இரண்டறக் கலந்தனவே - 5

[ரோசி கஜன்]

ஆதித்யா மற்றும் மிருதுளாவின் வாழ்வில் அந்தப் புதிய வரவுக்கான ஆயத்தங்கள் நடந்து கொண்டிருந்த வேளையில், பொறுப்புகளும் கூடவே அதிகரித்தன. ஆதித்யாவிற்கு ஊட்டியின் ஒரு முக்கியத் திட்டத்திற்காக (Project) வெளியூர் செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. இதுவரை அவளை ஒரு நிமிடம் கூடப் பிரியாத ஆதித்யாவிற்கு, அவளைத் தனியாக மருத்துவமனைக்கு அனுப்ப மனமே இல்லை.



அதிகாலை நேரம். ஊட்டியில் பனிமூட்டம் சற்று அதிகமாகவே இருந்தது. ஆதித்யா கிளம்பிக் கொண்டிருந்தான், ஆனால் அவனது கவனம் முழுவதும் மிருதுளாவிடமே இருந்தது.


"மிருதுளா, என்னால நம்பவே முடியல... இன்னைக்கு உன் முதல் ஸ்கேன் (Scan). நான் கூட இருக்கணும்னு எவ்வளவோ ஆசைப்பட்டேன். ஆனா இந்த மீட்டிங்கைத் தவிர்க்கவே முடியல மா," என்று கவலை தோய்ந்த குரலில் சொன்னான் ஆதித்யா.


மிருதுளா அவனது சட்டையைச் சரிசெய்து கொண்டே புன்னகைத்தாள். "ஆதித்யா, நீங்க ஒன்னும் பயப்படாதீங்க. நான் இப்போ பழைய மிருதுளா இல்ல. எனக்குள்ள ஒரு உயிர் இருக்கு, அது எனக்குத் தைரியத்தைக் கொடுக்குது. டாக்டர்கிட்ட போயிட்டு வந்ததும் நான் உங்களுக்குப் போன் பண்றேன். நீங்க உங்க வேலையில கவனமா இருங்க," என்று அவனைத் தேற்றினாள்.


ஆதித்யா அவளை இறுக அணைத்துக்கொண்டு, அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டான். "டாக்ஸியை நான் புக் பண்ணிட்டேன். வாசல்ல வந்து நிக்கும். பத்திரமாப் போயிட்டு வா. ஏதாவது ஒன்னுன்னா உடனே எனக்குக் கூப்பிடு," என்று ஆயிரம் அறிவுரைகளைச் சொல்லிவிட்டு, கனத்த மனதுடன் கிளம்பினான்.


ஆதித்யா சென்ற பிறகு, மிருதுளா மெதுவாகத் தயாரானாள். தன் பையில் ஒரு தண்ணீர் பாட்டிலையும், மருந்துச் சீட்டுகளையும் எடுத்துக்கொண்டாள். இதுவரை எதற்கும் ஆதித்யாவையே சார்ந்திருந்தவள், இன்று தன் பிள்ளைக்காகத் தானே முன்நின்று அனைத்தையும் செய்ய வேண்டும் என்ற உறுதி அவளிடம் இருந்தது.


மருத்துவமனைக்குச் செல்லும் வழியில் ஜன்னல் வழியே தெரிந்த மலைச் சரிவுகளைப் பார்த்தாள். ஒரு காலத்தில் இதே ஊரில் அவள் யாருமற்றவளாக வந்தாள், ஆனால் இன்று அவளுக்குள் ஒரு உலகம் துடித்துக் கொண்டிருக்கிறது.


மருத்துவமனையில் பெயர்கள் அழைக்கப்படுவதற்காகக் காத்திருந்தபோது, அவளுக்குச் சற்றுப் பதற்றமாக இருந்தது. சுற்றிலும் மற்றப் பெண்கள் தங்கள் கணவர்களுடன் வந்திருந்தனர். ஆதித்யா இங்கிருந்தால் என் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு என்னென்னவோ பேசியிருப்பாரே என்று அவள் ஏங்கினாள்.


"மிருதுளா ஆதித்யா!" என்று செவிலியர் அழைத்ததும், அவள் எழுந்து உள்ளே சென்றாள்.


பரிசோதனை அறையில் அந்த வெள்ளை நிறத் திரைச் சீலைகளுக்குப் பின்னால் அவள் படுக்க வைக்கப்பட்டாள். மருத்துவர் ஸ்கேன் கருவியை அவளது வயிற்றின் மீது வைத்தபோது, அந்த அறை முழுவதும் ஒரு விதமான சத்தம் கேட்டது.


"லப்-டப்... லப்-டப்..."


அது அவளது குழந்தையின் இதயத்துடிப்பு!


"இதோ பாருங்க மிருதுளா, இதுதான் உங்க குழந்தை. ரொம்ப ஆரோக்கியமா இருக்கு," என்று மருத்துவர் திரையைக் காட்டினார்.


திரையில் தெரிந்த அந்தச் சிறிய மின்னலைப் போன்ற உருவத்தைப் பார்த்தபோது, மிருதுளாவின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் தாரை தாரையாகக் கொட்டியது. அந்த ஒரு நொடி, அவள் ஆதித்யாவின் கைகளைப் பிடித்துக்கொள்ளத் துடித்தாள். இந்தச் சத்தத்தை ஆதித்யா கேட்டிருந்தால் அப்படியே துள்ளிக் குதித்திருப்பாரே என்று அவள் நினைத்தாள்.


பரிசோதனை முடிந்து வெளியே வந்த மிருதுளா, ஒரு நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டாள். அவள் இப்போது தனியாக இல்லை. அவளுக்குள் ஒரு பலம் இருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள். அவள் உடனடியாக ஆதித்யாவிற்குப் போன் செய்தாள்.


"ஆதித்யா... நான் இப்போதான் வெளிய வந்தேன். நம்ம குழந்தையோட ஹார்ட்பீட் (Heartbeat) கேட்டேன் ஆதித்யா! அது உலகத்திலேயே மிக அழகான இசை மாதிரி இருந்தது. நாம ஜெயிச்சுட்டோம் ஆதித்யா," என்று அவள் உணர்ச்சிவசப்பட்டாள்.


மறுமுனையில் ஆதித்யா அதைக் கேட்டு மௌனமானான். அவனது ஆனந்தக் கண்ணீர் அவனது மௌனத்தில் தெரிந்தது. "நன்றி மிருதுளா... என்னால அங்க இருக்க முடியலையேங்கிற வருத்தம் இப்போ மறைஞ்சுடுச்சு. சீக்கிரம் வீட்டுக்குப் போ, நான் இதோ கிளம்பி வந்துட்டே இருக்கேன்," என்றான்.


தனிமையில் சென்ற அந்தப் பயணம், மிருதுளாவிற்கு ஒரு தாய்க்கே உரிய பெரும் தைரியத்தைக் கொடுத்திருந்தது. ஆதித்யாவுக்கும் மிருதுளாவுக்கும் இடையிலான அந்தப் பிணைப்பு, இப்போது அந்தக் குழந்தையின் இதயத்துடிப்பால் இன்னும் வலுவாகப் பிணைக்கப்பட்டது.



ஆதித்யா தனது அலுவலகப் பணிகளை முடித்துவிட்டு, தன் மனைவி மிருதுளாவிற்குப் பிடித்தமான சில பழங்களையும், தின்பண்டங்களையும் வாங்கிக் கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் திரும்பிக் கொண்டிருந்தான். ஸ்கேன் ரிப்போர்ட்டில் குழந்தையின் இதயத்துடிப்பைக் கேட்ட மகிழ்ச்சியில் அவனது மனது வானில் மிதந்து கொண்டிருந்தது. ஆனால், அவனது கைப்பேசி ஒலிக்கத் தொடங்கியபோது, அந்த மகிழ்ச்சி ஒரு கணம் நிலைகுலைந்தது.


அழைத்தது மிருதுளா பரிசோதனை செய்த அதே மருத்துவமனை.


அவள் மொபைல் எண்ணை நிரப்ப சொன்ன இடத்தில் ஆதித்யா நம்பரை கொடுத்திருந்தாள்.


"ஹலோ, நான் ஆதித்யா பேசுறேன்," என்றான் ஒருவிதமான பதற்றத்துடன்.


மறுமுனையில் மருத்துவரின் குரல் மிகவும் நிதானமாகவும், அதே சமயம் தீவிரமாகவும் ஒலித்தது. "மிஸ்டர் ஆதித்யா, நான் டாக்டர் காயத்ரி பேசுறேன். உங்க வைஃப் மிருதுளாவோட டெஸ்ட் ரிப்போர்ட்ஸை நான் இப்பதான் மறுபடியும் முழுசாப் பார்த்தேன். முதல்ல பார்க்கும்போது தெரியல, ஆனா இப்ப வந்திருக்க டீடைல்டு ரிப்போர்ட்ல ஒரு முக்கியமான சிக்கல் இருக்கு."


ஆதித்யாவின் கால்கள் அப்படியே நடுங்கின. காரை ஓரமா நிறுத்திவிட்டு, மூச்சை இழுத்துப் பிடித்தபடி கேட்டான், "டாக்டர்... என்ன சொல்றீங்க? குழந்தை நல்லா இருக்குன்னு சொன்னீங்களே?"


"குழந்தை நல்லா இருக்கு ஆதித்யா... ஆனா மிருதுளாவோட இதயம்... அவங்க இதயத் துடிப்பு மற்றும் ரத்த ஓட்டம் குழந்தையைத் தாங்குற அளவுக்கு வலிமையா இல்லை. அவங்களோட இதயம் ரொம்ப பலவீனமா இருக்கு. கர்ப்பம் வளர வளர, தாயோட இதயத்துக்கு அழுத்தம் அதிகமாகும். மிருதுளாவோட தற்போதைய உடல்நிலைப்படி, அந்த அழுத்தத்தை அவங்களால தாங்க முடியாது. இது அவங்க உயிருக்கே ஆபத்தாகலாம்," என்றார் டாக்டர்.


ஆதித்யாவின் உலகம் ஒரு நொடி இருண்டு போனது. அவன் கையிலிருந்த பழப்பை கீழே நழுவியது. "டாக்டர்... என்ன சொல்றீங்க? இதற்கு வழியே இல்லையா? அவளைக் காப்பாற்ற என்ன வேணா பண்ணலாம்... எவ்வளவு பணம் வேணா செலவு பண்றேன்..." என்று குரல் தழுதழுக்கக் கத்தினான்.


"பணம் இங்க விஷயம் இல்ல ஆதித்யா. அவங்க உடம்பு ஒத்துழைக்கணும். இது ரொம்பவே ரிஸ்க்கான பிரக்னன்ஸி. மிருதுளாவிற்கு இப்போதைக்கு இதைச் சொல்ல வேண்டாம், அவங்க பதற்றமடைஞ்சா அது இன்னும் ஆபத்து. நீங்க உடனே கிளம்பி ஹாஸ்பிட்டல் வாங்க, நாம நேர்ல பேசலாம்," என்று சொல்லிவிட்டு டாக்டர் இணைப்பைத் துண்டித்தார்.

 

[ரோசி கஜன்]

ஆதித்யா அப்படியே நிலைகுலைந்து கார் ஸ்டீயரிங்கில் தலை சாய்த்தான். இவ்வளவு போராட்டங்களுக்குப் பிறகு கிடைத்த அந்தச் சிறு உயிர், இப்போது அவனது உயிருக்கு உயிரான மனைவியின் உயிருக்கே சவாலாக மாறியிருப்பதை அவனால் தாங்க முடியவில்லை. ஒரு பக்கம் தன் காதல் சின்னமான குழந்தை, இன்னொரு பக்கம் தன் வாழ்க்கையின் ஆதாரமான மிருதுளா.


அவன் விதியை நொந்து கொண்டான். "கடவுளே... ஏன் இப்படி ஒரு சோதனையை எனக்குக் கொடுக்கிற? அவளுக்குத் தெரியாம நான் எப்படி இதை மறைப்பேன்?" என்று கதறினான்.


கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு, அந்த அதிர்ச்சியில் இருந்து மீள முடியாமல், ஆனால் மிருதுளாவிற்காக ஒரு போலிப் புன்னகையை அணிந்து கொள்ளத் தயாரானான் ஆதித்யா. அவனது இதயம் இப்போது ஆயிரம் சுக்கலாக உடைந்திருந்தது.



ஆதித்யா மருத்துவமனையில் இருந்து வீடு திரும்பும் அந்தப் பயணம், அவனது வாழ்நாளின் மிக நீண்ட பயணமாக இருந்தது. காரை ஓட்டும்போது அவனது கைகள் நடுங்கின. இதயத்தின் பலவீனம் அவளது உயிரைப் பறிக்கக்கூடும் என்ற மருத்துவரின் வார்த்தைகள் அவன் காதுகளில் இடியாக ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன. அவனுக்குக் குழந்தை வேண்டும் தான், ஆனால் மிருதுளா இல்லாத ஒரு உலகம் அவனுக்கு நரகத்தை விடக் கொடுமையானது.


வீட்டிற்குள் நுழைந்தபோது, மிருதுளா சோபாவில் அமர்ந்து ஒரு சிறிய குல்லாயைப் பின்னிக் கொண்டிருந்தாள். ஆதித்யாவைக் கண்டதும் அவள் முகம் பிரகாசமானது.


"ஆதித்யா! வந்துட்டீங்களா? பாருங்களேன், நம்ம பாப்பாவுக்கு இப்போவே நான் பின்ன ஆரம்பிச்சுட்டேன். இது அவனுக்குப் பிடிச்சிருக்குமா?" என்று உற்சாகமாகக் கேட்டாள்.


அவளது அந்தப் புன்னகையும், அவள் கண்களில் தெரிந்த அந்தத் தாய்மையின் ஒளியும் ஆதித்யாவின் நெஞ்சைப் பிளந்தது. அவன் எதுவும் பேசாமல் அவள் அருகில் சென்று மண்டியிட்டு அமர்ந்தான். அவளது கைகளைப் பற்றிக்கொண்டான். அவனது கண்கள் சிவந்திருப்பதைக் கண்ட மிருதுளா பதற்றமடைந்தாள்.


"ஆதித்யா... என்னாச்சு? ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்கீங்க? ஏதாவது பிரச்சனையா?" என்று படபடப்புடன் கேட்டாள்.


ஆதித்யா ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை விட்டு, தன் துக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு பேசத் தொடங்கினான். "மிருதுளா... எனக்கு ஒரு உண்மை சொல்லு. நான் உனக்கு யாரு? இந்த உலகத்துல எனக்கு உன்னை விடப் பெருசு எதுவுமே இல்லைன்னு உனக்குத் தெரியும்ல?"


மிருதுளா குழப்பத்துடன் அவனைப் பார்த்தாள். "என்ன ஆதித்யா இப்படிப் பேசுறீங்க? நீங்கதான் என் உலகம். இப்போ நம்ம குழந்தையும்..."


"இல்லை மிருதுளா!" என்று ஆதித்யா அவளது பேச்சைத் தடுத்தான். அவன் குரல் உடைந்து போயிருந்தது. "டாக்டர் இப்பதான் போன் பண்ணாங்க. உன்னோட இதயம்... அது ரொம்ப பலவீனமா இருக்கு மிருதுளா. இந்தக் கருவை உன்னால சுமக்க முடியாது. அது உன் உயிருக்கே ஆபத்துன்னு சொல்றாங்க. எனக்குக் குழந்தை வேண்டாம் மிருதுளா... எனக்கு நீ மட்டும்தான் வேணும்."


மிருதுளா அப்படியே சிலையாக உறைந்து போனாள். அவள் கையில் இருந்த அந்த அரைகுறையாகப் பின்னப்பட்ட குல்லாய் தரையில் நழுவியது.


"நீங்க... நீங்க என்ன சொல்றீங்க ஆதித்யா? நம்ம குழந்தையை... கலைக்கச் சொல்றீங்களா?" என்று அதிர்ச்சியில் உறைந்து போய்க் கேட்டாள்.


"ஆமாம் மிருதுளா. வேற வழியில்லை. உன்னை இழக்கிற தில்லையையும் தைரியத்தையும் நான் எங்கேயும் தேடிப் பெற முடியாது. குழந்தை இல்லைன்னா என்ன? நாம சந்தோஷமா இல்லையா? பின்னாடி ஒரு குழந்தையைத் தத்து எடுத்துக்கலாம். ஆனா இப்போ... இப்போ உனக்கு எதுவும் ஆகக்கூடாது. நாளைக்கே நாம ஹாஸ்பிட்டல் போறோம்," என்று ஆதித்யா அழுதபடி அவளது கைகளை முத்தமிட்டான்.


மிருதுளாவுக்குச் சுற்றியுள்ள உலகம் சுழல்வது போல இருந்தது. காலையில்தான் தன் குழந்தையின் இதயத்துடிப்பைக் கேட்டாள். அந்தச் சின்னஞ்சிறு துடிப்பு இப்போது அவளுக்குள் ஒரு பெரும் அலையாகப் பொங்கியது. அவள் மெல்லத் தன் வயிற்றைத் தடவிக்கொண்டாள்.


"தத்து எடுத்துக்கலாமா? ஆதித்யா... இது நம்ம ரத்தம்... நம்ம காதல்... இதை எப்படிக் கலைக்கச் சொல்றீங்க? என் உயிருக்கு ஆபத்துன்னா பரவாயில்லை, என் உயிர் போயாவது என் குழந்தை பிறக்கட்டும். ஆனா இதை மட்டும் சொல்லாதீங்க," என்று அவள் கதறினாள்.


"மிருதுளா! பிடிவாதம் பிடிக்காதே!" என்று ஆதித்யா கத்தினான். "உன் உயிர் போயிட்டுன்னா அந்தக் குழந்தை யாருக்காக வாழணும்? எனக்கு நீ வேணும் மிருதுளா... வெறும் நீ மட்டும் போதும். இந்தக் குழந்தை இப்போதைக்கு நமக்கு ஒரு சாபமாத் தெரியுது. நான் முடிவெடுத்துட்டேன். நீதான் எனக்கு முக்கியம்," என்று அவன் அவளை இறுக அணைத்துக்கொண்டான்.


மிருதுளா எவ்வித அசைவும் இன்றி அமர்ந்திருந்தாள். அவளது கண்கள் நிலைகுத்திப் போயிருந்தன. அவளது இதயம் பலவீனமாக இருக்கலாம், ஆனால் அந்தத் தாயின் உள்ளம் இப்போது ஒரு பெரும் போர்க்களமாக மாறியிருந்தது. ஆதித்யாவின் அன்பிற்கும், தனக்குள் துடிக்கும் அந்தச் சிறு உயிருக்கும் இடையே அவள் ஒரு முடிவற்ற இருளில் தள்ளப்பட்டாள்.