அந்த உண்மை வெளிவந்த பிறகு, அந்த வீட்டில் வாழ்ந்த ஆதித்யாவிற்கும் வெண்மதிக்கும் இடையே ஒரு பெரும் பிளவு ஏற்பட்டுவிட்டது. ஆதித்யா தன் மகனை விற்கத் துணிந்த அந்தச் செய்தியைச் சொன்ன நொடியிலிருந்து, வெண்மதியின் உலகம் தலைகீழாக மாறியிருந்தது. அவனிடம் இருந்த அந்தச் சிறு மரியாதையும் அன்றோடு கரைந்து போனது.
அப்படியே மூன்று மாதங்கள் உருண்டோடிவிட்டன.
இந்த மூன்று மாத காலத்தில், வெண்மதி ஆதித்யாவிடம் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை. அவன் அந்தப் பக்கமாக வரும்போது, அவள் தன் முகத்தை அப்படியே வேறு திசைக்குத் திருப்பிக் கொள்வாள். அது வெறும் கோபம் அல்ல; ஒரு அருவருப்பான மனிதனைப் பார்க்க நேரிடும்போது ஏற்படும் இயல்பான விலகல். அவளது அந்த மௌனம் ஆதித்யாவைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சிதைத்துக் கொண்டிருந்தது.
ஆதித்யா இப்போது அந்த வீட்டில் ஒரு நடைப்பிணமாகவே வாழ்ந்து வந்தான். வெண்மதியின் முகத்தை ஏறிட்டுப் பார்க்கும் துணிச்சல் அவனுக்கு ஒருபோதும் வரவில்லை. அவளது மௌனமான வெறுப்பு, ஆயிரம் சாட்டை அடிகளை விடக் கொடுமையானதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. ஆனாலும், அவனது மனசாட்சி அவனை அவளை விட்டுப் பிரியவும் விடவில்லை.
விசித்திரம் என்னவென்றால், வெண்மதி அவனை வெறுத்தாலும், அவனது தேவைகளைச் செய்ய அவள் தவறவில்லை. ஆதித்யாவுக்குத் தேவையான உணவு, துவைத்த துணிகள் என அனைத்தையும் ஒரு இயந்திரத்தைப் போலச் செய்து வைத்தாள். ஆனால், அதைச் செய்யும்போது அவளது முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியும் இருக்காது. ஒரு பிச்சைக்காரனுக்கு உணவிடுவது போலவோ அல்லது கடமைக்காகச் செய்யும் ஒரு பணியாளரைப் போலவோ அவள் அவனது பணிவிடைகளைச் செய்தாள்.
ஆதித்யா இதை நினைத்து மனதிற்குள் கதறி அழுதான். "என்னைத் திட்டு வெண்மதி... அடி... ஆனா இப்படிப் பேசாம இருந்து என்னைக் கொல்லாதே" என்று அவன் மனம் ஓயாமல் அரற்றியது. அவள் செய்யும் அந்தப் பணிவிடைகள் அவனுக்குத் தர்ம சங்கடத்தையும், சொல்லொணா வேதனையையும் தந்தன. அவனது தட்டில் அவள் சோறு போடும்போது கூட, அவளது கை விரல்கள் அவனது தட்டில் படாதவாறு அவள் எச்சரிக்கையாக இருந்தாள். அந்தத் தீண்டாமையே அவனுக்கு மிகப்பெரிய தண்டனையாக அமைந்தது.
அதே சமயம், வெண்மதி குழந்தையை உபசரிக்கும் விதத்தைப் பார்த்து ஆதித்யா மனதளவில் மரணித்துப் போனான்.
அந்தச் சிறுவனை அவள் குளிப்பாட்டும் போதும், அவனுக்கு ஊட்டிவிடும் போதும் அவளது முகத்தில் உலகத்தின் அத்தனை அன்பும் வந்துவிடும். "கண்ணா... என் செல்லமே..." என்று அவள் குழந்தையோடு கொஞ்சிப் பேசும் சத்தம் கேட்கும் போதெல்லாம், ஆதித்யா ஒரு மூலையில் ஒடுங்கிக் கிடப்பான்.
"இந்தத் தாய்மை எங்கே? என் அரக்கத்தனம் எங்கே?" என்ற கேள்வி அவனைத் துளைத்தது.
வெண்மதி குழந்தைக்கு ஒரு சிறு தலைவலி என்றால் கூடத் துடித்துப் போனாள். இரவெல்லாம் விழித்திருந்து அவனுக்கு விசிறி விடுவாள். அந்தத் தியாகத்தைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு நொடியும் ஆதித்யாவுக்குத் தன் மீதே அருவருப்பு மேலோங்கியது. ஒரு தந்தையாகத் தான் செய்த அந்தப் பாதகச் செயலுக்குப் பரிகாரமே இல்லை என்று அவன் உணர்ந்தான். வெண்மதியின் ஒவ்வொரு முத்தமும், அவனது குற்ற உணர்வை இன்னும் அதிகமாக்கியது.
மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு, ஆதித்யா உடல் ரீதியாகத் தேறினாலும் மனதளவில் ஒரு சவமாகவே மாறிவிட்டான். அவன் தன் மகனைத் தொடக்கூட இப்போது முயற்சிப்பதில்லை. தன் கறைபடிந்த கைகள் அந்தப் பரிசுத்தமான குழந்தையின் மேல் பட்டால், அது அசுத்தமாகிவிடும் என்று அவன் அஞ்சினான்.
வெண்மதி தன் மகனை அணைத்தபடி ஆதித்யாவைக் கடந்து செல்லும் போதெல்லாம், அவனது இதயம் சுக்குநூறாக உடைந்தது. அவள் அவனைக் கடந்து செல்லும் அந்தச் சில நொடிகள், அவனுக்கு ஒரு யுகமாகத் தெரிந்தன. அவளது முகத்தில் இருந்த அந்தத் தீராத வெறுப்பும், குழந்தையின் மேல் இருந்த அந்த அளவற்ற அன்பும் ஆதித்யாவைச் சாகாமல் சாகச் செய்தன.
அந்த வீட்டின் மௌனம் இப்போது ஒரு மரண வீட்டின் அமைதியைப் போல இருந்தது. ஆதித்யா தான் செய்த பாவத்தின் பாரத்தைச் சுமக்க முடியாமல், தன் அறையிலேயே முடங்கிக் கிடந்தான். வெண்மதி அவனுக்கு உணவு வைக்கும் அந்தச் சத்தம் மட்டுமே அவனுக்கும் இந்த உலகத்திற்கும் இருக்கும் ஒரே தொடர்பானது. அவனது வாழ்க்கை இப்போது ஒரு முடிவற்ற தண்டனைக் காலமாக மாறிப்போனது.
அந்த உண்மை ஒரு எரிமலையைப் போல வெடித்துச் சிதறிய பிறகு, அந்த வீட்டில் மௌனம் ஒரு பெரும் சுவராக எழுந்து நின்றது. ஆதித்யா தன் மகனை விற்கத் துணிந்த அந்தச் செய்தியைச் சொன்ன நொடியிலிருந்து, வெண்மதியின் உலகம் தலைகீழாக மாறியிருந்தது. அவனிடம் இருந்த அந்தச் சிறு மரியாதையும் அன்றோடு அடியோடு கரைந்து போனது. ஒரு தந்தையே தன் பிள்ளையை விலை பேசினான் என்பதை அவளது தாய்மையால் ஜீரணிக்கவே முடியவில்லை.
அப்படியே மூன்று மாதங்கள் உருண்டோடிவிட்டன.
இந்த மூன்று மாத காலத்தில், வெண்மதி ஆதித்யாவிடம் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை. அவன் அந்தப் பக்கமாக வரும்போதோ அல்லது வாசலில் அமர்ந்திருக்கும் போதோ, அவள் தன் முகத்தை அப்படியே வேறு திசைக்குத் திருப்பிக் கொள்வாள். அது வெறும் கோபம் அல்ல; ஒரு அருவருப்பான அல்லது ஆபத்தான ஒரு பொருளைப் பார்க்க நேரிடும்போது ஏற்படும் இயல்பான விலகல். அவளது அந்த மௌனம் ஆதித்யாவைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சிதைத்துக் கொண்டிருந்தது. ஒருமுறை கூட அவள் கண்கள் அவன் கண்களைச் சந்திக்கவில்லை.
ஆதித்யா இப்போது அந்த வீட்டில் ஒரு நடைப்பிணமாகவே வாழ்ந்து வந்தான். வெண்மதியின் முகத்தை ஏறிட்டுப் பார்க்கும் துணிச்சல் அவனுக்கு ஒருபோதும் வரவில்லை. அவளது மௌனமான வெறுப்பு, ஆயிரம் சாட்டை அடிகளை விடக் கொடுமையானதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. ஆனாலும், அவனது மனசாட்சி அவனை அவளை விட்டுப் பிரியவும் விடவில்லை. தான் செய்த பாவத்திற்குப் பரிகாரமாக இந்த வெறுப்பை அனுபவிப்பதே சரி என்று அவன் முடிவு செய்தான்.
விசித்திரம் என்னவென்றால், வெண்மதி அவனைத் தார்மீக ரீதியாக வெறுத்தாலும், அவனது தேவைகளைச் செய்ய அவள் தவறவில்லை. ஆதித்யாவுக்குத் தேவையான உணவு, சரியான நேரத்தில் துவைத்த துணிகள் என அனைத்தையும் ஒரு இயந்திரத்தைப் போலச் செய்து வைத்தாள். ஆனால், அதைச் செய்யும்போது அவளது முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியும் இருக்காது. ஒரு பிச்சைக்காரனுக்கு உணவிடுவது போலவோ அல்லது கடமைக்காகச் செய்யும் ஒரு பணியாளரைப் போலவோ அவள் அவனது பணிவிடைகளைச் செய்தாள்.
ஆதித்யா இதை நினைத்து மனதிற்குள் கதறி அழுதான். "என்னைத் திட்டு வெண்மதி... அடி... ஆனா இப்படிப் பேசாம இருந்து என்னைக் கொல்லாதே" என்று அவன் மனம் ஓயாமல் அரற்றியது. அவள் செய்யும் அந்தப் பணிவிடைகள் அவனுக்குத் தர்ம சங்கடத்தையும், சொல்லொணா வேதனையையும் தந்தன. அவனது தட்டில் அவள் சோறு போடும்போது கூட, அவளது கை விரல்கள் அவனது தட்டில் படாதவாறு அவள் எச்சரிக்கையாக இருந்தாள். அந்தத் தீண்டாமையே அவனுக்கு மிகப்பெரிய தண்டனையாக அமைந்தது. அவனது இருப்பையே அவள் அங்கீகரிக்காதது போல நடந்துகொண்டாள்.
அதே சமயம், வெண்மதி குழந்தையை உபசரிக்கும் விதத்தைப் பார்த்து ஆதித்யா மனதளவில் மரணித்துப் போனான்.
அப்படியே மூன்று மாதங்கள் உருண்டோடிவிட்டன.
இந்த மூன்று மாத காலத்தில், வெண்மதி ஆதித்யாவிடம் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை. அவன் அந்தப் பக்கமாக வரும்போது, அவள் தன் முகத்தை அப்படியே வேறு திசைக்குத் திருப்பிக் கொள்வாள். அது வெறும் கோபம் அல்ல; ஒரு அருவருப்பான மனிதனைப் பார்க்க நேரிடும்போது ஏற்படும் இயல்பான விலகல். அவளது அந்த மௌனம் ஆதித்யாவைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சிதைத்துக் கொண்டிருந்தது.
ஆதித்யா இப்போது அந்த வீட்டில் ஒரு நடைப்பிணமாகவே வாழ்ந்து வந்தான். வெண்மதியின் முகத்தை ஏறிட்டுப் பார்க்கும் துணிச்சல் அவனுக்கு ஒருபோதும் வரவில்லை. அவளது மௌனமான வெறுப்பு, ஆயிரம் சாட்டை அடிகளை விடக் கொடுமையானதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. ஆனாலும், அவனது மனசாட்சி அவனை அவளை விட்டுப் பிரியவும் விடவில்லை.
விசித்திரம் என்னவென்றால், வெண்மதி அவனை வெறுத்தாலும், அவனது தேவைகளைச் செய்ய அவள் தவறவில்லை. ஆதித்யாவுக்குத் தேவையான உணவு, துவைத்த துணிகள் என அனைத்தையும் ஒரு இயந்திரத்தைப் போலச் செய்து வைத்தாள். ஆனால், அதைச் செய்யும்போது அவளது முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியும் இருக்காது. ஒரு பிச்சைக்காரனுக்கு உணவிடுவது போலவோ அல்லது கடமைக்காகச் செய்யும் ஒரு பணியாளரைப் போலவோ அவள் அவனது பணிவிடைகளைச் செய்தாள்.
ஆதித்யா இதை நினைத்து மனதிற்குள் கதறி அழுதான். "என்னைத் திட்டு வெண்மதி... அடி... ஆனா இப்படிப் பேசாம இருந்து என்னைக் கொல்லாதே" என்று அவன் மனம் ஓயாமல் அரற்றியது. அவள் செய்யும் அந்தப் பணிவிடைகள் அவனுக்குத் தர்ம சங்கடத்தையும், சொல்லொணா வேதனையையும் தந்தன. அவனது தட்டில் அவள் சோறு போடும்போது கூட, அவளது கை விரல்கள் அவனது தட்டில் படாதவாறு அவள் எச்சரிக்கையாக இருந்தாள். அந்தத் தீண்டாமையே அவனுக்கு மிகப்பெரிய தண்டனையாக அமைந்தது.
அதே சமயம், வெண்மதி குழந்தையை உபசரிக்கும் விதத்தைப் பார்த்து ஆதித்யா மனதளவில் மரணித்துப் போனான்.
அந்தச் சிறுவனை அவள் குளிப்பாட்டும் போதும், அவனுக்கு ஊட்டிவிடும் போதும் அவளது முகத்தில் உலகத்தின் அத்தனை அன்பும் வந்துவிடும். "கண்ணா... என் செல்லமே..." என்று அவள் குழந்தையோடு கொஞ்சிப் பேசும் சத்தம் கேட்கும் போதெல்லாம், ஆதித்யா ஒரு மூலையில் ஒடுங்கிக் கிடப்பான்.
"இந்தத் தாய்மை எங்கே? என் அரக்கத்தனம் எங்கே?" என்ற கேள்வி அவனைத் துளைத்தது.
வெண்மதி குழந்தைக்கு ஒரு சிறு தலைவலி என்றால் கூடத் துடித்துப் போனாள். இரவெல்லாம் விழித்திருந்து அவனுக்கு விசிறி விடுவாள். அந்தத் தியாகத்தைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு நொடியும் ஆதித்யாவுக்குத் தன் மீதே அருவருப்பு மேலோங்கியது. ஒரு தந்தையாகத் தான் செய்த அந்தப் பாதகச் செயலுக்குப் பரிகாரமே இல்லை என்று அவன் உணர்ந்தான். வெண்மதியின் ஒவ்வொரு முத்தமும், அவனது குற்ற உணர்வை இன்னும் அதிகமாக்கியது.
மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு, ஆதித்யா உடல் ரீதியாகத் தேறினாலும் மனதளவில் ஒரு சவமாகவே மாறிவிட்டான். அவன் தன் மகனைத் தொடக்கூட இப்போது முயற்சிப்பதில்லை. தன் கறைபடிந்த கைகள் அந்தப் பரிசுத்தமான குழந்தையின் மேல் பட்டால், அது அசுத்தமாகிவிடும் என்று அவன் அஞ்சினான்.
வெண்மதி தன் மகனை அணைத்தபடி ஆதித்யாவைக் கடந்து செல்லும் போதெல்லாம், அவனது இதயம் சுக்குநூறாக உடைந்தது. அவள் அவனைக் கடந்து செல்லும் அந்தச் சில நொடிகள், அவனுக்கு ஒரு யுகமாகத் தெரிந்தன. அவளது முகத்தில் இருந்த அந்தத் தீராத வெறுப்பும், குழந்தையின் மேல் இருந்த அந்த அளவற்ற அன்பும் ஆதித்யாவைச் சாகாமல் சாகச் செய்தன.
அந்த வீட்டின் மௌனம் இப்போது ஒரு மரண வீட்டின் அமைதியைப் போல இருந்தது. ஆதித்யா தான் செய்த பாவத்தின் பாரத்தைச் சுமக்க முடியாமல், தன் அறையிலேயே முடங்கிக் கிடந்தான். வெண்மதி அவனுக்கு உணவு வைக்கும் அந்தச் சத்தம் மட்டுமே அவனுக்கும் இந்த உலகத்திற்கும் இருக்கும் ஒரே தொடர்பானது. அவனது வாழ்க்கை இப்போது ஒரு முடிவற்ற தண்டனைக் காலமாக மாறிப்போனது.
அந்த உண்மை ஒரு எரிமலையைப் போல வெடித்துச் சிதறிய பிறகு, அந்த வீட்டில் மௌனம் ஒரு பெரும் சுவராக எழுந்து நின்றது. ஆதித்யா தன் மகனை விற்கத் துணிந்த அந்தச் செய்தியைச் சொன்ன நொடியிலிருந்து, வெண்மதியின் உலகம் தலைகீழாக மாறியிருந்தது. அவனிடம் இருந்த அந்தச் சிறு மரியாதையும் அன்றோடு அடியோடு கரைந்து போனது. ஒரு தந்தையே தன் பிள்ளையை விலை பேசினான் என்பதை அவளது தாய்மையால் ஜீரணிக்கவே முடியவில்லை.
அப்படியே மூன்று மாதங்கள் உருண்டோடிவிட்டன.
இந்த மூன்று மாத காலத்தில், வெண்மதி ஆதித்யாவிடம் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை. அவன் அந்தப் பக்கமாக வரும்போதோ அல்லது வாசலில் அமர்ந்திருக்கும் போதோ, அவள் தன் முகத்தை அப்படியே வேறு திசைக்குத் திருப்பிக் கொள்வாள். அது வெறும் கோபம் அல்ல; ஒரு அருவருப்பான அல்லது ஆபத்தான ஒரு பொருளைப் பார்க்க நேரிடும்போது ஏற்படும் இயல்பான விலகல். அவளது அந்த மௌனம் ஆதித்யாவைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சிதைத்துக் கொண்டிருந்தது. ஒருமுறை கூட அவள் கண்கள் அவன் கண்களைச் சந்திக்கவில்லை.
ஆதித்யா இப்போது அந்த வீட்டில் ஒரு நடைப்பிணமாகவே வாழ்ந்து வந்தான். வெண்மதியின் முகத்தை ஏறிட்டுப் பார்க்கும் துணிச்சல் அவனுக்கு ஒருபோதும் வரவில்லை. அவளது மௌனமான வெறுப்பு, ஆயிரம் சாட்டை அடிகளை விடக் கொடுமையானதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. ஆனாலும், அவனது மனசாட்சி அவனை அவளை விட்டுப் பிரியவும் விடவில்லை. தான் செய்த பாவத்திற்குப் பரிகாரமாக இந்த வெறுப்பை அனுபவிப்பதே சரி என்று அவன் முடிவு செய்தான்.
விசித்திரம் என்னவென்றால், வெண்மதி அவனைத் தார்மீக ரீதியாக வெறுத்தாலும், அவனது தேவைகளைச் செய்ய அவள் தவறவில்லை. ஆதித்யாவுக்குத் தேவையான உணவு, சரியான நேரத்தில் துவைத்த துணிகள் என அனைத்தையும் ஒரு இயந்திரத்தைப் போலச் செய்து வைத்தாள். ஆனால், அதைச் செய்யும்போது அவளது முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியும் இருக்காது. ஒரு பிச்சைக்காரனுக்கு உணவிடுவது போலவோ அல்லது கடமைக்காகச் செய்யும் ஒரு பணியாளரைப் போலவோ அவள் அவனது பணிவிடைகளைச் செய்தாள்.
ஆதித்யா இதை நினைத்து மனதிற்குள் கதறி அழுதான். "என்னைத் திட்டு வெண்மதி... அடி... ஆனா இப்படிப் பேசாம இருந்து என்னைக் கொல்லாதே" என்று அவன் மனம் ஓயாமல் அரற்றியது. அவள் செய்யும் அந்தப் பணிவிடைகள் அவனுக்குத் தர்ம சங்கடத்தையும், சொல்லொணா வேதனையையும் தந்தன. அவனது தட்டில் அவள் சோறு போடும்போது கூட, அவளது கை விரல்கள் அவனது தட்டில் படாதவாறு அவள் எச்சரிக்கையாக இருந்தாள். அந்தத் தீண்டாமையே அவனுக்கு மிகப்பெரிய தண்டனையாக அமைந்தது. அவனது இருப்பையே அவள் அங்கீகரிக்காதது போல நடந்துகொண்டாள்.
அதே சமயம், வெண்மதி குழந்தையை உபசரிக்கும் விதத்தைப் பார்த்து ஆதித்யா மனதளவில் மரணித்துப் போனான்.
