அத்தியாயம் 38:
பூங்கொடி தங்கியிருந்த அந்தத் தனி அறையில் மயான அமைதி நிலவியது. ஜன்னல் வழியாக வந்த மெல்லிய வெளிச்சம் கூட அவளுக்கு அந்நியமாகத் தெரிந்தது. தன் வயிற்றில் கையை வைத்துப் பார்த்தாள்; அங்கே ஒரு உயிர் துடித்த தடம் இப்போது வெறும் வலியாக மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது.
மெல்லக் கதவைத் திறந்து உள்ளே வந்தான் இளமாறன். அவனது கண்கள் அழுது அழுது வீங்கிப் போயிருந்தன. பூங்கொடி அவனைப் பார்த்ததும், அவளது மௌனம் உடைந்தது. "அத்தான்..." என ஒரு விம்மலோடு அவனை அழைத்தாள்.
இளமாறன் ஓடி வந்து அவளருகே அமர்ந்து, அவளது கைகளைத் தன் கன்னத்தோடு சேர்த்துக் கொண்டான்.
"அத்தான்... நம்ம பாப்பா போயிடுச்சாமே? நான் எவ்ளோ ஆசை ஆசையா இருந்தேன்... அந்தப் பாவி என் வயித்துலேயே மிதிச்சப்போ என் பாப்பா துடிச்சது எனக்குத் தெரிஞ்சுது அத்தான்... என்னால அதைக் காப்பாத்த முடியலையே!" என கதறி அழுதாள்.
இளமாறன் அவளை மெல்லத் தூக்கித் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டான். அவளது கண்ணீர் அவனது சட்டையை நனைத்தது.
"கொடி... அழாதடி. பாப்பா போயிட்டான்னு சொல்லாத... அந்த உசிரு இப்போ கடவுள் கிட்ட பத்திரமா இருக்கு. நமக்கு இப்போ முக்கியம் நீதான். நீ உயிரோட இருக்கிறதே எனக்குப் பெரிய விஷயம். பாப்பா நமக்கு மறுபடியும் வரும்... கண்டிப்பா வரும். ஆனா உனக்கு ஏதோ ஒன்னு ஆகியிருந்தா நான் என்ன பண்ணியிருப்பேன்?" என அவன் குரல் தழுதழுக்கச் சொன்னான்.
அவளது நெற்றியில் நீண்ட முத்தமிட்டான்.
"விஷ்வா செஞ்ச பாவத்துக்கு அவன் அனுபவிப்பான். ஆனா நாம இப்போ உடைஞ்சு போயிடக் கூடாது. நான் உனக்கு இருக்கேன் கொடி... உன் அத்தான் சாகுற வரைக்கும் உன்னை விட்டுப் போக மாட்டேன்," என உருக்கமாக உறுதியளித்தான்.
வெளியே பொற்செழியன் சுவற்றில் ஓங்கி குத்திக் கொண்டிருந்தான். ஜெயராணி அழுதுகொண்டே அவனைத் தடுத்தாள்.
"ஜெயா... என் தங்கச்சிக்கு இப்படி ஒரு நிலைமை வந்திருக்கக் கூடாதுடி. இளமாறன் அந்த நாயை அடிச்சது போதாது... அவனை நான் சும்மா விடமாட்டேன்!" என ஆக்ரோஷமாகச் சொல்ல,
"விடுங்க அத்தான்... இளமாறன் அண்ணா இப்போ பூங்கொடிக்குத் துணையா இருக்காரு. நாம இந்த நேரத்துல அவங்களுக்குத் தைரியமா இருக்கணும். நமக்கும் ஒரு வாரிசு வளருது... அந்த வாரிசு தான் பூங்கொடிக்கு ஒரு மருந்தா இருக்கப் போகுது," என ஜெயராணி அவனைத் தேற்றினாள்.
வீட்டிற்குத் திரும்பிய பூங்கொடி ஒரு வாரமாக யாரிடமும் பேசாமல் இருந்தாள். இளமாறன் வேலையைத் தள்ளி வைத்துவிட்டு, அவளருகே அமர்ந்து கதை சொல்லியும், அவளுக்குப் பிடித்ததைச் சமைத்துக் கொடுத்தும் அவளைக் கவனித்துக் கொண்டான்.
ஒரு நாள் இரவு, நிலவொளியில் பால்கனியில் அமர்ந்திருந்தபோது பூங்கொடி இளமாறனைப் பார்த்துச் சொன்னாள், "அத்தான்... அந்த விஷ்வாவுக்கு என்ன ஆச்சு?"
"அவன் ரெண்டு காலும் இப்போ செயலிழந்து போச்சு கொடி. போலீஸ் அவனைத் தூக்கிட்டுப் போயிட்டாங்க. இனிமே அவன் சூரிய வெளிச்சத்தைக் கூட பார்க்க முடியாது. ஆனா, அவனை விடப் பெரிய தண்டனை... நாம மறுபடியும் சிரிச்சு வாழ்றதுதான். அதுதான் அவனுக்குக் கொடுக்குற பெரிய தோல்வி!"
பூங்கொடி மெல்ல இளமாறனின் கையைப் பற்றிக் கொண்டாள். அவளது கண்களில் இன்னும் துயரம் இருந்தாலும், இளமாறனின் காதல் அவளுக்கு ஒரு புது நம்பிக்கையைத் தந்தது.
பூங்கொடிக்கு நேர்ந்த அந்தப் பேரிழப்பிற்குப் பிறகு, இளமாறன் அவளை ஒரு நிமிடம் கூடத் தனிமையில் விடவில்லை. அவளது மௌனத்தை உடைக்க அவன் எடுத்த முயற்சிகள் மெல்லப் பலன் தரத் தொடங்கின. அதே சமயம், ஜெயராணிக்கு ஏழாம் மாதம் பிறக்க, அவளுக்கு வளைகாப்பு நடத்த பெரியவர்கள் முடிவு செய்தனர்.
"அத்தான்... பூவுக்கு வளைகாப்பு. நான் முன்னாடி நின்னு எல்லாத்தையும் செய்யணும்னு ஆசைதான். ஆனா, என் நிலைமையைப் பார்த்து மத்தவங்க பரிதாபப்படுவாங்களோன்னு பயமா இருக்கு," எனப் பூங்கொடி தயக்கத்துடன் சொன்னாள்.
இளமாறன் அவளது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டான். "யாரும் பரிதாபப்பட மாட்டாங்க பூங்கொடி. நீதான் இந்த வீட்டோட மகாலட்சுமி. உன் கையால தான் என் தங்கச்சிக்கு வளையல் போட்டு விடணும். அப்போதான் அந்தப் பாப்பாவுக்கும் உன்னோட ஆசி கிடைக்கும்," என அவளுக்குத் தைரியம் ஊட்டினான்.
வீடு முழுவதும் மாவிலைத் தோரணங்களும், மல்லிகைப் பூச்சரங்களும் மணமணக்க, உறவினர்கள் கூடத் தொடங்கினர். ஜெயராணி பட்டுப்புடவையில், சந்தனம் பூசி தேவதை போல அமர்ந்திருந்தாள்.
பூங்கொடி மெல்ல வந்து ஜெயராணியின் அருகில் அமர்ந்தாள். அவளது கைகளில் அடுக்கடுக்காக வளையல்களைப் பூட்டி விடும்போது, பூங்கொடியின் கண்களில் ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் எட்டிப் பார்த்தது.
அதை கவனித்த ஜெயராணி, பூங்கொடியின் கையைப் பிடித்துத் தன் வயிற்றின் மீது வைத்தாள். "பூங்கொடி... அழாதடி. இவன் உன் அண்ணன் புள்ளை மட்டும் இல்ல, உனக்கும் புள்ளை தான். இவன் பொறந்ததும் முதல்ல உன் கையில தான் கொடுப்பேன்," என உருக்கமாகச் சொல்ல, அங்கிருந்த அனைவர் கண்களும் கசிந்தன.
விழா பரபரப்பிற்கு இடையே, இளமாறன் பூங்கொடியைத் தனியாக ஒரு அறைக்கு அழைத்துச் சென்றான். அங்கே அவளுக்காக ஒரு அழகான வைர மோதிரத்தை வைத்திருந்தான்.
"இது எதுக்கு அத்தான்?" எனப் பூங்கொடி ஆச்சரியமாகக் கேட்க,
"இன்னைக்கு எல்லாரும் ஜெயாவுக்கு வளையல் போடுறாங்க. ஆனா, இந்த ஒரு மாசமா இவ்வளவு பெரிய கஷ்டத்தைத் தாங்கிட்டு, எனக்காகத் தேறி வந்தியே... அந்தத் தைரியத்துக்காக உன் அத்தான் கொடுக்கிற பரிசு இது," எனச் சொல்லி அவள் விரலில் மோதிரத்தை அணிவித்தான்.
அவன் அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டு, "சீக்கிரம் நம்ம வீட்டுலயும் ஒரு வளைகாப்பு நடக்கும் கொடி. அதுக்காக நான் காத்துட்டு இருக்கேன்," என அவளது காதோரம் கிசுகிசுக்க, பூங்கொடி நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு இதழோரம் ஒரு புன்னகையைச் சிந்தினாள்.
வழக்கம் போலப் பொற்செழியன் சூழலை லேசாக்கினான். "டேய் இளமாறா! வளைகாப்பு முடிஞ்சதும் எல்லாருக்கும் பலமான விருந்து இருக்கு. ஆனா, நீயும் பூங்கொடியும் மட்டும் சீக்கிரம் சாப்பிட வந்துடுங்க. ஏன்னா, அடுத்த வளைகாப்புக்கு நீதான் 'ஸ்பான்சர்' பண்ணனும்!" என அவன் கிண்டலாகச் சொல்ல, குடும்பத்தினர் அனைவரும் வெடித்துச் சிரித்தனர்.
அந்தச் சிரிப்பொலியில், அந்த வீட்டில் இருந்த துயர மேகங்கள் மெல்ல மெல்ல விலகத் தொடங்கின.
