அத்தியாயம் 41:
நிலா பாப்பா பிறந்த பிறகு, வீடு முழுவதும் குழந்தைகளின் சிரிப்பொலிதான். ஆனால், அந்தச் சிரிப்பிற்கு நடுவே ஒரு மெல்லிய சோகம் தீபிகாவின் கண்களில் எப்போதும் இருக்கும்.
திருமணமான பல வருடங்களாகியும் தனக்கொரு வாரிசு இல்லையே என்ற ஏக்கம் அவளை வாட்டியது.
பூங்கொடியும், ஜெயராணியும் குழந்தையோடு இருப்பதைப் பார்க்கும்போது, அவள் ஓடிச் சென்று அந்தக் குழந்தைகளைத் தூக்கிக் கொஞ்சுவாள். ஆனால், தனியே அறைக்குச் செல்லும்போது அவளது கண்கள் கசியும்.
இளஞ்செழியன் அவளை ஒருபோதும் குறை சொன்னதில்லை. "தீபிகா... நமக்குக் குழந்தை இல்லைன்னா என்ன? பூங்கொடியோட நிலா பாப்பாவும், ஜெயாவோட பையனும் நம்ம பிள்ளங்கதானே? அதோட நமக்கு தூரிகாவும் மிதுனும் இருக்காங்க நீ ஏன் வருத்தப்படுற?" எனத் தேற்றுவான்.
ஆனால், தீபிகா மனதிற்குள் உருகிக்கொண்டே இருந்தாள். பூங்கொடி இதைக் கவனித்து, "அண்ணி... கவலைப்படாதீங்க. என் நிலா பாப்பா உங்க மடியில வந்து உட்கார்ந்த அந்த நிமிஷமே உங்களுக்கு நல்லது நடக்கும்னு எனக்குத் தோணுது," என ஆறுதல் சொன்னாள்.
அன்று காலை, நிலா பாப்பாவிற்குப் பெயர் சூட்டும் விழாவிற்கான ஏற்பாடுகள் நடந்து கொண்டிருந்தன. தீபிகா பூக்கள் தொடுத்துக் கொண்டிருக்கும்போது, அவளுக்கு திடீரென ஒருவிதமான மயக்கம் ஏற்பட்டது. கையில் இருந்த பூக்கூடை நழுவித் தரையில் விழுந்தது.
"அண்ணி... என்னாச்சு?" எனப் பூங்கொடி ஓடி வந்து அவளைத் தாங்கிக் கொண்டாள்.
முருகவள்ளியும் தனலட்சுமியும் பதறிப் போய் வந்தனர். "என்னம்மா தீபிகா... கண்ணு ஒரு மாதிரி சொக்குது? உடம்பு ஏதும் சரியில்லையா?" எனக் கேட்க, தீபிகா "ஒன்னுமில்லை அத்தை... லேசா தலை சுத்துது," என்றாள்.
இளஞ்செழியன் அவளை உடனே மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றான். அங்கே பரிசோதனைகள் முடிந்த பிறகு, டாக்டர் முகத்தில் ஒரு பெரிய புன்னகையுடன் வெளியே வந்தார்.
"மிஸ்டர் இளஞ்செழியன்... இது ஒரு பெரிய மிராக்கிள்! பல வருஷப் போராட்டம் முடிவுக்கு வந்திருக்கு. தீபிகா இப்போ மூணு மாசம் கர்ப்பமா இருக்காங்க!"
இந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும் இளஞ்செழியன் அப்படியே சிலையாக நின்றான். அவன் கண்களில் இருந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் ஆறாக ஓடியது.
தீபிகாவைப் பார்த்தான்; அவள் தன் வயிற்றில் கை வைத்துக்கொண்டு, "முருகா... என் குறையைத் தீர்த்துட்டியா?" எனச் சொல்லி விம்மி அழுதாள்.
இந்தச் செய்தியோடு அவர்கள் வீடு திரும்பியபோது, குடும்பத்தினர் அனைவரும் வாசலிலேயே நின்றனர். இளஞ்செழியன் உரத்த குரலில் சொன்னான், "அண்ணே... மச்சான்... தீபிகா விசேஷமா இருக்காடா!"
செந்தூர் பாண்டியன் ஓடி வந்து தன் தம்பியைத் தூக்கிக் கொண்டான். பொற்செழியன் உற்சாகத்தில் விசில் அடித்தான். "பாத்தியா இளமாறா... நம்ம வீட்ல இப்போ அடுத்த வாரிசு வர்றான்! இனிமே இந்த வீடே தாங்காதுடா!"
பூங்கொடி ஓடி வந்து தீபிகாவைக் கட்டிக்கொண்டாள். "நான் சொன்னேன்ல அண்ணி... என் நிலா பாப்பா வந்த ராசி, உங்க குறையைத் தீர்த்திடும்னு!"
சுப்பிரமணி - முருகவள்ளி தம்பதியினரும், கதிரேசன் - தனலட்சுமியும் சேர்ந்து கடவுளுக்கு நன்றி சொல்லி நெய்தீபம் ஏற்றினர். அந்த நிலா பாப்பாவின் பெயர் சூட்டும் விழா, தீபிகாவின் கர்ப்பச் செய்தியால் ஒரு மாபெரும் வெற்றிக் கொண்டாட்டமாக மாறியது.
அன்று நிலா பாப்பாவிற்குப் பெயர் சூட்டும் விழா. வீட்டின் முற்றம் முழுவதும் வண்ணக் கோலங்களால் நிறைந்திருந்தது. பன்னீர் தெளிக்கப்பட்டு, வாழை மரங்கள் கட்டப்பட்டு, ஊரே திரண்டு வந்திருந்தது.
செந்தூர் பாண்டியன் மற்றும் இளஞ்செழியன் இருவரும் விருந்தினர்களை வரவேற்க, பொற்செழியன் சமையல் கட்டில் நின்று "சாப்பாடு பிரமாதமா இருக்கணும், என் தங்கச்சி வீட்டு விசேஷம்!" என மிரட்டிக் கொண்டிருந்தான்.
பூங்கொடி பட்டுப்புடவையில் ஜொலிக்க, அவளது மடியில் அந்தச் சின்னஞ்சிறு தேவதை அமைதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். இளமாறன் தன் மனைவியின் அருகில் அமர்ந்து, பெருமிதத்துடன் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
பெரியவர்கள் முன்னிலையில், சுப்பிரமணி - முருகவள்ளி மற்றும் கதிரேசன் - தனலட்சுமி தம்பதியினர் குழந்தையைத் தொட்டிலில் இட்டனர்.
இளமாறன் மெல்லக் குனிந்து,
குழந்தையின் காதோரம் மூன்று முறை அந்தப் பெயரை உச்சரித்தான்:
"இளவேனில் நிலா... இளவேனில் நிலா... இளவேனில் நிலா!"
"நிலா பாப்பா வாழ்க!" என ஊரே வாழ்த்தொலி எழுப்பியது.
இளமாறன், "பெரியவர்களே... உறவினர்களே... இன்னைக்கு என் பொண்ணுக்குப் பேர் வச்சாச்சு. ஆனா, எனக்கு ஒரு சின்ன ஆசை. எங்க அக்கா தீபிகாவுக்குப் பல வருஷம் கழிச்சு இப்போ ஒரு வாரிசு உருவாகியிருக்கு. அதுவும் என் நிலா பாப்பா வந்த ராசிதான்," என அவன் சொல்ல, தீபிகா கண்கலங்கிப் பார்த்தாள்.
"அதனால, இன்னைக்கு இந்த விசேஷத்துக்காக நான் செய்யுற செலவு மட்டும் இல்ல... என் நிலா பாப்பா பேர்ல ஒரு அறக்கட்டளை ஆரம்பிக்கப்போறேன். அந்த அறக்கட்டளை மூலமா, நம்ம ஊர்ல இருக்குற அரசுப் பள்ளியில படிக்கிற ஏழைப் பெண் குழந்தைகளுக்குப் படிப்புச் செலவு முழுசையும் நானே ஏத்துக்கிறேன். அதுதான் என் மகளுக்கு நான் கொடுக்கிற முதல் பரிசு!"
இளமாறனின் இந்த அறிவிப்பைக் கேட்டு ஊரே எழுந்து நின்று கைதட்டியது.
பூங்கொடி தன் கணவனைப் பெருமையுடன் பார்த்தாள்.
பொற்செழியன் மேடைக்கு வந்து, "மச்சான்... நீ கலக்கிட்டடா! நீ படிப்புக்கு உதவி பண்ணு... நான் அந்தப் பசங்களுக்கு விளையாட்டுப் பயிற்சி கொடுக்கிறேன்," எனச் சொல்லி இளமாறனைக் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டான்.
அல்லிராணி, தீபிகா, ஜெயராணி மூவரும் சேர்ந்து பூங்கொடியைச் சுற்றி அமர்ந்து, அந்தப் பிஞ்சு நிலாவைத் தாலாட்டினர்.
"பூங்கொடி... இந்த நிலா பாப்பா வந்த நேரம், நம்ம குடும்பத்துல இருக்குற அத்தனை இருட்டும் விலகிடுச்சுடி. இனிமே நமக்கு எல்லாமே நல்லதுதான் நடக்கும்," என அல்லிராணி சொல்ல, பூங்கொடி தன் அத்தானின் கையை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள்.
அதே நேரம், சிறையில் இருந்த விஷ்வாவுக்கு இந்தச் செய்திகள் எட்டின. இரண்டு கால்களும் செயலிழந்து, எழக்கூட முடியாமல் இருந்த அவனுக்கு, இளமாறனின் இந்த வளர்ச்சியும் மகிழ்ச்சியும் பெரும் அடியாக இருந்தது. தன் வாழ்நாள் முழுவதும் இருட்டிலேயே கழிக்கப் போகிறோம் என்ற உண்மை அவனைச் சிதைத்தது...
