அத்தியாயம் 28 அன்று, தான் அவ்வளவு கேட்டும் ஒரு வார்த்தை கூடச் சொல்லாத அபயன், தந்தை கேட்டபோது நேசித்தோம் என்று சொன்னதே சுபாங்கிக்கு மிகப்பெரிய அடி. இதில், அவள் அணிந்திருந்த செயினை இவன் எடுத்து வைத்திரு...
அத்தியாயம் 27 அபயனுக்குப் பேசிய பெண்ணுக்கு அன்று முல்லைத்தீவில் செமினார் ஒன்று இருந்தது. அதை அவள் தமக்கை சுபாங்கியிடம் பகிர்ந்துகொண்டிருந்தாள். சுபாங்கிதான் செமினார் முடிந்ததும் வீட்டுக்கு வந்துவிட்டு...
அத்தியாயம் 26 நிறைய நாள்களாகத் தகப்பனைக் காணாமல், அவன் பாசத்தை உணராமல் தவிக்க ஆரம்பித்திருந்த தளிர், திடீரென்று அவனைப் பார்த்ததும், பார்த்தும் அவனிடம் போக முடியாமல் போன ஏக்கமும் சேர்ந்ததில் அழுது தீர்...
“ப்ளீஸ் அபய்! எனக்கு ஒரே ஒருக்கா என்ர பிள்ளையைத் தூக்கோணும்.” என்றவனின் கெஞ்சலில் சுபாங்கிக்கு ஒருவித அகங்காரம் சட்டென்று முளைத்தது. அவனை வார்த்தைகளாயே கூறு போட்டுவிடும் வேகத்துடன் வாயத் திறக்க, வேகமா...
அத்தியாயம் 25 இரவு பதினொன்றைத் தாண்டியிருந்தது பொழுது. மொத்த வீடும் உறங்கியிருந்தது. இருண்ட வானில் தூரமாய் ஒற்றை நிலா. கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு, தென்னை மரத்தில் சாய்ந்து நின்றிருந்த அபயனின் பார்வை, அந்த ...
“அது மகள்தான் ஃபேஸ்புக்லையோ எங்கயோ ஃபோட்டோ பாத்தவாவாம் எண்டு சொன்னவா. உண்மையாவே சந்தோசம் தம்பி. எல்லாம் நல்லபடியா நடக்கும். என்ர பக்கத்தில இருந்து என்ன உதவி தேவை எண்டாலும் எதைப் பற்றியும் யோசிக்காமச் ...
அத்தியாயம் 24 முழுதாக இரண்டு மாதங்கள் வைத்தியசாலையில் படுத்துக் கிடந்தான் காந்தன். இடுப்பில் விழுந்த பாரிய அடியும், கால் முறிந்ததும் சேர்ந்து காலத்துக்கும் இனி ஊன்றுகோலின் துணையுடன்தான் நடமாட வேண்டும்...
அத்தியாயம் 23 அடுத்து என்ன என்று தெரியாமலேயே அந்த வாரம் தன் இறுதியை எட்டியிருந்தது. இரு வீட்டினரும் மற்றவரிடம் எந்த வகையிலும் தொடர்பு கொள்ளவில்லை. காந்தனைப் பற்றி யாருக்கும் எதுவும் தெரியாது. அன்று ஞா...
அத்தியாயம் 22 நிலானிக்கு நினைவு தெரிந்த காலத்திலிருந்து அவர்கள் வீட்டில் வறுமைதான். ஆனாலும் கூட ஒருவர் ஒரு வார்த்தை சொல்லும்படி வாழ்ந்ததில்லை. ஒரு நாளுக்கு ஒரு பொழுது மட்டுமே வயிற்றைக் கழுவிய நாள்களில...
இதற்குள் இவர்களின் சத்தம் கேட்டு வீட்டுக்குப் பின்னால் நின்றிருந்த பரமேஸ்வரி அரக்கப்பரக்க ஓடி வந்தார். அவருக்கும் அன்பினியின் வரவு பிடிக்கவில்லை. “உங்களை ஆரம்மா இஞ்ச(இங்க) வரச் சொன்னது? தயவு செய்து போ...