திருமணம் முடிந்து சில நாட்கள் ஓடிவிட்டன. ஊர் உலகத்தின் முன் வெண்மதிக்கு அந்தஸ்து கிடைத்துவிட்டது, கழுத்தில் மங்கல நாண் ஏறிவிட்டது. ஆனால், ஆதித்யாவின் மனசாட்சி மட்டும் இன்னும் அவனைக் கூண்டில் ஏற்றி விசாரித்துக் கொண்டே இருந்தது. இரவு நேரங்களில், நிலவின் வெளிச்சம் அறையை நனைக்கும் போது, அருகில் நிம்மதியாகத் தூங்கும் வெண்மதியைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் ஆதித்யாவுக்கு மூச்சு முட்டியது.
அவள் இத்தனை இளம் வயதில், தன் ஆசைகளை எல்லாம் ஒரு மூட்டையாகக் கட்டி வைத்துவிட்டு, தாயில்லாத ஒரு குழந்தைக்குத் தாயாக மாறி, துரோகம் செய்த ஒருவனுக்குத் துணையாக வந்து நிற்கிறாளே என்ற எண்ணம் அவனை வாட்டியது.
அன்று இரவு, ஜன்னல் வழியாக வரும் குளிர்ந்த காற்று கூட ஆதித்யாவுக்கு நெருப்பாகத் தெரிந்தது. வெண்மதி மெல்லக் கண் விழித்தாள். ஆதித்யா கட்டிலின் ஓரத்தில் அமர்ந்து தலையில் கை வைத்துக்கொண்டு விம்முவதைக் கண்டு திடுக்கிட்டு எழுந்தாள்.
"ஆதித்யா... என்னாச்சு? ஏன் இந்த நேரத்துல அழுதுகிட்டு இருக்கீங்க? உடம்பு ஏதும் சரியில்லையா?" என்று பதற்றத்துடன் கேட்டபடி அவன் அருகே வந்தாள்.
ஆதித்யா பதில் சொல்லவில்லை. அவனது தேம்பல் அதிகமானது. சட்டென்று கட்டிலை விட்டு இறங்கியவன், வெண்மதி எதிர்பாராத விதமாக அவளது காலடியில் விழுந்து கதறினான். அவளது பாதங்களைச் சரணடைந்தவன் போல அப்படியே கிடந்தான்.
"ஆதித்யா! என்ன பண்றீங்க? எழுந்திருங்க... யாராவது பார்த்தா என்ன நினைப்பாங்க? காலில் விழாதீங்க!" என்று அவனைத் தூக்க முயன்றாள் வெண்மதி.
ஆனால், ஆதித்யா நகரவில்லை. "இல்லை வெண்மதி... என்னை விட்டுடு. நான் ஒரு பாவி. உனக்கு இந்தத் தாலியைக் கட்டி ஒரு அங்கீகாரம் கொடுத்துட்டதா நான் நினைச்சது எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்தனம்னு இப்போ புரியுது. இந்த வயசுல உனக்கு எவ்வளவோ ஆசைகள் இருக்கும், எத்தனையோ கனவுகள் இருக்கும். ஆனா, என் குழந்தையை வளர்க்கணும்ங்கிற ஒரே காரணத்துக்காக உன்னோட எல்லா உணர்வுகளையும் நீ கொன்னுட்டு வர்றயே... அதை நினைக்கும்போது என் இதயம் வெடிச்சிடும் போல இருக்கு," என்று கதறினான்.
அவன் மேலும் தொடர்ந்தான், "என் மனசுல இன்னும் அந்தப் பழைய ரணங்கள் ஆறல வெண்மதி. என் மனைவியோட நினைவுகளும், நான் செஞ்ச அந்தத் துரோகமும் என் கண்ணை மறைக்குது. என்னால உனக்கு ஒரு முழுமையான கணவனா இருக்க முடியலையேங்கிற வேதனை என்னைச் சாகடிக்குது. ஒரு இயந்திரம் மாதிரி நீ எனக்கும் என் பையனுக்கும் பணிவிடை செய்றதப் பார்க்கும்போது, நான் எவ்வளவு பெரிய சுயநலவாதிங்கிறது எனக்கு உறைக்குது. என்னை மன்னிச்சுடு வெண்மதி... என்னை மன்னிச்சுடு!" என்று அவளது கால்களைத் தன் கண்ணீரால் நனைத்தான்.
வெண்மதி அப்படியே சிலையாக நின்றாள். ஆதித்யாவுக்குள் இத்தனை பெரிய எரிமலை குமுறிக்கொண்டிருக்கும் என்று அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவனது ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் இருந்த அந்த உண்மை அவளது உள்ளத்தைத் தொட்டது. அவன் தன் மேல் வைத்திருக்கும் அந்த அதீத மரியாதையும், தனது தியாகத்தைப் போற்றும் அந்த குணமுமே அவளுக்குப் பெரிய அங்கீகாரமாகத் தெரிந்தது.
அவள் மெல்லக் குனிந்து அவனது தோள்களைப் பற்றித் தூக்கினாள். அவனது கண்கள் சிவந்து, முகம் வீங்கி இருந்தது.
"ஆதித்யா... நீங்க ஏன் இப்படிப் பேசுறீங்க? நான் இதையெல்லாம் தியாகம்னு நினைக்கவே இல்லையே..." என்று அவள் சொல்லத் தொடங்கினாள்.
வெண்மதி, ஆதித்யாவின் கைகளைப் பற்றி மெல்லத் தூக்கி அவனது கண்களை நேராகப் பார்த்தாள். அவனது கண்கள் இன்னும் நீரைச் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தன. அந்த அறையில் நிலவிய அமைதி, ஆதித்யாவின் விம்மல் சத்தத்தால் மட்டுமே கலைந்தது. வெண்மதி அவனது கண்ணீரைத் தன் முந்தானையால் மென்மையாகத் துடைத்துவிட்டாள்.
"ஆதித்யா... போதும், அழாதீங்க. நீங்க என் கால்ல விழுந்து மன்னிப்பு கேட்கிற ஒவ்வொரு நிமிஷமும், என்னை நீங்க ஒரு அந்நியப் பெண்ணாத்தான் பார்க்குறீங்கன்னு எனக்குத் தோணுது. நான் செஞ்சதை நீங்க ஏன் 'தியாகம்'னு சொல்றீங்க? இது என் கடமை, என் அன்பு," என்று வெண்மதி மிக நிதானமாகச் சொல்லத் தொடங்கினாள்.
ஆதித்யா அவளை ஏறிட்டுப் பார்த்தான். "கடமையா? உன் இளமையை, உன் ஆசைகளை எல்லாம் எனக்காகவும் என் பையனுக்காகவும் விட்டுட்டு வந்திருக்க... இதைத் தியாகம்னு சொல்லாம வேற என்ன சொல்றது வெண்மதி?"
வெண்மதி சிறு புன்னகையோடு தொடர்ந்தாள், "உங்க மனசுல உங்க மனைவியோட நினைவுகள் இருக்கிறது எனக்குத் தெரியும். அவங்க இடத்தை நான் பிடிக்கணும்னு என்னைக்குமே ஆசைப்பட்டது இல்லை. அந்த நினைவுகள் உங்களுக்கு எவ்வளவு முக்கியமோ, அதே போலத்தான் எனக்கும் இந்தத் தம்பி முக்கியம். அவனுக்கு ஒரு அம்மாவா இருக்குறதுல எனக்குக் கிடைக்கிற சந்தோஷம், வேற எந்த உலக ஆசையிலயும் கிடைக்காது. என்னைப் பொறுத்தவரை இது தியாகம் இல்லை ஆதித்யா... இது ஒரு தேடல். எனக்குக் கிடைக்காத அந்தத் தாய்மை உணர்வை இந்தச் சின்னவன் எனக்குக் கொடுத்துட்டான்."
அவள் அவனது கைகளை இறுகப் பற்றிக் கொண்டாள். "உங்க குற்ற உணர்வுதான் உங்களை இப்படி வாட்டுது. நீங்க செஞ்ச அந்தத் தப்பை நீங்களே ஆயிரம் முறை நினைச்சுப் பார்த்து உங்களைத் தண்டிச்சுக்கிறீங்க. ஆனா, நான் அதை எப்போவோ மன்னிச்சுட்டேன். அந்தத் தப்பை விட, இப்போ நீங்க எங்க மேல காட்டுற இந்த அக்கறையும், மரியாதையும் தான் பெருசு. ஒரு மனுஷனா நீங்க இப்போ உயர்ந்திருக்கீங்க. அந்த மாற்றத்தை ஏத்துக்காம ஏன் இன்னும் பழைய பிணத்தையே கட்டிப்பிடிச்சுட்டு இருக்கீங்க?"
ஆதித்யாவுக்கு அவளது பேச்சு ஒரு புதிய வெளிச்சத்தைக் கொடுத்தது. "வெண்மதி... உனக்குன்னு ஒரு வாழ்க்கை, ஒரு கணவன்..." என்று அவன் மீண்டும் இழுத்தான்.
"எனக்கு ஒரு வாழ்க்கை இருக்கு ஆதித்யா. அது இப்போ இந்த வீட்லதான் இருக்கு. உங்களை ஒரு நண்பனா, ஒரு தோழனா நான் மதிக்கிறேன். அந்த உறவுல ஒரு புனிதத்தன்மை இருக்கு. நாம ஏன் உலகத்துக்காக மத்த கணவன்-மனைவி மாதிரி நடிக்கணும்? நமக்கிடையில இருக்கிற இந்த அழகான புரிதல் போதும். உங்களோட இந்தத் தவிப்புதான் எனக்கு நீங்க கொடுக்கிற மிகப்பெரிய மரியாதை. இனிமே தயவுசெஞ்சு மன்னிப்புங்கிற வார்த்தையைச் சொல்லி என்னை அந்நியப்படுத்தாதீங்க," என்றாள் வெண்மதி உறுதியான குரலில்.
ஆதித்யாவுக்கு இப்போதுதான் மூச்சு வந்தது. அவளது அந்தப் பேரன்பும், பக்குவமும் அவனது குற்ற உணர்வை மெல்லக் கரைக்கத் தொடங்கின. அவனது மனதிற்குள் இருந்த அந்தப் பாரம் குறைந்து, ஒரு நிம்மதி பரவியது.
"நீ ஒரு தெய்வம் வெண்மதி..." என்று அவன் சொல்ல வந்தான்.
அவள் அவனது வாயை மூடினாள். "வேண்டாம்... நான் ஒரு சாதாரணப் பெண்தான். உங்க அன்புக்காகவும், தம்பியோட சிரிப்புக்காகவும் வாழ்ற ஒரு சராசரி பெண். இனிமேல் அந்தப் பழைய விஷயங்களை நினையாம, நாளைக்கு நம்ம தம்பிக்கு என்ன வாங்கிட்டு வரலாம்னு யோசிங்க. அதுதான் எனக்கு நீங்க செய்யுற உண்மையான உதவி," என்று சொல்லிவிட்டு அவள் மெல்லச் சிரித்தாள்.
ஆதித்யாவும் அந்தச் சிரிப்பில் இணைந்து கொண்டான். அத்தனை காலமாய் அவனை வாட்டிய அந்தத் தீ, வெண்மதியின் வார்த்தைகளால் அணைந்தது. இருவரும் மீண்டும் அந்த அறையில் நிலவிய அமைதியை ஒரு சுகமான சங்கீதமாக உணர்ந்தனர். குற்ற உணர்வு மறைந்து, அங்கே ஒரு புதிய நம்பிக்கை முளைக்கத் தொடங்கியது.
அவள் இத்தனை இளம் வயதில், தன் ஆசைகளை எல்லாம் ஒரு மூட்டையாகக் கட்டி வைத்துவிட்டு, தாயில்லாத ஒரு குழந்தைக்குத் தாயாக மாறி, துரோகம் செய்த ஒருவனுக்குத் துணையாக வந்து நிற்கிறாளே என்ற எண்ணம் அவனை வாட்டியது.
அன்று இரவு, ஜன்னல் வழியாக வரும் குளிர்ந்த காற்று கூட ஆதித்யாவுக்கு நெருப்பாகத் தெரிந்தது. வெண்மதி மெல்லக் கண் விழித்தாள். ஆதித்யா கட்டிலின் ஓரத்தில் அமர்ந்து தலையில் கை வைத்துக்கொண்டு விம்முவதைக் கண்டு திடுக்கிட்டு எழுந்தாள்.
"ஆதித்யா... என்னாச்சு? ஏன் இந்த நேரத்துல அழுதுகிட்டு இருக்கீங்க? உடம்பு ஏதும் சரியில்லையா?" என்று பதற்றத்துடன் கேட்டபடி அவன் அருகே வந்தாள்.
ஆதித்யா பதில் சொல்லவில்லை. அவனது தேம்பல் அதிகமானது. சட்டென்று கட்டிலை விட்டு இறங்கியவன், வெண்மதி எதிர்பாராத விதமாக அவளது காலடியில் விழுந்து கதறினான். அவளது பாதங்களைச் சரணடைந்தவன் போல அப்படியே கிடந்தான்.
"ஆதித்யா! என்ன பண்றீங்க? எழுந்திருங்க... யாராவது பார்த்தா என்ன நினைப்பாங்க? காலில் விழாதீங்க!" என்று அவனைத் தூக்க முயன்றாள் வெண்மதி.
ஆனால், ஆதித்யா நகரவில்லை. "இல்லை வெண்மதி... என்னை விட்டுடு. நான் ஒரு பாவி. உனக்கு இந்தத் தாலியைக் கட்டி ஒரு அங்கீகாரம் கொடுத்துட்டதா நான் நினைச்சது எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்தனம்னு இப்போ புரியுது. இந்த வயசுல உனக்கு எவ்வளவோ ஆசைகள் இருக்கும், எத்தனையோ கனவுகள் இருக்கும். ஆனா, என் குழந்தையை வளர்க்கணும்ங்கிற ஒரே காரணத்துக்காக உன்னோட எல்லா உணர்வுகளையும் நீ கொன்னுட்டு வர்றயே... அதை நினைக்கும்போது என் இதயம் வெடிச்சிடும் போல இருக்கு," என்று கதறினான்.
அவன் மேலும் தொடர்ந்தான், "என் மனசுல இன்னும் அந்தப் பழைய ரணங்கள் ஆறல வெண்மதி. என் மனைவியோட நினைவுகளும், நான் செஞ்ச அந்தத் துரோகமும் என் கண்ணை மறைக்குது. என்னால உனக்கு ஒரு முழுமையான கணவனா இருக்க முடியலையேங்கிற வேதனை என்னைச் சாகடிக்குது. ஒரு இயந்திரம் மாதிரி நீ எனக்கும் என் பையனுக்கும் பணிவிடை செய்றதப் பார்க்கும்போது, நான் எவ்வளவு பெரிய சுயநலவாதிங்கிறது எனக்கு உறைக்குது. என்னை மன்னிச்சுடு வெண்மதி... என்னை மன்னிச்சுடு!" என்று அவளது கால்களைத் தன் கண்ணீரால் நனைத்தான்.
வெண்மதி அப்படியே சிலையாக நின்றாள். ஆதித்யாவுக்குள் இத்தனை பெரிய எரிமலை குமுறிக்கொண்டிருக்கும் என்று அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவனது ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் இருந்த அந்த உண்மை அவளது உள்ளத்தைத் தொட்டது. அவன் தன் மேல் வைத்திருக்கும் அந்த அதீத மரியாதையும், தனது தியாகத்தைப் போற்றும் அந்த குணமுமே அவளுக்குப் பெரிய அங்கீகாரமாகத் தெரிந்தது.
அவள் மெல்லக் குனிந்து அவனது தோள்களைப் பற்றித் தூக்கினாள். அவனது கண்கள் சிவந்து, முகம் வீங்கி இருந்தது.
"ஆதித்யா... நீங்க ஏன் இப்படிப் பேசுறீங்க? நான் இதையெல்லாம் தியாகம்னு நினைக்கவே இல்லையே..." என்று அவள் சொல்லத் தொடங்கினாள்.
வெண்மதி, ஆதித்யாவின் கைகளைப் பற்றி மெல்லத் தூக்கி அவனது கண்களை நேராகப் பார்த்தாள். அவனது கண்கள் இன்னும் நீரைச் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தன. அந்த அறையில் நிலவிய அமைதி, ஆதித்யாவின் விம்மல் சத்தத்தால் மட்டுமே கலைந்தது. வெண்மதி அவனது கண்ணீரைத் தன் முந்தானையால் மென்மையாகத் துடைத்துவிட்டாள்.
"ஆதித்யா... போதும், அழாதீங்க. நீங்க என் கால்ல விழுந்து மன்னிப்பு கேட்கிற ஒவ்வொரு நிமிஷமும், என்னை நீங்க ஒரு அந்நியப் பெண்ணாத்தான் பார்க்குறீங்கன்னு எனக்குத் தோணுது. நான் செஞ்சதை நீங்க ஏன் 'தியாகம்'னு சொல்றீங்க? இது என் கடமை, என் அன்பு," என்று வெண்மதி மிக நிதானமாகச் சொல்லத் தொடங்கினாள்.
ஆதித்யா அவளை ஏறிட்டுப் பார்த்தான். "கடமையா? உன் இளமையை, உன் ஆசைகளை எல்லாம் எனக்காகவும் என் பையனுக்காகவும் விட்டுட்டு வந்திருக்க... இதைத் தியாகம்னு சொல்லாம வேற என்ன சொல்றது வெண்மதி?"
வெண்மதி சிறு புன்னகையோடு தொடர்ந்தாள், "உங்க மனசுல உங்க மனைவியோட நினைவுகள் இருக்கிறது எனக்குத் தெரியும். அவங்க இடத்தை நான் பிடிக்கணும்னு என்னைக்குமே ஆசைப்பட்டது இல்லை. அந்த நினைவுகள் உங்களுக்கு எவ்வளவு முக்கியமோ, அதே போலத்தான் எனக்கும் இந்தத் தம்பி முக்கியம். அவனுக்கு ஒரு அம்மாவா இருக்குறதுல எனக்குக் கிடைக்கிற சந்தோஷம், வேற எந்த உலக ஆசையிலயும் கிடைக்காது. என்னைப் பொறுத்தவரை இது தியாகம் இல்லை ஆதித்யா... இது ஒரு தேடல். எனக்குக் கிடைக்காத அந்தத் தாய்மை உணர்வை இந்தச் சின்னவன் எனக்குக் கொடுத்துட்டான்."
அவள் அவனது கைகளை இறுகப் பற்றிக் கொண்டாள். "உங்க குற்ற உணர்வுதான் உங்களை இப்படி வாட்டுது. நீங்க செஞ்ச அந்தத் தப்பை நீங்களே ஆயிரம் முறை நினைச்சுப் பார்த்து உங்களைத் தண்டிச்சுக்கிறீங்க. ஆனா, நான் அதை எப்போவோ மன்னிச்சுட்டேன். அந்தத் தப்பை விட, இப்போ நீங்க எங்க மேல காட்டுற இந்த அக்கறையும், மரியாதையும் தான் பெருசு. ஒரு மனுஷனா நீங்க இப்போ உயர்ந்திருக்கீங்க. அந்த மாற்றத்தை ஏத்துக்காம ஏன் இன்னும் பழைய பிணத்தையே கட்டிப்பிடிச்சுட்டு இருக்கீங்க?"
ஆதித்யாவுக்கு அவளது பேச்சு ஒரு புதிய வெளிச்சத்தைக் கொடுத்தது. "வெண்மதி... உனக்குன்னு ஒரு வாழ்க்கை, ஒரு கணவன்..." என்று அவன் மீண்டும் இழுத்தான்.
"எனக்கு ஒரு வாழ்க்கை இருக்கு ஆதித்யா. அது இப்போ இந்த வீட்லதான் இருக்கு. உங்களை ஒரு நண்பனா, ஒரு தோழனா நான் மதிக்கிறேன். அந்த உறவுல ஒரு புனிதத்தன்மை இருக்கு. நாம ஏன் உலகத்துக்காக மத்த கணவன்-மனைவி மாதிரி நடிக்கணும்? நமக்கிடையில இருக்கிற இந்த அழகான புரிதல் போதும். உங்களோட இந்தத் தவிப்புதான் எனக்கு நீங்க கொடுக்கிற மிகப்பெரிய மரியாதை. இனிமே தயவுசெஞ்சு மன்னிப்புங்கிற வார்த்தையைச் சொல்லி என்னை அந்நியப்படுத்தாதீங்க," என்றாள் வெண்மதி உறுதியான குரலில்.
ஆதித்யாவுக்கு இப்போதுதான் மூச்சு வந்தது. அவளது அந்தப் பேரன்பும், பக்குவமும் அவனது குற்ற உணர்வை மெல்லக் கரைக்கத் தொடங்கின. அவனது மனதிற்குள் இருந்த அந்தப் பாரம் குறைந்து, ஒரு நிம்மதி பரவியது.
"நீ ஒரு தெய்வம் வெண்மதி..." என்று அவன் சொல்ல வந்தான்.
அவள் அவனது வாயை மூடினாள். "வேண்டாம்... நான் ஒரு சாதாரணப் பெண்தான். உங்க அன்புக்காகவும், தம்பியோட சிரிப்புக்காகவும் வாழ்ற ஒரு சராசரி பெண். இனிமேல் அந்தப் பழைய விஷயங்களை நினையாம, நாளைக்கு நம்ம தம்பிக்கு என்ன வாங்கிட்டு வரலாம்னு யோசிங்க. அதுதான் எனக்கு நீங்க செய்யுற உண்மையான உதவி," என்று சொல்லிவிட்டு அவள் மெல்லச் சிரித்தாள்.
ஆதித்யாவும் அந்தச் சிரிப்பில் இணைந்து கொண்டான். அத்தனை காலமாய் அவனை வாட்டிய அந்தத் தீ, வெண்மதியின் வார்த்தைகளால் அணைந்தது. இருவரும் மீண்டும் அந்த அறையில் நிலவிய அமைதியை ஒரு சுகமான சங்கீதமாக உணர்ந்தனர். குற்ற உணர்வு மறைந்து, அங்கே ஒரு புதிய நம்பிக்கை முளைக்கத் தொடங்கியது.
