தன் மகனிடம் மனதின் ஆழத்தில் இருந்த அத்தனை ரகசியங்களையும், வலிகளையும் கொட்டித் தீர்த்திருந்தான் ஆதித்யா. ஒரு தந்தைக்கும் மகனுக்கும் இடையிலான அந்த உரையாடல், பல வருடங்களாகத் தேங்கிக் கிடந்த பாறையை உடைத்து எறிந்தது போலிருந்தது. மகனின் கைகளைப் பற்றி, அவன் கண்களை நேராகப் பார்த்து ஆதித்யா பேசிய ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவனது ஆன்மாவிலிருந்து வெளிப்பட்டவை. அந்த நிமிடம் வரை அவனுக்குள் ஒரு நிம்மதி இருந்தது. ஆனால், அந்த அறைக்கதவைத் தாண்டி அவன் வெளியே வந்தபோது, அங்கே காலம் அவனுக்காக ஒரு மிகப்பெரிய சோதனையை வைத்திருந்தது.
எதிரே வெண்மதி நின்று கொண்டிருந்தாள்.
அவளைப் பார்த்த அந்த நொடி, ஆதித்யாவின் உடலில் ஒரு மின்னல் தாக்கியது போலிருந்தது. அவனது இதயம் ஒரு கணம் துடிப்பதை நிறுத்திவிட்டு, பின் தாறுமாறாக அடிக்கத் தொடங்கியது. மகனிடம் காட்டிய அந்தத் துணிச்சலும், தெளிவும் வெண்மதியைக் கண்ட மாத்திரத்தில் பனி போல உருகி மறைந்தன. அவளுடைய கண்கள் கலங்கி இருந்தன. அந்த விழிகளில் தெரிந்த ஏக்கம், ஆதித்யாவை அப்படியே அந்த இடத்திலேயே உறையச் செய்தது.
வெண்மதி அவனைப் பார்த்து ஏதோ சொல்லத் துடித்தாள். அவளுடைய இதழ்கள் மெல்ல அதிர்ந்தன. ஒருவேளை அவள் அவனிடம் நலம் விசாரிக்க நினைத்திருக்கலாம், அல்லது இத்தனை காலம் அவன் இழைத்த மௌனத்திற்குப் பதில் கேட்டிருக்கலாம். ஆனால் ஆதித்யா, அவள் தன்னை நெருங்குவதற்கு முன்பே தன் முகத்தை அப்படியே பக்கவாட்டில் திருப்பிக் கொண்டான்.
அவளைப் பார்ப்பது அவனுக்கு அத்தனை கசப்பாக இருந்தது போல ஒரு பாவனையை அவன் முகத்தில் வரவழைத்துக் கொண்டான். "உன்னைப் பார்க்கக்கூட எனக்குப் பிடிக்கவில்லை" என்பதைத் தனது உடல் மொழியிலேயே அவளுக்கு உணர்த்தினான். சட்டென்று திரும்பிக் கொண்ட அவனது முகம், வெண்மதியின் இதயத்தில் ஈட்டியால் குத்துவது போல இருந்தது. அவள் ஒரு அடி முன்னே எடுத்து வைக்க முயன்றாள், ஆனால் ஆதித்யாவின் அந்தத் திடீர் மாற்றம் அவளை அங்கேயே கட்டிப் போட்டது.
ஆதித்யா அங்கிருந்து நகரத் தொடங்கினான். அவன் அவளைக் கடந்து செல்ல வேண்டியிருந்தது. அந்தச் குறுகிய பாதையில், வெண்மதிக்கு மிக அருகில் அவன் செல்லும்போது, அவனது பார்வை தப்பித்தவறிக்கூட அவள் மீது விழுந்துவிடக் கூடாது என்பதில் அவன் பிடிவாதமாக இருந்தான். அதனால், அவன் தன் தலையை அப்படியே மார்போடு ஒட்டித் தாழ்த்திக் கொண்டான்.
தலைகுனிந்தபடி அவன் நடந்த ஒவ்வொரு அடியும் அவனுக்கு ஒரு யுகமாகத் தெரிந்தது. வெண்மதியின் முன்னால் நிமிர்ந்து நிற்க அவனுக்கு எந்தத் தகுதியும் இல்லை என்று அவன் உள்மனம் கத்தியது. ஒரு காலத்தில் அவளது கண்கள் தான் அவனுக்கு புன்னகை; அந்த கண்களில் தெரியும் சிறு கண்ணீரைக் கூடத் தாங்க முடியாதவனாக இருந்தான். ஆனால் இன்று, அவளே கண்ணீரோடு முன்னால் நிற்கும்போது, ஒரு குற்றவாளியைப் போலத் தலைகுனிந்து செல்வதைத் தவிர அவனுக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை.
அவன் அவளைக் கடந்தபோது, அவளது சந்தன வாசம் அவன் நாசிகளைத் தீண்டியது. அது அவனுக்குப் பழைய நினைவுகளைத் தட்டி எழுப்பியது. ஆனால், அந்த நினைவுகள் இப்போது முட்களாக மாறி அவன் இதயத்தைக் கீறின. "ஏன் ஆதித்யா? ஏன் என்னைப் பார்க்க மறுக்கிறாய்?" என்று அவள் வாய் திறந்து கேட்கவில்லை என்றாலும், அவளது மௌனமான கேள்வி அவன் காதுகளில் இடியென ஒலித்தது.
ஆதித்யாவின் தலைகுனிவு அவனது இயலாமையின் உச்சம். அவன் அவளை வெறுக்கவில்லை, மாறாக அவளைப் பார்த்தால் தான் உடைந்து போய்விடுவோம் என்ற பயம் அவனுக்கு இருந்தது. அவளுடைய அன்பிற்கு முன்னால் தான் ஒரு துரோகி என்ற உணர்வு அவனை அழுத்தியது. அவளைப் பார்த்தால் மீண்டும் அவளிடம் சரணடைய வேண்டியிருக்கும், மீண்டும் அந்த பழைய உணர்வுகளுக்குள் சிக்கிக் கொள்ள வேண்டியிருக்கும் என்று அவன் அஞ்சினான். அந்தப் பயமே அவனை ஒரு அந்நியனைப் போல முகம் திருப்பச் செய்தது.
வெண்மதி அங்கே ஒரு சிலையாக உறைந்து நின்றாள். தன் காதலன், தன் கணவன், தன் உயிர் என்று எண்ணியவன், இன்று தன்னை ஒரு தூசியைப் போலக் கருதி, முகத்தைக் கூடக் காட்டாமல் கடந்து செல்வதை அவளால் நம்ப முடியவில்லை. அவனது தலைகுனிவு அவளுக்குப் புரியவில்லை. அது அவமானத்தால் வந்ததா அல்லது வெறுப்பால் வந்ததா என்று தெரியாமல் அவள் தவித்தாள். அவன் தன்னைத் திரும்பிப் பார்ப்பான், ஒருவேளை அந்தத் தலைகுனிவுக்குப் பின்னால் ஒரு துளி ஈரம் இருக்கும் என்று அவள் எதிர்பார்த்தாள். ஆனால் ஆதித்யா கடைசி வரை நிமிர்ந்து பார்க்கவே இல்லை.
அவன் அந்த இடத்தை விட்டு மெல்ல மறைந்தான். அவன் சென்ற பிறகும், அந்த இடத்தில் அவனது மௌனம் பாரமாகத் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஆதித்யா தன் மகனிடம் காட்டிய அந்தப் பாசம், அந்த நேர்மை, வெண்மதியிடம் வரும்போது மட்டும் ஏன் இப்படி ஒரு முகமூடியாக மாறுகிறது?
தலைகுனிந்தபடி அவன் சென்ற அந்த உருவம் வெண்மதியின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தது. அது ஒரு மனிதனின் வீழ்ச்சியை விட, ஒரு உறவின் மரணமாகவே அவளுக்குத் தோன்றியது. ஆதித்யா தன்னைத் தண்டிப்பதாக நினைத்துக் கொண்டு, உண்மையில் தன்னைத் தானே ஒரு இருண்ட அறைக்குள் பூட்டிக் கொண்டான். அவனது இந்தத் தலைகுனிவு, அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே ஒரு தீர்க்க முடியாத இடைவெளியை உருவாக்கிவிட்டது.
ஆதித்யா தன்னை ஒரு பொருட்டாகக் கூட மதிக்காமல், முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு, ஒரு குற்றவாளியைப் போலத் தலைகுனிந்து கடந்து சென்ற அந்த நிமிடம் வெண்மதியின் ஆன்மாவைச் சுட்டெரித்தது. அவமானம் அவளது நரம்புகளைப் புடைக்கச் செய்தது. இத்தனை காலமும் அவனுக்காகக் காத்திருந்த அந்த இதயத்திற்கு அவன் கொடுத்த பரிசு இதுதானா? ஒரு வார்த்தை பேசியிருக்க வேண்டாம், அட்லீஸ்ட் ஒரு நொடி அவளது கண்களைப் பார்த்திருக்கலாம். ஆனால், அவன் காட்டிய அந்தத் தலைகுனிவு அவளை ஒரு அந்நியப் பொருளாகச் சித்தரித்தது.
வெண்மதியின் கண்கள் சிவந்தன. துக்கம் தொண்டையை அடைக்க, அவனது அந்தச் செயலால் ஏற்பட்ட காயம் அவளது இதயத்தில் ஒரு ஆழமான வடுவை உண்டாக்கியது. "இனி இவனைப் பார்க்கவே கூடாது... இவனது நிழல் கூட என் மேல் படக்கூடாது" என்று மனதிற்குள் வைராக்கியம் பூண்டாள். அவனது அலட்சியம் அவளது பெண்மைக்கும், அவள் வளர்த்த காதலுக்கும் இழைக்கப்பட்ட மிகப்பெரிய அநீதியாக அவளுக்குத் தோன்றியது. அங்கிருந்து அழுதுகொண்டே ஓடிவிட வேண்டும் போலிருந்தது. ஆனால், அவளது கால்கள் அங்கேயே வேர் பிடித்து நின்றன.
சற்று தொலைவில், ஆதித்யா இப்போது தன் மகனிடம் இருந்தான்.
வெண்மதியைக் கடந்து சென்றபோது இருந்த அந்த இறுக்கமும், தலைகுனிவும் ஆதித்யாவிடம் இப்போது இல்லை. தன் மகனைக் கண்ட மாத்திரத்தில் அவனது முகம் அப்படியே பிரகாசமானது. ஒரு நிமிடம் முன்பு வரை ஒரு பாறையைப் போல இருந்த மனிதனா இவன் என்று வியக்கும் அளவுக்கு அவனது கண்கள் மின்னின. அவன் ஓடிச் சென்று தன் மகனை அப்படியே வாரி அணைத்துக் கொண்டான்.
"குட்டிமா... அப்பா இங்க இருக்கேன்டா!" என்று அவன் கொஞ்சிய சத்தம் அந்த இடத்தையே நிறைத்தது.
ஆதித்யா தரையில் அமர்ந்து தன் மகனிடம் கெஞ்சத் தொடங்கினான். "ஏன்டா கண்ணா... அப்பா மேல கோபமா? இந்தா பாரு, உனக்குப் பிடிச்ச மாதிரி நான் குதிரை சவாரி செய்றேன்... ஏறு என் மேல!" என்று கூறித் தன் கௌரவத்தை எல்லாம் ஒருபுறம் தள்ளிவிட்டு, தரையில் நாலுகால் பாய்ச்சலில் குதிரை போல மாறினான். தன் மகனின் ஒரு சிறு புன்னகைக்காக அவன் அங்கே ஒரு குழந்தையாகவே மாறிவிட்டான்.
அவன் மகனிடம் காட்டிய அந்த அன்பு, அத்தனை தூய்மையானது. தன் மகனின் கன்னங்களைத் தடவி, அவனது நெற்றியில் முத்தமிட்டு, "நீ தான்டா அப்பாவோட உலகம்... நீ இல்லாம அப்பாவுக்கு எதுவுமே இல்லை" என்று அவன் உருகிய விதம், அங்கிருந்த காற்றையே ஈரமாக்கியது. அந்த அன்பு நடிப்பல்ல, அது அவனது ரத்தத்தோடு கலந்த ஒரு பிணைப்பு. மகனின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு அவன் செய்த சேஷ்டைகளும், குழந்தையைப் போல அவன் கெஞ்சிய விதமும் ஆதித்யாவின் இன்னொரு முகத்தை வெண்மதிக்குக் காட்டியது.
எதிரே வெண்மதி நின்று கொண்டிருந்தாள்.
அவளைப் பார்த்த அந்த நொடி, ஆதித்யாவின் உடலில் ஒரு மின்னல் தாக்கியது போலிருந்தது. அவனது இதயம் ஒரு கணம் துடிப்பதை நிறுத்திவிட்டு, பின் தாறுமாறாக அடிக்கத் தொடங்கியது. மகனிடம் காட்டிய அந்தத் துணிச்சலும், தெளிவும் வெண்மதியைக் கண்ட மாத்திரத்தில் பனி போல உருகி மறைந்தன. அவளுடைய கண்கள் கலங்கி இருந்தன. அந்த விழிகளில் தெரிந்த ஏக்கம், ஆதித்யாவை அப்படியே அந்த இடத்திலேயே உறையச் செய்தது.
வெண்மதி அவனைப் பார்த்து ஏதோ சொல்லத் துடித்தாள். அவளுடைய இதழ்கள் மெல்ல அதிர்ந்தன. ஒருவேளை அவள் அவனிடம் நலம் விசாரிக்க நினைத்திருக்கலாம், அல்லது இத்தனை காலம் அவன் இழைத்த மௌனத்திற்குப் பதில் கேட்டிருக்கலாம். ஆனால் ஆதித்யா, அவள் தன்னை நெருங்குவதற்கு முன்பே தன் முகத்தை அப்படியே பக்கவாட்டில் திருப்பிக் கொண்டான்.
அவளைப் பார்ப்பது அவனுக்கு அத்தனை கசப்பாக இருந்தது போல ஒரு பாவனையை அவன் முகத்தில் வரவழைத்துக் கொண்டான். "உன்னைப் பார்க்கக்கூட எனக்குப் பிடிக்கவில்லை" என்பதைத் தனது உடல் மொழியிலேயே அவளுக்கு உணர்த்தினான். சட்டென்று திரும்பிக் கொண்ட அவனது முகம், வெண்மதியின் இதயத்தில் ஈட்டியால் குத்துவது போல இருந்தது. அவள் ஒரு அடி முன்னே எடுத்து வைக்க முயன்றாள், ஆனால் ஆதித்யாவின் அந்தத் திடீர் மாற்றம் அவளை அங்கேயே கட்டிப் போட்டது.
ஆதித்யா அங்கிருந்து நகரத் தொடங்கினான். அவன் அவளைக் கடந்து செல்ல வேண்டியிருந்தது. அந்தச் குறுகிய பாதையில், வெண்மதிக்கு மிக அருகில் அவன் செல்லும்போது, அவனது பார்வை தப்பித்தவறிக்கூட அவள் மீது விழுந்துவிடக் கூடாது என்பதில் அவன் பிடிவாதமாக இருந்தான். அதனால், அவன் தன் தலையை அப்படியே மார்போடு ஒட்டித் தாழ்த்திக் கொண்டான்.
தலைகுனிந்தபடி அவன் நடந்த ஒவ்வொரு அடியும் அவனுக்கு ஒரு யுகமாகத் தெரிந்தது. வெண்மதியின் முன்னால் நிமிர்ந்து நிற்க அவனுக்கு எந்தத் தகுதியும் இல்லை என்று அவன் உள்மனம் கத்தியது. ஒரு காலத்தில் அவளது கண்கள் தான் அவனுக்கு புன்னகை; அந்த கண்களில் தெரியும் சிறு கண்ணீரைக் கூடத் தாங்க முடியாதவனாக இருந்தான். ஆனால் இன்று, அவளே கண்ணீரோடு முன்னால் நிற்கும்போது, ஒரு குற்றவாளியைப் போலத் தலைகுனிந்து செல்வதைத் தவிர அவனுக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை.
அவன் அவளைக் கடந்தபோது, அவளது சந்தன வாசம் அவன் நாசிகளைத் தீண்டியது. அது அவனுக்குப் பழைய நினைவுகளைத் தட்டி எழுப்பியது. ஆனால், அந்த நினைவுகள் இப்போது முட்களாக மாறி அவன் இதயத்தைக் கீறின. "ஏன் ஆதித்யா? ஏன் என்னைப் பார்க்க மறுக்கிறாய்?" என்று அவள் வாய் திறந்து கேட்கவில்லை என்றாலும், அவளது மௌனமான கேள்வி அவன் காதுகளில் இடியென ஒலித்தது.
ஆதித்யாவின் தலைகுனிவு அவனது இயலாமையின் உச்சம். அவன் அவளை வெறுக்கவில்லை, மாறாக அவளைப் பார்த்தால் தான் உடைந்து போய்விடுவோம் என்ற பயம் அவனுக்கு இருந்தது. அவளுடைய அன்பிற்கு முன்னால் தான் ஒரு துரோகி என்ற உணர்வு அவனை அழுத்தியது. அவளைப் பார்த்தால் மீண்டும் அவளிடம் சரணடைய வேண்டியிருக்கும், மீண்டும் அந்த பழைய உணர்வுகளுக்குள் சிக்கிக் கொள்ள வேண்டியிருக்கும் என்று அவன் அஞ்சினான். அந்தப் பயமே அவனை ஒரு அந்நியனைப் போல முகம் திருப்பச் செய்தது.
வெண்மதி அங்கே ஒரு சிலையாக உறைந்து நின்றாள். தன் காதலன், தன் கணவன், தன் உயிர் என்று எண்ணியவன், இன்று தன்னை ஒரு தூசியைப் போலக் கருதி, முகத்தைக் கூடக் காட்டாமல் கடந்து செல்வதை அவளால் நம்ப முடியவில்லை. அவனது தலைகுனிவு அவளுக்குப் புரியவில்லை. அது அவமானத்தால் வந்ததா அல்லது வெறுப்பால் வந்ததா என்று தெரியாமல் அவள் தவித்தாள். அவன் தன்னைத் திரும்பிப் பார்ப்பான், ஒருவேளை அந்தத் தலைகுனிவுக்குப் பின்னால் ஒரு துளி ஈரம் இருக்கும் என்று அவள் எதிர்பார்த்தாள். ஆனால் ஆதித்யா கடைசி வரை நிமிர்ந்து பார்க்கவே இல்லை.
அவன் அந்த இடத்தை விட்டு மெல்ல மறைந்தான். அவன் சென்ற பிறகும், அந்த இடத்தில் அவனது மௌனம் பாரமாகத் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஆதித்யா தன் மகனிடம் காட்டிய அந்தப் பாசம், அந்த நேர்மை, வெண்மதியிடம் வரும்போது மட்டும் ஏன் இப்படி ஒரு முகமூடியாக மாறுகிறது?
தலைகுனிந்தபடி அவன் சென்ற அந்த உருவம் வெண்மதியின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தது. அது ஒரு மனிதனின் வீழ்ச்சியை விட, ஒரு உறவின் மரணமாகவே அவளுக்குத் தோன்றியது. ஆதித்யா தன்னைத் தண்டிப்பதாக நினைத்துக் கொண்டு, உண்மையில் தன்னைத் தானே ஒரு இருண்ட அறைக்குள் பூட்டிக் கொண்டான். அவனது இந்தத் தலைகுனிவு, அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே ஒரு தீர்க்க முடியாத இடைவெளியை உருவாக்கிவிட்டது.
ஆதித்யா தன்னை ஒரு பொருட்டாகக் கூட மதிக்காமல், முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு, ஒரு குற்றவாளியைப் போலத் தலைகுனிந்து கடந்து சென்ற அந்த நிமிடம் வெண்மதியின் ஆன்மாவைச் சுட்டெரித்தது. அவமானம் அவளது நரம்புகளைப் புடைக்கச் செய்தது. இத்தனை காலமும் அவனுக்காகக் காத்திருந்த அந்த இதயத்திற்கு அவன் கொடுத்த பரிசு இதுதானா? ஒரு வார்த்தை பேசியிருக்க வேண்டாம், அட்லீஸ்ட் ஒரு நொடி அவளது கண்களைப் பார்த்திருக்கலாம். ஆனால், அவன் காட்டிய அந்தத் தலைகுனிவு அவளை ஒரு அந்நியப் பொருளாகச் சித்தரித்தது.
வெண்மதியின் கண்கள் சிவந்தன. துக்கம் தொண்டையை அடைக்க, அவனது அந்தச் செயலால் ஏற்பட்ட காயம் அவளது இதயத்தில் ஒரு ஆழமான வடுவை உண்டாக்கியது. "இனி இவனைப் பார்க்கவே கூடாது... இவனது நிழல் கூட என் மேல் படக்கூடாது" என்று மனதிற்குள் வைராக்கியம் பூண்டாள். அவனது அலட்சியம் அவளது பெண்மைக்கும், அவள் வளர்த்த காதலுக்கும் இழைக்கப்பட்ட மிகப்பெரிய அநீதியாக அவளுக்குத் தோன்றியது. அங்கிருந்து அழுதுகொண்டே ஓடிவிட வேண்டும் போலிருந்தது. ஆனால், அவளது கால்கள் அங்கேயே வேர் பிடித்து நின்றன.
சற்று தொலைவில், ஆதித்யா இப்போது தன் மகனிடம் இருந்தான்.
வெண்மதியைக் கடந்து சென்றபோது இருந்த அந்த இறுக்கமும், தலைகுனிவும் ஆதித்யாவிடம் இப்போது இல்லை. தன் மகனைக் கண்ட மாத்திரத்தில் அவனது முகம் அப்படியே பிரகாசமானது. ஒரு நிமிடம் முன்பு வரை ஒரு பாறையைப் போல இருந்த மனிதனா இவன் என்று வியக்கும் அளவுக்கு அவனது கண்கள் மின்னின. அவன் ஓடிச் சென்று தன் மகனை அப்படியே வாரி அணைத்துக் கொண்டான்.
"குட்டிமா... அப்பா இங்க இருக்கேன்டா!" என்று அவன் கொஞ்சிய சத்தம் அந்த இடத்தையே நிறைத்தது.
ஆதித்யா தரையில் அமர்ந்து தன் மகனிடம் கெஞ்சத் தொடங்கினான். "ஏன்டா கண்ணா... அப்பா மேல கோபமா? இந்தா பாரு, உனக்குப் பிடிச்ச மாதிரி நான் குதிரை சவாரி செய்றேன்... ஏறு என் மேல!" என்று கூறித் தன் கௌரவத்தை எல்லாம் ஒருபுறம் தள்ளிவிட்டு, தரையில் நாலுகால் பாய்ச்சலில் குதிரை போல மாறினான். தன் மகனின் ஒரு சிறு புன்னகைக்காக அவன் அங்கே ஒரு குழந்தையாகவே மாறிவிட்டான்.
அவன் மகனிடம் காட்டிய அந்த அன்பு, அத்தனை தூய்மையானது. தன் மகனின் கன்னங்களைத் தடவி, அவனது நெற்றியில் முத்தமிட்டு, "நீ தான்டா அப்பாவோட உலகம்... நீ இல்லாம அப்பாவுக்கு எதுவுமே இல்லை" என்று அவன் உருகிய விதம், அங்கிருந்த காற்றையே ஈரமாக்கியது. அந்த அன்பு நடிப்பல்ல, அது அவனது ரத்தத்தோடு கலந்த ஒரு பிணைப்பு. மகனின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு அவன் செய்த சேஷ்டைகளும், குழந்தையைப் போல அவன் கெஞ்சிய விதமும் ஆதித்யாவின் இன்னொரு முகத்தை வெண்மதிக்குக் காட்டியது.
