களில் இருந்து ஒரு சொட்டு நீலக் கண்ணீர் வழிந்தது. அவள் அந்தக் குழந்தையை ஒருமுறை உற்றுப் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில் ஒரு தாயின் மொத்தக் காதலும், பிரிவின் வலியும் அடங்கியிருந்தது.


அவள் சிரமப்பட்டுத் தன் தலையைத் தூக்கி, அந்தக் குழந்தையின் நெற்றியில் ஒரு மெல்லிய முத்தமிட்டாள். அது ஒரு முத்தம் அல்ல; தன் உயிரையே அந்தக் குழந்தைக்குள் கடத்தும் ஒரு மந்திரம் போல இருந்தது. முத்தமிட்டு முடித்த அடுத்த நொடி, அவள் ஆதித்யாவின் கண்களை நேராகப் பார்த்தாள். "நன்றி... வைரம்..." என்று அவளது இதழ்கள் அசைந்தன.


அடுத்த வினாடி... அந்த மானிட்டர் எந்திரம் "பீப்...." என்று நீண்ட ஒலியை எழுப்பியது. மிருதுளாவின் கை மெல்ல நழுவியது. அவளது கண்கள் பாதியிலேயே நிலை குத்தி நின்றன.


"மிருதுளா!!!!!!!!" என்று ஆதித்யா போட்ட அலறல் அந்த மருத்துவமனைச் சுவர்களை அதிர வைத்தது. அவன் அந்தக் குழந்தையை ஒரு கையில் ஏந்தியபடி, இன்னொரு கையில் தன் மனைவியின் சடலத்தைக் கட்டியணைத்துக் கொண்டு கதறினான். "வேண்டாம் மா... என்னை விட்டுட்டுப் போகாதே... என் உயிரை எடுத்துக்கோ... மிருதுளா!!! கண்ணைத் திற மா!!!"


அங்கே நின்றிருந்த மருத்துவர்கள், செவிலியர்கள் என அனைவரும் தேம்பித் தேம்பி அழுதனர். ஊட்டியின் அந்த உறைபனி இரவில், ஒரு காதல் காவியம் ரத்தமும் கண்ணீருமாக முடிவுக்கு வந்தது. ஒரு தாய் தன் வாரிசை இந்த உலகத்திற்குக் கொடுத்துவிட்டு, தன் காதலனைத் தவிக்க விட்டுவிட்டுப் பிரிந்து சென்றாள்.


மிருதுளாவின் அந்தப் புன்னகையோடு கூடிய முகம், இனி ஒருபோதும் ஆதித்யாவைப் பார்த்துச் சிரிக்கப்போவதில்லை. அவன் கையில் இருந்த குழந்தை அழத் தொடங்கியது—அது தன் தாயின் பிரிவை உணர்ந்து அழுததா, அல்லது தன் தந்தையின் துக்கத்தைத் தாங்க முடியாமல் அழுததா என்பது அந்த இறைவனுக்கே வெளிச்சம்.
 
  • Like
Reactions: Magizh kutty