இரண்டறக் கலந்தனவே - 11

[ரோசி கஜன்]

மறுநாள் விடியற்காலை. ஊட்டியின் பனிமூட்டம் இன்னும் விலகவில்லை. வெண்மதி, கையில் கட்டுடன் களைப்பில் அப்படியே குழந்தையின் தொட்டிலருகே அமர்ந்து உறங்கிப் போயிருந்தாள். குழந்தை அமைதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், ஆதித்யாவின் அறையில் ஒரு பயங்கரமான மௌனம் நிலவியது.


சிறிது நேரத்தில் கண்விழித்த வெண்மதி, ஆதித்யாவின் அறைக்கதவு திறந்து கிடப்பதைப் பார்த்துத் திடுக்கிட்டு எழுந்தாள். உள்ளே ஓடிப் பார்த்தபோது, அறை காலியாக இருந்தது. படுக்கை கலைந்து கிடந்தது, ஆனால் ஆதித்யா அங்கே இல்லை.


பதற்றத்துடன் ஹாலுக்கு ஓடி வந்தவள், அங்கே கண்ட காட்சி அவளை உறைய வைத்தது. மேஜையின் மேல் ஒரு பெரிய பையில் கட்டுக் கட்டாகப் பணம், குறுகிய காலத்தில் அவன் சம்பாதித்து சொந்தமாக வாங்கி இருந்த எஸ்டேட் சம்பந்தப்பட்ட சொத்து ஆவணங்கள், மற்றும் குழந்தையின் பெயரில் மிருதுளா கர்ப்பமாக இருக்கும் பொழுது எடுக்கப்பட்டிருந்த காப்பீட்டுப் பத்திரங்கள் என அனைத்தும் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. அதன் நடுவே ஒரு வெள்ளைக்காகிதம்... ஆதித்யாவின் கையெழுத்தில் ஒரு கடிதம் இருந்தது.


வெண்மதி நடுங்கும் கரங்களால் அந்தப் பேப்பரை எடுத்தாள்.


"வெண்மதி...


மிருதுளா இல்லாத இந்த உலகத்தை என்னால் ஒரு நிமிடம் கூடத் தாங்க முடியவில்லை. எங்கே திரும்பினாலும் அவளது நினைவுகள் என்னைக் கொல்கின்றன. அவளைப் பிரிந்து என்னால் ஒரு அடிகூட எடுத்து வைக்க முடியவில்லை. நீ சொன்னது சரிதான்... நான் ஒரு பொறுப்பில்லாத தந்தைதான். என் மகனைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் எனக்கு மிருதுளாவின் மரணம்தான் ஞாபகம் வருகிறது. அந்த ரத்தக் கறையை என்னால் துடைக்க முடியவில்லை.


நீ அவளுக்குச் சத்தியம் செய்து கொடுத்தாய் அல்லவா? இதோ... இந்தக் குழந்தையை உன்னிடமே ஒப்படைத்துவிட்டு நான் செல்கிறேன். இங்கே இருக்கும் பணம், சொத்துக்கள் அனைத்தும் என் மகனுக்காகவும், அவனது வசதிகளுக்காகவும் நான் சேர்த்தவை. ஒரு குறையும் இல்லாமல் அவனை வளர்க்க இது போதும். உன்னை நான் மதிக்கிறேன் வெண்மதி... ஒரு தோழியாக எனக்காக நீ சிந்திய ரத்தத்திற்கு நான் ஈடாக எதையும் செய்ய முடியாது.


ஆனால், மிருதுளா இல்லாத இந்த நரகத்தில் நான் வாழ விரும்பவில்லை. அவள் எங்கே இருக்கிறாளோ, அங்கே நான் போகிறேன். அவளைத் தேடி என் பயணம் தொடங்குகிறது. என் மகனைப் பத்திரமாகப் பார்த்துக்கொள். அவனிடம் இந்தத் துரோகி அப்பனைப் பற்றி எதையும் சொல்லாதே.


- இப்படிக்கு, தன் அடையாளத்தைத் தொலைத்த ஆதித்யா."


கடிதத்தைப் படித்து முடித்த வெண்மதிக்குத் தலை சுற்றியது. "ஆதித்யா! என்ன காரியம் இது? இப்படி ஒரு கோழையா நீ?" என்று கத்தினாள்.


அவள் வெளியே ஓடினாள்.அந்த இடம் முழுவதும் தேடினாள். "ஆதித்யா! ஆதித்யா!" என்று அவள் போட்ட சத்தம் அந்தப் பள்ளத்தாக்கில் எதிரொலித்ததே தவிர, அவனிடமிருந்து எந்தப் பதிலும் இல்லை. அவனது கார் அங்கேயே நின்றது. அவன் கால்நடையாகவே எங்கோ சென்றிருக்கிறான் என்பது புரிந்தது.


மிருதுளாவின் பிரிவை ஏற்க முடியாமல், தன் குழந்தையையே ஒரு தோழியிடம் தாரை வார்த்துவிட்டு, தானும் தன் உயிரை மாய்த்துக்கொள்ள ஆதித்யா எடுத்த அந்த முடிவு வெண்மதியை நிலை குலையச் செய்தது. ஒரு பக்கம் அழும் பச்சிளம் குழந்தை, இன்னொரு பக்கம் காணாமல் போன தன் உயிர் நண்பன்.


"மிருதுளா... உனக்குச் செஞ்ச சத்தியத்துக்காக நான் இவனைக் காப்பாத்தப் பார்த்தேன். ஆனா இவன் இப்படிப் பாதியிலேயே கையை உதறிட்டுப் போயிட்டானே!" என்று வெண்மதி அந்தப் பனியில் மண்டியிட்டு அழுது கதறினாள். ஆதித்யா எங்கே சென்றான்? அவன் உண்மையில் தற்கொலை செய்துகொள்ளப் போகிறானா, அல்லது எங்காவது ஒரு சந்நியாசியைப் போலத் தன்னை மறைத்துக்கொள்ளப் போகிறானா?


வெண்மதிக்கு இப்போது ஒரே ஒரு பிடிமானம் தான் இருந்தது. அது ஆதித்யாவின் அந்தச் சின்னஞ்சிறு மகன். "உன் அப்பா வர வரைக்கும் நான் உன்னை விடமாட்டேன்டா தங்கம்..." என்று அவள் குழந்தையைத் தூக்கி அணைத்துக் கொண்டாள்.