இரண்டறக் கலந்தனவே - 12

[ரோசி கஜன்]

இரண்டு ஆண்டுகள் உருண்டோடிவிட்டன. ஊட்டியின் அந்த எஸ்டேட் பங்களா இப்போது ஒரு சுடுகாடாக இல்லை; அது ஒரு மழலையின் சிரிப்பொலியால் நந்தவனமாக மாறியிருந்தது. ஆதித்யா விட்டுச் சென்ற அந்தப் பணமும், சொத்துக்களும் வெண்மதிக்கு ஒரு பாதுகாப்பு கவசமாக இருந்தன. ஆனால், அவளது ஒரே உலகம் அந்தச் சிறுவன் தான்.


வெண்மதி இப்போது முற்றிலும் மாறிவிட்டாள். அந்த பழைய குறும்புக்கார வெண்மதி இப்போது ஒரு பக்குவப்பட்ட தாயாக, ஒரு நிர்வாகியாக உருவெடுத்திருந்தாள். ஆதித்யா விட்டுச் சென்ற எஸ்டேட்டை அவளே முன்னின்று கவனித்துக் கொண்டாள். ஆனால் அவளது ஒவ்வொரு அசைவிலும், ஒவ்வொரு முடிவிலும் அந்தச் சிறுவனின் எதிர்காலம் மட்டுமே பிரதானமாக இருந்தது.


அன்று ஒரு அழகான ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை. எஸ்டேட் முழுவதும் தேயிலைச் செடிகளின் பசுமை போர்த்தியிருந்தது.


"கண்ணா... இங்கே பாரு, அம்மா உனக்கு என்ன வச்சிருக்கேன்னு!" என்று வெண்மதி கையில் ஒரு சிறிய பந்தை வைத்துக் கொண்டு அழைத்தாள்.


அங்கிருந்து தள்ளாடித் தள்ளாடி ஓடி வந்தான் இரண்டு வயது நிரம்பிய 'ஆதித்ய மிருதுளன்'. ஆம், அவனது தந்தையின் பெயரையும், தாயின் பெயரையும் இணைத்து அவளுக்குப் பிடித்தமான ஒரு பெயரையே அவன் சூட்டியிருந்தாள். அவனது கண்கள் அப்படியே ஆதித்யாவைப் போலக் கூர்மையாகவும், சிரிப்பு அப்படியே மிருதுளாவைப் போல மென்மையாகவும் இருந்தது.


"அம்மா... குடு... குடு!" என்று மழலை மொழியில் கத்திக்கொண்டு அவன் வெண்மதியின் சேலையைப் பிடித்து இழுத்தான்.


வெண்மதி அவனைக் குனிந்து தூக்கித் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டாள். அவளது கையில் இருந்த அந்தத் தழும்பு—அன்று கத்தியால் கீறிக் கொண்ட அந்தத் தழும்பு—இன்னும் மறையவில்லை. ஆனால் அந்தத் தழும்பைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் அவளுக்குப் வலிப்பதில்லை; மாறாக ஒரு தாயாகத் தான் செய்த தியாகத்தின் அடையாளமாகவே அது தெரிந்தது.


"உன் அப்பா மட்டும் இப்போ இங்கே இருந்திருந்தா, உன்னைத் தூக்கிட்டு இந்த எஸ்டேட் முழுதும் ஓடியிருப்பாருடா தங்கம்," என்று அவள் சொல்லும்போது அவளது கண்கள் லேசாகக் கலங்கின.


ஆதித்யா எங்கே இருக்கிறான், உயிரோடு இருக்கிறானா இல்லையா என்று யாருக்குமே தெரியாது. அவன் மறைந்த பிறகு பல இடங்களில் தேடியும் எந்தத் தடயமும் கிடைக்கவில்லை. ஆனால் வெண்மதிக்கு ஒரு நம்பிக்கை இருந்தது. அவன் எங்காவது ஒரு மூலையில் தன்னைத் தானே சிதைத்துக் கொண்டு வாழ்ந்திருப்பான், என்றாவது ஒருநாள் தன் மகனைத் தேடி வருவான் என்று அவள் ஆழமாக நம்பினாள்.


அவள் குழந்தையை ஒரு புல்வெளியில் அமர வைத்தாள். அவன் அங்கிருந்த சிறிய பூக்களைப் பறித்து விளையாடத் தொடங்கினான். வெண்மதி அவனையேப் பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஒரு தனி மனுஷியாக, உறவுகளின் ஆதரவு இல்லாமல், சமூகத்தின் ஏச்சுப் பேச்சுகளைத் தாங்கிக் கொண்டு இந்தப் பிள்ளையை வளர்ப்பது அவளுக்கு ஒரு தவத்தைப் போல இருந்தது.


"அம்மா... பூ!" என்று அவன் ஒரு சிவந்த பூவை எடுத்து அவளிடம் கொடுத்தான்.


"ரொம்ப அழகா இருக்குடா கண்ணா. இது உன் அம்மாவுக்குப் பிடிச்ச பூ," என்று அவள் சொல்லும்போது, மிருதுளாவின் நினைவுகள் அவளைச் சூழ்ந்தன. மிருதுளா அன்று தன் காலடியில் விழுந்து கேட்ட அந்தப் பிச்சை வீண் போகவில்லை. வெண்மதி தன் வாழ்க்கையைத் தியாகம் செய்து, ஒரு சிதைந்து போன குடும்பத்தின் எஞ்சிய அடையாளத்தைப் பாதுகாத்துக் கொண்டிருந்தாள்.


அவர்கள் இருவருமே இப்போது ஒருவருக்கொருவர் உலகமாகிப் போயிருந்தனர். அவனுக்கு அவள் தான் அம்மா, அவள் தான் அப்பா, அவள் தான் தோழி. அவளுக்கு அவன் தான் உயிர், அவன் தான் வாழ்க்கை, அவன் தான் ஆதித்யாவின் நினைவு.


அந்த அமைதியான சூழ்நிலையில், மழலையின் சிரிப்பும், தேயிலைத் தோட்டத்தின் காற்றும் இணைந்து ஒரு புதிய நம்பிக்கையை விதைத்தன. ஆனால் அந்த அமைதியைக் கலைக்கும் விதமாக, எஸ்டேட் வாசலில் ஒரு அறிமுகமில்லாத கார் வந்து நின்றது.


காரின் கதவு மெல்லத் திறக்கப்பட்டது. அதிலிருந்து ஒரு உருவம் கீழே இறங்கியது. அந்த உருவத்தைப் பார்த்ததும் வெண்மதியின் இதயம் ஒரு நிமிடம் நின்று துடித்தது. அது ஆதித்யாவா? அல்லது ஒரு பிச்சைக்காரனா?


அங்கே நின்றது அவளது கம்பீரமான ஆதித்யா அல்ல. அவனது தலைமுடி சடை பிடித்து, தோள் வரை வளர்ந்திருந்தது. தாடி மார்பு வரை இறங்கி, நரைத்துப்போய் அழுக்காகிக் கிடந்தது. அவன் அணிந்திருந்த சட்டை பல இடங்களில் கிழிந்து, தையல்கள் விட்டுப் போயிருந்தது. காலில் செருப்பு கூட இல்லை; வெறும் கால்களில் ரத்தக் கசிவும், சேறும் படிந்திருந்தது. அவனது கண்கள் குழி விழுந்து, எதிலோ ஒரு தேடலை இழந்தவனைப் போல வெறித்துத் தெரிந்தன. பிச்சைக்காரர்களை விடவும் கேவலமான ஒரு கோலத்தில், தன் அடையாளத்தை முற்றிலும் அழித்துக் கொண்டு அவன் நின்றான்.


வெண்மதிக்கு நெஞ்சே வெடித்துவிடும் போல இருந்தது. தன் ஆருயிர் நண்பன், ஒரு காலத்தில் ராஜாவாக வலம் வந்தவன், இன்று ஒரு நடைப்பிணமாகத் தன் முன்னால் நிற்பதைக் கண்டு அவளது கண்கள் குளம் போலத் தேங்கின. "ஆதித்யா..." என்று அவளது இதழ்கள் துடித்தன. அவனை ஓடிப் போய்க் கட்டியணைத்து அழ வேண்டும் என்று அவள் துடித்தாள்.


ஆனால், அடுத்த நொடி அவளது மனதிற்குள் ஒரு கனல் மூண்டது. இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், இதே ஊட்டிப் பனியில், ஒரு பச்சிளம் குழந்தையையும், தன்னையும் அந்தரத்தில் தவிக்க விட்டுவிட்டு, ஒரு கோழையைப் போல ஓடிப் போனானே... அந்தத் துரோகம் அவளது நினைவுக்கு வந்தது. ஒரு தாயாக அவள் பட்ட அவஸ்தைகள், சமுதாயத்தின் ஏச்சுப் பேச்சுகள், தூக்கமில்லாத இரவுகள் என அனைத்தும் அவள் முன்னே நிழலாடின.


வெண்மதி தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு, ஆவேசத்துடன் தன் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள். அவனது அந்தப் பரிதாபமான நிலையைப் பார்க்க அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அவனை மன்னிக்கவும் அவளது மனம் இடம் கொடுக்கவில்லை.


ஆதித்யா மெல்லத் தள்ளாடித் தள்ளாடி அவர்களை நோக்கி வந்தான். அவனது காலடிகள் நடுங்கின. அவன் வெண்மதியைப் பார்க்கவில்லை; அவளது மடியில் அமர்ந்து ஆச்சரியத்துடன் தன்னையேப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்தச் சிறுவனைப் பார்த்தான். அவனது கண்கள் கலங்கின. அந்தச் சிறுவனின் முகத்தில் அவனது மிருதுளாவின் சாயல் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

 

[ரோசி கஜன்]

அவன் ஒரு வேதனையான புன்னகையை உதிர்த்தான். அந்தப் புன்னகையில் ஆயிரம் மன்னிப்புகளும், ஒரு தந்தையின் ஏழ்மையும் கலந்திருந்தது. அவன் எதுவும் பேசவில்லை, அவனிடம் பேசுவதற்குச் சொற்களே இல்லை. அவன் தன் மகனைத் தொடக் கூடத் துணியவில்லை; தான் ஒரு அழுக்கு நிறைந்தவன், தன் நிழல் கூட அந்தப் பிஞ்சு உயிரின் மேல் படக்கூடாது என்று அவன் விலகி நின்றான்.


"மிருதுளா... உன் பிள்ளை இவ்வளவு பெருசா வளர்ந்துட்டானா?" என்று அவன் மனதிற்குள் முணுமுணுத்தது அவனது உதடுகளின் அசைவில் தெரிந்தது.


வெண்மதி தன் முகத்தை அப்பால் வைத்துக் கொண்டே, "எதுக்கு வந்தீங்க? எதை எடுக்க வந்தீங்க? சொத்து எல்லாம் பத்திரமா இருக்கு, ஒரு ரூபாய் கூட நான் தொடல. வேணும்னா எல்லாத்தையும் எடுத்துட்டுப் போயிடுங்க. ஆனா என் பிள்ளையை மட்டும் விட்டிடுங்க," என்று கசப்புடன் சொன்னாள்.


ஆதித்யா மீண்டும் அந்தத் துயரம் தோய்ந்த புன்னகையை உதிர்த்தான். அவன் கையில் இருந்த ஒரு சிறிய பையைத் தரையில் வைத்தான். அதில் வெறும் காய்ந்த இலைகளும், எங்கோ ஒரு கோயிலில் வாங்கிய விபூதியும் மட்டுமே இருந்தன. அவன் அங்கே ஒரு பிச்சைக்காரனைப் போல மண்டியிட்டு அமர்ந்தான். அவனது கண்கள் தன் மகனின் முகத்திலிருந்து ஒரு விநாடி கூட நகரவில்லை.


இரண்டு வருடங்களாகத் தற்கொலை செய்யத் துணிந்து, காசி, ராமேஸ்வரம் என அலைந்து, இறுதியில் தன் ரத்தத்தின் வாசம் இழுக்க மீண்டும் இங்கே வந்திருந்தான். ஆனால், வெண்மதியின் அந்த வெறுப்பான பார்வையும், தன் மகனின் அந்தப் புதிய உலகமும் அவனை அங்கே ஒரு அந்நியனாக மாற்றியிருந்தது.


அந்தச் சிறிய எஸ்டேட் புல்வெளியில் நிலவிய மௌனம், ஒரு குழந்தையின் மழலைக் குரலால் சுக்குநூறாக உடைந்தது. வெண்மதி கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக ஒரு பெரும் தியாகத்தைச் செய்திருந்தாள். தன் மனதிற்குள் ஆதித்யா மீது கோபம் இருந்தாலும், அந்தச் சிறுவனின் மனதில் தன் தந்தையைப் பற்றிய பிம்பத்தைச் சிதைக்க அவள் விரும்பவில்லை.


அவள் குழந்தையிடம் ஆதித்யாவின் புகைப்படத்தைக் காட்டி, "இதுதான் உன் அப்பா" என்று சொல்லித்தான் வளர்த்திருந்தாள். அதே சமயம், மிருதுளாவின் புகைப்படத்தைக் காட்டி, "இவர் உன் தோழி, ஒரு தேவதை" என்று மட்டுமே சொல்லியிருந்தாள். தன் தாயைப் பிரிந்த துக்கம் அந்தப் பிஞ்சு மனதைப் பாதிக்கக்கூடாது என்ற அவளது தாயுள்ளம் செய்த ஏற்பாடு அது.



ஆதித்யா ஒரு பிச்சைக்காரனை விடக் கேவலமான கோலத்தில் மண்டியிட்டு அமர்ந்திருக்க, அவனது கண்களில் இருந்து நீர் தாரை தாரையாகக் கொட்டியது. வெண்மதி முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டிருந்தாலும், அவளது இதயம் துடித்துக்கொண்டிருந்தது.


திடீரென, வெண்மதியின் மடியில் இருந்த சிறுவன் தன் கைகளை அசைத்தான். அவன் அந்தப் பழைய புகைப்படத்தில் பார்த்த அதே கண்கள், அதே முகம்—தாடி படர்ந்திருந்தாலும் அந்தப் பிஞ்சு உள்ளத்திற்குத் தன் தந்தை தெரிந்துவிட்டான்.


"அப்பா... அப்பா!" என்று அந்த மழலைக் குரல் காற்றில் ஒலித்தது.


வெண்மதியின் பிடியிலிருந்து மெல்லத் தப்பித்த அந்தச் சிறுவன், தள்ளாடித் தள்ளாடி ஆதித்யாவை நோக்கி ஓடினான். ஆதித்யா அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனான். "வேண்டாம்... தங்கம்... நான் அழுக்கு... என்கிட்ட வராதே!" என்று அவன் தன் கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டான். தான் ஒரு துரோகி, தன் அழுக்குக் கரங்கள் அந்தப் புனிதமான உயிரைத் தொடக்கூடாது என்று அவன் கூசிப் போனான்.


ஆனால் ரத்த பாசம் எதையும் கேட்கவில்லை. அந்தச் சிறுவன் ஓடி வந்து, ஆதித்யாவின் அழுக்கு படிந்த முழங்கால்களைக் கட்டிக்கொண்டான். "அப்பா... வா... அப்பா!" என்று அவன் தன் பிஞ்சு விரல்களால் ஆதித்யாவின் கிழிந்த சட்டையைப் பற்றினான்.


ஆதித்யாவுக்குத் தன் நெஞ்சு வெடித்துவிடும் போல இருந்தது. அவன் மெல்லத் தன் கைகளை விலக்கி, தன் மகனை ஏறிட்டுப் பார்த்தான். அந்த முகத்தில் தெரிந்த மிருதுளாவின் சாயல் அவனது ஆன்மாவை உலுக்கியது. அவன் மெல்லத் தன் அழுக்குக் கரங்களால் அந்தச் சிறுவனின் மென்மையான கன்னங்களைத் தடவினான்.


"மிருதுளா... என்னைப் பாரும்மா... நம்ம பிள்ளை என்னை 'அப்பா'ன்னு கூப்பிடுறான்!" என்று அவன் ஊமையாகக் கதறினான். அவன் அந்தச் சிறுவனை வாரி அணைத்துத் தன் மார்போடு சேர்த்துக்கொண்டான். இரண்டு வருடங்களாகக் கல்லாகிக் கிடந்த அவனது இதயம், அந்தப் பிஞ்சுத் தொடுதலில் உருகி நீராக ஓடியது.


வெண்மதி இந்தத் தந்தை-மகன் சந்திப்பைத் தூரத்தில் நின்றபடி கண்ணீரோடு வேடிக்கை பார்த்தாள். அவளது கோபம், வெறுப்பு, ஏமாற்றம் எல்லாம் அந்த ஒரு நொடியில் கரைந்து போயின. தன் தோழி மிருதுளாவிற்கு அவள் செய்த சத்தியம் இன்று முழுமையாக நிறைவேறியது போல அவளுக்குத் தோன்றியது.


"பாத்தியா மிருதுளா... உன் ஆதி திரும்பி வந்துட்டாரு. உன் பிள்ளை அனாதை இல்லைன்னு இன்னைக்கு நிரூபணமாகிடுச்சு," என்று அவள் வானத்தைப் பார்த்து மனதிற்குள் பேசிக்கொண்டாள்.


ஆதித்யா தன் மகனின் தோளில் முகம் புதைத்து ஓவென்று அழுதான். அந்த அழு குரலில் அவன் பட்ட அத்தனை வேதனைகளும், குற்ற உணர்ச்சிகளும் வெளியேறின. அந்தச் சிறுவனோ, ஒன்றும் புரியாமல் தன் தந்தையின் நரைத்த தாடியைத் தடவிக்கொண்டு, "அப்பா... அழாத... அப்பா!" என்று சமாதானப்படுத்தினான்.


அந்த எஸ்டேட் முழுவதும் ஒரு பெரும் துயரமும், அதே சமயம் ஒரு புதிய வாழ்வின் நம்பிக்கையும் நிறைந்திருந்தது. வெண்மதி மெல்ல அவர்கள் அருகே நடந்து வந்தாள். அவளது கண்களில் இன்னும் ஈரம் இருந்தது, ஆனால் அதில் இப்போது ஆதித்யா மீதான கோபம் இல்லை; ஒருமித்த ஒரு குடும்பத்தை மீட்டெடுத்த நிம்மதி மட்டுமே இருந்தது.