என்னைக் களவாட வந்தவளே - 40

[Vishakini]

அத்தியாயம் 40 :


பூங்கொடிக்கு ஒன்பதாம் மாதம் முடியப் போகும் தருணம். அவள் இழந்த அந்த முதல் கருவின் துயரம் மெல்ல மெல்ல மறைந்து, இப்போது அவளது முகம் ஒரு தனி தேஜஸுடன் ஜொலித்தது. இளமாறன் அவளைக் கண்ணுக்குள் வைத்துப் பார்த்துக் கொண்டான்.

இன்று அவளுக்குப் பிரம்மாண்டமான வளைகாப்பு விழா!

வீடு முழுவதும் பன்னீர் வாசமும், மல்லிகைப் பூச்சரங்களும் நிறைந்திருக்க, உறவினர்கள் அனைவரும் கூடியிருந்தனர். பூங்கொடி ஒரு அழகான பச்சை நிறப் பட்டுப்புடவையில், சந்தனம் பூசி, கைகளில் மருதாணி மணக்க தேவதை போல அமர்ந்திருந்தாள்.
அவளது கைகள் அடுக்கடுக்காகப் பொன் மற்றும் கண்ணாடி வளையல்களால் நிறைந்தன.

ஒவ்வொரு வளையலும் ஒரு ஓசையை எழுப்ப, இளமாறன் தூரத்தில் நின்று அவளையே இமைக்காமல் ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்.

"கொடி... இன்னைக்கு உன்னைப் பார்க்கும்போது, நாம கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்ட அந்த முதல் நாள் ஞாபகம் வருதுடி," என அவன் சைகையிலேயே சொல்ல, பூங்கொடி வெட்கத்தில் தலை குனிந்தாள்.


விழா முடிந்து அனைவரும் உணவருந்தத் தயாரானார்கள். பூங்கொடி மெல்ல எழுந்து நடக்க முயன்றபோது, அவளுக்கு ஒரு விசித்திரமான வலி அடிவயிற்றில் தோன்றியது.

"ஆ... அத்தான்!" என அவள் தன் வயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு அமர்ந்தாள்.
இளமாறன் பதறியடித்து ஓடி வந்தான். "பூங்கொடி... என்னாச்சு? வலிக்குதா?"
"அத்தான்... ஒரு மாதிரி இழுத்துப் பிடிக்குது அத்தான்... என்னால முடியல!" என அவள் கதற, அந்த இடமே பரபரப்பானது.

பொற்செழியன் சட்டெனச் செயல்பட்டான். "டேய் மாறா! வளைகாப்பு வளையல் சத்தத்தோடவே வாரிசு வரப்போகுது போல! வண்டியை எடுடா!" எனக் கத்த, இளமாறன் பூங்கொடியைத் தூக்கிக்கொண்டு காருக்கு ஓடினான்.


வளைகாப்புக்காக அணிந்திருந்த பட்டுப்புடவையோடும், கைகளில் நிறைந்திருந்த வளையல்களோடும் பூங்கொடி லேபர் வார்டுக்குள் கொண்டு செல்லப்பட்டாள். வெளியே இளமாறன் கடவுளிடம் வேண்டிக் கொண்டிருந்தான்.

"முருகா... அன்னைக்கு நடந்த கொடுமை எதுவும் இப்போ நடக்கக் கூடாது. என் கொடியையும், குழந்தையையும் பத்திரமா எங்ககிட்ட ஒப்படைச்சிடு!" என அவன் கண்ணீர் மல்க வேண்டினான்.

சுமார் ஒரு மணி நேரப் போராட்டத்திற்கு பிறகு உள்ளே இருந்து பூங்கொடியின் அலறல் சத்தமும், அதன் பின் ஒரு மெல்லிய மழலையின் குரலும் கேட்டது.

நர்ஸ் வெளியே வந்து, "வாழ்த்துக்கள் சார்! அழகான பெண் குழந்தை பிறந்திருக்கு. அம்மாவும் குழந்தையும் ரொம்ப நலம்," என்றார்.

இளமாறன் அப்படியே தரையில் மண்டியிட்டு அழுதான். அந்த அழுகையில் சந்தோஷமும், நிம்மதியும் கலந்திருந்தது. பொற்செழியன் அவனைத் தூக்கி அணைத்துக் கொண்டான்.


"மச்சான்... நம்ம நிலா பாப்பா வந்துட்டாடா!"
சிறிது நேரம் கழித்து இளமாறன் அறைக்குள் சென்றான். பூங்கொடி தன் மகளைத் தன் மார்போடு அணைத்தபடி படுத்திருந்தாள். அவளது கைகளில் இருந்த வளைகாப்பு வளையல்கள் குழந்தையின் அசைவுக்கு ஏற்ப மெல்லிய இசையை எழுப்பின.

"அத்தான்... பாருங்க, நம்ம நிலா... எப்படி உங்களை மாதிரியே இருக்கா பாருங்க," என பூங்கொடி நெகிழ்ச்சியுடன் சொல்ல, இளமாறன் குனிந்து இருவரின் நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.


"பூங்கொடி... அன்னைக்கு அந்த விஷ்வா நம்ம வாழ்க்கையில இருட்டை வரவழைச்சான்னு நினைச்சான். ஆனா, இதோ இந்த நிலா பாப்பா நம்ம வீட்டுக்கு ஒரு பெரிய வெளிச்சத்தைக் கொண்டு வந்திருக்கா. இனிமே உன் கண்ணுல ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் கூட விழ நான் விடமாட்டேன்," என அவன் சத்தியம் செய்தான்.

அந்த வளைகாப்பு நாளில், வளையோசையுடன் அந்த வீட்டில் மகாலட்சுமி அடியெடுத்து வைத்தாள்...


மருத்துவமனை அறையில் பூங்கொடி மெல்லக் கண் விழித்தாள். அவளது மார்போடு அணைத்திருந்த அந்தச் சின்னஞ்சிறு உயிர் மெல்ல அசைந்து கொண்டிருந்தது. அந்த அறையே ஒரு மங்கலமான அமைதியில் நிறைந்திருந்தது. கதவு மெல்லத் திறக்க, ஒட்டுமொத்தக் குடும்பமும் உள்ளே நுழைந்தது.


முதலில் ஓடி வந்த சுப்பிரமணி - முருகவள்ளி தம்பதியினர், தங்கள் பேத்தியைப் பார்த்ததும் உணர்ச்சிவசப்பட்டனர். "எங்க வீட்டு மகாலட்சுமி வந்துட்டா!" என முருகவள்ளி கண்ணீர் மல்கச் சொல்ல, சுப்பிரமணி பூங்கொடியின் தலையை வருடினார்.

கதிரேசன், தன் மகளின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு, "அன்னைக்கு பட்ட கஷ்டமெல்லாம் தீந்துடுச்சுமா... இதோ உன் வாரிசு உன் கைக்கு வந்துட்டா," எனத் தழுதழுத்தார். அம்மா தனலட்சுமி, குழந்தைக்குத் திருஷ்டி சுற்றிப் போட்டார்.


பூங்கொடியின் மூன்று அண்ணன்களும் அங்கே நின்றிருந்த விதம், அவளுக்கு ஒரு பெரிய பலத்தைத் தந்தது.

செந்தூர் பாண்டியன்: "மாறா... என் தங்கை இன்னைக்கு ஒரு தேவதையைப் பெத்துத் தந்துருக்கா. இனிமே இந்தப் பாப்பாவுக்கு எந்தக் குறையும் வராம நாங்க மூணு பேரும் பார்த்துப்போம்," என கம்பீரமாகச் சொன்னான்.

இளஞ்செழியன்: "ஆமா மச்சான்... நம்ம நிலா பாப்பாவுக்குப் படிப்பு, விளையாட்டுன்னு எல்லாத்தையும் அவ மாமா நானே பார்த்துப்பேன்," எனச் சிரித்தான்.

பொற்செழியன்: "நீங்க ரெண்டு பேரும் தள்ளி நில்லுங்க! என் மகனுக்கு இப்போவே ஜோடி கிடைச்சுடுச்சு. இனிமே இந்தத் தங்கம் என் பொறுப்பு!" என வழக்கம் போல ரகளையாகச் சொல்ல, அந்த இடமே சிரிப்பொலியால் நிறைந்தது.


அல்லிராணி குழந்தையைத் தூக்கிக் கொஞ்சிவிட்டு, "பூங்கொடி... நீ ரொம்பத் தைரியமான பொண்ணுடி. உனக்கு இது ஒரு பெரிய பரிசு," என்றாள்.

தீபிகா குழந்தைக்குத் தேவையான உடைகளை அடுக்கி வைத்து உதவினாள்.

ஜெயராணி தன் மகனைத் தூக்கிக் கொண்டு பூங்கொடியின் அருகில் அமர்ந்தாள். "பாரு பூவு... உன் மருமகன பாப்பாவையே பார்த்துட்டு இருக்கான். இனிமே ரெண்டு பேரும் சேர்ந்துதான் இந்த வீட்டை ஆட்டப் போறாங்க!" எனச் சொல்லி பூங்கொடியைத் தேற்றினாள்.


அனைவரும் குழந்தையைப் பார்த்துப் பேசிக்கொண்டிருக்க, இளமாறன் மட்டும் ஒரு ஓரத்தில் நின்று பூங்கொடியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவள் கண்கள் கலங்க அவனைப் பார்க்க, அவன் மெல்ல அருகில் வந்து அவள் காதோரம் குனிந்தான்.

"பாத்தியா கொடி... நம்ம குடும்பமே இன்னைக்கு எவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்குன்னு? இதுக்கெல்லாம் காரணம் நீதான். எனக்கு ஒரு அழகான வாரிசைக் கொடுத்து, என் வாழ்க்கையையே முழுமையாக்கிட்ட," எனச் சொல்லி அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.


மறுநாள் மாலை, டிஸ்சார்ஜ் ஆகி வீட்டுக்குத் திரும்பும் போது, ஊரே திரண்டு நின்று வரவேற்றது. செந்தூர் பாண்டியன் வீட்டின் வாசலில் பெரிய அளவில் பட்டாசு வெடிக்க, பொற்செழியன் மேளம் அடிக்க, இளமாறன் தன் மனைவியையும் மகளையும் சுமந்து கொண்டு வீட்டுக்குள் நுழைந்தான்.

இருண்டிருந்த அந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் இப்போது மழலையின் சிரிப்பும், குடும்பத்தின் அன்பும் விளக்காக எரிந்து கொண்டிருந்தது.

 

[thanga then mozhi]

உன் குழந்தை உன் கிட்டயே வந்துட்டு கொடி