இரண்டறக் கலந்தனவே - 10

[ரோசி கஜன்]

ஊட்டியின் அந்த எஸ்டேட் பங்களா இப்போது ஒரு வீடாகத் தெரியவில்லை; அது மிருதுளாவின் நினைவுகளைச் சுமந்து நிற்கும் ஒரு பிரம்மாண்டமான கல்லறை போலக் காட்சியளித்தது. மிருதுளாவின் மறைவுக்குப் பிறகு, ஆதித்யாவின் உலகமே தலைகீழாக மாறியிருந்தது.


மிருதுளா மறைந்து ஒரு மாதம் கடந்திருந்தது. ஆனால் ஆதித்யாவிற்கு அந்த ஒரு மாதம் ஆயிரம் யுகங்களாகத் தெரிந்தது. அவன் முற்றிலுமாகத் தன்னை ஒரு கூட்டுக்குள் சுருக்கிக் கொண்டான். தன் தந்தை, தாய், மிருதுளாவின் பெற்றோர் என யாரையும் அவன் வீட்டுக்குள் அனுமதிக்கவில்லை. "எல்லாரும் போங்க... என்னைத் தனியா விடுங்க" என்று கத்தி அனைவரையும் துரத்திவிட்டான். அவனைப் பொறுத்தவரை, அவனது காதலைக் கலைத்தவர்கள் அனைவரும் துரோகிகள். ஏன், தன்னைத் தனியாகத் தவிக்க விட்டுச் சென்ற மிருதுளா கூட ஒரு வகையில் துரோகிதான் என்று அவனது காயப்பட்ட மனம் அடிக்கடி அவதூறு பாடியது.


"என்னை ஏமாத்திட்ட மிருதுளா... உன் பாசம் வேணும்னு கேட்டேன், ஆனா நீ உன் பிணத்தைக் கொடுத்துட்டுப் போயிட்ட!" என்று இருட்டில் அமர்ந்து சுவர்களைப் பார்த்து கத்துவான். ஆனால் அடுத்த நிமிடமே, அவள் பயன்படுத்திய சேலையின் வாசம் காற்றில் மிதந்து வரும்போது, அவன் நிலைகுலைந்து போவான்.


அவன் அந்த வீட்டின் எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் மிருதுளா இருப்பது போலவே ஒரு பிரம்மை அவனை வாட்டியது. சமையலறையில் அவள் காபி போட்டுக்கொண்டிருப்பது போலவும், ஜன்னலோரம் நின்று ஓவியம் வரைந்து கொண்டிருப்பது போலவும் அவனுக்குத் தோன்றும். "மிருதுளா!" என்று அவன் ஓடிச் செல்வான், ஆனால் அங்கே வெறும் காற்று மட்டுமே மிஞ்சும். இந்தப் பிரம்மைகள் அவனைப் பைத்தியமாக்கிக் கொண்டிருந்தன.


இந்த நரகத்திற்கு இடையே, அவனது கைகளில் இருந்த அந்த ஒரு மாதக் கைக்குழந்தைதான் அவனது மிகப்பெரிய சவாலாக இருந்தது. ஒரு ஆர்க்கிடெக்டாகப் பெரிய வரைபடங்களை வரைந்த அந்த கைகள், இன்று ஒரு குழந்தைக்குப் பால் பாட்டிலை மாட்டத் தெரியாமல் நடுங்கின.


நள்ளிரவு இரண்டு மணி... பனி ஊட்டியையே உறைய வைத்துக் கொண்டிருந்தது. தொட்டிலில் இருந்த குழந்தை வீறிட்டு அழத் தொடங்கியது. ஆதித்யா திடுக்கிட்டு எழுந்தான். அவனது கண்கள் தூக்கமில்லாமல் சிவந்து போயிருந்தன. குழந்தையைத் தூக்கினான், ஆனால் அது அழுகையை நிறுத்தவில்லை.


"ஏன் அழுற? பசிக்குதா? இல்ல குளிர் எடுக்குதா?" என்று அவன் குழந்தையிடம் கோபமாகக் கத்தினான். ஆனால் அந்தக் குழந்தையின் அழுகை இன்னும் அதிகரித்தது. ஆதித்யாவிற்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. மிருதுளா இருந்திருந்தால், ஒரு மெல்லிய வருடலில் அதை அமைதிப்படுத்தியிருப்பாள். அவன் பால் பாட்டிலை எடுத்துத் தயாரித்தான், ஆனால் அதன் சூடு அதிகமாகிவிடக் கூடாது என்ற பயத்தில் பதறினான். ஒரு கையில் குழந்தையை வைத்துக் கொண்டு, இன்னொரு கையில் பாட்டிலைப் பிடித்து அவன் பட்ட அவஸ்தை ரத்தக் கண்ணீர் வரவழைப்பதாக இருந்தது.


குழந்தைக்குப் பால் கொடுத்து முடித்த பிறகு, அதைத் தூங்க வைக்க அவன் அந்த அறை முழுவதும் நடந்தான். அவனது உடல் அசதியில் தள்ளாடியது. "மிருதுளா... பாரு, உன் பிள்ளை என்னைப் போட்டு எப்படி வாட்டுறான் பாரு. நீயும் இல்ல... இவனும் என்னை விட மாட்டேங்குறான். நான் என்ன பாவம் செஞ்சேன்?" என்று அவன் விம்மி அழுதான். அவனது கண்ணீர் அந்தக் குழந்தையின் கன்னத்தில் விழுந்தது. அந்தப் பிஞ்சு விரல்கள் அவன் சட்டையைப் பற்றிக் கொண்டபோது, அவன் அப்படியே தரையில் அமர்ந்து கதறினான்.


பகலில் கூட அவனால் எதையும் செய்ய முடியவில்லை. வீடெல்லாம் கலைந்து கிடந்தது. தூசி படிந்த ஓவியங்கள், காய்ந்து போன பூக்கள் என அந்த வீடு அவனது சிதைந்த மனநிலையைப் பிரதிபலித்தது. அவன் யாரிடமும் பேசவில்லை, போனைத் தொடுவதில்லை. வெண்மதி பலமுறை வாசலுக்கு வந்து தட்டியும் அவன் கதவைத் திறக்கவில்லை.


"சத்தியம் பண்ணிக் கொடுத்தியே... இப்போ எங்க போன? எங்கே இருக்க?" என்று அவன் மிருதுளாவின் புகைப்படத்தைப் பார்த்துத் திட்டினான். அவனது வெறுப்பு இப்போது அவளது நினைவுகள் மீதும் திரும்பியது. ஆனால் அந்த வெறுப்பைக் காட்டிலும், அவளது ஒரு நொடித் தொடுதலுக்காக அவன் ஏங்கும் அந்த ஏக்கம்தான் அவனை அதிகம் கொன்றது.


கைக்குழந்தையுடன் அவன் பட்ட அவஸ்தை கொடூரமானது. குழந்தை மலம் கழித்தாலோ, வாந்தி எடுத்தாலோ அதை எப்படிச் சுத்தம் செய்வது என்று தெரியாமல் அவன் திணறுவான். அவனது ஆடை முழுவதும் அழுக்காகி இருக்கும். ஒரு காலத்தில் மிக நேர்த்தியாக இருந்த ஆதித்யா, இன்று அழுக்குத் துணிகளுடனும், கலைந்த தாடியுடனும் ஒரு பிச்சைக்காரனைப் போலத் தெரிந்தான். அவனது இந்த நிலைமை அவனைப் பார்ப்பவர்கள் எவராக இருந்தாலும் ரத்தக் கண்ணீர் வரவழைக்கும் அளவிற்கு மோசமாக இருந்தது.


ஒவ்வொரு முறையும் அந்தக் குழந்தை சிரிக்கும்போது, அவனுக்கு மிருதுளாவின் சிரிப்பு நினைவுக்கு வரும். அந்தச் சிரிப்பு அவனது நெஞ்சைத் துளைக்கும். "உன் சிரிப்பு எனக்கு வேணாம்... உன் அம்மா வேணும்!" என்று அவன் குழந்தையிடம் கத்துவான். ஆனால் அந்தக் குழந்தை எதையும் அறியாமல் அவன் விரல்களைப் பற்றிக் கொண்டு விளையாடும்.


மிருதுளா இல்லாத ஒவ்வொரு நிமிடமும் அவனுக்கு ஒரு நரகமாகத் தெரிந்தது. அவனது தனிமை அவனைக் குதறிக்கொண்டிருந்தது. அவன் ஒரு இருண்ட குகைக்குள் மாட்டிக்கொண்டவனைப் போலத் தவித்தான். விடியலுக்காகக் காத்திருக்கக் கூட அவனுக்குத் தெம்பில்லை, ஏனெனில் விடியல் வந்தால் மீண்டும் அவனது தனிமை தான் அவனுக்குத் துணையாக இருக்கும்.


ஊட்டியின் அந்தப் பனிமூட்டமான எஸ்டேட் பங்களா, ஒரு இடுகாட்டின் அமைதியைக் கொண்டிருந்தது. ஆதித்யா ஒரு நடைப்பிணமாகத் தன் குழந்தையைச் சுமந்து கொண்டு, அந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு சுவரிலும் மிருதுளாவின் நினைவுகள் தன்னை வதைப்பதைப் பொறுக்க முடியாமல் தவித்தான்.



மிருதுளா மறைந்து சில வாரங்கள் கடந்த நிலையில், இரு குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்களும் ஆதித்யாவைச் சந்திக்க வந்தனர். விஸ்வநாதன், கல்யாணி, ராஜசேகர் மற்றும் சாந்தி என அனைவரும் வாசலில் நின்றனர். அவர்கள் கைகளில் குழந்தைக்குத் தேவையான உடைகளும், உணவுகளும் இருந்தன. ஆதித்யாவின் கோபம் இப்போது தணிந்திருக்கும், அவனைச் சமாதானப்படுத்தி வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றுவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையில் அவர்கள் வந்திருந்தனர்.


ஆனால், கதவைத் திறந்த ஆதித்யாவைப் பார்த்ததும் அவர்கள் அதிர்ச்சியில் உறைந்தனர். கண்கள் குழி விழுந்து, கன்னங்கள் ஒட்டி, நீண்ட தாடியுடன் அவன் ஒரு பித்தன் போலக் காட்சியளித்தான்.


"ஆதித்யா... இங்க பாருப்பா, குழந்தை எவ்வளவு மெலிஞ்சு போயிருக்கான். நீயும் சரியா சாப்பிடல போல இருக்கு. எங்களோடு வீட்டுக்கு வந்துடுப்பா... நாங்க பாப்பாவை நல்லாப் பார்த்துப்போம்," என்று கல்யாணி கண்ணீருடன் கெஞ்சினார்.


ஆதித்யாவின் கண்கள் சிவந்தன. "யார் வீட்டுக்கு வரணும்? நீங்க எல்லாம் யாரு? என் மிருதுளாவை எமன்கிட்ட தாரை வார்த்துக் கொடுத்துட்டு இப்போ பாசத்தைக் காட்ட வந்துட்டீங்களா? நீங்க யாருமே எனக்கு வேண்டாம்! கௌரவம் முக்கியம்னு அன்னைக்கு அவளைத் தவிக்க விட்டீங்களே... இப்போ எதுக்கு வந்தீங்க? போயிடுங்க! எல்லாரும் இங்கிருந்து போயிடுங்க!" என்று ஆவேசமாகக் கத்தினான்.


ராஜசேகர் முன்னால் வந்து, "ஆதித்யா, தப்பு எங்க மேல தான்... ஆனா இந்தக் குழந்தைக்கு ஒரு தாயோட அரவணைப்பு வேணும்டா," என்றார்.


"தாயா? இவனுக்குத் தாய் இல்ல! அவளை நீங்க எல்லாரும் சேர்ந்து கொன்னுட்டீங்க. இனி என் முகத்துலயோ, என் பிள்ளை முகத்துலயோ முழிக்காதீங்க. உங்களை எல்லாம் பார்த்தா எனக்கு அவளோட சாவு தான் ஞாபகத்துக்கு வருது. நீங்க யாரும் இல்லாத இடத்துக்கு நான் போறேன்!" என்று சொல்லிவிட்டு அவர்கள் கண்முன்னே கதவை ஓங்கி அறைந்து சாத்தினான்.


அடுத்த சில மணிநேரங்களில், ஒரு சிறிய பையில் குழந்தையின் துணிகளையும், மிருதுளாவின் அந்த ஒரு புகைப்படத்தையும் மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு, தன் பழைய காரில் குழந்தையைச் சுமந்தபடி அங்கிருந்து கிளம்பினான். அவன் எங்கே போகிறான் என்று அவனுக்கே தெரியாது. உறவுகள் இல்லாத, மிருதுளாவின் நினைவுகள் தன்னைத் துரத்தாத ஒரு ஏகாந்தமான இடத்தைத் தேடி அவனது பயணம் தொடங்கியது.


ஆனால், அவனுக்குத் தெரியாத ஒரு நிழல் அவனைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. அது வெண்மதி.

 

[ரோசி கஜன்]

வெண்மதியின் நிலைமை இப்போது மிகவும் மோசமாக இருந்தது. மிருதுளாவிற்குச் செய்த சத்தியத்தைக் காப்பாற்றவும், ஆதித்யாவின் மேல் இருந்த அந்த மாறாத அன்பினாலும், தன் வீட்டில் ஏற்பாடு செய்திருந்த திருமணத்தை அவள் துணிச்சலாக நிறுத்தினாள். "எனக்கு ஆதித்யாவும் அவனோட குழந்தையும் தான் முக்கியம்" என்று அவள் சொன்னதைக் கேட்டு அவளது பெற்றோர்கள் கொதித்துப் போனார்கள்.


"இனி நீ எங்க பொண்ணே இல்ல! ஒரு விதவையைப் போல அவன் பின்னாடி அலையப் போறியா? செத்துப்போன ஒருத்திக்குச் சத்தியம் பண்ணிக் கொடுத்துட்டு உன் வாழ்க்கையைச் சீரழிச்சுக்கிறியே... போ! இங்கிருந்து வெளியே போ!" என்று அவளை வீட்டை விட்டுத் துரத்திவிட்டனர்.


வெண்மதியிடம் இப்போது சொந்தம் என்று சொல்லிக்கொள்ள யாரும் இல்லை. ஆனால் அவளது மனதில் மிருதுளாவின் முகம் மட்டுமே இருந்தது. "உன் ஆதியையும், பிள்ளையையும் நான் பார்த்துப்பேன்" என்று அவள் கொடுத்த வாக்கு அவளைத் துரத்தியது. ஆதித்யா யாரிடமும் சொல்லாமல் காரில் கிளம்புவதைப் பார்த்தவள், தனது சிறிய ஸ்கூட்டரில் அவனுக்குத் தெரியாமல் தூரத்திலிருந்தே அவனைப் பின்தொடர்ந்தாள்.


ஆதித்யா மலைச்சாலையில் வேகமாகச் சென்றான். அவனது கார் வளைந்து நெளிந்து சென்றபோது, வெண்மதியின் இதயம் படபடத்தது. "ஆதித்யா... நிதானமாப் போ... உனக்கு ஏதோ ஆனா அந்தக் குழந்தை என்ன பண்ணும்?" என்று அவள் மனதிற்குள் கதறினாள்.


நள்ளிரவு நெருங்கியது. ஒரு ஆள் நடமாட்டமில்லாத காட்டுப் பகுதியில் ஆதித்யாவின் கார் நின்றது. அவன் குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு ஒரு சிறிய விடுதியில் (Motel) அறை எடுத்தான். வெண்மதி அந்த விடுதிக்கு வெளியே ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து குளிரில் நடுங்கியபடி அவனைக் கண்காணித்தாள். அவனது கோபம் குறையும் வரை அவனிடம் பேச அவளுக்குத் தைரியமில்லை, ஆனால் அவன் தன்னைச் சிதைத்துக் கொள்வதைப் பார்த்துக் கொண்டு அவளால் சும்மா இருக்கவும் முடியவில்லை.


ஒரு பக்கம் தன்னை வெறுத்து ஒதுக்கிய குடும்பம், இன்னொரு பக்கம் தன்னை ஏமாற்றிச் சென்ற மனைவியின் நினைவு, கையில் அழும் பச்சிளம் குழந்தை—ஆதித்யா ஒரு பெரும் சுழலில் சிக்கியிருந்தான். அவனுக்குத் தெரியாமல் அவனது பாதுகாப்பிற்காக ஒரு தேவதையைப் போல வெண்மதி அந்தப் பனியில் நனைந்து கொண்டிருந்தாள். அந்தப் பயணம் எங்கே முடியும்? ஆதித்யா வெண்மதியின் தியாகத்தைப் புரிந்துகொள்வானா?



ஊட்டியின் அடர்ந்த காட்டுப் பகுதியில் இருந்த அந்தப் பழைய விடுதி அறை, ஆதித்யாவின் மனதைப் போலவே இருண்டு கிடந்தது. வெளியே மழை பெய்து கொண்டிருக்க, உள்ளே பிஞ்சு குழந்தையின் அழுகுரல் அந்த அறையின் சுவர்களைத் துளைத்துக் கொண்டிருந்தது.



குழந்தைக்குக் கடும் காய்ச்சல். உடல் நெருப்பாகக் கொதித்தது. ஆதித்யா பைத்தியம் பிடித்தவன் போல அந்தச் சிறிய அறைக்குள் அலைந்து கொண்டிருந்தான். குழந்தையை எப்படித் தாங்குவது, காய்ச்சலை எப்படிக் குறைப்பது என்று தெரியாமல் அவன் தன் தலையைச் சுவரில் முட்டிக்கொண்டான். "மிருதுளா... இங்கே வா மா... பாரு, உன் பிள்ளை செத்துடுவான்னு நினைக்கிறேன். எனக்கு ஒன்னும் தெரியலையே மிருதுளா!" என்று அவன் போட்ட ஊமைச் சத்தம் மழையின் இரைச்சலில் கரைந்தது.


திடீரென அந்த அறையின் கதவு பலமாகத் திறக்கப்பட்டது. மழையில் நனைந்து, தலைமுடி கலைந்து, ஒரு உருவம் உள்ளே நுழைந்தது. மங்கலான வெளிச்சத்தில், அந்த உருவத்தைப் பார்த்த ஆதித்யா ஒரு நிமிடம் உறைந்து போனான்.


"மிருதுளா! நீ வந்துட்டியா? எனக்குத் தெரியும் நீ என்னை விட்டுப் போகமாட்டேன்னு!" என்று கத்தியபடி அவன் அந்த உருவத்தை நோக்கி ஓடினான். ஆனால் அருகில் சென்றபோதுதான் தெரிந்தது, அது மிருதுளா அல்ல; மழையில் நனைந்து நடுங்கிக்கொண்டிருந்த வெண்மதி.


ஆதித்யா அவளைக் கண்டதும் ஆவேசமடைந்தான். "நீ எதுக்கு இங்கே வந்த? உன்னை யாரு வரச் சொன்னது? போ... இங்கிருந்து போயிடு!" என்று அவளைப் பிடித்துத் தள்ளினான்.


வெண்மதி அவனை ஏறெடுத்தும் பார்க்கவில்லை. அவளது கவனம் முழுவதும் அழுதுகொண்டிருந்த அந்தக் குழந்தையின் மேல் இருந்தது. ஆதித்யாவின் கைகளில் இருந்து குழந்தையை வலுக்கட்டாயமாகப் பறித்தாள். அவன் அவளைத் தடுத்தும் அவள் கேட்கவில்லை. குழந்தையைத் தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டாள். ஆச்சரியம்! அதுவரை தாய்ப்பால் கிடைக்காமல், தாயின் ஸ்பரிசம் இல்லாமல் அழுதுகொண்டிருந்த அந்தக் குழந்தை, வெண்மதியின் அணைப்பில் ஏதோ ஒரு தாய்மையின் கதகதப்பை உணர்ந்தது போல, விம்மிக் கொண்டே அமைதியானது.

 

[ரோசி கஜன்]

வெண்மதி தன் பையிலிருந்த ஈரமில்லாத துணியை எடுத்து குழந்தையின் உடலைத் துடைத்து, முதலுதவி செய்தாள். குழந்தை அமைதியானதைக் கண்டதும் ஆதித்யாவுக்குள் இருந்த அந்தப் பைத்தியக்காரத்தனம் மெல்ல அடங்கியது. ஆனால் அவனது கோபம் குறையவில்லை.


அவன் இப்போது ஒரு உருவமே மாறிப் போயிருந்தான். அவனது கண்கள் ரத்தக் கறையோடு சிவந்து போயிருந்தன. பல நாட்கள் தூக்கமில்லாமல் கன்னங்கள் ஒட்டி, எலும்புகள் துருத்திக் கொண்டு தெரிந்தன. அவன் அணிந்திருந்த சட்டை வியர்வையிலும் மழையிலும் நனைந்து நாற்றமெடுத்தது. ஒரு காலத்தில் கம்பீரமாக இருந்த ஆதித்யா, இன்று தன் மனைவியைத் தொலைத்த துக்கத்தில் ஒரு சிதைந்த சிலையைப் போலக் காட்சியளித்தான்.


வெண்மதி அவனை வேதனையோடு பார்த்தாள். "ஆதித்யா... உன்னைப் பார்த்தா எனக்கே அசிங்கமா இருக்கு. நீ ஒரு அப்பனா? குழந்தைக்குக் காய்ச்சல் வந்தா என்ன பண்ணணும்னு கூடத் தெரியாம இப்படிப் பைத்தியம் மாதிரி அலைஞ்சுட்டு இருக்கியே... உன்னை நம்பியா மிருதுளா இந்தக் குழந்தையை விட்டுட்டுப் போனா?" என்று சுளீரென்று கேட்டாள்.


"அவளைப் பத்திப் பேச உனக்கு என்ன தகுதி இருக்கு? கௌரவம் முக்கியம்னு உன்னைப் பெத்தவங்க உன்னைத் துரத்திட்டாங்களே... இப்போ எதுக்கு என் பின்னாடி வர்ற? நீயும் அவங்களை மாதிரியே என்னைத் துரோகின்னு நினைச்சுட்டுப் போயிடு!" என்று ஆதித்யா கத்தினான்.


வெண்மதி குழந்தையின் நெற்றியில் முத்தமிட்டுவிட்டு, ஆதித்யாவை நேருக்கு நேர் பார்த்தாள். "ஆமாம்... எங்க வீட்ல என்னைத் துரத்திட்டாங்க. எனக்கு இப்போ யாருமே இல்லை. ஆனா, நான் உனக்காக இங்கே வரல ஆதித்யா. செத்துப் போறதுக்கு முன்னாடி மிருதுளா என் காலடியில விழுந்து ஒரு சத்தியம் கேட்டா. உன் பிள்ளைக்கு அம்மாவாகவும், உனக்கு ஒரு நிழலாகவும் நான் இருப்பேன்னு அவளுக்கு வாக்குக் கொடுத்துட்டேன். அந்தச் சத்தியத்தைக் காப்பாத்தத்தான் நான் இங்கே வந்திருக்கேன். நீ என்னைத் துரத்தினாலும் சரி, அடிச்சாலும் சரி... இந்தக் குழந்தையை விட்டு நான் ஒரு அடி கூட நகர மாட்டேன்," என்று தீர்க்கமாகச் சொன்னாள்.


ஆதித்யா எள்ளி நகையாடினான். "சத்தியமா? அவ சொன்னான்னு நீ வந்துடுவியா? உனக்கு என் மேல ஆசை... அதான் இப்படி நாடகம் ஆடுற. எனக்கு உன் உதவி வேண்டாம். இப்போவே நான் இந்தக் குழந்தையைத் தூக்கிட்டு வேற இடத்துக்குப் போவேன். என்னைத் தேடி யாரும் வர முடியாத இடத்துக்குப் போவேன்!" என்று குழந்தையை மீண்டும் பிடுங்க முயன்றான்.


வெண்மதி குழந்தையைத் தர மறுத்தாள். "நீ எங்கே வேணா போ... ஆனா இந்தக் குழந்தையை நான் விடமாட்டேன். நீ ஒரு பொறுப்பில்லாத அப்பா. குழந்தையைத் தூக்கிட்டுப் போய் அதைக் கொல்லப் போறியா? மிருதுளாவின் ஆசைப்படி நான் இங்கிருந்து குழந்தையைப் பார்த்துப்பேன். நீ என்னை மிரட்டலாம், ஆனா இந்தக் குழந்தையின் அழுகை நிக்கணும்னா அதுக்கு ஒரு அம்மா வேணும். அது இப்போதைக்கு நான் தான்!" என்றாள்.


"வெண்மதி! நீ என் பொறுமையச் சோதிக்கிற... நான் குழந்தையைத் தூக்கிட்டு இந்த மழையிலேயே ஓடிடுவேன்!" என்று அவன் வெறித்தனமாகக் கத்தினான்.


வெண்மதி அவன் கண்களை உற்றுப் பார்த்தாள். "ஓடு ஆதித்யா... எவ்வளவு தூரம் வேணா ஓடு. ஆனா உன்னோட இந்தத் துக்கத்துல இருந்து உன்னால ஓட முடியாது. நீ ஓடுற ஒவ்வொரு இடத்துக்கும் உன் நிழலா நான் வருவேன். மிருதுளா உன்னைக் காதலிச்சா... நான் அவளோட தியாகத்தைக் காதலிக்கிறேன். உன்னால் என்னை ஒன்னும் செய்ய முடியாது," என்று ஒரு பாறையைப் போல உறுதியாக நின்றாள்.


அந்தச் சிறிய அறையில், ஆதித்யாவின் ஆவேசத்திற்கும் வெண்மதியின் தாய்மைக்கும் இடையே ஒரு போர் நடந்தது. ஆதித்யா ஒரு பக்கம் குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு ஓடத் துடித்தான், வெண்மதியோ அந்தக் குழந்தையைக் காக்க ஒரு கவசமாக நின்றாள். அந்த நள்ளிரவு மழையில், அவர்களின் வாழ்க்கை ஒரு புதிய திசையை நோக்கி நகரத் தொடங்கியது.


பிடிவாதம் ஒரு பெரும் தீயைப் போல எரிந்துகொண்டிருந்தது. வெண்மதியின் அருகாமை அவனது காயப்பட்ட இதயத்திற்கு இதமாக இல்லாமல், ஒரு முள்ளாகத் தைத்தது. அவன் தன் குழந்தையை வெண்மதியிடமிருந்து பிடுங்க முயன்றான்.



"விடு வெண்மதி! இந்தக் குழந்தையை இப்போதே நான் தூக்கிக்கொண்டு போகப்போகிறேன். இவனுக்குத் தந்தை நான்... இவன் மேல் முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் எனக்கு மட்டும்தான் உண்டு!" என்று ஆதித்யா வெறித்தனமாகக் கத்தினான்.


வெண்மதி குழந்தையை இன்னும் இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டாள். அவளது கண்களில் பயமில்லை, ஒரு பெரும் கடலின் ஆழம் போன்ற உறுதி இருந்தது. "தந்தை நீயாக இருக்கலாம் ஆதித்யா... ஆனால் இந்த நிமிடத்திலிருந்து இவனுக்குத் தாய் நான்! ஒரு தாயிடமிருந்து அவள் சேயைப் பிரிக்க யாராலும் முடியாது, உன்னால் கூட!" என்று சிம்மக்குரலில் சொன்னாள்.


ஆதித்யா அவளை ஏளனமாகப் பார்த்துவிட்டு, குழந்தையை மீண்டும் பலவந்தமாகப் பறிக்க முயன்றான். ஆனால் அடுத்த நொடி அவன் கண்ட காட்சி அவனது நரம்புகளை உறைய வைத்தது. வெண்மதி அங்கிருந்த மேஜை மேலிருந்த ஒரு சிறிய கத்தியை மின்னல் வேகத்தில் எடுத்தாள். அதைத் தன் கழுத்துக்கு அருகே கொண்டு சென்றவள், "இன்னொரு அடி முன்னால் வை ஆதித்யா... அடுத்த நொடி என் சடலத்தைக் கடந்துதான் நீ இந்தக் குழந்தையைத் தூக்கிச் செல்ல முடியும்!" என்று கத்தினாள்.


ஆதித்யா ஒரு கணம் ஸ்தம்பித்தான். ஆனால் அவன் மனம் அதை நம்ப மறுத்தது. "நீயும் ஒரு நாடகம் ஆடுகிறாயா? மிருதுளா என்னைத் தவிக்க விட்டுப் போனது போல, நீயும் மிரட்டிப் பார்க்கிறாயா? உன்னால் முடியாது வெண்மதி... செய் பார்க்கலாம்!" என்று அவன் ஆத்திரத்தில் விளிம்பைத் தாண்டினான்.


வெண்மதி சிறிதும் யோசிக்கவில்லை. அவளது கண்கள் ஆதித்யாவையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, கத்தியை அழுத்தினாள். ஆனால் கழுத்தில் அல்ல... தன் இடது கையில்!


சதையை அறுக்கும் அந்த 'சடசட' சத்தம் அந்த நிசப்தமான அறையில் பயங்கரமாக ஒலித்தது. அடுத்த வினாடி, அவளது மணிக்கட்டில் இருந்து ரத்தம் பீறிட்டு ஆதித்யாவின் சட்டையிலும், தரையிலும் சிதறியது.


ஆதித்யா அப்படியே ஆடிப்போனான். ரத்தத்தைப் பார்த்ததும் அவனுக்குள் இருந்த அந்த மூர்க்கமான மிருகம் சட்டென்று அடங்கியது. அவனது கண்கள் விரிந்தன. அவனுக்கு மிருதுளா அறுவை சிகிச்சை அறைக்குள் ரத்த வெள்ளத்தில் கிடந்த அந்தப் பயங்கரக் காட்சி நினைவுக்கு வந்தது. "மிருதுளா... மிருதுளா!" என்று அவன் அறியாமலே கத்தினான். மனைவியை இழந்த அதே மரண பயம் இப்போது வெண்மதியின் ரூபத்தில் அவனைத் தாக்கியது.


"வெண்மதி! என்ன காரியம் செய்தாய்?" என்று அலறியபடி அவளது கையைப் பற்றினான். அவனது கைகள் நடுங்கின. ரத்தத்தின் அந்தச் சூடு அவனது கைகளில் பட்டபோது, அவனது இதயம் சுக்குநூறாக உடைந்தது. தன் மனைவியை இழந்தது போல், இந்தத் தோழியையும் இழக்க அவனது மனம் இடம் கொடுக்கவில்லை.


அவன் எதையும் பேசவில்லை. ஒரு இயந்திரத்தைப் போலச் செயல்பட்டான். அருகில் இருந்த ஒரு சுத்தமான துணியை எடுத்து, அவளது காயத்தின் மேல் வைத்து பலமாக அழுத்தினான். அவளது ரத்தம் அவன் கைகளில் படிந்து உறைந்தது. ஒரு சிறிய மருந்துக் கட்டை எடுத்து, மிகத் துல்லியமாக அவளுக்குக் கட்டுப் போட்டான். அவனது முகம் மரத்துப் போயிருந்தது; ஆனால் அவனது செயல்களில் ஒருவிதமான அக்கறை இருந்தது.


கட்டுப் போட்டு முடித்த பிறகும் அவன் அவள் முகத்தைப் பார்க்கவில்லை. அவனது வெறுப்பும், கோபமும் இப்போது ஒரு குற்ற உணர்வாக மாறியிருந்தது. தன் அடையாளத்தை இழந்து நிற்கும் ஒரு மனிதனாக, மெல்ல எழுந்து அந்த அறையின் மூலைக்குச் சென்றான். அங்கே இருந்த இருளில் அவன் மெல்ல மறைந்தான்.


வெண்மதி காயப்பட்ட கையுடன் குழந்தையை அணைத்தபடி அங்கே அமர்ந்திருந்தாள். ஆதித்யா இப்போது அவளிடம் போரிட வரவில்லை. அவன் அவளது வைராக்கியத்தின் முன்னால் தோற்றுப் போயிருந்தான். அந்த இருளுக்குள்ளிருந்து ஆதித்யாவின் விம்மல் சத்தம் மட்டும் மெலிதாகக் கேட்டது.


வெண்மதிக்குத் தெரிந்தது... ஆதித்யா அவளை முழுமையாக ஏற்கவில்லை என்றாலும், அவளது இருப்பை அவனால் இனி மறுக்க முடியாது. மிருதுளா கொடுத்த அந்தச் சத்தியம் இப்போது ரத்தத்தினால் உறுதி செய்யப்பட்டிருந்தது. அந்த அறையில் ஒரு மௌனமான உடன்படிக்கை உருவானது. ஆதித்யா தன் அறைக்குள் சுருண்டான்; வெண்மதி காயப்பட்ட தாயாக அங்கே காவல் இருந்தாள்.

 

[savi]

Very interesting and very 😭 sad