அத்தியாயம் 34 :
கேரளாவின் மூணாறு மலைச்சரிவுகளில் மேகங்கள் தரை இறங்கி வந்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தன. அங்கே ஒரு அழகான காட்டேஜில் (Cottage) தங்கியிருந்தனர் பொற்செழியனும் ஜெயராணியும்.
வழக்கமாக ஊரையே அதிர வைக்கும் பொற்செழியன், இங்கே ஜெயராணியிடம் மட்டும் ஒரு "அடங்கிய பூனை" போலவும், அதே சமயம் ஒரு "காதல் மன்னனாகவும்" மாறிப் போயிருந்தான்.
அன்று மாலை வெளியே லேசான சாரல் மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. ஜெயராணி ஜன்னல் ஓரம் நின்று அந்த அழகை ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள். பொற்செழியன் பின்னாடியே வந்து, அவளைத் தழுவிக்கொண்டான்.
"என்ன ஜெயா... ஊர்ல இருக்குறப்ப என்னைய கண்டுக்கல, இப்போ இங்க வந்ததும் இந்த மழையை மட்டும் தான் பார்ப்பியா?" என அவன் அவளது தோளில் முகம் புதைத்துக் கேட்க,
"மழை அழகா இருக்குங்க அத்தான்... ஆனா அதை விட நீங்க இப்படி அமைதியா பேசுறது இன்னும் அழகா இருக்கு," என அவள் திரும்பினாள்.
சட்டென பொற்செழியன் அவளை வாரித் தூக்கினான். "அமைதியா? நான் அமைதியா இருந்தா அப்புறம் பொற்செழியன் இல்லடி! இன்னைக்கு இந்த மூணாறு குளிருக்கு ஒரு முடிவு கட்டிட வேண்டியது தான்," எனச் சொல்லி அவளைக் கட்டிலில் வீழ்த்தினான்.
ஜெயராணி சிரித்துக் கொண்டே தப்பிக்க முயல, அவன் அவளது கைகளைப் பற்றி மேலே உயர்த்திப் பிடித்தான். "எங்க ஓடுற? இன்னைக்கு உன் அத்தான் கிட்ட இருந்து உன்னை யாராலயும் காப்பாத்த முடியாது!" என அவன் மிரட்டலாகச் சொல்ல, ஜெயராணி அவனது கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தாள்.
"யார் காப்பாத்தணும்னு சொன்னா? நீங்க என்ன வேணா பண்ணிக்கோங்க அத்தான்..." என அவள் சொல்ல, பொற்செழியனுக்குள் இருந்த காதல் வேகம் எடுத்தது.
அவன் அவளது இதழ்களில் ஒரு முரட்டுத்தனமான அதேசமயம் ஆழமான முத்தத்தைப் பதித்தான். ஜெயராணி அவனது வேகத்திற்கு ஈடு கொடுத்து, அவன் சட்டையைப் பிடித்துத் தன் பக்கம் இழுத்தாள்.
பொற்செழியன் மெல்ல அவளது தலைமுடி மல்லிகைச் சரத்தை உருவி எறிந்துவிட்டு, அவளது கழுத்து வளைவுகளில் தன் முகத்தைப் புதைத்தான்.
அவனது கை விரல்கள் மெல்ல அவளது புடவையின் மடிப்புகளைத் தளர்த்த, ஜெயராணியின் மூச்சுக்காற்று அவன் காதுகளில் சூடாகப் பட்டது.
"அத்தான்... லைட் அணைங்க," என அவள் முணுமுணுக்க,
"எதுக்குடி? இந்த நிலா வெளிச்சத்துல என் பொண்டாட்டியோட அழகை நான் முழுசா பாக்கணும்!" எனச் சொல்லி அவன் அவளைத் தன்னோடு இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டான். அந்த அறை அவர்களின் காதலாலும், சிரிப்பொலியாலும் நிறைந்திருந்தது.
விடிந்ததும், பொற்செழியன் உற்சாகமாக எழுந்து ஜன்னலைத் திறந்தான். ஜெயராணி இன்னும் போர்வையைப் போர்த்திக் கொண்டு படுத்திருக்க,
"எழுந்திருடி ஜெயா! இன்னைக்கு நாம 'மேட்டுப்பட்டி டேம்' போகணும். அங்க போயிட்டு, இளமாறனுக்குப் போன் பண்ணி நாம எவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்கோம்னு சொல்லி அவனைக் கடுப்பேத்தணும்!" என அவன் சொல்ல,
"அவங்க அங்க என்ன பண்ணிட்டு இருக்காங்களோ?" என ஜெயராணி சிரிக்க,
"அவன் ஒரு அமைதியான பார்ட்டி... நம்மள மாதிரி ஸ்பீடா இருக்க மாட்டான்!" என பொற்செழியன் பெருமையாகச் சொன்னான்.
கூர்க்கின் மிதமான வெயிலில், ரிசார்ட் பால்கனியில் அமர்ந்து பூங்கொடிக்குத் தன் கையாலேயே ஊட்டி விட்டுக் கொண்டிருந்தான் இளமாறன். அப்போது அவனது போன் அலறியது. திரையில் "மச்சான் பொற்செழியன்" என்று மின்னியது.
"சொல்லு மச்சான்... மூணாறுல பனி மூட்டம் எப்படி இருக்கு?" என இளமாறன் ஸ்பீக்கரில் போட்டுப் பேசினான்.
பொற்செழியன் (மூணாறிலிருந்து):
"பனி மூட்டத்தை விட இங்க என் மனசுக்குள்ள காதல்ல மூட்டம் அதிகமா இருக்கு மச்சான்! இப்பதான் ஒரு ரவுண்டு முடிச்சுட்டு, அடுத்த ரவுண்டுக்கு டீ குடிச்சுட்டு இருக்கேன். நீ என்ன பண்ணிட்டு இருக்க? என் தங்கச்சிய நிம்மதியா தூங்க விடுறியா இல்லையா?"
இதை கேட்டதும் அருகில் இருந்த பூங்கொடி முகம் சிவந்து தலையை குனிந்து கொண்டாள்.
ஜெயராணி பின்னால் இருந்து, "ஏங்க... சும்மா இருங்க, அவங்களைக் கிண்டல் பண்ணாதீங்க!" எனச் சொல்வது போனில் கேட்டது.
இளமாறன் சிரித்துக் கொண்டே:
"டேய் பொற்செழியா... நீ உன் வேலையை மட்டும் பாருடா. நாங்க இங்க ரொம்ப 'டீசண்ட்டா' கூர்க் அழகை ரசிச்சுட்டு இருக்கோம். நீ அங்க பண்ற அலும்பு எனக்கே கேக்குது!"
"பூவு... அங்க அண்ணா உன்னை நல்லா கவனிச்சுக்கிறாரா?" என ஜெயராணி போனைப் பிடுங்கி கேட்க,
"ஆமா ஜெயா... அத்தான் ரொம்ப 'ரொமான்டிக்கா' இருக்காரு. காலையில கூட அருவிக்குக் கூட்டிட்டுப் போனாரு," என பூங்கொடி மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.
ஜெயராணி குறும்பாக
"அருவிக்கு மட்டும் தானா? இல்ல ரூமுக்குள்ளயும் ஏதாவது அருவி கொட்டுதா? இங்க உன் அண்ணன் பண்ற அட்டகாசம் தாங்க முடியல... விடவே மாட்டேங்கிறாரு!"
பூங்கொடி வெட்கத்தில் போனை இளமாறனிடம் கொடுத்துவிட்டாள்.
பொற்செழியன்:
"சரி மச்சான்... இன்னும் ரெண்டு நாள்ல நாம எல்லாரும் ஊர்ல சந்திக்கிறோம். அப்போ யாரு முகத்துல 'காதல் களை' அதிகமா இருக்குன்னு பார்ப்போம். தோத்துப்போறவன் எல்லாருக்கும் பெரிய ட்ரீட் வைக்கணும், என்ன ஓகேவா?"
இளமாறன்:
"சரிடா மச்சான்... சவாலே விடறியா? அப்போ ட்ரீட் கொடுக்க நீ ரெடியா இரு. ஏன்னா, என் பூங்கொடியை நான் அவ்வளவு பத்திரமா (காதலா) கவனிச்சுட்டு இருக்கேன்!"
போனை வைத்த பிறகு, இளமாறன் பூங்கொடியைப் பார்த்து கண் அடித்தான். "கேட்டியா கொடி... உன் அண்ணன் சவால் விடுறான். நாம தோத்துடக் கூடாது, என்ன?"
"அத்தான்... நீங்க ரொம்ப மோசம்," எனச் சொல்லி அவள் ஓட முயல, இளமாறன் அவளைத் தடுத்து நிறுத்தி, "மோசம் இல்ல... உன் மேல ரொம்பப் பாசம்!" எனச் சொல்லி அவளை மீண்டும் ஒருமுறை தன் அணைப்பிற்குள் இழுத்துக் கொண்டான்.
ஹனிமூன் நாட்கள் முடிய இன்னும் இரண்டு நாட்களே இருந்தன. இரு ஜோடிகளுமே அந்த நிமிடங்களை முழுமையாகக் காதலில் கரைத்துக் கொண்டிருந்தனர். பிரிந்திருக்கும் அந்தத் தனிமை, அவர்களை இன்னும் ஒருவருக்கொருவர் நெருக்கமாக்கியது.
