ஊட்டியின் அந்த எஸ்டேட் பங்களா இப்போது ஒரு வீடாகத் தெரியவில்லை; அது மிருதுளாவின் நினைவுகளைச் சுமந்து நிற்கும் ஒரு பிரம்மாண்டமான கல்லறை போலக் காட்சியளித்தது. மிருதுளாவின் மறைவுக்குப் பிறகு, ஆதித்யாவின் உலகமே தலைகீழாக மாறியிருந்தது.
மிருதுளா மறைந்து ஒரு மாதம் கடந்திருந்தது. ஆனால் ஆதித்யாவிற்கு அந்த ஒரு மாதம் ஆயிரம் யுகங்களாகத் தெரிந்தது. அவன் முற்றிலுமாகத் தன்னை ஒரு கூட்டுக்குள் சுருக்கிக் கொண்டான். தன் தந்தை, தாய், மிருதுளாவின் பெற்றோர் என யாரையும் அவன் வீட்டுக்குள் அனுமதிக்கவில்லை. "எல்லாரும் போங்க... என்னைத் தனியா விடுங்க" என்று கத்தி அனைவரையும் துரத்திவிட்டான். அவனைப் பொறுத்தவரை, அவனது காதலைக் கலைத்தவர்கள் அனைவரும் துரோகிகள். ஏன், தன்னைத் தனியாகத் தவிக்க விட்டுச் சென்ற மிருதுளா கூட ஒரு வகையில் துரோகிதான் என்று அவனது காயப்பட்ட மனம் அடிக்கடி அவதூறு பாடியது.
"என்னை ஏமாத்திட்ட மிருதுளா... உன் பாசம் வேணும்னு கேட்டேன், ஆனா நீ உன் பிணத்தைக் கொடுத்துட்டுப் போயிட்ட!" என்று இருட்டில் அமர்ந்து சுவர்களைப் பார்த்து கத்துவான். ஆனால் அடுத்த நிமிடமே, அவள் பயன்படுத்திய சேலையின் வாசம் காற்றில் மிதந்து வரும்போது, அவன் நிலைகுலைந்து போவான்.
அவன் அந்த வீட்டின் எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் மிருதுளா இருப்பது போலவே ஒரு பிரம்மை அவனை வாட்டியது. சமையலறையில் அவள் காபி போட்டுக்கொண்டிருப்பது போலவும், ஜன்னலோரம் நின்று ஓவியம் வரைந்து கொண்டிருப்பது போலவும் அவனுக்குத் தோன்றும். "மிருதுளா!" என்று அவன் ஓடிச் செல்வான், ஆனால் அங்கே வெறும் காற்று மட்டுமே மிஞ்சும். இந்தப் பிரம்மைகள் அவனைப் பைத்தியமாக்கிக் கொண்டிருந்தன.
இந்த நரகத்திற்கு இடையே, அவனது கைகளில் இருந்த அந்த ஒரு மாதக் கைக்குழந்தைதான் அவனது மிகப்பெரிய சவாலாக இருந்தது. ஒரு ஆர்க்கிடெக்டாகப் பெரிய வரைபடங்களை வரைந்த அந்த கைகள், இன்று ஒரு குழந்தைக்குப் பால் பாட்டிலை மாட்டத் தெரியாமல் நடுங்கின.
நள்ளிரவு இரண்டு மணி... பனி ஊட்டியையே உறைய வைத்துக் கொண்டிருந்தது. தொட்டிலில் இருந்த குழந்தை வீறிட்டு அழத் தொடங்கியது. ஆதித்யா திடுக்கிட்டு எழுந்தான். அவனது கண்கள் தூக்கமில்லாமல் சிவந்து போயிருந்தன. குழந்தையைத் தூக்கினான், ஆனால் அது அழுகையை நிறுத்தவில்லை.
"ஏன் அழுற? பசிக்குதா? இல்ல குளிர் எடுக்குதா?" என்று அவன் குழந்தையிடம் கோபமாகக் கத்தினான். ஆனால் அந்தக் குழந்தையின் அழுகை இன்னும் அதிகரித்தது. ஆதித்யாவிற்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. மிருதுளா இருந்திருந்தால், ஒரு மெல்லிய வருடலில் அதை அமைதிப்படுத்தியிருப்பாள். அவன் பால் பாட்டிலை எடுத்துத் தயாரித்தான், ஆனால் அதன் சூடு அதிகமாகிவிடக் கூடாது என்ற பயத்தில் பதறினான். ஒரு கையில் குழந்தையை வைத்துக் கொண்டு, இன்னொரு கையில் பாட்டிலைப் பிடித்து அவன் பட்ட அவஸ்தை ரத்தக் கண்ணீர் வரவழைப்பதாக இருந்தது.
குழந்தைக்குப் பால் கொடுத்து முடித்த பிறகு, அதைத் தூங்க வைக்க அவன் அந்த அறை முழுவதும் நடந்தான். அவனது உடல் அசதியில் தள்ளாடியது. "மிருதுளா... பாரு, உன் பிள்ளை என்னைப் போட்டு எப்படி வாட்டுறான் பாரு. நீயும் இல்ல... இவனும் என்னை விட மாட்டேங்குறான். நான் என்ன பாவம் செஞ்சேன்?" என்று அவன் விம்மி அழுதான். அவனது கண்ணீர் அந்தக் குழந்தையின் கன்னத்தில் விழுந்தது. அந்தப் பிஞ்சு விரல்கள் அவன் சட்டையைப் பற்றிக் கொண்டபோது, அவன் அப்படியே தரையில் அமர்ந்து கதறினான்.
பகலில் கூட அவனால் எதையும் செய்ய முடியவில்லை. வீடெல்லாம் கலைந்து கிடந்தது. தூசி படிந்த ஓவியங்கள், காய்ந்து போன பூக்கள் என அந்த வீடு அவனது சிதைந்த மனநிலையைப் பிரதிபலித்தது. அவன் யாரிடமும் பேசவில்லை, போனைத் தொடுவதில்லை. வெண்மதி பலமுறை வாசலுக்கு வந்து தட்டியும் அவன் கதவைத் திறக்கவில்லை.
"சத்தியம் பண்ணிக் கொடுத்தியே... இப்போ எங்க போன? எங்கே இருக்க?" என்று அவன் மிருதுளாவின் புகைப்படத்தைப் பார்த்துத் திட்டினான். அவனது வெறுப்பு இப்போது அவளது நினைவுகள் மீதும் திரும்பியது. ஆனால் அந்த வெறுப்பைக் காட்டிலும், அவளது ஒரு நொடித் தொடுதலுக்காக அவன் ஏங்கும் அந்த ஏக்கம்தான் அவனை அதிகம் கொன்றது.
கைக்குழந்தையுடன் அவன் பட்ட அவஸ்தை கொடூரமானது. குழந்தை மலம் கழித்தாலோ, வாந்தி எடுத்தாலோ அதை எப்படிச் சுத்தம் செய்வது என்று தெரியாமல் அவன் திணறுவான். அவனது ஆடை முழுவதும் அழுக்காகி இருக்கும். ஒரு காலத்தில் மிக நேர்த்தியாக இருந்த ஆதித்யா, இன்று அழுக்குத் துணிகளுடனும், கலைந்த தாடியுடனும் ஒரு பிச்சைக்காரனைப் போலத் தெரிந்தான். அவனது இந்த நிலைமை அவனைப் பார்ப்பவர்கள் எவராக இருந்தாலும் ரத்தக் கண்ணீர் வரவழைக்கும் அளவிற்கு மோசமாக இருந்தது.
ஒவ்வொரு முறையும் அந்தக் குழந்தை சிரிக்கும்போது, அவனுக்கு மிருதுளாவின் சிரிப்பு நினைவுக்கு வரும். அந்தச் சிரிப்பு அவனது நெஞ்சைத் துளைக்கும். "உன் சிரிப்பு எனக்கு வேணாம்... உன் அம்மா வேணும்!" என்று அவன் குழந்தையிடம் கத்துவான். ஆனால் அந்தக் குழந்தை எதையும் அறியாமல் அவன் விரல்களைப் பற்றிக் கொண்டு விளையாடும்.
மிருதுளா இல்லாத ஒவ்வொரு நிமிடமும் அவனுக்கு ஒரு நரகமாகத் தெரிந்தது. அவனது தனிமை அவனைக் குதறிக்கொண்டிருந்தது. அவன் ஒரு இருண்ட குகைக்குள் மாட்டிக்கொண்டவனைப் போலத் தவித்தான். விடியலுக்காகக் காத்திருக்கக் கூட அவனுக்குத் தெம்பில்லை, ஏனெனில் விடியல் வந்தால் மீண்டும் அவனது தனிமை தான் அவனுக்குத் துணையாக இருக்கும்.
ஊட்டியின் அந்தப் பனிமூட்டமான எஸ்டேட் பங்களா, ஒரு இடுகாட்டின் அமைதியைக் கொண்டிருந்தது. ஆதித்யா ஒரு நடைப்பிணமாகத் தன் குழந்தையைச் சுமந்து கொண்டு, அந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு சுவரிலும் மிருதுளாவின் நினைவுகள் தன்னை வதைப்பதைப் பொறுக்க முடியாமல் தவித்தான்.
மிருதுளா மறைந்து சில வாரங்கள் கடந்த நிலையில், இரு குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்களும் ஆதித்யாவைச் சந்திக்க வந்தனர். விஸ்வநாதன், கல்யாணி, ராஜசேகர் மற்றும் சாந்தி என அனைவரும் வாசலில் நின்றனர். அவர்கள் கைகளில் குழந்தைக்குத் தேவையான உடைகளும், உணவுகளும் இருந்தன. ஆதித்யாவின் கோபம் இப்போது தணிந்திருக்கும், அவனைச் சமாதானப்படுத்தி வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றுவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையில் அவர்கள் வந்திருந்தனர்.
ஆனால், கதவைத் திறந்த ஆதித்யாவைப் பார்த்ததும் அவர்கள் அதிர்ச்சியில் உறைந்தனர். கண்கள் குழி விழுந்து, கன்னங்கள் ஒட்டி, நீண்ட தாடியுடன் அவன் ஒரு பித்தன் போலக் காட்சியளித்தான்.
"ஆதித்யா... இங்க பாருப்பா, குழந்தை எவ்வளவு மெலிஞ்சு போயிருக்கான். நீயும் சரியா சாப்பிடல போல இருக்கு. எங்களோடு வீட்டுக்கு வந்துடுப்பா... நாங்க பாப்பாவை நல்லாப் பார்த்துப்போம்," என்று கல்யாணி கண்ணீருடன் கெஞ்சினார்.
ஆதித்யாவின் கண்கள் சிவந்தன. "யார் வீட்டுக்கு வரணும்? நீங்க எல்லாம் யாரு? என் மிருதுளாவை எமன்கிட்ட தாரை வார்த்துக் கொடுத்துட்டு இப்போ பாசத்தைக் காட்ட வந்துட்டீங்களா? நீங்க யாருமே எனக்கு வேண்டாம்! கௌரவம் முக்கியம்னு அன்னைக்கு அவளைத் தவிக்க விட்டீங்களே... இப்போ எதுக்கு வந்தீங்க? போயிடுங்க! எல்லாரும் இங்கிருந்து போயிடுங்க!" என்று ஆவேசமாகக் கத்தினான்.
ராஜசேகர் முன்னால் வந்து, "ஆதித்யா, தப்பு எங்க மேல தான்... ஆனா இந்தக் குழந்தைக்கு ஒரு தாயோட அரவணைப்பு வேணும்டா," என்றார்.
"தாயா? இவனுக்குத் தாய் இல்ல! அவளை நீங்க எல்லாரும் சேர்ந்து கொன்னுட்டீங்க. இனி என் முகத்துலயோ, என் பிள்ளை முகத்துலயோ முழிக்காதீங்க. உங்களை எல்லாம் பார்த்தா எனக்கு அவளோட சாவு தான் ஞாபகத்துக்கு வருது. நீங்க யாரும் இல்லாத இடத்துக்கு நான் போறேன்!" என்று சொல்லிவிட்டு அவர்கள் கண்முன்னே கதவை ஓங்கி அறைந்து சாத்தினான்.
அடுத்த சில மணிநேரங்களில், ஒரு சிறிய பையில் குழந்தையின் துணிகளையும், மிருதுளாவின் அந்த ஒரு புகைப்படத்தையும் மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு, தன் பழைய காரில் குழந்தையைச் சுமந்தபடி அங்கிருந்து கிளம்பினான். அவன் எங்கே போகிறான் என்று அவனுக்கே தெரியாது. உறவுகள் இல்லாத, மிருதுளாவின் நினைவுகள் தன்னைத் துரத்தாத ஒரு ஏகாந்தமான இடத்தைத் தேடி அவனது பயணம் தொடங்கியது.
ஆனால், அவனுக்குத் தெரியாத ஒரு நிழல் அவனைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. அது வெண்மதி.
மிருதுளா மறைந்து ஒரு மாதம் கடந்திருந்தது. ஆனால் ஆதித்யாவிற்கு அந்த ஒரு மாதம் ஆயிரம் யுகங்களாகத் தெரிந்தது. அவன் முற்றிலுமாகத் தன்னை ஒரு கூட்டுக்குள் சுருக்கிக் கொண்டான். தன் தந்தை, தாய், மிருதுளாவின் பெற்றோர் என யாரையும் அவன் வீட்டுக்குள் அனுமதிக்கவில்லை. "எல்லாரும் போங்க... என்னைத் தனியா விடுங்க" என்று கத்தி அனைவரையும் துரத்திவிட்டான். அவனைப் பொறுத்தவரை, அவனது காதலைக் கலைத்தவர்கள் அனைவரும் துரோகிகள். ஏன், தன்னைத் தனியாகத் தவிக்க விட்டுச் சென்ற மிருதுளா கூட ஒரு வகையில் துரோகிதான் என்று அவனது காயப்பட்ட மனம் அடிக்கடி அவதூறு பாடியது.
"என்னை ஏமாத்திட்ட மிருதுளா... உன் பாசம் வேணும்னு கேட்டேன், ஆனா நீ உன் பிணத்தைக் கொடுத்துட்டுப் போயிட்ட!" என்று இருட்டில் அமர்ந்து சுவர்களைப் பார்த்து கத்துவான். ஆனால் அடுத்த நிமிடமே, அவள் பயன்படுத்திய சேலையின் வாசம் காற்றில் மிதந்து வரும்போது, அவன் நிலைகுலைந்து போவான்.
அவன் அந்த வீட்டின் எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் மிருதுளா இருப்பது போலவே ஒரு பிரம்மை அவனை வாட்டியது. சமையலறையில் அவள் காபி போட்டுக்கொண்டிருப்பது போலவும், ஜன்னலோரம் நின்று ஓவியம் வரைந்து கொண்டிருப்பது போலவும் அவனுக்குத் தோன்றும். "மிருதுளா!" என்று அவன் ஓடிச் செல்வான், ஆனால் அங்கே வெறும் காற்று மட்டுமே மிஞ்சும். இந்தப் பிரம்மைகள் அவனைப் பைத்தியமாக்கிக் கொண்டிருந்தன.
இந்த நரகத்திற்கு இடையே, அவனது கைகளில் இருந்த அந்த ஒரு மாதக் கைக்குழந்தைதான் அவனது மிகப்பெரிய சவாலாக இருந்தது. ஒரு ஆர்க்கிடெக்டாகப் பெரிய வரைபடங்களை வரைந்த அந்த கைகள், இன்று ஒரு குழந்தைக்குப் பால் பாட்டிலை மாட்டத் தெரியாமல் நடுங்கின.
நள்ளிரவு இரண்டு மணி... பனி ஊட்டியையே உறைய வைத்துக் கொண்டிருந்தது. தொட்டிலில் இருந்த குழந்தை வீறிட்டு அழத் தொடங்கியது. ஆதித்யா திடுக்கிட்டு எழுந்தான். அவனது கண்கள் தூக்கமில்லாமல் சிவந்து போயிருந்தன. குழந்தையைத் தூக்கினான், ஆனால் அது அழுகையை நிறுத்தவில்லை.
"ஏன் அழுற? பசிக்குதா? இல்ல குளிர் எடுக்குதா?" என்று அவன் குழந்தையிடம் கோபமாகக் கத்தினான். ஆனால் அந்தக் குழந்தையின் அழுகை இன்னும் அதிகரித்தது. ஆதித்யாவிற்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. மிருதுளா இருந்திருந்தால், ஒரு மெல்லிய வருடலில் அதை அமைதிப்படுத்தியிருப்பாள். அவன் பால் பாட்டிலை எடுத்துத் தயாரித்தான், ஆனால் அதன் சூடு அதிகமாகிவிடக் கூடாது என்ற பயத்தில் பதறினான். ஒரு கையில் குழந்தையை வைத்துக் கொண்டு, இன்னொரு கையில் பாட்டிலைப் பிடித்து அவன் பட்ட அவஸ்தை ரத்தக் கண்ணீர் வரவழைப்பதாக இருந்தது.
குழந்தைக்குப் பால் கொடுத்து முடித்த பிறகு, அதைத் தூங்க வைக்க அவன் அந்த அறை முழுவதும் நடந்தான். அவனது உடல் அசதியில் தள்ளாடியது. "மிருதுளா... பாரு, உன் பிள்ளை என்னைப் போட்டு எப்படி வாட்டுறான் பாரு. நீயும் இல்ல... இவனும் என்னை விட மாட்டேங்குறான். நான் என்ன பாவம் செஞ்சேன்?" என்று அவன் விம்மி அழுதான். அவனது கண்ணீர் அந்தக் குழந்தையின் கன்னத்தில் விழுந்தது. அந்தப் பிஞ்சு விரல்கள் அவன் சட்டையைப் பற்றிக் கொண்டபோது, அவன் அப்படியே தரையில் அமர்ந்து கதறினான்.
பகலில் கூட அவனால் எதையும் செய்ய முடியவில்லை. வீடெல்லாம் கலைந்து கிடந்தது. தூசி படிந்த ஓவியங்கள், காய்ந்து போன பூக்கள் என அந்த வீடு அவனது சிதைந்த மனநிலையைப் பிரதிபலித்தது. அவன் யாரிடமும் பேசவில்லை, போனைத் தொடுவதில்லை. வெண்மதி பலமுறை வாசலுக்கு வந்து தட்டியும் அவன் கதவைத் திறக்கவில்லை.
"சத்தியம் பண்ணிக் கொடுத்தியே... இப்போ எங்க போன? எங்கே இருக்க?" என்று அவன் மிருதுளாவின் புகைப்படத்தைப் பார்த்துத் திட்டினான். அவனது வெறுப்பு இப்போது அவளது நினைவுகள் மீதும் திரும்பியது. ஆனால் அந்த வெறுப்பைக் காட்டிலும், அவளது ஒரு நொடித் தொடுதலுக்காக அவன் ஏங்கும் அந்த ஏக்கம்தான் அவனை அதிகம் கொன்றது.
கைக்குழந்தையுடன் அவன் பட்ட அவஸ்தை கொடூரமானது. குழந்தை மலம் கழித்தாலோ, வாந்தி எடுத்தாலோ அதை எப்படிச் சுத்தம் செய்வது என்று தெரியாமல் அவன் திணறுவான். அவனது ஆடை முழுவதும் அழுக்காகி இருக்கும். ஒரு காலத்தில் மிக நேர்த்தியாக இருந்த ஆதித்யா, இன்று அழுக்குத் துணிகளுடனும், கலைந்த தாடியுடனும் ஒரு பிச்சைக்காரனைப் போலத் தெரிந்தான். அவனது இந்த நிலைமை அவனைப் பார்ப்பவர்கள் எவராக இருந்தாலும் ரத்தக் கண்ணீர் வரவழைக்கும் அளவிற்கு மோசமாக இருந்தது.
ஒவ்வொரு முறையும் அந்தக் குழந்தை சிரிக்கும்போது, அவனுக்கு மிருதுளாவின் சிரிப்பு நினைவுக்கு வரும். அந்தச் சிரிப்பு அவனது நெஞ்சைத் துளைக்கும். "உன் சிரிப்பு எனக்கு வேணாம்... உன் அம்மா வேணும்!" என்று அவன் குழந்தையிடம் கத்துவான். ஆனால் அந்தக் குழந்தை எதையும் அறியாமல் அவன் விரல்களைப் பற்றிக் கொண்டு விளையாடும்.
மிருதுளா இல்லாத ஒவ்வொரு நிமிடமும் அவனுக்கு ஒரு நரகமாகத் தெரிந்தது. அவனது தனிமை அவனைக் குதறிக்கொண்டிருந்தது. அவன் ஒரு இருண்ட குகைக்குள் மாட்டிக்கொண்டவனைப் போலத் தவித்தான். விடியலுக்காகக் காத்திருக்கக் கூட அவனுக்குத் தெம்பில்லை, ஏனெனில் விடியல் வந்தால் மீண்டும் அவனது தனிமை தான் அவனுக்குத் துணையாக இருக்கும்.
ஊட்டியின் அந்தப் பனிமூட்டமான எஸ்டேட் பங்களா, ஒரு இடுகாட்டின் அமைதியைக் கொண்டிருந்தது. ஆதித்யா ஒரு நடைப்பிணமாகத் தன் குழந்தையைச் சுமந்து கொண்டு, அந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு சுவரிலும் மிருதுளாவின் நினைவுகள் தன்னை வதைப்பதைப் பொறுக்க முடியாமல் தவித்தான்.
மிருதுளா மறைந்து சில வாரங்கள் கடந்த நிலையில், இரு குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்களும் ஆதித்யாவைச் சந்திக்க வந்தனர். விஸ்வநாதன், கல்யாணி, ராஜசேகர் மற்றும் சாந்தி என அனைவரும் வாசலில் நின்றனர். அவர்கள் கைகளில் குழந்தைக்குத் தேவையான உடைகளும், உணவுகளும் இருந்தன. ஆதித்யாவின் கோபம் இப்போது தணிந்திருக்கும், அவனைச் சமாதானப்படுத்தி வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றுவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையில் அவர்கள் வந்திருந்தனர்.
ஆனால், கதவைத் திறந்த ஆதித்யாவைப் பார்த்ததும் அவர்கள் அதிர்ச்சியில் உறைந்தனர். கண்கள் குழி விழுந்து, கன்னங்கள் ஒட்டி, நீண்ட தாடியுடன் அவன் ஒரு பித்தன் போலக் காட்சியளித்தான்.
"ஆதித்யா... இங்க பாருப்பா, குழந்தை எவ்வளவு மெலிஞ்சு போயிருக்கான். நீயும் சரியா சாப்பிடல போல இருக்கு. எங்களோடு வீட்டுக்கு வந்துடுப்பா... நாங்க பாப்பாவை நல்லாப் பார்த்துப்போம்," என்று கல்யாணி கண்ணீருடன் கெஞ்சினார்.
ஆதித்யாவின் கண்கள் சிவந்தன. "யார் வீட்டுக்கு வரணும்? நீங்க எல்லாம் யாரு? என் மிருதுளாவை எமன்கிட்ட தாரை வார்த்துக் கொடுத்துட்டு இப்போ பாசத்தைக் காட்ட வந்துட்டீங்களா? நீங்க யாருமே எனக்கு வேண்டாம்! கௌரவம் முக்கியம்னு அன்னைக்கு அவளைத் தவிக்க விட்டீங்களே... இப்போ எதுக்கு வந்தீங்க? போயிடுங்க! எல்லாரும் இங்கிருந்து போயிடுங்க!" என்று ஆவேசமாகக் கத்தினான்.
ராஜசேகர் முன்னால் வந்து, "ஆதித்யா, தப்பு எங்க மேல தான்... ஆனா இந்தக் குழந்தைக்கு ஒரு தாயோட அரவணைப்பு வேணும்டா," என்றார்.
"தாயா? இவனுக்குத் தாய் இல்ல! அவளை நீங்க எல்லாரும் சேர்ந்து கொன்னுட்டீங்க. இனி என் முகத்துலயோ, என் பிள்ளை முகத்துலயோ முழிக்காதீங்க. உங்களை எல்லாம் பார்த்தா எனக்கு அவளோட சாவு தான் ஞாபகத்துக்கு வருது. நீங்க யாரும் இல்லாத இடத்துக்கு நான் போறேன்!" என்று சொல்லிவிட்டு அவர்கள் கண்முன்னே கதவை ஓங்கி அறைந்து சாத்தினான்.
அடுத்த சில மணிநேரங்களில், ஒரு சிறிய பையில் குழந்தையின் துணிகளையும், மிருதுளாவின் அந்த ஒரு புகைப்படத்தையும் மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு, தன் பழைய காரில் குழந்தையைச் சுமந்தபடி அங்கிருந்து கிளம்பினான். அவன் எங்கே போகிறான் என்று அவனுக்கே தெரியாது. உறவுகள் இல்லாத, மிருதுளாவின் நினைவுகள் தன்னைத் துரத்தாத ஒரு ஏகாந்தமான இடத்தைத் தேடி அவனது பயணம் தொடங்கியது.
ஆனால், அவனுக்குத் தெரியாத ஒரு நிழல் அவனைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. அது வெண்மதி.
